Titel

BEDREIGD DOOR WESPEN

Roland Kalkman

door wespen

DEN HERTOG - HOUTEN

© 2023 Den Hertog B.V., Houten

ISBN 978 90 331 8153 5

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij digitaal, elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Buiten eten

‘Seth en Else, komen jullie eten?’ roept Seths moeder.

‘Ik heb geen trek,’ zegt Seth. Hij kijkt naar Else, die in de tuinstoel naast hem zit. ‘Veel te warm om te eten.’

‘Ik ga pannenkoeken bakken,’ roept mama.

‘O, lekker,’ reageert Else. Ze geeft Seth een por.

‘Ja, lekker,’ zegt Seth. Hij komt half overeind. ‘Hoe warm zou het zijn?’

‘Volgens de verwachtingen zou het vandaag 31 graden worden, maar dat is pas vanmiddag.’

‘Het voelt als 50,’ zucht Seth.

‘Joh, stel je niet aan,’ zegt Else. ‘Wees blij dat het nog vakantie is. Als je nu in de klas zat...’

‘Laatste weekje...’ zegt Seth. ‘Ik zag gisteren dat juf Marthe al bezig was op school.’

‘Was jij op school?’ reageert Else. ‘Uit jezelf?’

Seth schiet in de lach. ‘Nee, niet op school, ik fietste erlangs toen ik een boodschap bij de supermarkt moest halen.’

Else kijkt hem aan met een lachje rond haar mond. ‘Jij fietst dus met een omweg zodat je bij school langs kunt gaan? Mis je school?’

Seth haalt zijn schouders op. ‘Neuh, maar ik dacht: misschien is er iemand op het plein. En toen zag ik dat juf Marthe met rode wangen met tafels liep te sjouwen.’

Else knikt. ‘En toen heb je haar geholpen?’

‘Pff, nee, veel te heet om tafels te tillen.’

‘Komen jullie?’ roept Seths moeder hen opnieuw.

Ze staan op uit de tuinstoelen en lopen om het huis heen. Voor de geopende achterdeur staat een tuinset waar ze buiten kunnen eten. Mama staat onder het afdak bij de buitenkeuken. Net als Seth en Else aankomen, tilt ze haar pan op en keert ze de pannenkoek in de lucht om.

‘Wow!’ roept Else.

Mama glimlacht. ‘Dat gaat sneller dan met de spatel,’ zegt ze.

‘Ik kan dat ook,’ zegt Seth.

‘Zal wel,’ zegt Else.

‘Mag ik de volgende doen, mam?’

‘Heel graag,’ zegt mama. ‘Dan kan ik uitrusten!’ Ze laat de pannenkoek vanuit de pan op een stapel pannenkoeken glijden.

Seth voelt de ogen van Else in zijn rug prikken. Het moet wel in één keer lukken. Hij schenkt wat beslag in de pan en wacht tot het opdroogt.

‘Laat ’m niet verbranden, hè?’ zegt Else.

‘Geduld,’ zegt Seth. Zijn vader heeft hem geleerd dat je niet te snel moet draaien, want dan plakt de pannenkoek nog aan de pan. Voorzichtig schuift hij de pannenkoek heen en weer in de koekenpan. Ja, hij is los. Met een sierlijke zwaai keert hij de pannenkoek in de lucht.

Else klapt in haar handen. ‘Dat had ik niet gedacht, knap hoor!’

‘Zo moeilijk is het nou ook weer niet,’ zegt Seth. ‘Zal ik het je leren?’

Op dat moment hoort Seth het grind van de oprijlaan knerpen. Hij doet een paar stappen naar achteren en kijkt naar de voortuin.

‘Papa komt thuis,’ zegt hij.

‘Die komt thuis lunchen,’ zegt mama.

Even later zitten ze met zijn vieren te genieten van de pannenkoeken.

‘Echt lekker,’ zegt Else.

‘Ik ben blij dat ik thuis ben komen lunchen,’ zegt Seths vader. ‘Dit is lekkerder dan een boterham uit een zakje.’

Seth schudt zijn hoofd. ‘U neemt nooit brood mee in een zakje,’ zegt hij.

‘Dat zei ik toch ook niet?’ zegt papa, terwijl hij Seth een knipoogje geeft.

‘Nog een?’ zegt mama. Ze legt bij iedereen nog een pannenkoek op het bord.

‘Wat wil jij erop?’ zegt Seth tegen Else, terwijl hij een flinke scheut schenkstroop op zijn pannenkoek doet.

‘Wil je de jam aangeven?’ zegt Else.

Seth rolt zijn pannenkoek op. Hij neemt een flinke hap, maar aan de achterkant van zijn pannenkoek druipt de stroop op zijn handen.

‘O, Seth, een beetje minder mag wel,’ moppert mama.

Seth likt zijn vingers af. ‘Wel lekker,’ zegt hij.

‘Dat vinden die wespen ook,’ merkt Else op. Op dat moment ziet Seth de wespen ook. Er zoemen er vier rond de eettafel.

‘O nee! Ik wil dat niet!’ roept Seth.

Een van de wespen landt naast de klodder stroop die op de tafel is gevallen. Seth slaat naar de wesp, die gelijk opvliegt, maar dan blijft zoemen rond de hand van Seth.

‘Die heeft de dag van zijn leven,’ zegt papa. ‘Jam, stroop en poedersuiker. Feest voor de wespen.’

‘Ik wil dat niet!’ zegt Seth weer, terwijl hij woest om zich heen slaat.

‘Relax, man,’ zegt Else. ‘Als je niet zo wappert, doen ze niets.’ Ze neemt onverstoorbaar een hapje van haar pannenkoek.

‘Waarom zijn het er zoveel?’ klaagt Seth.

‘Omdat het augustus is,’ zegt Else.

‘Normaal zijn er toch geen vier tegelijk?’ zegt Seth.

Papa schudt zijn hoofd en kijkt om zich heen. ‘Gisteren merkte ik het ook al. Ik denk dat er ergens een wespennest in de buurt zit.’

De vier wespen hebben het intussen op Seths bord voorzien. Met zijn vieren zoemen ze rond Seths pannenkoek. Seth probeert zijn bord te pakken, maar de wespen zwermen rondom zijn handen en hoofd. Hij springt op en rent bij de tafel vandaan.

‘Seth, ga eens zitten!’ zegt mama. ‘Else heeft wel een punt. Als je niet naar ze slaat, laten ze jou meestal ook met rust.’

‘Weten die wespen dat ook?’ zegt Seth. ‘Ik vind er niets meer aan! Als ik zo dicht bij de tafel zit, kan ik geen kant op als ze me aanvallen.’

Een kwartiertje later heeft Seth toch een paar pannenkoeken op. Als compromis mocht hij van mama een stukje naar achter schuiven, zodat hij zich niet zo opgesloten voelde achter de tafel.

Papa geeft mama nog een kus. ‘Ik ga, tot vanavond,’ zegt hij.

‘Ben je laat thuis?’ wil mama weten.

‘Uur of zes,’ zegt papa. ‘Ik zit de hele middag in bespreking met een nieuwe klant. Als er iets is, ben ik bereikbaar via Judith.’

Mama schudt haar hoofd. ‘Het moet wel heel ernstig zijn voordat ik je via je secretaresse ga bellen, hoor,’ zegt ze.

Papa haalt zijn schouders op. ‘Je weet maar nooit...’

‘Oké, succes,’ zegt mama. Ze draait zich om naar Seth. ‘Help jij opruimen?’ Seth knikt. Hij ziet dat Else al is begonnen. Ze heeft de borden opgestapeld en negeert de wespen die om haar heen vliegen. Snel pakt Seth de glazen van tafel en brengt die naar de keuken. Binnen zitten die beesten gelukkig niet!

Ook bij het zwembad zijn er geen wespen.

‘Zullen we de schuifpui open laten?’ stelt Else voor. ‘Het is zulk lekker weer.’

‘Nee joh!’ reageert Seth. ‘Ik ben juist zo blij dat ons zwembad binnen is, met al die wespen in de tuin. Stel je voor dat we een buitenzwembad hadden en...’

‘Tss, verwend mannetje met zijn eigen zwembad!’ reageert Else. ‘Ik zou best een zwembad in onze tuin willen hebben, hoor!’

Seth voelt dat hij rood wordt. ‘Je snapt wel wat ik bedoel. Houd de deur maar dicht. Zullen we twee doeltjes maken?’ praat hij eroverheen. Zonder op antwoord te wachten, pakt hij een paar pionnetjes. Aan twee kanten van het zwembad maakt hij een doel, door de pionnetjes neer te zetten. Zo kunnen ze een wedstrijdje spelen met de bal.

Net als hij zich in het water laat glijden, vliegt de bal al over zijn hoofd heen.

‘1-0,’ zegt Else.

‘Da’s niet eerlijk, ik zat er nog maar net in!’

‘Dan moet je sneller zijn,’ lacht Else.

‘Komen jullie wat drinken?’ komt mama hen na een poosje roepen.

‘Lekker,’ roept Seth. Hij klimt uit het zwembad en loopt in zijn zwembroek de achtertuin in. Zijn moeder heeft een zitje neergezet en hij ploft neer op een stoel.

‘Nu is het lekker in de zon,’ zegt Seth.

Mama komt de keuken uit lopen met een dienblad met glazen fris.

Op het moment dat ze het neerzet, verschijnt de eerste wesp rond het dienblad.

‘Kunnen we niet binnen gaan zitten?’ zegt Seth.

‘Ben jij nou...?’ zegt mama. ‘In je natte zwemkleding? Het is prachtig weer.’

‘Maar die wespen,’ zegt Seth.

‘Stel je niet aan,’ zegt mama, terwijl ze een slokje van haar sinas neemt.

Seth ziet de wesp bij mama’s mond.

‘Pas op, bij uw mond!’ gilt Seth.

‘Relax, man!’ reageert Else.

Mama wappert met haar hand naar haar gezicht. Ze tikt tegen de vliegende wesp en slaat de wesp tegen haar nek aan. De wesp dwarrelt naar beneden in mama’s kraag.

‘Auw!’ roept mama direct, terwijl ze de kraag van haar blouse naar beneden trekt. Ze veegt over haar hals en Seth ziet de wesp door de lucht suizen en op de grond vallen. Daar blijft de wesp zitten. Seth springt op, pakt mama’s boek van tafel en slaat op de wesp. Een, twee, drie keer.

‘Nou is-ie wel dood, hoor,’ zegt Else.

‘Net goed!’ zegt Seth. Hij draait zich om. Mama wrijft over haar nek. ‘Bent u geprikt?’ vraagt Seth volkomen overbodig.

Mama knikt. ‘Ja, in mijn nek.’ Seth ziet dat mama een rode plek in haar nek heeft.

‘Ik ga er even zalf op doen,’ zegt ze, terwijl ze opstaat.

‘Zie je dat ze gevaarlijk zijn?’ zegt Seth tegen Else.

‘Tja...’ zegt Else. ‘Je moeder had pech dat-ie tussen haar kleding kwam. Als ze klem zitten, gaan ze steken.’

Seth gluurt naar zijn glas. Het ijsklontje dat erin zat, is bijna gesmolten. Op dit moment zijn er geen wespen te zien. Snel pakt hij zijn glas en slaat het achterover.

Met een paar grote slokken drinkt hij de cola op. Meteen heeft hij spijt, want hij voelt dat hij nu een boer moet laten. Hij probeert het zachtjes te doen, maar hij krijgt een flinke por van Else.

‘Beter in de vrije lucht, dan in mijn nauwe buik,’ probeert hij nog.

‘Viespeuk!’ reageert Else.

Voorzichtig gaat hij weer zitten in de tuinstoel. Else neemt alle tijd om haar drinken op te drinken.

‘Waar blijft je moeder eigenlijk?’ zegt ze na een poosje.

‘Geen idee,’ zegt Seth. Hij staat op en loopt naar de keuken.

‘Mam,’ roept hij door de hordeur heen, ‘gaat het?’ Er komt geen antwoord. Even twijfelt hij. Hij mag van zijn ouders niet met een natte zwembroek naar binnen, maar die is intussen al bijna droog. Hij trekt de deur open en stapt naar binnen. Meteen valt hem de afschuwelijke lucht op die in de keuken hangt. Alsof de wc niet is doorgetrokken, of nee... Zijn ogen moeten wennen aan het schemerdonker van de keuken. Dan ziet hij zijn moeder ineens zitten op de grond. Ze zit met haar rug tegen een keukenkastje aan en heeft haar ogen gesloten. Ze ziet lijkbleek, ziet Seth.

‘Mama!’ roept hij geschrokken. Hij hurkt naast zijn moeder, die haar ogen opent. Haar borstkas gaat wild op en neer, alsof ze keihard heeft gerend.

‘Mam, wat is er?’ roept hij.

‘Ik voel... me...’ Mama’s stem klinkt onnatuurlijk schor. ‘... voel me... niet goed...’ zegt ze uiteindelijk.

Achter zich hoort hij Else binnenkomen. Ze hurkt naast Seth voor mama neer en legt een hand op haar schouder.

‘Komt het door die steek?’ zegt Else.

‘Weet ik niet...’ krast mama.

‘Bent u allergisch?’ vraagt ze. Mama lijkt haar niet te horen. ‘Is je moeder allergisch? Voor wespen?’ zegt Else.

‘Weet ik veel,’ zegt Seth. Zijn gedachten vliegen alle kanten op. ‘Wat moeten we doen?’

‘Ik bel 112,’ zegt Else.

Seth ziet dat zijn moeder knikt, voordat ze opnieuw haar ogen sluit.

Hulp

‘112 alarmcentrale, wie wilt u spreken: politie, ambulance, of...’

‘Ambulance,’ roept Else naar haar telefoon.

‘Centrale ambulancezorg, wat is de locatie van het noodgeval?’

‘Planetenlaan,’ zegt Else. ‘Wat is je nummer?’ Ze kijkt naar Seth.

‘Nummer 22,’ roept Seth door de keuken.

‘Planetenlaan 22,’ herhaalt de centralist. ‘Kunt u het adres herhalen?’

‘Schiet nou op!’ roept Seth. Ineens voelt hij mama’s hand op zijn arm. Ze strijkt over zijn arm alsof ze hem gerust wil stellen. Op de achtergrond hoort hij Else met de alarmcentrale praten.

Hij haalt een paar keer diep adem. ‘Het komt goed hoor, mam,’ zegt hij dan.

‘En heeft de patiënt gebraakt?’ hoort hij dan uit de telefoon.

‘Ja, op de vloer,’ reageert Else.

Seth pakt de hand van mama vast en knijpt er hard in. Mama ademt nog steeds heel moeilijk, ziet hij. Haar lippen zijn helemaal opgezet en alle kleur is weg uit haar gezicht.

‘Is de patiënt bekend met een wespenallergie?’

‘Dat weet ik niet. Het is de moeder van mijn vriendje.’

‘We gaan je helpen, Else. De ambulance is onderweg. Er is een collega in de buurt, die kan er met een paar minuten zijn. Stel intussen de patiënt gerust en laat haar liggen op de grond. Weet je hoe je iemand in stabiele zijligging moet leggen?’

‘Ja, dat heb ik op school geleerd!’

‘Als de patiënt het bewustzijn verliest of heel moeilijk gaat ademen, is het van belang dat je haar in de stabiele zijligging legt. Denk je dat je dat kunt doen?’

Else springt op en loopt heen en weer door de kamer.

‘Ik denk het wel. Wanneer is de ambulance er?’

‘De ambulance is onderweg. Het duurt nog een paar minuten. Kun je iemand naar buiten sturen om de ambulance op te vangen?’

‘Ze ademt heel moeilijk, moet ik haar nu op haar zij leggen?’

‘Dat is goed, Else, blijf aan de lijn, ik praat je erdoorheen.’

Ineens is Seth weer bij de EHBO-les van vorig jaar. Hij ziet voor zich hoe ze met elkaar moesten oefenen om iemand in stabiele zijligging te leggen.

‘Ik doe het!’ roept hij. Hij pakt mama bij haar schouders en legt haar zachtjes op haar rug op de grond. Dan verlegt hij haar voeten en armen, precies zoals hij vorig jaar heeft geleerd.

‘Goed zo!’ hoort hij Else zeggen. ‘Je doet het goed!’

Hij trekt aan mama’s schouder en vangt haar hoofd op. Nu ligt ze op haar zij, met haar hoofd op haar hand. Hij kantelt haar hoofd, zodat ze zoveel mogelijk lucht krijgt. Toch maakt ze een naar geluid bij het ademen.

‘Ik hoor de ambulance,’ roept Else ineens.

‘Het hek is nog dicht,’ bedenkt Seth. Hij springt op en rent de keuken uit.

Is het niet gek dat hij mama nu alleen laat? Maar Else is toch bij haar? Anders kan die ambulance niet naar binnen. En Else weet de code van het toegangshek niet. Seth rent op zijn blote voeten over het grind. Normaal gesproken zou hij eerst slippers aandoen, maar daar heeft hij nu geen tijd voor. Nu hoort hij ook de sirene dichterbij komen. Op de zuil naast het hek hangt een toetsenbordje. Snel toetst hij de code in. Langzaam zwaait het hek open. Seth rent de straat op. De sirene komt van links, hoort hij, maar hij ziet niets. Dan ineens komt er een motor met blauwe flitslampen de hoek om, recht op Seth af. Is dat een politiemotor? Maar de ambulance moet komen!

Toch blijft hij midden op straat staan. Hij zwaait met twee handen boven zijn hoofd naar de motor. De motor rijdt op hem af. Dan ziet Seth dat het een knalgele motor is, met blauwe en rode strepen, dezelfde kleuren als de ambulance. Maar die kan zijn moeder toch niet naar het ziekenhuis brengen? Als de motor op een meter of tien van hem vandaan is, gaat de sirene uit. De blauwe lampen blijven flitsen. Seth rent voor de motor uit het hek door, het pad op.

Hij hoort de banden van de motor knerpen in het grind. Vlak voor het huis komt de motor naast hem tot stilstand.

De motorrijder ziet eruit als een motoragent, ziet Seth. Alleen staat er groot ‘AMBULANCE’ op zijn rug.

‘Waar is het slachtoffer?’ zegt de man, terwijl hij van zijn motor afstapt en zijn helm afdoet.

‘Mijn moeder ligt in de keuken.’ Seth wijst naar de zijkant van het huis. ‘Ze is door een wesp in haar nek geprikt en nu kan ze geen adem halen.’

‘We gaan haar helpen,’ zegt de ambulancebroeder. Hij klikt de koffers aan de zijkant van de motor open en haalt er een paar grote schoudertassen uit.

Op een holletje gaat Seth hem voor naar de open keukendeur.

‘Goedemiddag, ambulancezorg,’ roept de man naar binnen. Hij stapt langs Seth de keuken in.

Mama ziet nog witter dan daarnet, ziet Seth. Haar lippen zijn helemaal blauw.

‘Wat is er met haar aan de hand?’ roept Seth. ‘Ze ademt bijna niet meer.’

‘Ik ga haar helpen,’ zegt de ambulanceman. Hij ritst zijn tas open en trekt een klepje los.

‘Is het jullie moeder?’ zegt de man.

Else wijst naar Seth. ‘Zijn moeder!’

‘Heeft ze dit eerder gehad?’ zegt de man, terwijl hij in de tas zoekt. Hij haalt een voorwerp uit de tas. Het ziet eruit als een pen, ziet Seth.

‘Nee,’ zegt Seth. ‘Wat heeft ze nou?’

‘Niet schrikken,’ zegt de man. Hij draait aan de pen en houdt het ding een stukje boven mama’s been. Met een snelle beweging slaat hij de pen op mama’s bovenbeen. Hij duwt het stokje stijf op haar been.

‘Je moeder heeft een ernstige allergische reactie,’ zegt de ambulancebroeder. ‘Ik heb haar zojuist een noodinjectie gegeven.’

‘Zit daar tegengif in?’ zegt Else.

De man schudt zijn hoofd, terwijl hij intussen met zijn vrije hand mama’s gesloten ooglid omhoogtrekt.

‘Dit is een injectie met adrenaline. Daardoor gaat haar hart sneller kloppen en kan ze makkelijker ademhalen.’ De man trekt de injectiepen uit het been van mama.

‘Mama, gaat het?’ zegt Seth, terwijl hij naast haar gaat zitten. ‘Helpt het al?’

Seths moeder reageert er niet op.

‘Het duurt een paar minuten,’ zegt de ambulancebroeder. Hij heeft een lampje gepakt en schijnt in mama’s ogen. Ook pakt hij een stethoscoop. Daarmee luistert hij op haar borst en rug.

‘De adrenaline begint te werken,’ zegt hij dan.

Seth ziet nog geen verschil met daarnet. ‘Wordt ze weer beter?’ zegt hij.

De ambulancebroeder heeft hem blijkbaar niet gehoord. Hij praat op gedempte toon in een portofoon die hij tevoorschijn heeft gehaald.