Titel

VONKENREGEN

Herman Wilbrink

Den Hertog - Houten

© 2023 Den Hertog B.V., Houten

ISBN 978 90 331 8159 7

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij digitaal, elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

een

Gedoe met vuilnis

Met een klap sluit Sander het rolluik van de brandweerauto. Alles is gecontroleerd en compleet. Ze zijn er weer klaar voor. Nu nog even de tankautospuit de remise1 in rijden. Sander stapt in en start de motor. Op dat moment voelt hij de pieper2 in zijn broekzak trillen. Als hij de auto een stuk achteruit gereden heeft, grist hij het ding uit zijn zak. Afvalbrand, ziet hij op het schermpje staan. Hij ritst zijn jas dicht en kijkt in de spiegel. Zijn collega’s rennen naar buiten.

Bevelvoerder Erwin rukt het portier open en komt naast hem zitten. De andere brandweermannen nemen achter in de cabine plaats.

‘Compleet!’ klinkt het van de achterbank en de portieren klappen dicht.

Sander rijdt naar het hek. Langzaam schuift het open. Onrustig trommelt hij met zijn vingers op het stuur. De roldeur van de kazerne gaat veel sneller open…

Erwin neemt ondertussen contact op met de meldkamer. Sander glimlacht. Aan de stem van de centralist hoort hij dat het zijn vroegere collega Koenraad is. ‘Jullie mogen meteen door met Prio 1.’

Sander grijnst. Dat betekent: rijden met zwaailicht en sirene!

‘Een vuilniswagen heeft zijn lading oud papier op straat gestort,’ vertelt Koenraad. ‘De chauffeur merkte tijdens het rijden dat er iets in zijn bak flink brandde.’

Sander kijkt op de navigatie. Ze moeten naar de Gentiaanstraat. Die weet hij zo ook wel te vinden.

Eindelijk is het hek open en geeft Sander gas. Hij mept op de knop boven zijn hoofd en meteen begint de sirene op het dak te loeien. Behendig neemt Sander de bocht en draait de weg op. Auto’s stoppen op het kruispunt en laten hem voorgaan. Het blijft hem een goed gevoel geven om zo door het verkeer te rijden!

Met zwaailicht en sirene rijdt hij de tankautospuit richting de Gentiaanstraat. Aanrijdend op de Laan van Zevenhuizen zien ze een rookwolk boven de huizen uit komen.

Erwin wijst. ‘Blussen met de hogedrukstraal!’ roept hij naar achteren.

Sander stuurt de auto de bocht door. Dan slaat hij linksaf. Langzaam gaat hij de drempel over. Iets verderop ligt een rokende stapel oud papier op straat. Vuur ziet hij niet. Een mistige waas hangt boven de weg. Hij stopt de sirene en rijdt dichter naar de stapel toe. Vlak achter de rokende massa brengt hij de brandweerauto tot stilstand. Snel springt hij naar buiten en rent naar de achterkant van het voertuig. Hij duwt het luik omhoog en start de pomp. Ondertussen trekt Niels de hogedrukslang naar buiten.

Sander kijkt op het schermpje van de pomp en drukt op wat knoppen. ‘Water staat erop!’ roept hij.

Niels rent met de straalpijp in zijn hand naar de berg afval en spuit er water op. Een witte rookwolk stijgt op. Mark haalt de greep uit het voertuig en begint het afval uit elkaar te trekken. Niels spuit ondertussen zoveel mogelijk water op de rokende hoop papier.

‘We gaan de O-bundel3 gebruiken om een tijdje na te blussen,’ zegt Erwin tegen Ferdi en Jan. ‘Met de hogedrukstraal dringen we niet diep genoeg door de stapel heen. Zo schiet het niet op. Ik wil zeker weten dat het straks goed uit is.’

De brandweermannen knikken en gaan aan de slag om de slang klaar te maken en aan het voertuig te koppelen. Sander geniet. Het is mooi om te zien dat hun ploeg zo goed op elkaar is ingespeeld.

Ondertussen is er een veegwagen gearriveerd.

Het duurt een hele tijd voordat de berg afval niet meer rookt. Als de brandweermannen er zeker van zijn dat het vuur uit is, veegt de veegwagen het afval bij elkaar.

De brandweermannen kijken rustig toe. Sander neemt een slok water. ‘Wat een bende, zeg!’

Ferdi knikt. ‘Gelukkig is het oud papier. Dat fikt wel, maar stinkt niet zo.’

‘Dat was vorig jaar wel anders,’ grinnikt Sander.

‘Wat dan?’ wil Ferdi weten.

Sander leunt tegen de treeplank van de brandweerauto. ‘We hadden een melding van een containerbrand. Dat bleek een vuilniswagen te zijn, die geladen was met plastic afval. De chauffeur had toen ook alles op straat gekieperd. Stinken, die zooi! De chauffeur vermoedde dat er iemand een batterij bij het afval had gegooid. Behalve slecht voor het milieu, is dat ook nog eens brandgevaarlijk. Waarschijnlijk is die batterij door de pers in de wagen stukgegaan, ontploft en heeft toen alles in de fik gezet. Gelukkig is deze klus sneller klaar.’

‘Dat klopt,’ antwoordt Erwin. ‘Als die veegwagen klaar is, gaan wij weer weg.’

Dat blijkt na een kwartier het geval. Opgewekt stappen de brandweermannen in de tankautospuit en rijden weer naar de kazerne.

Na het middageten vertrekken ze voor stratenkennis. Met drie voertuigen rijden ze door Apeldoorn om de stad te controleren op wegversperringen. Tegelijk oefenen ze de namen van de straten om die beter in hun hoofd te krijgen. Sander lacht, hij leert de weg in de stad steeds beter kennen. Na de stratenkennis moeten ze ook nog een controle doen bij de bouw van een vreugdevuur. Sander zucht. Het hoort erbij, maar die controles doen, is niet zijn ding. Hij draait een smal straatje in. Dit is altijd een uitdaging. Rustig rijdt hij langs de geparkeerde auto’s, maar al snel remt hij af. Voor hem staat een felgroene auto, half op de stoep en half op de weg geparkeerd.

‘Ja, hier komen we dus niet langs.’ Sander drukt geïrriteerd op de claxon.

‘Reageer niet zo boos!’ zegt bevelvoerder Erwin naast hem.

‘Boos? Ik zou het liever verontwaardigd noemen,’ zegt Sander.

‘Ook goed. Nergens voor nodig. Het is veel te warm om je druk te maken.’

‘Daar heb je gelijk in.’ In de spiegel ziet hij het hulpverleningsvoertuig en de hoogwerker geduldig achter hem staan wachten.

Nog steeds verschijnt er niemand om de groene auto weg te zetten.

‘Als er nu brand was geweest, had meneer pech. Dan had hij een paar mooie rode streepjes en wat deukjes,’ foetert Sander, terwijl hij de claxon nu wat langer indrukt.

‘Dán mag het, maar nu moet je even geduld hebben,’ reageert Erwin.

Sander laat zijn hoofd achterover rusten en wacht af. Erwin heeft gelijk. Hij moet zich niet zo druk maken. Maar hij wil gewoon lekker kunnen rijden in de tankautospuit.

De porto begint te kraken. ‘Heeft Sander de motor stil laten vallen?’ grapt Gerrik vanuit de hoogwerker. ‘Gewoon het sleuteltje omdraaien en opnieuw starten, Sander.’

Lachend zwaait Sander uit het open raampje naar achteren.

‘Nu duurt het toch wel lang,’ vindt ook Erwin. ‘Laten we maar achteruit terugrijden. Ik leg wel even een flyer onder de ruitenwisser.’ De bevelvoerder springt naar buiten. Ondertussen pakt Sander ook een flyer van de stapel en bekijkt het papier.

Goed om mensen zo te waarschuwen. Sommigen denken er niet over na hoe ze hun auto parkeren, maar als een auto verkeerd geparkeerd staat, kunnen er voor de brandweer kostbare minuten verloren gaan.

Erwin heeft het papier onder de ruitenwisser gestoken en loopt naar de andere voertuigen. In de spiegel ziet Sander hoe de bevelvoerder iets tegen de chauffeurs zegt. Waarschijnlijk legt hij uit waarom ze niet verder kunnen. Dan gaat Erwin op de hoek van de straat staan en wenkt. Eerst rijdt de hoogwerker achteruit, gevolgd door het hulpverleningsvoertuig. Nu is Sander met de tankautospuit aan de beurt. Terwijl hij zich goed op de spiegels concentreert, rijdt hij achteruit. Juist op het moment dat Erwin weer in wil stappen, gaat de pieper. Snel grabbelt Sander het apparaatje tevoorschijn en kijkt naar het adres. Dat is hier niet ver vandaan. Prio 1! Zodra Erwin gaat zitten, geeft Sander gas. De eigenaar van die groene auto heeft geluk gehad. Als de melding eerder binnen was gekomen, had die auto vast wat rode streepjes op de zijkant gehad…

Erwin neemt ondertussen contact op met de meldkamer. ‘Mensen horen babygehuil uit een ondergrondse container,’ vertelt Koenraad.

Met een ruk kijkt Sander opzij. Zijn hart bonst in zijn keel. Een baby in een ondergrondse container?

Hij zet de sirene aan en trapt het gas net wat dieper in dan hij anders zou doen. Koenraad heeft ook niet meer informatie. De melder heeft al in de container gekeken, maar ziet natuurlijk niets.

Erwin draait zich om naar achteren. ‘Meegeluisterd?’

Er komt een bevestigend antwoord van de achterbank.

‘Mark en Niels, pak de sleutel om de container te openen. Misschien kunnen we met de warmtebeeldcamera zien waar de baby ligt. Als dat niet lukt, trekken we voorzichtig met een haak de vuilniszakken uit de container.’

Sander voelt zich misselijk worden. Wie gooit er nu een baby in een ondergrondse container?

Niet veel later rijden de brandweerauto’s de straat in waar het incident is. Een politieauto staat met de zwaailichten aan op de stoep geparkeerd. Een ouder echtpaar staat met de agenten te praten.

Sander stopt de sirene en zet de auto vlak bij de container.

Meteen springen zijn collega’s naar buiten. Snel stapt Sander ook uit. Onmiddellijk hoort hij het babygehuil. Een koude rilling gaat over zijn rug.

Erwin opent de klep van de container en probeert naar binnen te kijken.

‘Daar zie je natuurlijk niks. Die bak zit ervoor,’ zegt Mark, terwijl hij bij de container neerknielt. Hij rommelt wat met een sleutel en trekt een metalen plaat open. Het gehuil klinkt nu een stuk harder.

Gespannen kijkt Sander toe hoe zijn collega met zijn zaklamp naar beneden schijnt.

Niels komt met de warmtebeeldcamera aanlopen. ‘Laat mij eens kijken.’

Sander kijkt om zich heen. Er komen wat nieuwsgierige mensen dichterbij.

‘Ik zie niets warms oplichten,’ vertelt Niels. ‘Ik ben de kleinste. Ik klim er wel in. De vuilniszakken liggen best hoog.’

Sander ziet dat de bevelvoerder even twijfelt, dan knikt Erwin. ‘Kijk uit dat je niet op dat kindje trapt!’

Niels trekt zijn jas uit. Voorzichtig laat hij zich in de container zakken.

Sander doet een paar stappen dichterbij. Hij ziet de zaklamp van zijn collega in de container rondflitsen. Het huilen gaat onophoudelijk door.

‘Ik ga de zakken aan jullie geven,’ roept Niels. ‘Hier kan ik ze niet doorzoeken.’

‘Kom maar,’ roept Mark en hij pakt de eerste zak al aan. Jan neemt hem over en legt hem op straat. Het gehuil klinkt nog duidelijk uit de container.

Gehaast friemelt Sander zijn vingers in zijn handschoenen en pakt de volgende zak aan. Al snel ligt er een flinke stapel stinkende vuilniszakken op straat.

‘Dit is hem!’ roept Niels opeens. Hij houdt weer een vuilniszak omhoog. Sander schiet toe en legt de vuilniszak voorzichtig op de straatstenen. Het gehuil komt overduidelijk uit deze zak! Meteen komen de andere brandweermannen er ook bij staan. Iemand rukt de zak kapot.

Voorzichtig voelt Sander tussen het afval. Er komen wat plastic bakjes uit de zak, een kapot bord, wat spaghettislierten, maar geen armpje of voetje. Opeens voelt hij iets vreemds. Hij trekt het uit de zak. Zijn ogen worden groot. In zijn hand ligt een ronde Bluetooth speaker. Er komt het onmiskenbare geluid van een baby uit.

‘Lekker dan!’ grauwt Mark. ‘Welke idioot doet dit nu weer?’

Boos kijkt Sander om zich heen. Dit zijn geen grappen! Het brengt best wat risico’s met zich mee om met zwaailicht en sirene door de stad te rijden. En dan ook nog voor niets… Kwaad gooit hij het apparaat tegen de straatstenen. Het huilen stopt meteen.

‘Dat had je beter niet kunnen doen,’ reageert Erwin en hij pakt de speaker op.

Een agent pakt het ding van hem over en stopt het in een zakje. ‘Die speaker gaat mee voor onderzoek. Dit is niet normaal.’

Erwin schudt zijn hoofd. ‘Belachelijk gewoon. Kom jongens, we gaan.’

‘Hé, laat mij hier niet achter!’ roept Niels vanuit de container. Zijn gezicht komt net boven de rand uit. ‘Ik ben er al voor niets in geklauterd.’

Lachend helpen de brandweermannen hun collega uit de container en beginnen daarna met het opruimen van de vuilniszakken.

‘We moeten maar eens richting onze afspraak,’ zegt Erwin, terwijl ze weer instappen.

‘Ik stink een uur in de wind door dat vuilnis,’ moppert Niels.

‘Je hoeft niet bij Paleis Het Loo op bezoek,’ spot Sander. ‘Ik wil je zo wel even schoonspoelen.’

Achter in de cabine klinkt nog wat onverstaanbaar gemompel.

Sander kent de weg. Tijdens de briefing vanmorgen heeft Erwin precies verteld waar ze de controle moeten doen. Het zal wel een saai klusje zijn. Een klein dorpje net buiten Apeldoorn heeft binnenkort een dorpsfeest, en als hoogtepunt van de avond wordt een grote stapel pallets in brand gestoken. De brandweer moet, in overleg met de gemeente, de bouw eenmalig controleren.

Sander zucht en veegt over zijn voorhoofd. Het is echt warm. Bij de verkeerslichten op de Oost Veluweweg slaan de brandweerauto’s linksaf en rijden ze de bebouwde kom uit. Al gauw ziet Sander het weiland waar het feest gevierd gaat worden. Er staat al een flinke toren van pallets, en tractoren en heftrucks rijden af en aan.

‘Zo, die gaan lekker,’ merkt Mark vanaf de achterbank op.

‘Zeg dat wel,’ antwoordt Erwin. ‘Ze zijn vanmorgen pas begonnen met bouwen.’

Sander kijkt ook nog eens naar de toren. ‘Als ze er elke dag zoveel pallets bij leggen, komen ze echt hoog.’

‘Dat mag niet. Ze hebben een maximale hoogte doorgekregen,’ zegt Erwin.

Sander parkeert de tankautospuit naast een grote schuur en springt naar buiten. Naast hen parkeren ook de andere twee brandweervoertuigen.

Rustig lopen de brandweermannen richting het weiland. Een man in een wit hemd wist het zweet van zijn voorhoofd en knikt richting de brandweerauto’s. ‘Voor het geval het misgaat?’ wil hij spottend weten.

Erwin schudt zijn hoofd. ‘Voor het geval er een melding binnenkomt. We weten van tevoren natuurlijk niet welk voertuig we nodig hebben.’

De man knikt zwijgend en zet een fles water aan zijn lippen. ‘Warm weertje.’

‘Lukt het met de bouw?’ wil Erwin weten.

‘Gaat best,’ is de korte reactie.

Een auto van de gemeente rijdt het terrein op. Er stapt een man uit. Met ferme stappen komt hij op de brandweermannen af lopen. ‘Ah, jullie zijn er al. Ik ben Tom.’ Hij schudt hen de hand.

De man in het witte hemd leunt zwijgend tegen een paaltje.

‘Bent u de eigenaar van deze grond?’ vraagt Tom.

Een kort knikje is het antwoord.

‘Gijs Knevel, toch?’

De man drukt met een stuurs gezicht de uitgestoken hand van Tom.

‘Lukt het met de bouw?’

‘Zoals je ziet,’ reageert Gijs kortaf. ‘Ik snap niet dat jullie ons controleren. Vertrouwen jullie ons niet?’

‘Zo zijn gewoon de regels,’ antwoordt Tom. ‘Een paar jaar geleden is het in Scheveningen flink misgegaan.’

Gijs lacht schamper. ‘Scheveningen.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Hier is het heel anders. Moet je jullie zien staan: een hele brandweerploeg en een ambtenaar. Wat mag dat allemaal wel niet kosten?’

‘Dat hebben we graag over voor de veiligheid,’ zegt Tom kalm.

Minachtend haalt Gijs zijn neus op.

‘Zullen we maar even gaan kijken?’ Tom stapt het weiland in.

Gijs slentert achter de man van de gemeente aan, gevolgd door de brandweermannen.

Sander verbaast zich erover hoeveel mannen hier aan het werk zijn. Op een grote, platte wagen liggen stapels pallets, die met een heftruck naar de toren worden gebracht. Daar zijn een paar mannen hard aan het werk. Ze schroeven de pallets aan elkaar. Even glimlacht Sander. Het moet een flink vuur worden als deze toren in brand gestoken wordt. Als klein jongetje is hij er weleens wezen kijken. Wat heeft hij er toen van genoten. Hij draait zich om naar de brandweerauto’s. Ze glimmen in de zon. Een oranje bestelbusje wil het terrein op rijden, remt even af en draait dan de weg weer op. Sander kijkt het busje na. De kerel achter het stuur draait snel zijn hoofd af. Sander haalt zijn schouders op. Zeker het verkeerde erf op gereden.

Tom en Erwin controleren de stapel. Ze kunnen niets geks ontdekken. De afmetingen van het grondvlak zijn precies zoals ze moeten zijn. Het duurt niet lang of de brandweermannen zitten weer in de auto.

‘Dat zal een best vuur worden,’ zegt Erwin lachend. ‘Op de avond dat het aangestoken wordt, hebben wij dienst. Als het misgaat, zijn we er snel bij.’

11 Hal waar alle voertuigen gestald staan.

2 Ook wel pager genoemd. Apparaat waarop de alarmeringen te zien zijn.

3