Titel

MEES EN TIJN

EN HET AVONTUUR MET DE EEND

Ina van der spek

DEN HERTOG - HOUTEN

© 2023 Den Hertog B.V., Houten

ISBN 978 90 331 8150 4

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij digitaal, elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

-1-

De lokeend

‘Wat doe je, Seth?’

Seth ligt op zijn buik bij de vijver achter in zijn tuin.

Nu kijkt hij om. ‘Hoi Tijn!’ zegt hij. ‘Kijk, we hebben een eend.’

‘Oh, is het een echte eend?’

‘Nee joh!’ Seth pakt de eend uit het water en zet hem naast zich op het gras.

‘Het is een lokeend, zo heet dat.’

‘Lokeend?’ Tijn fronst zijn wenkbrauwen. ‘Wat is dat dan? Hij lijkt net echt.’

‘Zo’n eend wordt soms gebruikt om wilde eenden te lokken. Daarom noemen ze het een lokeend.’

‘Ik snap er niks van.’ Tijn haalt zijn schouders op.

‘Kom je voetballen?’ vraagt hij dan. ‘Bij mij op het plein? Mees komt ook zo meteen.’

‘Komt Mees logeren?’ Seth heeft de eend weer in het water gezet. Hij maakt met zijn handen wat golfjes. Zo lijkt het of de eend wegzwemt.

‘Ja, maar we kunnen ook met z’n drieën spelen, hoor.’

‘Het is veel te warm om te voetballen. Ik wil kijken of er andere eenden komen.’

‘En dan?’ vraagt Tijn, met z’n ene voet op zijn voetbal.

‘Als ze overvliegen en ze zien de lokeend, dan denken ze dat het een echte eend is. En dan komen ze misschien ook in onze vijver.’

‘Mmm...’ Tijn blijft even staan. ‘Dat kan wel heel lang duren. Nou, dan ga ik maar. Ik zie je misschien vanmiddag nog wel.’

Seth knikt. Hij kijkt naar de lucht of er al eenden aan komen. Maar hij ziet niks.

‘Oké dan,’ zegt hij. ‘Ik ga wel mee.’ Seth geeft de eend nog een duwtje en staat op.

Ze lopen naar het huis van Tijn.

Tijn schopt de bal zachtjes voor zich uit. ‘Hoe kom je aan die eend?’ vraagt hij.

Seth haalt zijn schouders op. ‘Mijn vader bracht hem gisteren mee. Hij heeft hem geleend of zo.’

‘Het is juist goed dat je niet bij de vijver blijft zitten. Nu durven de andere eenden misschien wel te komen.’

‘Misschien, ja.’ Seth zegt niet veel. Stil loopt hij naast Tijn.

‘Hoelang blijft Mees logeren?’ vraagt hij als ze bij het huis van Tijn komen.

‘Tot zaterdag, denk ik.’ Tijn kijkt naar Seth. ‘Je vindt het niet leuk, hè?’ vraagt hij. ‘Maar ik ga ook echt wel met jou spelen, hoor. Mees is mijn neefje, maar jij bent mijn beste vriend. Met z’n drieën spelen is nog leuker dan samen, echt waar.’

Seth haalt z’n schouders op. ‘Mmm, best hoor,’ bromt hij.

-2-

Een leuk plannetje

De volgende dag is het nog warmer. Tijn en Mees zitten in de tuin onder de grote parasol.

‘Wat zullen we gaan doen?’ Tijn heeft zijn slippers uitgedaan.

Hij probeert met zijn tenen madeliefjes uit het gras te plukken.

‘Voetballen?’ stelt Mees voor.

‘Veel te heet!’ zucht Tijn.

Tijns moeder komt naar buiten. Ze zet twee grote bekers limonade voor de jongens neer.

‘Vervelen jullie je, jongens?’ vraagt ze.

‘Ja, het is zo heet en we weten niks te doen,’ zegt Tijn.

‘Kom op, wees blij dat het lekker weer is! En er is altijd wel iets te bedenken, toch?’

Tijn haalt zijn schouders op.

Dan zegt mama: ‘Ik weet wel iets, een spelletje dat ik vroeger vaak deed met mijn broers.’

‘Wat dan?’ vragen Mees en Tijn tegelijk.

Mama lacht. ‘Tja, ik weet eigenlijk niet of ik het moet vertellen. Het is een beetje gemeen, maar ook grappig.’

Nu zitten Tijn en Mees allebei helemaal rechtop. ‘Vertel, mama!’ zegt Tijn.

‘Je hebt er een oude portemonnee voor nodig en een touwtje...’ zegt mama.

Mees springt op. ‘Ik weet het, ik weet het!’ roept hij. ‘Dat heeft mijn vader ook weleens verteld.’

‘Wat dan?’ vraagt Tijn.

‘Je bindt de portemonnee vast aan een lang, dun touw. Dan leg je de portemonnee op de stoep. En zelf ga je achter een heg of een muurtje zitten, met het eind van het touw in je hand,’ zegt Mees.

‘Waarom?’ vraagt Tijn.

‘Als er mensen langskomen, denken ze: yes, een portemonnee gevonden! Maar als ze bukken om hem te pakken, trek je snel aan het touwtje. En weg is de portemonnee.’

Tijn grijnst. ‘Ha, dat is leuk!’ zegt hij. ‘Kom Mees, we gaan een portemonnee zoeken en een touwtje.’

‘Ik heb nog een oude portemonnee,’ zegt mama. ‘En touw vinden jullie wel in de schuur. Dun vliegertouw, dat valt het minst op.’

Mama steekt waarschuwend haar vinger op. ‘Maar je mag het niet doen bij oude mensen die met een rollator of een stok lopen. Zij zouden kunnen vallen. Afgesproken?’

Mees en Tijn knikken. Ze hollen al naar de schuur.

Even later maken ze het touw stevig vast aan de portemonnee die mama heeft opgezocht.

‘Waar gaan we zitten?’ vraagt Mees. ‘Hier is niets waar we ons achter kunnen verstoppen.’

‘Wat verderop is een heg langs de stoep. Kom mee,’ zegt Tijn.

‘Nou, veel plezier,’ zegt mama. ‘En denk erom: niet bij oude mensen en...’

‘Nee-ee. Kom, Mees!’ Tijn trekt Mees aan z’n arm en samen rennen ze weg.

‘Hier.’ Tijn stopt langs een weg waar een lage heg is langs de stoep. ‘Hier kunnen we achter de heg op onze knieën in het gras gaan zitten. Dan ziet niemand ons.’

Ze zoeken eerst naar een opening in de heg.

Mees wringt zich tussen de takken door. ‘Geef mij het eind van het touw maar,’ zegt hij. ‘En leg jij de portemonnee maar neer.’

‘Ja, goed. Even wachten tot die fiets voorbij is.’

De mevrouw op de fiets kijkt even opzij naar Mees, die over de heg heen kijkt. Maar ze rijdt gewoon verder.

‘Nu!’

Snel legt Tijn de portemonnee midden op de stoep. Dan duwt hij de rest van het touw onder de heg door naar Mees. ‘Hier, pak aan.’

Even later zitten ze naast elkaar op hun knieën achter de heg. Ze gluren tussen de takken door.

‘Daar komt iemand!’ fluistert Mees.

-3-

Mislukt

Gespannen wachten ze tot de vrouw dichterbij komt.

Ze is al vlak bij de portemonnee. Nu staat ze stil.

Mees en Tijn zitten muisstil achter de heg. Ze gluren tussen de blaadjes door.

Tijn heeft het touw stevig in zijn hand. Hij zit klaar om er een ruk aan te geven.

Maar de mevrouw bukt zich niet. ‘Boeven!’ zegt ze lachend.

Dan loopt ze verder.