DE HAPPY
HOOKER

Xaviera Hollander

DE HAPPY
HOOKER

Gibbon

Uitgeefagentschap

Drieëndertigste, opgepimpte editie
De Happy Hooker door Xaviera Hollander

Oorspronkelijke titel: The Happy Hooker
Copyright © tekst: Xaviera Hollander

Copyright © Nederlandse vertaling 2016:
Anders Pieterse en Gibbon Uitgeefagentschap

Vormgeving omslag: b’IJ Barbara
Vormgeving binnenwerk: Pacific Versatile PreMedia Services (p) Ltd.
Foto auteur: Rick Wezenaar

ISBN: 9789491363627
NUR 301

http://www.gibbon.nl

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, geluidsband of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteurs.

Dit boek draag ik op aan mijn man Philip

INHOUDSOPGAVE

Woord vooraf

Rubberzolen

Een familieaangelegenheid

Zuid-Afrika

Dutch treat

Wat doet een meisje zoals ik…?

Chantage

Politiefoefjes

Porto Rico

Madam Xaviera Hollander

Het oudste beroep gemoderniseerd

Ieder zijn meug

Over smaak valt niet te twisten

Een verhaal voor volwassenen of ik en mijn verbeelding

De balans van de liefde

Liever pret dan profijt

Als schepen in de nacht

Abe, de verklikker

WOORD VOORAF

Lieve lezer,

Dit boek is een classic. De Happy Hooker verscheen voor het eerst in 1972 en is sindsdien nooit uit de handel geweest. Wereldwijd werden er ongeveer twintig miljoen exemplaren van mijn autobiografie verkocht, waardoor ik de best verkochte Nederlandse schrijfster aller tijden werd. Niet iets om bescheiden over te doen, al had ik dit succes natuurlijk nooit verwacht.

Inmiddels is de seksuele voorlichting enorm verbeterd en is er veel opwindende literatuur beschikbaar, al is het dan voornamelijk in veel tinten grijs. Ik heb nog altijd het gevoel dat ik daarvoor de weg heb gebaand met mijn beschrijving van mijn wilde avonturen als callgirl en New York City’s meest exclusieve en tevens beroemdste Madam gedurende de opwindende, kleurrijke jaren zeventig. De Happy Hooker sloeg in als een bom. Voor het eerst werd op een open, eerlijke en humoristische manier letterlijk een boekje opengedaan over seksualiteit en betaalde seks. Ik vermeed geen enkel onderwerp, hoe taboe of controversieel het ook was. Het publiek was geschokt, maar ook geïntrigeerd.

Mijn levensmotto en boodschap was en is nog altijd, dat menselijke seksualiteit niet verbonden moet zijn met schuld of schaamte. Wat achter gesloten deuren gebeurt, gaat tenslotte niemand iets aan. Datzelfde geldt voor prostitutie. Het is niet slecht, maar maakt het juist voor iedereen mogelijk zijn fantasie de vrije loop te laten, ook op manieren die misschien thuis niet op prijs worden gesteld. Er is nu eenmaal verschil tussen seks en liefde. Het is maar goed voor de maatschappij dat er prostitutie bestaat. De gevaren die ermee in verband worden gebracht – mensenhandel, slavernij, misbruik en andere vormen van criminaliteit – worden groter zodra schaamte zijn intrede doet, de moraal opspeelt en prostitutie door het wettelijk gezag wordt ingeperkt en teruggedrongen, of zelfs verboden.

Midden in die vrolijke jaren zeventig lachte het leven me toe en was het alle dagen feest. Ik schreef in die gekte dit boek en plotseling was ik wereldberoemd. Iedereen kende me, of hij nou wilde of niet. Mensen spraken schande van me, maar ik werd ook gezien als een bevrijdster. Vrijheid blijheid. De heldinnenstatus van feministe en bevrijdster heb ik natuurlijk omarmd. Als je doet wat je leuk vindt en mensen bewonderen je erom, ben je een gelukkig mens.

Sinds het verschijnen van De Happy Hooker word ik overal ter wereld herkend. Dat ene boek heeft me op de kaart gezet en na al die jaren wordt mijn reputatie er nog door bepaald. Ik heb sindsdien een minder spectaculair, maar nog altijd zeer rijk leven geleid… en daar bedoel ik niet alleen financieel rijk mee.

Twintig jaar na het verschijnen van De Happy Hooker kwam ik een vrouw tegen van een jaar of 35, die me vertelden dat ze mijn boek in het nachtkastje van haar ouders had gevonden en het met rode oortjes had gelezen. Ik vond het heerlijk dat ik na al die jaren nog nieuwe lezers kon interesseren. Ik weet natuurlijk best dat seks een eeuwig thema is, maar dat mijn boek zo lang houdbaar bleef, was meer dan ik had durven dromen.

Nog eens twintig jaar later ontving ik een e-mail van een vijftigjarige man die schreef: ‘Na de dood van mijn ouders – toen mijn zuster en ik hun huis leeg haalden – vonden wij op zolder in een stoffige kast een stapel boeken en een ervan was De Happy Hooker. Ik heb ervan genoten!’ Dat is meer dan ‘lang houdbaar’, begreep ik. Het begint erop te lijken dat mijn boek onbederfelijk is, haha.

De jaren zeventig waren seksueel gezien zorgelozer dan de huidige tijd. Het was de tijd van Woodstock, flower power, Make Love not War, Love &Peace en jawel: vrije seks. Iedereen liep weleens ‘iets’ op, maar het zou nog lang duren voordat onbeschermde seks levensgevaarlijk werd.

Als gerenommeerd ‘penologe’ moet ik tot mijn verdriet vaststellen dat met de gevaren ook de taboes zijn teruggekeerd. En de repressie van prostitutie. Het is doodzonde dat de maatschappij zo is teruggezakt in de brave preutse moraal, maar aan de andere kant ga ik op mijn gevorderde leeftijd graag nogmaals de uitdaging aan. Vandaar deze ‘opgepimpte’ editie van mijn claim to fame. Ik breek opnieuw een lans voor een toleranter milieu ten aanzien van prostitutie en voor openheid en eerlijkheid omtrent seksualiteit. En nu maar hopen dat ik een nieuwe generatie lezers bereik, een generatie die niet gaandeweg verburgerlijkt, maar die seksueel actief blijft als ik. En Happy!

RUBBERZOLEN

Vanaf het moment dat we als schapen in een kooi werden samengedreven in een cel van de beruchte Tombs-gevangenis in New York, bezorgden de door het gevangenisleven geharde zwarte hoertjes ons niets dan sores.

‘Hé, chique kakmadam, wedden dat er geen zwarte snollen in die dure hoerenkast van jou werken?’

‘Ja, wedden dat die rijke blanke heertjes met hun dwergpiemeltjes geen stuk drop in die snoepkraam van jou kunnen kopen!’

‘Die tophoer daar is vast bang dat al dat zwarte spul af zal geven op d’r mooie witte lakentjes, hè, schatje?’

Het getreiter begon grof, werd steeds gemener en uiteindelijk dreigend.

‘Hé, jij daar, met je dure hotekoeture bloemetjesjurk, pas maar op dat je niet te ver naar voren bukt, anders scheur ik die mooie jurk nog van je kont en geef ik je een beurt!’

Als dat zo doorging, zou er binnen vijf minuten weleens een echt bloedbad kunnen ontstaan, waarbij wij hoogstwaarschijnlijk zwaar verlies zouden lijden. Wij waren met ons zevenen en zij met z’n twintigen, verbonden door de gebruikelijke afkeer die deze tippelaarsters van ons, de dure callgirls, hadden. In de hoerenhiërarchie waren wij de aristocraten, zij de slaven, en de bajes was de Grote Gelijkmaker.

Ik stond met mijn meisjes op een kluitje tegen de tralies aangedrukt, waardoor we de afstand tussen ons en de zwarte hoertjes zo groot mogelijk maakten. Zelfs al had een van ons tussen de anderen willen gaan zitten, dan nog maakten we geen schijn van kans. De meisjes die zich een zitplaats hadden veroverd op de harde banken, weigerden ook maar één centimeter op te schuiven. Als er toevallig toch iemand moest opstaan om te pissen of een slok water te drinken, werd de lege plek onmiddellijk door een snelle kont in beslag genomen. Een paar meisjes, die oververmoeid waren na een hele nacht tippelen, lagen languit op de betonnen vloer, sommigen met hun hoofd in de schoot van een ander. Zij sliepen, ondanks de angstaanjagende kreten uit de aangrenzende cellen, waar junkies kotsten, rochelden en om hulp jankten. De stank van braaksel, urine en ongewassen mensenlichamen was verstikkend.

De groep meisjes werd opeens aanzienlijk kleiner, toen een aantal werd opgeroepen door een gevangenbewaarster, een dijk van een wijf, die hen vervolgens naar de rechtszaal bracht, waarna de gelederen weer werden aangevuld door een nieuwe groep straathoertjes. ‘Opschieten, jullie moeten voor de rechter komen.’

Iedere nieuwe lading snollen viel de vorige groep bij in hun getreiter. ‘Hé, geile hoerenmadam, leg nou ’s eventjes uit waarom je niet een beetje kleur in je chique zakie hebt,’ zei een gemeen kijkende snol met een lichtgevend oranje pruik dreigend.

In weerwil van mijn gebruikelijke terughoudendheid voelde ik een enorme woedeaanval opkomen.

‘Nou moet je even goed naar me luisteren,’ zei ik. ‘Jullie mogen gerust weten dat ik verdomme wél zwarte meisjes heb die voor me werken. Sommigen van hen… ach wat, ik heb zelfs een gekleurde huisgenote. Daar zit ze.’

Ik wees naar Aurora, een slank lichtbruin meisje, dat een ietsje verder van ons vandaan zat. Ze was al prostituee vanaf haar tienertijd, en een veterane wat betreft arrestaties, waardoor ze niet alleen ervaren was in het bemachtigen van een zitplaats, maar ook de kunst verstond zo min mogelijk op te vallen in dit soort gezelschap. Aurora zat in een hoek van de cel. Ze droeg een blonde pruik en een donkere zonnebril. Met haar kraag hoog opgetrokken tot pal onder haar kin probeerde ze een geheel te vormen met de muren om haar heen. Ze voelde zich kennelijk helemaal niet op haar gemak toen opeens twintig paar venijnige ogen op haar werden gericht.

De hoertjes stopten met het bijkammen van hun pruiken en het lakken van hun nagels met lak die op wonderbaarlijke wijze tevoorschijn was gekomen, ondanks het feit dat al onze handtassen grondig waren geïnspecteerd en geleegd voordat we de cel in waren gegaan.

‘Slap gelul, mens!’ schreeuwde een vuil kijkende pikzwarte vrouw uiteindelijk. ‘Die halfbloed rat is niet eens echt zwart, ze is meer wit dan zwart.’

‘Die stomme trut weet niet eens wat ze eigenlijk is,’ zei een meisje met een Mona Lisa-gezicht en een stem als een viswijf. Zij en haar vriendin stonden van hun zitplaats op, om Aurora eens goed van dichtbij te bekijken, en misschien zelfs om haar in elkaar te rammen.

Wij keken allemaal gespannen toe. Dit zou weleens het moment van de grote uitbarsting kunnen zijn.

Juist op dat moment werd de celdeur met een ruk opengetrokken, en de grote zwarte bewaarster bracht een dikke, blanke meid binnen, die op krukken rondhobbelde. Haar lichaam was van top tot teen bedekt met zweren en het leek wel of ze zwaar onder de drugs zat. Toen de cipierster haar vriendelijk aan een zitplaats probeerde te helpen, schreeuwde de kreupele snol met schelle stem: ‘Blijf met je tengels van mijn lijf, dikke vette pot!’ en opeens haalde ze uit met een van haar krukken, die vervolgens ongenadig neerkwam op het hoofd van de cipierster.

Dat was de druppel die de emmer deed overlopen in de zo geladen atmosfeer: een ware rassenrel, ontketend door een invalide hoer. Vrouwen begonnen te janken en te gillen; het was een wirwar van vuisten, armen, benen, en zelfs de krukken vlogen in het rond. Snel doken mijn meisjes en ik achter de pisbak om dekking te zoeken. Daar wachtten we gespannen eventuele verdere gebeurtenissen af.

Drie stevig gebouwde gevangenbewaarsters marcheerden de cel in en bedwongen vakkundig het hysterische blanke meisje. Wat zou er nu in ’s hemelsnaam weer gaan gebeuren? Goddank hoefden we niet langer te blijven om dat nog mee te maken. ‘Hé, jullie daar, die meiden achter die muur. Jullie zijn aan de beurt. Jullie moeten voor de rechter komen.’

Als een kudde vee werden we vervolgens naar de rechtszaal gedreven.

In de rechtszaal wemelde het van journalisten en sneltekenaars. Verder bestond een deel van het nieuwsgierige publiek uit klanten, die de avond tevoren nog in mijn huis hadden vertoefd. De sympathieke klant uit het Middenwesten, die ik Calvin noemde, zou naar alle waarschijnlijkheid zijn baan en zijn vrouw kwijtraken, omdat zijn naam en toenaam in alle New Yorkse kranten had gestaan. O, en daar zag ik mijn lieve jonge Griekse minnaar Takis zitten, met naast hem een aantrekkelijk jong paar, van wie de gemeenschappelijke achternaam de enige concessie aan de conventie was. Voor het overige leefden die twee een losbandig leven van vrije liefde en hadden ze zelfs tot vlak voor de politie-inval in mijn huis nog lustig met Takis en mij in mijn huiskamer rondgedold. Dit alles voor ons plezier en absoluut niet voor enige financiële compensatie.

De rechter luisterde met duidelijke vijandigheid toen de tenlasteleggingen tegen ons werden voorgelezen. Vervolgens voldeed ik voor ieder van mijn callgirls de vereiste borgsom. Ik had het geld in een envelop gestopt, die ik in mijn onderbroek had weggemoffeld, vlak voordat we met de smerissen naar het politiebureau gingen. Maar de man die ik het liefst in de rechtszaal had willen zien, was er niet.

Dat was mijn vaste vriend Larry. Ik had geen kans gezien contact met hem op te nemen, en hij was de enige persoon buiten mezelf die een sleutel had van de kluis, waarin ik het grootste gedeelte van mijn geld had opgeborgen. Nu had ik niet genoeg meer bij me om de enorme borgtocht van 3500 dollar te betalen, die ze hadden vastgesteld voor ‘de bekendste madam van New York’, zoals ik werd beschreven. Daarom werd ik overgebracht naar Riker’s Island.

Hoewel Riker’s Island een nieuwe vrouwengevangenis is, aanzienlijk schoner en moderner dan de oude Tombs, is het toch nog een verderfelijke poel vol menselijk uitvaagsel. Ik werd in een grote ruimte met verslaafden, dealers, knaakhoertjes, dievegges en allerlei ander gespuis gegooid.

Een broodmagere blanke snol, die kennelijk het slachtoffer was geworden van een freak trick – een klant die z’n lol beleeft door hoeren af te ranselen – was bezig haar wonden te verbinden. Drie andere hoertjes waren de afgelopen weken ook al door dezelfde man afgetuigd op Eighth Avenue. Dit arme vrouwtje had bloeduitstortingen en snijwonden over haar hele lichaam. Op de koop toe had ze ook een gebroken arm en een bovenlip die tot haar neusvleugel was opengesneden. Haar ogen waren nog slechts twee opgezwollen spleetjes.

Een zestienjarig Porto Ricaans meisje jammerde dat ze haar baby van amper drie weken zonder verzorging thuis had moeten achterlaten. ‘Mi marido wilde me vermoorden,’ klaagde ze in gebroken Engels.

Ik bood aan de Spaanssprekende meisjes te helpen met het invullen van allerlei formulieren, maar ze deinsden een voor een terug alsof ik melaats was. Dat deden de andere gevangenen ook. Kennelijk waren ze erg achterdochtig en jaloers vanwege mijn dure kledij.

Ze staarden me allemaal aan, maar niemand sprak tegen me, behalve uiteindelijk een knap bruin meisje met een gezicht vol grote zomersproeten. ‘Ik ben al acht keer opgepikt in de afgelopen twee weken,’ zei ze. ‘Daarom heeft de rechter nu maar eens besloten om me voor een maand rust hierheen te sturen.’

Ze was nogal bezorgd, omdat haar pooier niet wist waar ze uithing. Ze vroeg me hem te bellen zodra ik weer vrijkwam.

Vrijkomen? Wanneer? Het was vrijdagmiddag vier uur. Zestien uur geleden was mijn etablissement door drie namaakklanten opgerold.

Het was nu klaarlichte dag. Waar bleef Larry toch met het geld voor de borgtocht? Waar was mijn advocaat? Wat moest ik, een meisje van goeden huize, gelukkig met dit beroep dat ik zelf had gekozen en waarmee ik in wezen een noodzakelijke dienstverlening verrichtte, in deze verschrikkelijke omgeving doen? Ik dacht nog eens terug aan de inval en probeerde erachter te komen waar ik nu precies een fout begaan had.

Aurora had een speciale neus voor het ontdekken van smerissen. Ze vertrouwde ze dan ook voor geen halve cent, die drie klanten die steeds hadden opgebeld en aangedrongen om langs te komen. Ikzelf, ook achterdochtig, had telkens weer geprobeerd ze af te poeieren. We hadden eerder op de avond een groot vrijgezellenseksfeest gehad, en we waren gewoon gezellig onder elkaar.

Toen de onbekende klanten voor de derde keer belden, kort na middernacht, stond ik hun tenslotte toe om dan toch maar langs te komen.

Ze hadden amper een voet binnen gezet of Aurora reageerde als een hert dat in de wind een jager ruikt. Mijn eigen instinct waarschuwde me ook om extra op mijn qui-vive te zijn. De zongebruinde man met de snor had best een echte klant kunnen zijn, en hij stond te trillen op zijn benen. De tweede zag eruit als een echte boef; tegenwoordig is er haast geen onderscheid meer tussen smerissen en misdadigers, dus kon ik er ook in dit geval niet zo heel zeker van zijn. Maar de derde man, een boom van een kerel, leek het meest op een echte smeris.

Zo beleefd mogelijk vroeg ik hun: ‘Heren, kunt u zich legitimeren?’

De man met de snor begon nog harder te beven. Hij en de boeventronie keken vragend naar de grote man, die ten slotte aarzelend een portefeuille uit zijn binnenzak trok, waarvan maar vier van de twaalf plastic vakjes gevuld waren. Er zat nogal wat papierwerk tussen, maar geen creditcard. Smerissen kunnen zich geen creditcards veroorloven. Ik vertrouwde het niet. Ik keek naar Aurora, die naar de voeten van de grootste van de drie stond te staren.

Ik volgde haar blik. Rubberzolen! Hét kenmerk van een politieman. De smeris volgde op zijn beurt onze blikken en hij wist onmiddellijk dat we hem doorhadden. Ze konden ons nu niet meer foppen. ‘Oké allemaal, dit is een inval,’ zei hij, terwijl hij bliksemsnel zijn politiepenning liet zien. ‘Jullie staan allemaal onder arrest, op verdenking van prostitutie.’

Alsof het afgesproken was, ging de voordeur open en stapte een grote politieagent in burger de kamer binnen. Ik herkende hem als de man die Scarface werd genoemd, vanwege de vele littekens op zijn grove gezicht. ‘Goedenavond, juffrouw Hollander,’ zei hij, terwijl hij me wellustig bekeek. ‘Ik had je gewaarschuwd dat we je weer zouden oppakken!’

Toen stormden er nog eens acht politieagenten in uniform door de voordeur naar binnen, om van mijn huis in de kortst mogelijke tijd een ravage te maken. Wat er daarna gebeurde had meer weg van een scène uit een oude, stomme Keystone Cops-film dan van een efficiënte politieoverval.

Kasten en laden werden in een mum van tijd binnenstebuiten gekeerd en agenten begonnen alles wat los en vast zat op een steekwagen te laden. Daar gingen mijn liefdesbrieven van de afgelopen jaren, familiefotoalbums van vroeger en zelfs mijn verzameling kookboeken de deur uit. ‘Hé zeg, geef me die kookboeken alsjeblieft terug,’ zei ik tegen de smeris die de steekwagen bewaakte. ‘Ik neem althans aan dat jullie niet van plan zijn om op het politiebureau een lekkere pot Hollandse snert klaar te maken?’ Maar nee hoor, hij schudde zijn hoofd en weigerde me mijn kookboeken terug te geven.

De drank die ik in ruil voor de gunsten van een van mijn meisjes had gekregen, werd meegenomen. Sloffen sigaretten die ik belastingvrij op de Nederlandse Antillen had gekocht, werden geconfisqueerd. Maar eigenlijk was dit alles niet zo belangrijk. Wat me wél kopzorgen gaf, was het feit dat mijn waardevolle zwarte boek met de honderden namen en telefoonnummers van mijn klanten en het kasboekje dat erbij hoorde, ook op de steekwagen waren beland. Bij de laatste politieoverval die ik had meegemaakt, moest ik ze onderhands terugkopen. Ditmaal besloot ik ze terug te stelen.

De smeris die het wagentje bewaakte, zag eruit als een echt geile bink (en een man is nu eenmaal een man), dus pakte ik een grote stapel pornografische tijdschriften en foto’s uit een la. ‘Hé, moet je dit eens zien!’ zei ik, en ik schoof hem de stapel onder zijn neus. Binnen twee minute had dit hitsige mannetjesdier zich zo opgegeild aan de foto’s dat hij meteen enthousiast zijn collega’s erbij riep. En ze deden precies wat ik verwachtte. Ze hadden alleen nog maar aandacht voor de foto’s en maakten er allerlei obscene op- en aanmerkingen over. Maar dat liet me koud, omdat ik zo de kans kreeg om even te verdwijnen en mijn klantenboek en het kasboekje van het karretje af te halen.

Het lukte me om het adresboek snel in een gangkast onder een lege doos te mikken, en uit het kasboek scheurde ik snel alle pagina’s die op mijn zaak betrekking hadden, waarna ik het bijna lege boekje weer teruggooide op de steekkar om geen verdenking te wekken. Omdat niemand aandacht aan me schonk, glipte ik mijn slaapkamer binnen en stopte de losse pagina’s onder het vaste tapijt, dat in een van de hoeken niet vastgelijmd was. Ik verstopte er tegelijk een paar duizend dollar in contanten, want als die hyena’s geld vinden, dan zeggen ze in de regel na afloop dat er niets in huis was en houden de poen mooi voor zichzelf.

Net op dat ogenblik kwam er een grote smeris uit de slaapkamer met een pakje rijstvloeitjes in zijn hand. ‘Hé, troel, waar heb je de hasj verstopt? We weten dat je dat spul in huis hebt.’

‘Ik heb helemaal niets in huis,’ loog ik. ‘Ik gebruik geen drugs.’ Toen hij de slaapkamer weer inging, pakte ik een plastic zak vol marihuana uit de gangkast, rende naar mijn badkamer en spoelde alles door het toilet.

Niemand lette op de badkamer, dus liep ik pijlsnel heen en weer om allerlei ander belastend materiaal weg te moffelen.

Toen zag ik een geüniformeerde politieagent, die net op het punt stond om met zijn zaklantaarn in mijn gangkast te snuffelen. Hij rommelde door allerlei dingen die er waren opgeslagen en kwam gevaarlijk dicht bij de doos waar het beroemde zwarte adresboek onder lag.

‘Ach, excuseer me even,’ zei ik, terwijl ik hem vriendelijk bij de open deur vandaan duwde. ‘Mijn spiegel zit aan de binnenkant van deze kast en ik wou nog graag even mijn haar doen.’ De smeris bromde wat en wandelde weer terug naar de slaapkamer, waar zijn collega’s zich verdrongen op zoek naar eventuele hasj.

Aangezien niemand op dat moment de voordeur bewaakte, gingen twee van mijn meisjes en het dienstmeisje ervandoor.

‘Kom op, allemaal, we gaan,’ zei een dikke rechercheur die uit de slaapkamer kwam. Hij telde de hoofden nog een keer en ontdekte dat er drie vrouwen ontbraken.

‘Waar zijn die rotmeiden?’ vroeg hij, terwijl hij zijn hand tot een vuist balde met een gebaar alsof hij me wilde slaan. ‘Ik breek ze godverdomme de poten als ik ze te pakken krijg.’

‘Geen flauw idee waar ze zijn,’ zei ik laconiek. De meisjes hadden hun vrijheid veroverd via de voordeur en waren daarna gewoon met de lift naar beneden gegaan.

De politie arresteerde iedereen, inclusief die arme Calvin. Ze werden allemaal afgevoerd naar het politiebureau van het zeventiende district. Ik werd intussen alleen achtergelaten met de drie stillen die het eerst waren binnengekomen. De telefoontjes bleven binnenkomen, kennelijk klanten die nog langs wilden komen.

De agenten namen telkens weer de telefoon op en antwoordden de een na de ander met een smerige grap. Dat was waarschijnlijk de laatste keer dat die klanten me zouden bellen.

Mijn huis was een grote troep en toch hadden ze mijn goodybag over het hoofd gezien – de grote zwartleren tas met allerlei speciale folterwerktuigen. Bofte ik even dat ik die tenminste niet weer opnieuw hoefde aan te schaffen! Al die voetijzers en handboeien die ik zo zorgvuldig verzameld had en de zeldzame karwatsen en zwepen die de masochistische klanten zo graag in hun vlees voelden bijten. Mijn slaven waren gered.

De jongens van het politiebureau vonden het prachtig om alle telefoondraden door te knippen, vier telefoons in mijn slaapkamer en nog eens vier in de huiskamer. Ten slotte namen ze me mee naar het bureau, maar niet nadat ik nog even in de slaapkamer was geweest om het weggestopte geld mee te nemen. Het was ongeveer drie uur in de morgen toen ik uiteindelijk bij de anderen gebracht werd, die stonden te wachten tot hun vingerafdrukken werden genomen.

De verslaggevers verdrongen zich voor het politiebureau. Dat zou beslist een prachtverhaal worden voor de op sensatie beluste pers: ‘Zeven vrouwen en vier mannen gearresteerd in New Yorks chicste bordeel.’

Op het bureau kregen we donuts en koffie. We mochten onze vermoeide ledematen uitstrekken op een paar tafels. Zo probeerden we een paar uurtjes te slapen. De agenten waren zelfs zo aardig om het felle neonlicht uit te doen.

Calvin lag naast Aurora, met wie hij die avond samen was geweest, op een tafel. Ze gebruikte haar propvolle handtas als hoofdkussen. Calvin was een echte lieverd, die nooit iemand last bezorgde, maar die klootzak van een hoofdinspecteur moest zo nodig zijn naam aan de pers vrijgeven. Calvin was hoofddirecteur van een grote onderneming in het Middenwesten. Ik kan me best voorstellen hoe hij op dit moment over New York, deze zogenaamde pretstad, denkt. Gezin, carrière, alles naar de knoppen voor een uurtje plezier.

Takis en ik lagen op een ander bureau naast elkaar. Ik lag met mijn hoofd op zijn schouder. En ik werd nog hitsig op de koop toe, mijn god, ik was in geen tijden zo geil geweest! Wat was er met me aan de hand? Takis kreeg weer een stijve, en we liefkoosden elkaar zachtjes toen we dachten dat niemand naar ons keek. Maar wat kon dat ons ook eigenlijk nog schelen? Ze konden ons niet nog eens arresteren.

Na een paar uur werden we stijf en geradbraakt wakker. Ergens in een hoek stond een televisietoestel dat door een van de agenten was aangezet, zodat we het ochtendjournaal konden zien. Men liet weer koffie en donuts aanrukken. Op de tv zagen we hoe de meisjes mijn huis uit liepen. Alle namen werden vermeld. Het commentaar bij de beelden van mijzelf luidde: ‘Er is de afgelopen nacht een inval gedaan in het huis van Madam Xaviera. Zij wordt beschouwd als de koningin van de callgirls, die meisjes en klanten op internationaal niveau over heel Europa uitwisselde.’ Prachtig! Ze bezorgden me tenminste een goede reputatie.

Om acht uur ’s ochtends werd ons meegedeeld dat we naar de Tombs-gevangenis zouden worden gebracht, en we kregen te horen dat daar een horde journalisten voor de deur stond te wachten. We wilden ons allemaal zo goed mogelijk vermommen. Flavia tekende met een wenkbrauwpotlood een grote zwarte snor onder haar neus. Vervolgens bond ze haar lange blonde haar op met een elastiekje en zette ze een pet op, die ze op slinkse wijze van een van de politieagenten had afgetroggeld.

Ikzelf zette een zonnebril op, kamde mijn haar naar achteren en zette een petje van een andere man op. Calvin had de beste vermomming. Ik gaf hem een fleurig zomerjurkje, dat ik nog snel in mijn handtas had gefrommeld toen de smerissen me meenamen. Hij wond de jurk om zijn hoofd en maakte er een tulband van. Het uiteinde van de jurk hield hij als een sluier voor zijn neus en mond, net als een Arabische yashmak. We liepen de trappen van het bureau af met kranten voor ons gezicht en stapten in de boevenwagen die ons naar de Tombsgevangenis zou rijden, een heel oude gevangenis, die midden in het centrum van New York ligt. Naar mijn mening is er in heel Amerika geen tweede gevangenis te vinden met zo’n neerslachtige en smerige atmosfeer.

Terwijl we op hardhandige wijze door de nauwe gevangenisgang naar ons celblok werden geduwd, kwamen we langs een cel vol travestieten, merendeels grotesk uitgedoste schepsels die aandoenlijke pogingen in het werk hadden gesteld om te lijken op iets dat ze niet waren, hoewel enkelen er toch, ondanks alles, op een voortreffelijke manier in waren geslaagd een echte vrouw te imiteren. Mundus vult decipi, decipiatur ergo, wat Latijn is en zoveel betekent als: de wereld wil bedrogen worden, dus waarom dan ook niet.

En nu, na het verschrikkelijke verblijf in de Tombs, zit ik dan in Riker’s Island. Twee jaar geleden was een gevangenis voor mij even onbekend als de achterkant van de maan. En nu denk ik dat ik, als ik hierna nog een keer het gevang in moet, vast alle schuttingwoorden die op de slijmerige, vieze muren hier gekladderd staan, uit mijn hoofd zal kennen.

Twee jaar geleden was mijn huis een gezellig toevluchtsoord, waar je je lekker op je gemak kon voelen. Nu is het een plek waardoor ik me bezwaard voel, als een schildpad die zijn schild meesjouwt, van de ene buurt naar de andere na iedere mislukking.

Ja, ik ben blij met mijn werk en ik hou ervan. Ik kan zelfs zeggen dat sommige van de leukste momenten van mijn leven zich afspeelden gedurende de twee jaar, waarin ik pijlsnel steeg in de wereld van de New Yorkse prostitutie, tot ik niet alleen de rijkste, maar ook de meest gerespecteerde en begeerde madam in de stad was geworden. Waarom dan al dat gesar en getreiter van de kant van de politie? Waarom die krankzinnige hoge borgtochten en zware boetes? Waarom de vette rekeningen van advocaten en die afkoopsommen? Wie zijn we nu in feite tot last? En als ik erover nadenk, besef ik dat je met een veilige baan als secretaresse net zoveel geld overhoudt als ik het afgelopen jaar.

Uiteindelijk komt Larry dan toch met het geld opdagen. Mijn advocaat heeft, zoals ik achteraf ontdek, drie uur buiten staan wachten op het geld om mijn borgtocht te betalen.

Maar ik ben weer vrij en rijd met Larry terug naar de stad. Nu moet ik weer opnieuw beginnen. Ik glimlach een beetje wanhopig als Larry voor mijn flatgebouw parkeert.

Maar ik zal een nieuwe plek vinden en mijn klanten laten weten waar ik zit. Ik zal mijn meisjes weer bij elkaar halen en genot schenken aan mannen en vrouwen. Ik kan het niet helpen, maar om je de waarheid te zeggen: ik ben heel gelukkig met wat ik doe.

EEN FAMILIEAANGELEGENHEID

Laat niemand denken dat ik een arm klein meisje was en het verkeerde pad opging doordat ik uit een asociale achterbuurt kwam. Of dat ik een liefdeloze jeugd had met een alcoholistische moeder en een tirannieke vader.

Het tegendeel is waar. Ik kom uit een heel goed en warm nest, en groeide op in een liefdevol gezin.

Ik ben geboren in Soerabaja en heb later in Amsterdam het gymnasium gedaan. Mijn ouders en ik samen beheersten gezamenlijk twaalf talen. Zelf spreek ik er vijf vloeiend. Mijn moeder was een statige, elegante blondine van Duits-Franse afkomst. Ze had een ernstig, trots en trouw karakter. Zij was de tweede vrouw van mijn vader, die oorspronkelijk psychiater in Indonesië was en later in Holland een florerende huisartsenpraktijk had. Zijn eerste vrouw, eenbeeldschone Wit-Russische ballerina, was onmiddellijk na de echtscheiding met hun enige dochtertje van Java vertrokken.

Het huwelijk van mijn vader en moeder was erg gelukkig, ook al waren ze in velerlei opzichten elkaars tegenpolen. Hoewel mijn vader de reputatie had van een enorme charmeur, hield hij uitsluitend van mijn moeder.

Ik aanbad mijn vader. Hij was dan ook werkelijk een buitengewoon mens. Een levensgenieter, verteller van avontuurlijke en soms ongelooflijke verhalen en een oprecht kunstliefhebber. De ‘cultuur’ werd me in Holland als het ware met de paplepel ingegoten, mede dankzij het feit dat mijn vader reeds vanaf zijn studententijd de boezemvriend van Simon Vestdijk was. Ze hadden samen medicijnen gestudeerd. Ik herinner me nog goed de vele weekeinden die we bij Vestdijk thuis in Doorn hebben doorgebracht. Hoe ik stil in een hoekje zat te luisteren wanneer Vestdijk en mijn vader elkaar gedichten of hoofdstukken uit hun boeken voorlazen en bekritiseerden (mijn vader heeft namelijk ook een aantal psychologische romans geschreven). Hoe beide mannen opgingen in de muziek, of bezielde gesprekken voerdenover literatuur of astrologie. Hoe mijn vader opwindende reisavonturen opdiste, die Vestdijk later weer gebruikte als inspiratie voor nieuwe romans.

Toen mijn vader in zijn jonge jaren in Indonesië op het hoogtepunt van zijn medische carrière stond, beheerde hij een groot ziekenhuis in Soerabaja. Later hoorde ik dat hij ook twee prachtige villa’s bezat. Eén in Soerabaja, pal tegenover het ziekenhuis, en een fantastisch landhuis met enorme veranda’s in de bergenvan Tretes, ongeveer een uur rijden van Soerabaja – het geliefde weekendverblijf van mijn moeder. Beide huizen werden door een stoet van bedienden onderhouden.

Maar toen kwam de Tweede Wereldoorlog. In 1943 bezetten de jappen de eilanden en we verloren in één klap al onze bezittingen. Mijn ouders en ik, toen amper drie weken oud, werden in Japanse concentratiekampen geïnterneerd.

Gedurende de drie jaar van de Japanse bezetting leed mijn vader, die als kamparts te werk was gesteld, onder de onmenselijke martelingen van de overheersers. Zijn lot was niet alleen zo zwaar omdat hij Nederlander was, maar omdat hij op de koop toe ook nog jood was. Er zijn nog steeds maar weinig mensen die beseffen dat de jappen onder invloed van de Duitsers net zo antisemitisch waren. Boven de ingang van ons kamp hing een groot bord met de woorden banksa jehudi, wat zoveel betekent als joods volk.

Mijn moeder, die niet joods was, mocht naar een minder streng vrouwenkamp, maar dan zou ze mij in het joodsekamp moeten achterlaten. Vanzelfsprekend verkoos zij in het joodse kamp te blijven, waar bovendien al haar vrienden en kennissen zaten.

Mijn vader vocht in het mannenkamp als een leeuw voor het leven van zijn patiënten; vooral de kinderen gingen hem aan het hart. Later, na de oorlog, vertelde hij hoe hij soms gek werd van verlangen naar ons. Er werden wel briefjes van het ene kamp naar het andere gesmokkeld, maar we hebben elkaar al die jaren niet gezien.

De eerste keer dat mijn vader zijn eigen dochter terug zou zien, was ironisch genoeg niet als vader maar als arts. Nadat wij drie jaar geïnterneerd waren geweest, werden mijn moeder en ik vrijgelaten. Mijn ouders hadden afgesproken dat ze elkaar, als ze het er levend af zouden brengen, na de oorlog zouden ontmoeten bij een gezamenlijke vriendin, Tania, die half Indisch, half Russisch was. Zij woonde in Soerabaja in een prachtig huis met een enorme tuin.

Op een keer, mijn vader was nog geïnterneerd, draafde ik in die prachtige tuin achter een vogeltje aan. Ik struikelde, viel en een scherpe tak boorde zich in mijn billetje, vlak bij mijn vagina. Mijn moeder was op dat moment niet thuis en Tania stuurde de baboe, die helemaal overstuur was, met mij op haar arm naar het dichtstbijzijnde kamp om te zien of er niet een kamparts was die mijn wond kon behandelen. Huilend werd ik het jappenkamp binnengedragen, waar mijn wond liefdevol verzorgd werd door een tengere, donkere man, bij wie ik me onmiddellijk veilig voelde.

Enkele weken later was de oorlog afgelopen en werd ook mijn vader vrijgelaten. Hij kwam direct naar het huis van Tania. Ik was met een driewielertje op het grasveld aan het spelen, toen hij het tuinpad opliep. Als aan de grond genageld bleef hij staan. En terwijl mijn moeder hem met tranen in de ogen tegemoet liep, riep hij uit: ‘Mijn god! Dat kleine blonde engeltje, dat schattige blonde kind dat ik pas nog behandeld heb… dat is onze eigen Xaviera! Ik durf mijn ogen haast niet te geloven.’

Korte tijd daarna werden we door de Nederlandse regering voorzien van ‘smartengeld’, dat maar net toereikend was voor de terugreis naar Nederland. In Amsterdam nam mijn vader de verlopen huisartsenpraktijk van een collega over, die hij in recordtijd tot een bloeiende praktijk opbouwde, daarbij geholpen door mijn moeder, die als zijn assistente fungeerde. Zijn bestaan werd nooit meer zo luxueus als in Indonesië, maar dat kon hem niet zoveel schelen. Hij was nooit van plan geweest miljonair te worden. Vol overgave wijdde hij zich aan zijn patiënten en geld speelde eigenlijk geen rol in zijn leven. Vaak waren zijn patiënten haast nog belangrijker dan zijn gezin. Ik herinner me dat hij tot twee keer toe een vakantie uitstelde omdat hij een patient niet in de steek wilde laten. Ieder uur van de nacht kon men hem uit zijn bed bellen, wat mijn moeder uiteraard weleens ergerde. Vooral als de patiënt een mooie jonge vrouw was met een geveinsde buikpijn of een echtgenoot in de nachtdienst.

Natuurlijk had mijn vader weleens een avontuurtje, wat mijn moeder moeilijk kon verkroppen omdat ze hem altijd trouw was. Maar ik kan me niet herinneren dat hij ooit een hele nacht van huis bleef. Hij beschouwde die kleine niemendalletjes, zoals mijn moeder me later vertelde, als bananen. Je consumeerde ze en daarna gooide je de schil weg. Misschien niet erg vleiend voor de vrouwen die van zijn gunsten genoten, maar wel het bewijs dat zijn liefde voor mijn moeder serieus was.

Mijn moeder, met haar Duitse Stolz, was razend jaloers en had alles onmiddellijk in de gaten. Als kind beluisterde ik weleens stiekem de ruzie tussen mijn ouders, als ik in plaats van te slapen boven aan de trap ging zitten. Mijn vader werd steeds stiller als er weer zo’n stortvloed over hem heen kwam. Hierdoor was mij als tiener al duidelijk dat seks en liefde twee heel verschillende dingen betekenden, maar dat ze op de een of andere manier ook heel erg met elkaar verbonden waren.

Hoewel ik nog heel jong was, had ik een tamelijk goed idee van wat er zoal tussen twee volwassen mensen plaatsvond. Ik besefte dat hun ruzies vaak werden bijgelegd in de intimiteit van hun slaapkamer. Mijn moeder vertelde me later: ‘Kind, als je ooit trouwt, koop dan in godsnaam nooit twee losse bedden, maar een groot tweepersoonsbed. Want hoe erg je ook met elkaar bekvecht overdag, ’s nachts is het aanraken van een teen, of een hand door je haar, vaak voldoende om de vrede te herstellen.’

Ik heb nog niet verteld dat seks bij ons thuis als een natuurlijke aangelegenheid gold, als iets moois en liefs. Mijn ouders toonden zonder schaamte hun naaktheid aan me en mijn vader nam mijn moeder regelmatig in zijn armen, waarbij hij haar lange, slanke lichaam tegen zijn borst drukte. Ze kusten elkaar vrijelijk en soms trokken ze zich terug achter de slaapkamerdeur. Het deed er niet welk uur van de dag het was.

Als aankomend puber was ik enorm nieuwsgierig naar wat die twee nu precies uitspookten in de slaapkamer. Ik hoorde ’s nachts hun bed weleens kraken en dan sloop ik onder het voorwendsel dat ik water wilde gaan drinken in de badkamer, hun slaapkamer binnen.

Soms zag ik dan de wild op en neer gaande lakens plotseling doodstil worden. Eenmaal in hun kamer vroeg ik dan smekend of ik bij hun in bed mocht komen, omdat ik me zo eenzaam voelde in mijn eigen bed. Mijn verzoek werd meestal ingewilligd, hoewel ik me kan herinneren dat mijn vader zo nu en dan mopperde dat ik nu toch maar eens alleen moest leren slapen. Ik vond het zalig om op mijn rechterzij tegen het warme lichaam van mijn moeder aan te liggen en haar lekker ruikende, zachtehuid tegen de mijne te voelen. Ook weet ik nog hoe de behaarde, gespierde borstkas van mijn vader me intrigeerde.

Naarmate ik ouder werd, raakte ik steeds meer aan mijn vader verknocht en wenste ik heimelijk dat ik net zo intelligent en gerespecteerd zou worden als hij. Op een typisch freudiaanse manier was ik natuurlijk, zoals zo vele jonge meisjes, smoorverliefd op mijn vader, en zelfs vandaag de dag schaam ik me er niet voor toe te geven dat ik, als ik een man zou ontmoeten die als twee druppels water op hem leek, op slag van die man zou gaan houden en hem onmiddellijk zou willen trouwen. Als enig kind werd ik mateloos door hem verwend, niet alleen in materieel opzicht, maar vooral door zijn toewijding. Hij begeleidde mijn geestelijke ontwikkeling zoals professor Higgins uit My Fair Lady het bloemenmeisje begeleidde. Hij zag er vooral op toe dat ik goede cijfers haalde voor Latijn en Grieks, als basis voor mijn andere talen. Elk jaar brachten we minstens een maand vakantie in het buitenland door, waardoor ik mijn talen nagenoeg accentloos leerde spreken.

Overigens ging ik tot mijn eenentwintigste keurig met mijn ouders met vakantie, in tegenstelling tot de meesten van mijn vrienden, die in groepjes zonder begeleiding eropuit trokken. Mijn moeder behandelde me altijd als een soort kuikentje en wilde me beslist niet aan morele gevaren blootstellen. Ik herinner me nog als de dag van gisteren hoe ze herhaaldelijk tegen me zei: ‘Blijf maagd tot je huwelijk, Xaviera. Ik was ook nog maagd toen ik met je vader trouwde, en dat zou eigenlijk ieder meisje moeten blijven. Dan kan een man je nooit je verleden verwijten en je een hoer noemen. Alleen dan kun je met opgeheven hoofd lopen en zal niemand wat van je zeggen.’

Maar mijn moeder hoefde zich voorlopig geen zorgen te maken over mijn maagdelijkheid, want ik was smoorverliefd op iemand die me beslist niet zou ontmaagden. Haar naam was Helga.

Helga was mijn beste vriendin op het Barlaeus-gymnasium en gedurende een heel jaar koesterde ik een vurig verlangen naar haar, hoewel ik zelf eigenlijk niet wist waarom. Ik wist alleen dat ik me ontzettend fijn voelde wanneer ik naar haar lange, donkere haren kon kijken als ze voor me in de klas zat, of wanneer ik haar prachtige heupen voor me uit zag wiegen als ze de deur uitliep, of wanneer we samen op een terrasje een glas cola dronken en ze met haar lange, slanke vingers haar strakke truitje iets naar beneden trok.

Haar wespentaille fascineerde me iedere keer weer. Vaag wist ik iets van lesbiennes af, maar het kwam niet in me op mezelf te vereenzelvigen met die half-man, half-vrouw-types met korte haren, lange broeken en dikke konten, die mijn oudere schoolkameraadjes me giechelend op straat aanwezen.

Helga heeft mijn gevoelens voor haar nooit begrepen, laat staan beantwoord. Ze wist niet eens dat homoseksualiteit bestond. Hoogstens heeft ze zich misschien weleens afgevraagd waarom ik altijd net per ongeluk tegen haar prachtige volle borsten opbotste. Ze was toen zestien, een jaar ouder dan ik. We waren net twee onafscheidelijke zusjes, die alle meisjesgeheimen met elkaar deelden. Maar zo vroegrijp als ik was, zo naïef en onschuldig was zij. Ik had op mijn vijftiende mijn vriendje al een tongzoen gegeven, en zijn hele lichaam met mijn vingers aan een grondig onderzoek onderworpen. Ik had zelfs zijn piemel al eens in mijn mond gestopt en er wat aan gezogen. Maar daar wist Helga helemaal niets van.

Op een goede dag kwam ze bij me om raad, vanwege mijn kennis op dit gebied.

‘Xaviera, ik moet je iets raars vragen,’ begon ze verlegen, toen we tijdens de middagpauze in het overblijflokaal zaten. ‘Je moet me helpen…Peter Korver heeft me vanavond voor een feestje gevraagd, en ik ben bang dat hij me na afloop een afscheidszoen wil geven.’

Een afspraakje met een van de knapste en populairste jongens van de school. Ik was gek genoeg heel erg jaloers, niet zozeer op haar, maar op hem. Die jongen interesseerde me geen snars… maar Helga, in de armen van een man…? Ik moest er niet aan denken.

‘Je zult me niet geloven,’ ging ze verder, ‘maar ik heb nog nooit een jongen gezoend. Vertel jij me alsjeblieft wat ik moet doen.’

‘Natuurlijk,’ zei ik. ‘Laten we na schooltijd naar jouw huis gaan, dan zal ik het je wel leren.’

Het was hartje winter en dus al donker toen de school om vier uur uitging. Zij sprong achter op mijn fiets en we reden naar haar huis. lk zette mijn fiets op slot en we liepen de donkere hal van het flatgebouw in. Dit was volgens mij een zeer geschikte plek voor mijn les. Natuurlijk had ik haar het kussen liever bijgebracht in haar eigen gezellige meisjeskamer, maar aangezien haar familie uiterst conservatief en bekrompen was, zou dat toch tot niets leiden. Haar moeder zou waarschijnlijk plotseling binnenstormen met een kopje thee of iets dergelijks.

Ik nam haar meenaar het donkerste deel van hetportaal.Natuurlijk zou Peter haar daar die avond ook de bewuste afscheidszoen willen geven. Helga gedroeg zich in het begin wat onderworpen, maar dat kwam, denk ik, omdat ze iets verwachtte dat heel wat minder realistisch was dan wat ik wilde.

‘Laat me je nu eens vasthouden, zoals een man dat doorgaans doet,’ begon ik, terwijl ik één arm om haar slanke middel legde en de andere om haar schouders. Vervolgens nam ik zachtjes haar kin in mijn hand en zoende haar heel voorzichtig op haar mond. De mond, die me al die maanden zo geboeid had, de wellustige ronde lippen… Mijn god, alleen al het vluchtigaanraken van haar lippen, die ze nog steeds angstvallig op elkaar klemde, maakte me gek van opwinding. Ik stond te trillen op mijn benen, waartussen ik iets heel warms en fijns voelde opkomen.

‘Nu moet je ook je mond een beetje opendoen, Helga,’ drong ik aan. ‘Geen mens zoent met zijn lippen stijf op elkaar.’

Gehoorzaam deed ze haar mooie mond een beetje open en ik duwde zachtjes mijn tong naar binnen. Eerst verstijfde ze en wilde ze zich losmaken uit mijn omarming. ‘Ontspan je in godsnaam, Helga,’ fluisterde ik.

‘Zo doet iedereen het en het is de enige manier om te leren zoenen.’ Mijn roze, slangachtige tong gleed onderzoekend door haar mond, terwijl zij als verlamd tegen de muur stond. Maar ondanks haar aanvankelijk tegenstribbelen, scheen ze er toch plezier in te krijgen. Mijn hele lichaam stond in vuur en vlam voor haar, en terwijl we het oefenen van onze monden en het perfectioneren van onze kussen voortzetten, duwde ik haar dijbeen hard tegen mijn kut aan. Met mijn rok omhooggeschoven, omklemde ik met mijn beide benen dat dijbeen van haar, en ik voelde het bloed als het ware naar mijn hoofd stijgen.

‘Nu moet je me ook jóuw tong geven,’ zei ik, en toen ik uiteindelijk haar zoet smakende tong schuchter mijn mond voelde binnendringen, dacht ik dat ik gek werd van opwinding. Ik wilde dat dit ogenblik een eeuwigheid zou duren. Maar als ik hiermee te lang zou doorgaan, zou ze misschien achterdochtig worden en opeens weglopen.

‘Geen enkele kus is af zonder wat aandacht voor de hals en de schouders,’ zei ik. En zachtjes begon ik haar oren en hals te zoenen.

Tegelijkertijd trok ik met één hand heel voorzichtig haar strakke truitje wat losser, waarna ik met beide handen haar borsten begon te betasten. Ze droeg een halve beha, waardoor haar tieten grotendeels over de rand heen puilden. Met een geniale beweging opende ik in één tel haar beha van achteren en boog me toen voorover om haar enorme tepels een voor een in mijn mond te kunnen nemen. Helga besefte niet goed wat er op dat moment met haar ontwakende seksualiteit aan het gebeuren was en ze liet zich gewillig meevoeren. Ze gooide zelfs haar hoofd helemaal achterover, om zo haar lange hals en fijne oorlelletjes voor me te onthullen. Toen ik haar oor begon te kussen, voelde ik dat haar tepels opeens als kersen zo groot overeind stonden en dat ze kippenvelkreeg van opwinding.

Opeens ging de voordeur open en een flatbewoner kwam de hal binnen. Een ijzige windvlaag streek langs onze verhitte lichamen. Maar we stonden zo goed opgesteld dat niemand ons had gezien.

Intussen had ik Helga’s jas uitgetrokken en nonchalant op de vloer laten glijden. Helga, toch wat geschrokken van de onverwachte bezoeker, ontspande zich weer in mijn beschermende armen.

‘Nu je weet hoe je moet kussen, geloof ik dat ik je meteen maar iets bijbreng over het verdere liefkozen,’ zei ik, en ik ging verder met mijn liefdeslessen. Haar truitje, dat intussen haar grote borsten weer bedekte, schoof ik nogmaals zachtjes omhoog, en terwijl ik haar met één hand en mijn mond grondig bewerkte, gleed mijn andere hand tussen mijn eigen benen. Langzaam begon ik me zo, met de bewegingen van onze lichamen, tegen haar dijen klaar te wrijven. Plotseling ontploften er allemaal sterren in mijn hoofd en ik voelde me alsof ik in de zevende hemel beland was. Helga hijgde ook steeds sneller en ik nam aan dat ook zij zich tot een orgasme had opgewerkt, door met haar kutje tegen mijn heupen aan te wrijven.

Ik had er heel wat voor over gehad als ik op dat moment een penis had gehad, waarmee ik tot in het diepst van haar vagina had kunnen binnendringen.

Daar stonden we nu, uitgeput en een beetje beduusd. Vooral Helga wist niet precies wat ze met zichzelf en haar gevoelens aanmoest. Ze had gevraagd hoe een jongedame behoorde te reageren op een onschuldige eerste zoen. Als antwoord had haar beste vriendin haar als een bezetene verleid in het portaal van een flatgebouw. Ze mompelde iets en rende haastig de trappen op naar boven.

De daaropvolgende weken was ik ziek van liefde. Ik volgde haar als een trouwe hond, waar ze ook heen ging. Helga was ineens erg veranderd. Koel en hooghartig. Ik had er alles voorover om nog eens haar prachtige borsten te mogen liefkozen. Als zij ging tennissen, dan ging ik ook tennissen. Ging ze paardrijden, dan deed ik dat ook. En toen zij lid werd van een bekakte roeiclub, werd ik dat ook.

In de roeiboot kon ik mijn ogen niet van haar afhouden, terwijl ze gracieus naar voren en naar achteren schoof in haar korte broekje.

Na het roeien liep ik achter haar aan naar de douches, vol verlangen om dat prachtige lichaam van top tot teen in te zepen.

Toen Helga wat ouder werd, begon ze mijn toewijding als lesbische gevoelens te herkennen. Ze ging me ermee plagen, wat me buiten zinnen van woede maakte. Twee jaar lang bleef ik haar achternalopen en naar haar verlangen, zelfs nog toen ik op mijn zeventiende mijn maagdelijkheid verloor aan een vriendje met wie ik al jaren omging.

Voor de meeste meisje betekent het verlies van hun maagdelijkheid een keerpunt in hun leven. Voor mij was het slechts een technische kwestie. Ik had al twee jaar lang gevreeën met Dennis, die een paar jaar ouder was en op dezelfde school zat. We hadden elkaar op stille plekjes in het gras al bevoeld en bevingerd, en zelfs met onze tongen bewerkt. Ten slotte vonden Dennis en ik dat we toch maar wat verder moesten gaan dan dat kinderachtige gedoe. Op een warme zomeravond hadden we de flat van een vriend tot onze beschikking. Voor het eerst vreeën we als volwassenen in een echt bed. Ik had Dennis’ penis al eens een heel klein stukje in mijn kutje gevoeld, maar nooit ver genoeg om het maagdenvlies te doorbreken.

Het bed was groot en de matras lekker hard. Het kon ons plotseling allemaal niet meer schelen. We wilden nu weleens echt alles doen. En zo boorde zijn grote, welgeschapen penis zich in mijn warme, afwachtende poes. Opeens ging hij heel diep, als door een barrière. Geen pijn, geen bloed… alleen een zalig gevoel van helemaal opgevuld te zijn met iets dat aan je minnaar behoort en dat tevens een deel van jezelf geworden is.

Zijn penis gleed in een steeds sneller tempo naar binnen. Ik voelde zijn warme adem in mijn nek en raakte zelf ook steeds opgewondener. Ten slotte slaakten we beiden kreten van genot. Ik voelde me helemaal warm en nat vanbinnen, en hoogst tevreden dat ik nu eindelijk een echte vrouw was geworden.

Nu ik de smaak van seks eenmaal te pakken had, had ik geen zin meer om elke keer met hetzelfde vriendje te naaien. Ik flirtte links en rechts, had diverse wilde avontuurtjes en was regelmatig te vinden in de ‘Lucky Star’, een opwindende discotheek in Amsterdam, met loeigoede muziek. Tussen de bedrijven door was ik nog met prachtige cijfers voor mijn eindexamen geslaagd.

Ik had ook nog een cursus voor secretaresse gevolgd bij Schoevers en examen gedaan in steno Frans, Duits, Engels en Nederlands. Ik ging in de typekamer van een reclamebureau werken en binnen de kortste keren had ik me daar tot privésecretaresse opgewerkt. Na anderhalf jaar gaf ik de brui aan mijn vaste baan en ging als uitzendkracht voor Manpower werken. Op een dag zag ik op het hoofdkantoor van Manpower een groot aanplakbiljet hangen, waarop stond dat er een wedstrijd georganiseerd werd, wie de beste Manpower-secretaresse van Nederland was. Ambitieus als ik ben, besloot ik onmiddellijk eraan mee te doen. Hoewel ik de jongste deelneemster was, kwam ik bij de finale als beste secretaresse uit de bus. Willem Duys bestempelde mij later als ‘Miss Tik’.

Interviews in dagbladen en voor radio en tv, een reis naar Engeland en duizend gulden in contanten waren het resultaat. Vervolgens werd ik door Manpower in vaste dienst genomen als zogenaamde ‘Unit Head’. Dit werk verschilde in feite niet veel van wat ik later als Happy Hooker zou doen: zorgen dat een klant de juiste persoon kreeg om aan zijn wensen te voldoen. De waardevolle les die ik door dit werk leerde, was dat je het beste als zelfstandige kon gaan werken, omdat anderen andersop hun lauweren rusten om van jouw werk te profiteren.

Als ontspanning na een drukke werkweek ging ik in de weekends vaak met vrienden naar Zandvoort. Op een dag ontdekte ik samen met mijn vriend Ruuk, die drummer in een dixielandband was, een nieuw strandtentje, helemaal aan het eind van de promenade, dat bevolkt bleek te worden door homoseksuele mannen en vrouwen. Ze waren allemaal erg vriendelijk. Tussen de menigte ontdekte ik het gezicht van een jonge vrouw die me bekend voorkwam.

‘Hé,’ zei de knappe, roodharige vrouw tegen me. ‘Hoe gaat het met jou? Ik heb je de afgelopen drie jaar nooit meer gezien. Wel natuurlijk over je gelezen in verband met die Manpowerwedstrijd en zo.’

‘Ik? Weet je zeker dat je mij bedoelt?

‘Ja, jij, lekker stuk,’ zei ze lachend.

‘Wat bedoel je daarmee?’ vroeg ik wat beduusd.

‘Nou zeg, ken je me niet meer? Betty Karf, je tekenlerares van het gym. Ik weet nog dat je die Helga jarenlang achterna hebt gezeten. Jammer dat ze zo netjes en conservatief was, hè? Je was toen al een geil wijf, en ik likte mijn vingers af om jou eens te pakken te krijgen. Maar jij had alleen maar oog voor Helga. Het lijkt dat liedje van Ramses Shaffy wel: “De een wil de ander, maar de ander wil de ene niet”.’