Titel

De onvergetelijke gymmeester

Hans Mijnders

De onvergetelijke
gymmeester

DEN HERTOG - HOUTEN

© 2023 Den Hertog B.V., Houten

ISBN 978 90 331 8157 3

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij digitaal, elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

1

De té gekke opdracht

‘Ik heb een geweldig idee, al zeg ik het zelf.’ Juf Sterre kijkt met een geheimzinnige blik de klas rond.

‘Wat is het, juf?’ wil Tara weten. Juf Sterre heeft vaak leuke ideeën, maar nu praat ze zelfs over een geweldig idee. Dat belooft wat.

‘Na de pauze zal ik...’

Gelijk barst een stroom van kritiek los.

‘Dat is niet eerlijk. Ons eerst nieuwsgierig maken en dan niks vertellen.’

‘U moet het nú vertellen, anders gaan we niet rekenen.’

‘Juf, u kunt ons niet in spanning laten zitten.’

Tara reageert op haar eigen manier: ‘Juf, ik heb last van nervozewiezewoze.’

‘Volgens mij heb jij van meer dingen last.’ Joep schudt verbaasd zijn hoofd. ‘Hoe verzin jij toch elke keer die gekke woorden?’

Tara grinnikt. ‘Dat is een talent.’

‘Ben ik blij dat ik zo’n talent niet heb.’

‘O, jij bent gemeen.’ Tara geeft Joep een klap met het rekenschrift op zijn hoofd.

‘Kappen.’ Joep beschermt zichzelf met allebei zijn handen. ‘Ik maak maar een grapje.’

‘Ik dacht dat jullie verliefd op elkaar waren,’ merkt Mohamed lachend op.

‘Willen jullie mijn idee nu nog weten, of niet?’ roept juf Sterre boven de herrie uit.

Het is zo snel stil, dat de juf in de lach schiet. ‘Oké, dan. Wie van jullie heeft er een knuffel?’

Een knuffel? De juf had toch een geweldig idee? Joep ziet dat alle meiden hun vinger omhoog hebben gestoken. De jongens zitten vooral naar elkaar te kijken. Waarschijnlijk hebben ze allemaal een knuffel, maar durven ze dat voor elkaar niet te bekennen. Waarom eigenlijk niet? Snel steekt hij zijn vinger omhoog en bijna gelijk volgen er meer. Tot alle kinderen met hun vinger omhoog zitten. Als laatste gaat ook de hand van juf Sterre omhoog.

‘Hè?’ Mohamed is helemaal verbaasd. ‘Heeft u ook nog een knuffel?’

‘Waarom zou ik geen knuffel hebben?’

‘Omdat u... omdat u getrouwd bent.’

Juf Sterre glimlacht. ‘Meester Benjamin en ik hebben allebei nog een knuffel. Meester Benjamin een ijsbeer en ik een aapje.’

‘Ik heb ook een ijsbeer.’

‘Ik een kangoeroe.’

‘Mijn moeder heeft een pandabeer.’

Nu de juf heeft verteld dat zelfs meester Benjamin een knuffel heeft, schaamt niemand zich meer.

‘Maar nu weten we nog niet wat voor supergrandiozoidee de juf heeft,’ zegt Tara.

‘Dat is waar.’ Juf Sterre gaat op de kruk zitten die altijd voor in het lokaal staat. ‘Zoals jullie waarschijnlijk niet weten, is het de maand van de fotografie. Door allerlei natuurbladen worden er fotowedstrijden gehouden. Het lijkt me leuk als wij deze maand in de klas ook een fotowedstrijd houden.’

Joep wrijft met een hand door zijn haren. ‘Ik heb geen fototoestel.’

‘Maar wel een telefoon met een camera. Ja, toch?’ De juf kijkt even rond. ‘Iedereen zo te zien. Mooi zo. En anders mag je er voor de wedstrijd vast wel eentje van iemand lenen.’

‘Maar wat heeft die fotowedstrijd met onze knuffel te maken?’ Cathleen begrijpt er nog altijd niks van.

‘Bij een wedstrijd hoort een opdracht,’ gaat de juf verder. ‘En de opdracht is...’ Ze doet het digibord aan. ‘Ik heb de opdracht op het bord gezet, dan kunnen jullie er gelijk een tijdje over nadenken.’

‘Maak een gekke, grappige of juist serieuze foto van je knuffel,’ leest Cathleen hardop voor. ‘Let op: de foto moet wel een verhaal vertellen.’ Ze fronst haar wenkbrauwen. ‘Eerlijk gezegd begrijp ik er nog niet veel van. Wat voor verhaal?’

‘Daar had ik al een klein beetje rekening mee gehouden,’ zegt de juf. ‘Daarom hebben meester Benjamin en ik een paar voorbeeldfoto’s gemaakt.’ Ze tikt tegen het digibord, zodat er een foto verschijnt. ‘Wat zien jullie hier? Zeynep?’

‘Een ijsbeer in de koelkast.’

‘En wat wil meester Benjamin duidelijk maken?’

‘Dat het op de Noordpool ook koud is.’

Juf Sterre schudt haar hoofd. ‘Zie je wel. Ik zei gisteren al tegen meester Benjamin dat jullie zijn bedoeling niet zouden begrijpen. Ik begreep het ook pas nadat hij het mij had uitgelegd.’

‘Wat is het dan, juf?’ De foto van de ijsbeer die achter een melkpak staat, is best leuk, maar Joep heeft ook geen idee wat de meester duidelijk wil maken.

‘Niemand een idee? Raimond?’

‘Ik denk dat die ijsbeer bang is dat het niet koud genoeg blijft, en dat hij daarom in de koelkast is gekropen.’

‘Wat goed.’ Juf Sterre knikt bewonderend. ‘Het heeft dus te maken met...’

‘De klimaatverandering!’ Ineens weet Joep het. ‘Het gebied waar de ijsbeer leeft, wordt steeds kleiner en dat komt doordat het klimaat verandert.’

‘En waardoor verandert het klimaat?’ wil de juf weten.

‘Door alle uitlaatgassen.’

‘Dat is inderdaad een van de oorzaken. Maar er zijn er veel meer. Knap dat jullie de bedoeling van de meester hebben geraden. Nu een makkelijke.’ Ze tikt op het bord. Zodra de foto verschijnt, schiet de hele klas in de lach.

‘Amy, wat zie je?’ vraagt juf Sterre.

‘Een aapje voor een prullenbak, met een stuk plastic in zijn hand.’

De juf knikt tevreden. ‘En wat bedoel ik?’

‘Dat we afval in de prullenbak moeten gooien en niet op straat.’

‘Heel goed. Afval moeten we scheiden. Nog eentje.’

‘Dat is een makkie!’ roept Mohamed, als hij de foto ziet waarop het aapje en de ijsbeer op de stoeprand staan en allebei naar links kijken. ‘Goed opletten voor je oversteekt.’

Juf Sterre knikt tevreden. ‘Is de bedoeling door de foto’s wat duidelijker geworden? De foto hoeft dus niet een of andere ingewikkelde betekenis te hebben, maar moet wel iets vertellen.’

‘Juf, mogen we in groepjes werken?’ vraagt Tara.

‘Goeie vraag. Jullie maken zelf groepjes van drie of vier. Dat is gezellig. Maar iedereen levert zelfgemaakte foto’s in. De groepjes wil ik vandaag van jullie horen, want ik wil niet dat er iemand alleen overblijft. Weet je wat, maken jullie die groepjes nu maar. Dan is dat gelijk duidelijk.’

‘Wij?’ Mohamed komt naar Joep toe gelopen.

Joep knikt en kijkt naar Tara, die bij de tafel van Cathleen staat. ‘Volgens mij hebben we al een groepje.’

‘Wij met z’n vieren?’ Tara komt met Cathleen bij de tafel van Joep staan.

‘Als jullie maar niet allemaal meidendingen bedenken,’ zegt Mohamed.

‘En jullie niet van die stoerepoerejongensdingen,’ reageert Tara tegelijk. ‘Wat voor knuffel hebben jullie?’

‘Ik heb een pinguïn,’ zegt Mohamed.

‘Ik heb een heel grote beer. Die is wel zó groot.’ Joep houdt zijn hand ongeveer een meter van de grond.

‘Zijn de groepjes gemaakt?’ roept juf Sterre boven de herrie uit. ‘Dan gaan we weer zitten.’

‘Wat hebben jullie?’ vraagt Mohamed snel aan Tara en Cathleen.

‘Een aap met heel lange armen,’ zegt Tara, terwijl ze gaat zitten. ‘Die is echt megasuperdepuperlief.’

‘En ik heb een felroze varkentje met een blauwe strik om zijn nek. Hij heet knorretje.’ Cathleen kijkt helemaal verliefd.

‘Juf, wie kiest de leukste foto uit?’ wil Zowy weten.

‘Dat doen meester Benjamin en ik.’

‘Is er ook een prijs?’ vraagt Achmed.

‘Bij een wedstrijd hoort een prijs.’ Juf Sterre glimlacht. ‘Maar welke blijft nog een verrassing.’

‘Heeft iemand al een idee?’ Joep zet zijn fiets tegen een hek.

Na schooltijd zijn ze met z’n vieren naar het park gefietst.

‘Ik niet.’ Mohamed haalt een rol snoep uit zijn zak, haalt er eentje uit en geeft de rol door aan Tara. ‘Eentje.’

‘Welke knuffel heb jij ook alweer?’ Tara pakt een snoepje, geeft de rol aan Joep en gaat op de leuning van een bankje zitten. ‘Een pinguïn toch?’

Mohamed knikt. ‘Ja, hoezo?’

‘Stop een rol snoep en een tandenborstel in zijn bek, dan heb je een leuke foto.’

Cathleen knikt. ‘En nog met een verhaal ook: snoep is slecht voor je gebit.’

Joep gooit de rol naar Cathleen.

‘Maar wel lekker.’ Cathleen haalt drie snoepjes uit de rol.

‘Hé, kappen.’ Mohamed schiet overeind en rukt de rol uit de handen van Cathleen. ‘Ik zei: eentje.’

Cathleen gaat naast Tara zitten. ‘Met een lege rol kun je ook een leuke foto met een verhaal maken: snoep is lekker. Vooral als het van een ander is.’

Mohamed kijkt kwaad. ‘Volgende keer neem jij snoep mee.’

‘Heeft iemand al een idee?’ wil Joep weten.

Tara kijkt verbaasd. ‘Vind je dat met de tandenborstel en de rol snoep dan niet leuk?’

‘Niet echt. We moeten iets bedenken waar niemand aan heeft gedacht.’

‘Iets origineels, bedoel je.’ Mohamed gaat op de bagagedrager van zijn fiets zitten.

‘Ik heb wel een idee, maar...’ Tara aarzelt. ‘Ik denk dat jullie het niet leuk vinden.’

‘Je kunt het in ieder geval vertellen,’ vindt Joep. Hij grinnikt. ‘Dan kunnen wij altijd nog bedenken of we het leuk vinden of niet.’

‘Oké.’ Tara kucht een keer. ‘Ik dacht... Als we nou... Nee, ik zeg het niet. Jullie vinden het toch een stom idee.’

‘Nu moet je het zeggen ook.’ Cathleen wordt ongeduldig. ‘Vertel.’

‘Mijn aapje heeft heel lange armen. Als we die zo neerzetten dat hij zijn armen om jullie knuffels heenslaat, dan...’ Ze haalt haar schouders op. ‘Nou ja, dan laten we zien dat je voor elkaar moet zorgen.’

‘Best leuk,’ vindt Cathleen. ‘Maar ik weet niet of de bedoeling duidelijk wordt. Misschien denkt de juf dat we een groepsknuffel bedoelen.’

Joep schiet in de lach. ‘Ook leuk. Zullen we woensdagmiddag met onze knuffels door het dorp gaan lopen? Dan komen we vast op een nog beter idee.’

‘Door het dorp? Met onze knuffel?’ Mohamed kijkt bedenkelijk. ‘Dan hoop ik niet dat we een bekende tegenkomen.’

2

Een caravan met een vreemde inhoud

‘Waar zijn jullie knuffels?’ Tara kijkt Joep en Mohamed onderzoekend aan.

‘Hierzo.’ Joep houdt een boodschappentas omhoog. ‘Je denkt toch niet dat ik met die beer onder mijn arm door het dorp ga lopen?’

‘Waarom niet?’ Cathleen knuffelt haar varkentje even. ‘Iedereen mag weten dat dit mijn knuffel is.’

‘Dit is Jaap Aap.’ Tara draait zich om. ‘Hij zit heel graag op mijn rug.’

‘Die heeft echt lange armen.’ Joep ziet dat de armen van de aap om de nek van Tara zijn geknoopt.

‘Wel een leuke foto.’ Mohamed pakt zijn telefoon. ‘Ga rechtop staan. Zo is het goed.’

‘Maarre...’ Joep bekijkt de foto’s die Mohamed heeft gemaakt. ‘Stelt het ook nog iets voor?’

Mohamed knikt. ‘Als je moe bent, moet je je laten dragen.’

‘Door Tara.’ Joep grinnikt. ‘Ik geloof dat ik ineens heel moe ben.’ Hij kijkt even rond en als hij niemand ziet, pakt hij zijn beer uit de boodschappentas. ‘Ik heb een idee.’ Hij loopt naar een bruine kliko die net is geleegd en zet de beer op de rand. Het hengsel van de boodschappentas doet hij om een voorpoot heen. ‘Hoe is dit?’ Hij doet een paar stappen achteruit.

‘Het idee is duidelijk.’ Cathleen knikt. ‘Afval moet in de prullenbak, dat bedoel je toch?’

Joep knikt en neemt nog een paar foto’s.

‘Zijn jullie lief aan het spelen?’ Twee jongens van een jaar of zestien rijden langzaam voorbij. De kleinste van de twee kijkt hen met een spottende blik aan.

‘Het is voor een wedstrijd,’ zegt Joep.

‘Een wedstrijd met knuffels. Hoe oud zijn jullie?’ De jongen zegt iets tegen zijn vriend, waarna ze allebei stoppen.

‘Het is echt waar.’ Cathleen houdt haar varkentje omhoog. ‘We moeten van de juf een foto nemen van onze knuffel.’

‘Wat schattig. Op welke school zitten jullie? Daar wil ik ook wel naartoe.’ De grootste jongen schiet in de lach om zijn eigen opmerking.

‘Niet reageren,’ fluistert Cathleen. ‘Dan maak je het alleen maar erger.’

‘Wat is dat roze balletje voor beest?’ wil de kleinste jongen weten.

‘We gaan.’ Cathleen reageert niet op de jongen, pakt haar varkentje onder de arm en loopt weg.

‘Knor-knor-knor,’ klinkt het achter hen.

‘Kinderachtige ventjes.’ Mohamed kijkt achterom.

‘Wat zou jij doen als je ineens vier groep 8’ers met een knuffel zag lopen?’ Joep schudt lachend zijn hoofd. ‘Ik denk hetzelfde.’

Cathleen kijkt even achterom en zucht opgelucht. ‘Ze zijn weer weg.’

‘Stop.’ Tara blijft ineens staan en wijst naar de oversteekplaats. ‘Ik heb een apegoedgaafidee.’

‘Ik ben benieuwd.’ Joep leunt tegen een lantaarnpaal. ‘Heeft het met een aap en een zebra te maken?’

‘Hè?’ Mohamed kijkt Joep vragend aan. ‘We hebben toch geen zebra?’

‘Maar wel een zebra-pad.’ Tara wijst naar de oversteekplaats. ‘Als we onze knuffels nou op de stoeprand zetten en we laten ze alle vier naar links kijken, dan is de bedoeling duidelijk.’ Gelijk zet ze haar aap op de stoeprand.

Als de vier knuffels naast elkaar staan, gaat Tara op haar buik op de stoep liggen.