Titel

EEN BIJZONDERE SCHOOL

B. Hooghwerff

Een bijzondere school

Verhalen over Gods kinderen

in het onderwijs

DEN HERTOG - HOUTEN

© 2023 Den Hertog B.V., Houten

ISBN 978 90 331 8152 8

Illustraties: Daan van Oostenbrugge

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij digitaal, elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

– 1 –

Meester Van Londen vertelt

‘Heb je ’t al gehoord?’ Willem stormt het schoolplein op.

‘Rustig man!’ roept Maarten. ‘Je loopt me bijna ondersteboven.’

‘Nou, maar dit is heel erg. Als dit bij jou thuis gebeurd zou zijn...’

‘Wat dan? Zeg op.’

‘Cornelis’ broer is gestorven. Hij was nog maar 22. Cornelis heeft het me net verteld. Hij komt niet naar school vandaag.’

Maarten staart Willem met grote ogen aan. ‘Dat is erg...’ zegt hij zacht. ‘Weet jij er meer van?’

‘Nee, meer vertelde Cornelis niet. Hij moest weer snel naar binnen. Maar hij zei dat meester Van Londen er meer over zou vertellen. De meester was nog bij zijn broer geweest.’

‘De meester? Kwam die daar op de boerderij?’

‘Ja, weet je dat niet? Daar komen wel meer mensen zoals de meester.’

‘O ja, dat is waar. Dat zijn toch bekeerde mensen?’

‘Ja, zo noemen ze die. Bij Cornelis thuis zijn meer van zulke mensen. Zijn vader. En twee van zijn broers. Die heten Arie en Mattheus. Ze zijn nog maar kort geleden bekeerd, zei mijn vader.’

‘Ja, dat heb ik ook gehoord. Maar weet je wat ik zo gek vind? Dat onze dominee het daar bijna nooit over heeft en de meester wel. Die zegt altijd dat je bekeerd moet worden, dat je een nieuw hart nodig hebt.’

‘Nou, weet je wat ik denk? Dat de dominee en de meester het helemaal niet met elkaar eens zijn. Maar mijn vader zegt dat de meester gelijk heeft. Zoals de meester het zegt, zo staat het in de Bijbel, zegt hij.’

‘Ja...’ Maarten denkt er even over na. ‘Ja, dat geloof ik ook, dat de meester gelijk heeft. Je kunt het ook aan hem merken. Soms, als hij bidt, dan voel je dat hij echt de Heere liefheeft.’

Opeens gaat de schoolbel. Alle kinderen gaan netjes in de rij staan. Daar komen de twee meesters al aan. Meester Peletier is de ‘baas’ van de school. En meester Van Londen helpt hem. Dat noemen ze een hulponderwijzer, of een ondermeester.

‘Vandaag zal meester Van Londen de dag beginnen,’ zegt meester Peletier als alle kinderen binnen zijn en op hun plaats zitten. ‘Hij zal straks iets vertellen over wat er vannacht is gebeurd.’

Alle kinderen draaien hun hoofd nieuwsgierig naar meester Van Londen.

Die kijkt ernstig. ‘Kinderen,’ zegt hij, ‘vandaag missen we een paar leerlingen op school. Misschien hebben jullie het al gemerkt.’

Willem en Maarten knikken.

‘Cornelis en Bastiaantje zijn er niet. Er is bij hen thuis iets heel ergs gebeurd. Hun broer Aart is gestorven. Vannacht om half een. Hij was nog maar 22 jaar. Ik was erbij toen hij stierf. Daar zal ik straks iets over vertellen.’

Maar eerst gaan ze zingen. Psalm 103 vers 8 en 9.

‘De meesten van jullie kennen die verzen wel. Het eerste vers gaat vooral over de kortheid van ons leven. Het leven is zo onzeker. We kunnen zomaar een ziekte krijgen, net als de broer van Cornelis en Bastiaantje. Of een ongeluk, waardoor we zomaar plotseling opgeroepen kunnen worden om voor de Heere te verschijnen.’

Verdrietig kijken de kinderen naar de lege plaatsen van Cornelis en Bastiaantje. Wat moet dat erg zijn voor hen, dat hun grote broer nu niet meer leeft!

Meester Van Londen vertelt verder. ‘Psalm 103 vergelijkt ons leven met gras dat gemaaid wordt. Als je ’s morgens naar school gaat, staat het gras nog overeind te glinsteren in de zon. Maar als je ’s middags thuiskomt, kan het zijn dat je vader het gras gemaaid heeft. Dan ligt het al te verdorren. Of misschien heb je onderweg naar school een mooie bloem gezien. Maar als het vandaag hard gaat waaien en regenen, gaat die bloem misschien kapot. Als je straks naar huis gaat, zie je dat hij geknakt is. Of je vindt hem niet eens meer terug. Laten we dat nu eerst gaan zingen.’

Eerbiedig zingen de kinderen:

Gelijk het gras is ons kortstondig leven,

Gelijk een bloem, die, op het veld verheven,

Wel sierlijk pronkt, maar kracht’loos is en teer;

Wanneer de wind zich over ’t land laat horen,

Dan knakt haar steel, haar schoonheid gaat verloren;

Men kent en vindt haar standplaats zelfs niet meer.

Maar ’s Heeren gunst zal, over die Hem vrezen,

In eeuwigheid altoos dezelfde wezen;

Zijn trouw rust zelfs op ’t late nageslacht,

Dat Zijn verbond niet trouweloos wil schenden,

Noch van Zijn wet afkerig d’ oren wenden,

Maar die, naar eis van Gods verbond, betracht.

Als beide verzen gezongen zijn, vraagt de meester: ‘Waarom zongen we ook vers 9 – Maar ’s Heeren gunst zal, over die Hem vrezen? Wie weet dat?’

Even is het stil. Dan steekt een meisje haar vinger op.

‘Zeg het maar, Maartje.’

‘Meester, ik denk omdat de broer van Cornelis en Bastiaantje de Heere vreesde.’

‘Heel goed. Daarom zongen we ook dat vers! Maar wat betekent dat eigenlijk, de Heere vrezen?’

Maarten steekt zijn vinger op. ‘Dat je bekeerd bent, meester.’

Er gaan meer vingers omhoog. ‘Dat je een nieuw hart hebt,’ zegt iemand anders.

‘Dat zijn allemaal goede antwoorden,’ zegt de meester. ‘En weet je wat nu zo mooi is? Als iemand een nieuw hart van de Heere heeft gekregen, gaat hij de Heere vrezen. Dat betekent niet allereerst dat je dan bang voor de Heere wordt. Maar zo iemand voelt wel dat hij de straf van de Heere verdiend heeft. Omdat hij zoveel zonden heeft gedaan. De Heere zou hem voor eeuwig moeten wegwerpen in de hel. Dat zou echt verdiend zijn. Iemand die de Heere vreest, zegt dat ook eerlijk tegen de Heere.’

Je kunt zien dat meester Van Londen hier graag over wil vertellen. De kinderen voelen wel dat dit nog veel belangrijker is dan taal en rekenen.

‘Weten jullie wat nu zo bijzonder is?’ gaat de meester verder. ‘Zo iemand kan de Heere niet missen. Dat vindt hij het allerergste. En daarom blijft hij toch roepen en smeken: “Heere, hoe moet dat toch? Is er nog een weg waardoor ik van die welverdiende straf verlost kan worden? Waardoor ik toch weer bij U kan komen?” Mensen die de Heere vrezen, worden ergens heel bang voor. Weten jullie waarvoor?’ Vragend kijkt de meester de klas in.

Even is het stil. Dan steekt een jongen zijn vinger op. ‘Voor de zonde, meester.’

‘Juist, Adriaan. Mensen die de Heere vrezen, willen geen zonde meer doen. Want daarmee doen ze de Heere zoveel verdriet. Ze willen de Heere dienen en Zijn geboden onderhouden. Maar zolang ze hier op aarde zijn, hebben ze nog last van hun boze hart. Daar moeten ze tegen vechten. Van dat boze hart is Aart Steehouwer nu verlost. Daar zal ik jullie nog iets van vertellen.’

Sommige kinderen buigen wat voorover, om nóg beter te kunnen luisteren.

‘Ik ben vaak bij Aart geweest,’ zegt de meester. ‘En het was ook zíjn vraag: “Hoe moet dat toch? Hoe kan de Heere toch te maken hebben met zo’n grote zondaar?” Die vraag is voor hem opgelost. Weet je hoe? Door de Heere Jezus. Hij is gekomen in het hart van Aart. Hij mocht geloven dat de Heere Jezus ook voor hém naar deze aarde is gekomen. Om te lijden en te sterven voor zíjn zonden. Toen kwam er vrede in zijn hart.’