Titel

HET GEHEIM BIJ MIJ THUIS

JOKE VAN WINKEL

DEN HERTOG - HOUTEN

© 2023 Den Hertog B.V., Houten

ISBN 978 90 331 8160 3

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij digitaal, elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Hoofdstuk 1

Ze wil hem kwetsen. Harder dan hij haar doet. Ze weet echter weinig over hem, en hem voor ‘vuurtoren’ uitmaken, zal hij alleen maar heel lachwekkend vinden.

Tim pakt het stuur van haar fiets beet. ‘Hé, geef je nog antwoord?’

Rhodé staart naar de grond. Het zal niet lang duren of zijn vrienden komen er ook aan.

‘Laat me erlangs.’ Ze doet een poging om Tims hand los te trekken.

Hij grijnst. ‘O, moet je naar je ouders? Ze uit de ballenbak halen, zeker?’

Waarom blijft hij dit grapje leuk vinden?

Ze kijkt langs hem heen en rukt zijn arm van haar stuur. ‘Ga uit de weg.’

‘Je bent zo grappig als je boos wordt.’ Tim schopt tegen haar fiets als ze wegrijdt.

Rhodé trapt zo hard mogelijk. Aan het einde van de dijk kijkt ze achterom. Tim is de andere kant op gegaan. Zou hij elke woensdagmiddag deze route nemen? Ze moet de dijk maar mijden om deze tijd.

De deur valt met een klap achter haar dicht. In de huiskamer zit haar moeder aan tafel te kleuren. Ze kijkt even op. ‘Ha, Rhodé. Hoe was het op school?’

‘Goed, hoor.’ Rhodé stapt over een treintje heen dat op de vloer ligt, slingert haar tas in de hoek en ploft op de bank.

‘Kom je ook kleuren?’ vraagt haar moeder.

‘Mwah. Zal ik thee zetten?’ Zonder antwoord af te wachten, staat ze op.

De waterkoker slaat net af als er een busje voor het huis stopt. Rhodé zet de deur vast open voor haar zusje.

Daarna schuift ze de glazen, bakjes, borden en bestek op het aanrecht opzij en opent een keukenkastje. Is het dienblad er niet meer? Ze gaat op haar tenen staan en voelt op de tast op de bovenste plank. Daarna kijkt ze om zich heen. Nou ja, dan die drie glazen maar een voor een meenemen.

‘Hoi.’ Met een knal gooit Lotte de deur dicht. Op een holletje gaat ze naar de huiskamer. ‘Ik heb een brief.’

Rhodé neemt twee glazen mee. In de kamer geeft Lotte de brief aan haar moeder. Als Rhodé met het derde glas terugkomt, ziet ze haar moeder met het papier in haar handen staan. Ma kijkt even op en geeft de brief aan Rhodé. ‘Lees jij maar. Gaat over de ouderavond. Wat moet ik doen?’

Ze pakt hem aan. Haar ogen gaan over de regels. ‘Opgeven via het ouderportaal. Ik doe het meteen wel.’

Uit het laatje haalt ze haar moeders telefoon. ‘Voorkeur voor een dag?’

‘Kijk maar in de agenda.’ Haar moeder knielt bij Lotte neer, die het treintje over de rails laat rijden. ‘Lief van oom Jesse en tante Marijke om dit voor Loïs’ verjaardag te kopen, hè?’

‘Dit is een hoge berg.’ Lotte wijst achter de tafel, waar het dienblad schuin tegen een paar boeken rust. ‘Moet je zien hoe hard hij daar vanaf kan.’

Rhodé legt de telefoon terug. ‘Is Loïs bij een vriendinnetje?’

‘Ja, bij Madelin.’

Madelin. Die woont buiten het dorp. Dan zal moeder Loïs straks gaan halen. Rhodé zal dus moeten koken.

Ze staat op en loopt naar de keuken. In de koelkast vindt ze weinig bruikbaars. ‘Zal ik meteen de boodschappen doen?’ Met de deurkruk in haar hand kijkt ze haar moeder aan. ‘Ik maak wel een pan macaroni.’

Haar moeder klautert overeind. ‘Dat ga ik zelf doen. Ik wil spinazie eten.’

Alweer spinazie?

Rhodé kijkt naar de klok. ‘Maar hoe laat moet Loïs gehaald worden dan?’

‘Die komt zelf naar huis.’

‘Zélf?’ Even staart ze haar moeder aan. ‘Maar Madelin woont in de Duinstraat.’

‘Ze weet de weg.’

‘Mam, dit kan écht niet,’ valt Rhodé uit. ‘Loïs is net zeven. Ze moet langs een drukke straat.’

Haar moeder lacht. ‘Ze heeft het vaker gedaan. Ze is al zo groot.’

‘Ik ben nóg groter.’ Lotte gaat op haar tenen staan en rekt zich zo ver mogelijk uit. ‘Ik ben al tien.’

Vaker? Het is een wonder dat er nooit iets is gebeurd. En wat zal de moeder van Madelin wel niet denken?

‘Ik ga haar wel halen.’ Rhodé plukt haar jas van de bank.

‘Nee hoor, echt niet nodig. Loïs is zo trots dat ze het alleen kan.’

‘Oké.’ Met een zucht trekt Rhodé een laatje van de kast open. ‘Dan zal ik een boodschappenbriefje maken.’

Als haar moeder met het boodschappenbriefje vertrokken is, kijkt Rhodé haar door het raam na. Daarna trekt ze haar jas aan. Bij Lotte knielt ze neer. ‘Luister, Lot. Ik ga even een stukje fietsen. Je laat niemand binnen. Ook niet als ze nog zo aardig doen. Goed?’

Lotte knikt zonder haar aan te kijken en speelt verder.

‘Wat heb ik gezegd dan?’

‘Ik mag niemand binnen laten. Ook niet als ze nog zo aardig doen.’

‘Precies.’

In de hoogste versnelling racet Rhodé de straat uit. De kortste weg is over de dijk. Maar als Tim...

Stel dat hij ergens moest zijn en nu net weer vertrekt...

Kleine kans, maar toch.

Ze trapt door. Toch maar niet over de dijk. Ze fietst rechtdoor. Bij het stoplicht twijfelt ze. Dit was geen slimme keus. Haar zusje gaat waarschijnlijk wel over de dijk.

Ze keert.

Hijgend zet ze tien minuten later haar fiets tegen een lantaarnpaal. Ze had gehoopt dat ze Loïs onderweg tegen zou komen. Dan had ze net gedaan of ze een stukje aan het fietsen was en haar zomaar onverwachts tegenkwam. Nu toch maar aanbellen en het risico lopen dat haar zusje boos wordt, omdat ze haar komt halen.

‘Loïs? Nee, die is al vertrokken.’ Madelins moeder kijkt haar vragend aan. ‘Ze mocht alleen, toch?’

Rhodé knikt. ‘Maar ik was in de buurt en bedacht ineens dat ik haar wel op kon komen halen. Gewoon voor de gezelligheid. Hoe laat is ze vertrokken?’

‘Ruim een kwartier geleden, schat ik.’

Ze mompelt een bedankje. Waarom is ze haar dan niet tegengekomen?

Rhodé haalt haar fiets van het slot. Welke weg kan haar zusje anders genomen hebben? In de verte hoort ze een sirene. Rhodé huivert. Haar moeder moet beseffen dat Loïs niet zo ver alleen kan fietsen!

Zal ze langs een andere weg teruggaan? Wie weet is Loïs verdwaald. Toch maar meteen naar huis. Als Loïs niet thuis is, weet ze zeker dat haar iets overkomen is.

Haar hart bonst als ze zo hard mogelijk wegfietst. Wanneer zet een ziekenwagen de sirene aan? Alleen als het heel ernstig is of al eerder?

Even gaat ze rustiger trappen om op adem te komen. Bij de dijk gaat ze weer vol op de trappers staan. Steeds kijkt ze om zich heen.

Haar zij steekt als ze haar fiets de schuur in rijdt. Hé, die van Loïs staat er ook. Ze laat haar adem ontsnappen.

‘Dit is echt onverantwoord,’ roept ze zodra ze de buitendeur opent. Haar moeder roert in een pannetje. ‘Wat?’

Oh. Haar moeder is aan het koken. Dan nu even niet met haar praten. Praten en koken tegelijk is voor haar moeder te ingewikkeld.

‘Niks.’

Ze trekt een sprintje naar de huiskamer. Loïs en Lotte spelen samen met het treintje. Haar vader doet rek- en strekoefeningen. ‘Pa, dit kan niet, hoor,’ zegt ze gedempt als ze de deur achter zich gesloten heeft.

‘Wat? Ben ik niet fit genoeg?’

‘Dat bedoel ik niet.’ Ze gaat op de bank zitten. ‘Loïs komt regelmatig alleen terug van Madelin. Helemaal op de fiets. Ze moet langs drukke stukken en ze is pas zéven.’

‘Al zeven,’ roept Loïs. ‘En ik speel graag bij Madelin. Ze heeft een grote kamer en veel lego en...’

Rhodé gebaart haar zusje om stil te zijn. ‘Pap? Dit kan toch niet?’

‘Madelin?’ Pa blijft rechtop staan. ‘Die woont in de Duinstraat. Wel een beetje gevaarlijk, ja.’

‘Ik kan het wel!’ roept Loïs.

‘Ben jij al zo’n grote meid?’ Vaders ogen gaan stralen. Hij loopt op Loïs af en zwaait haar de lucht in. ‘Ben jij papa’s dappere meisje dat al zo’n stuk alleen kan fietsen?’

Zuchtend laat Rhodé zich op de bank glijden. Vanavond tante Marijke maar bellen. Daar nemen haar ouders het misschien wel van aan. En anders contact opnemen met hun gezinscoach.

Hoofdstuk 2

Rhodé loopt de huiskamer in. ‘Lot? Schiet je op? Het busje komt zo.’

‘Ja-ha.’ Lotte kruipt met haar speelgoedpaardjes onder de tafel.

Rhodé loopt haar achterna. Op maandag en op donderdag vertrekt moeder vroeg naar haar werk en is het haar taak om haar zusjes naar school te helpen. ‘Je hebt je schoenen nog niet aan en je moet je tanden nog poetsen. Even opschieten.’

‘Kan straks ook nog.’

‘Nee, want dan is de bus er al.’

‘Die wacht wel.’

Rhodé zucht. ‘Zo hoort dat niet. Je moet mensen niet op je laten wachten.’

‘Bessie heeft mooi haar.’ Lotte streelt de manen van een paardje. ‘De bus wacht altijd.’

Ja, maar zij wil niet dat de chauffeur wéér op Lotte moet wachten. Ze herkent de blik van de chauffeur echt wel. Het is dezelfde blik die zoveel mensen op haar werpen. Jij zult er ook wel zo een zijn, zeggen ze met hun ogen.

In de gang pakt ze de schoenen van haar zusje. ‘Hier. Ik doe ze wel bij je aan.’ Ze trekt een van Lottes benen naar zich toe. Het is nog lastig ook om een voet van iemand die totaal niet meewerkt in een schoen te krijgen.

Rhodé voelt zich warm worden. ‘Werk alsjeblieft een beetje mee,’ valt ze uit.

‘Ik doe toch niks?’

Ja, dat is nu juist het probleem. Ze trekt haar zusje onder de tafel vandaan, plukt het paardje uit haar handen en gooit het met een boogje op de bank. ‘Eerst je schoenen aan en je tanden poetsen. Als je tijd over hebt, kun je spelen.’

‘Mama is veel liever.’

En ik zorg ervoor dat we nog een beetje een normaal gezin zijn, wil Rhodé zeggen, maar ze slikt het in.

Lotte stapt net de badkamer in als er een claxon klinkt.

‘Zie je, daar is de bus al. Even snel je tanden poetsen.’

‘Hoef geen tanden te poetsen.’

Meteen voelt Rhodé dat ze wéér een kleur krijgt als ze voor zich ziet hoe klasgenoten op de basisschool ‘iew’ roepend hun neus dichtknepen, toen ze liet ontvallen dat ze vaak vergat om haar tanden te poetsen.

Soms lukt het haar om Lotte met een spelletje aan het tandenpoetsen te krijgen, maar vandaag heeft ze er geen energie voor.

Ze duwt de tandenborstel in Lottes handen. ‘Poets nog maar even.’ Tegelijk draait ze zich om. Als ze niet ziet dat haar zusje de tandenborstel ongebruikt terugzet, is het ook haar fout niet als ze er niks tegen doet. Rhodé holt de trap af. ‘Trek jij ook vast je schoenen en je jas aan,’ roept ze in het voorbijgaan naar Loïs.

De chauffeur laat het raampje zakken. ‘Nog bezig?’

Rhodé knikt. ‘Ze komt er echt bijna aan.’

De blik van de man achter het stuur ontgaat haar niet. Wanneer komt jouw busje, lijkt hij zonder woorden te vragen.

‘Sorry dat ze weer te laat is. Ik heb het ’s ochtends echt druk. Ik moet ook naar school.’

De chauffeur kijkt haar nog steeds met dezelfde blik aan.

‘Veel te doen, hoor, als je naar de havo gaat,’ probeert ze er zo nonchalant mogelijk aan toe te voegen.

Als de man niet reageert, sprint ze het huis in. ‘Lot? Ben je klaar?’

Gestommel op de trap.

Rhodé grist de tas van Lotte van de keukentafel. In de keukenla vindt ze een rol pepermunt. Het plakt trouwens wel in die la. Ze schuift de la dicht en geeft de tas aan Lotte. ‘Hier is je tas. Alles zit erin. Hier, een pepermuntje. Nou, doei.’

‘Ik moet Bessie gedag zeggen.’

‘Ik zeg je paardje wel gedag. De bus wacht.’ Ze geeft haar zusje een klein duwtje richting de deur. ‘Fijne dag.’

‘Loïs?’ roept ze als Lotte vertrokken is. ‘Ben je al klaar? Ik moet je nu bij Brendan brengen.’

Haar jongste zusje komt de trap af gestormd. ‘Waarom moet ik naar Brendan?’

‘Omdat ik op tijd naar school moet. Maandag en donderdag ga je altijd naar Brendan. Een van zijn ouders brengt jullie dan naar school.’

‘Ik ga aan mama vragen of ik alleen mag blijven.’

‘Dat ga je niet doen.’

‘Het mag vast van mama.’

Die kans zit er zeker in en daarom moet ze het juist niet gaan vragen. ‘Het is toch gezellig om samen te spelen en naar school te gaan?’

‘Van Brendans moeder mag je niks.’ Loïs trekt haar schoenen aan. ‘Niet rennen door het huis, geen hut maken in de kamer, geen snoep bij je brood en nog veel meer niet.’

Zwijgend hoort Rhodé haar zusje aan. Dan geeft ze Loïs haar jas en pakt ze haar eigen spullen. Ze checkt haar telefoon. Nog net op tijd.

Als ze Loïs afgeleverd heeft, fietst ze door naar school. Waarom is juist donderdag altijd zo’n lange dag? Misschien heeft ze nog wel uitval.

De tas bonkt op haar rug als ze de trap op spurt. Net voor de bel zet ze een stap over de drempel van het lokaal. Meneer Klaassen sluit de deur achter haar. Naast Madelief ploft ze neer en ze haalt haar spullen tevoorschijn. Glimlachend werpt ze een blik op Madeliefs schrift. Helemaal versierd met steentjes en glitters.

Na de dagopening geeft meneer Klaassen opdracht om het huiswerk erbij te pakken. O ja, dat wilde ze gistermiddag nog doen, maar daar is ze helemaal niet meer aan toegekomen.

En ’s avonds heeft ze voor haar Engelse repetitie geleerd. Dat leek haar net wat belangrijker dan het huiswerk voor Frans.

Terwijl hij de klas rondloopt, geeft de docent beurten. Als ze goed oplet, kan ze meteen alles meeschrijven. Veel efficiënter dan er zelf over nadenken.

Intussen kijkt ze mee in Madeliefs schrift. Die laat fouten gewoon staan. Rhodé wijst een woord aan. ‘Dit schrijf je zo. Kijk.’ Ze schuift haar eigen schrift naar haar vriendin toe. Een schouderophaal krijgt ze als antwoord.

‘Zo kun je toch niet leren voor de repetitie?’ verduidelijkt ze.

Madelief lijkt haar niet gehoord te hebben, of ze doet alsof.

‘Huiswerk niet gemaakt?’ Klaassen blijft voor haar tafel stilstaan.

‘Klopt, meneer. Ik had gisteren veel te doen.’

De docent kijkt haar even zwijgend aan. ‘Huiswerk gaat voor, hè?’

Dat is lang niet altijd zo, maar ze heeft geen zin in een discussie met haar docent. En ze is allang blij dat Tim niet bij haar in de klas zit. De rest hoeft niet te weten wat ze allemaal doet.

Klaassen staat nog steeds stilzwijgend bij haar tafel. Dan verwacht hij natuurlijk een verdere verklaring.

‘Ik had nog heel veel andere dingen te doen. Volgende keer heb ik mijn huiswerk weer gemaakt.’

De leraar Frans is gelukkig niet iemand die meteen straf geeft. Zijn preek laat ze gewoon over zich heen komen. Met ‘voor je huiswerk moet je zelf tijd vrijmaken,’ sluit hij zijn relaas af. Dat is weer het nadeel van Klaassen. Het komt gewoon niet in hem op dat de werkelijkheid soms lastiger is dan hij denkt.

Aan het einde van het uur noteert Rhodé haar huiswerk en schuift haar spullen in haar tas. Klaassen tikt op haar tafel. ‘Volgende keer huiswerk in orde, mevrouw Lansbergen.’

Madelief stoot haar aan. ‘Zullen we binnenkort samen gaan shoppen voor het kamp?’

O ja, het kamp. Het gaat nu echt opschieten. Ze moet nog wel regelen wie er op maandag- en donderdagochtend voor haar zusjes gaat zorgen. Pa en ma denken daar vast niet aan. Daar moet ze maar over beginnen als Loïs vanavond op bed ligt. Anders herinnert haar zusje zich vast weer dat ze alleen thuis wil blijven en zelf naar school wil. Ze kan buurvrouw Liena wel vragen.

Jammer dat tante Marijke ver weg woont. Zij zou het meteen gedaan hebben. Ze bellen vaak met elkaar, maar door de telefoon uitleggen wat er is, is soms toch lastig.

Woonde ze maar dichtbij. Dan kon ze vaak bij haar langsgaan. Bij haar tante hoeft ze nooit veel uit te leggen en geen geheim te maken van wat er thuis gebeurt. Dat zou niet eens kunnen, want tante Marijke kent ma haar hele leven al.

‘Rho?’

Dat is waar, Madelief had iets gevraagd. Rhodé slingert haar tas over haar schouders en staat op. ‘Goed idee. We moeten vooral veel snoep kopen.’

‘Toen mijn nicht op kamp ging, hadden ze een grote bak meegenomen en iedereen uit hun slaapkamer deed daar snoep in. Toen kon iedereen pakken.’

‘Mogen we zelf beslissen bij wie we op de kamer slapen?’ vraagt Rhodé.

‘Dat zal toch wel?’ Madelief geeft haar tas een duw naar achteren. Dan grinnikt ze. ‘Oh nee, dit kamp is bedoeld om elkaar beter te leren kennen. Dan moeten we vast bij onbekenden op de kamer.’

Het duurt die avond lang voordat Loïs een keer in bed blijft. Nadat ze vier keer uit bed is gekomen, wordt het boven eindelijk stil.

‘Hoe gaan we het doen als ik op schoolkamp ben?’ steekt Rhodé van wal. ‘Ik bedoel de maandag- en donderdagochtend. Wie zorgt er dan voor Lotte en Loïs?’ Ze zwijgt even. ‘Maandagochtend moet ik al vroeg op school zijn.’

‘Oh ja.’ Pa laat zijn gewichten zakken. ‘Wanneer ga je?’

‘Over twee weken. De week voor de herfstvakantie. Zal ik buurvrouw Liena vragen?’

Haar moeder kijkt op van haar woordzoeker. ‘Die viert volgende week haar verjaardag. Dan vraag ik het wel.’

‘Zoiets kun je beter meteen vragen.’ Rhodé gaat verzitten. ‘Als ze niet kan, hebben we meer tijd om iemand anders te regelen.’

Haar moeder kijkt weer in het puzzelboek. ‘Dan vraag ik het morgen.’

‘Niet vergeten dan, hè?’

Hoofdstuk 3

‘Kom je vanavond bij mij eten voordat we naar de jeugdvereniging gaan?’ Madelief buigt zich over haar fiets om hem op slot te zetten.

‘Goed plan.’ Rhodé trekt haar telefoon tevoorschijn. ‘Ik app mijn ouders alvast.’ En dan kan ze haar moeder er meteen aan herinneren dat ze nog naar de buurvrouw moet.

‘Vind je het leuk om me dan meteen te helpen om mijn nieuwe schriften te pimpen?’

‘Heb jij daar hulp bij nodig dan?’ Rhodé grinnikt. ‘En al helemaal niet van mij.’

‘Het is gewoon gezellig om het samen te doen.’ Haar vriendin pakt haar tas uit de krat voor op haar fiets. ‘Ik heb gisteren nieuwe schriften gekocht. Die moeten nog opgeleukt worden.’

‘Dan kunnen we ook meteen kijken wat we meenemen op kamp.’ Rhodé loopt naast Madelief de school in. ‘Evertsen gaat vandaag de laatste dingen over het kamp vertellen.’

‘Joehoe!’ juicht Madelief. ‘Minder wiskunde vandaag.’

Na het tweede uur sjokken ze naar het wiskundelokaal toe.

‘Wat gaan we allemaal doen op kamp?’ vraagt Sepp.

‘Ik ga straks alles vertellen.’ Hun mentor zoekt foto’s op het digibord. ‘Kijk, dit is het kamphuis.’

Rhodé werpt een blik op de afbeelding. Het ziet er wel geinig uit, maar hoe het huis eruitziet, vindt ze een van de minst belangrijkste dingen.

‘Mogen we zelf weten bij wie we op de kamer slapen?’ vraagt Madelief zodra de hele klas zit.

Evertsen schudt haar hoofd. ‘We hebben een indeling gemaakt.’

‘Arch,’ wordt er door de klas geroepen. ‘We zijn toch geen kleuters meer?’

‘We moeten zeker ook om zeven uur naar bed?’ roept Sepp erbovenuit.

‘Kunnen we niet gewoon naar school?’ stelt een klasgenoot voor.

‘Stel jullie niet aan.’ Mevrouw Evertsen glimlacht. ‘Alleen maar omdat we een indeling gemaakt hebben?’

‘Juist daarom!’ Sepp is gaan staan. ‘Ik slaap zeker weten bij allemaal nerds.’

Rhodé stoot Madelief aan. ‘Als we niet bij elkaar slapen, ruilen we gewoon. Merken ze toch niet.’

Hun mentor maant hen tot stilte. ‘Ik zal het eerst eens laten zien. Misschien valt het wel mee.’

‘Nou, ik ben benieuwd.’ Sepp gaat onderuitgezakt zitten. Enkele seconden later veert hij overeind. ‘Zit ik bij Mees? Is dat geen vergissing?’

‘Ja, we liggen bij elkaar op de kamer.’ Rhodé slaat Madelief op haar schouder. ‘En bij Leah en Romy. Romy ken ik wel. Wie is Leah?’

Mees draait zich om. ‘Mijn nichtje.’

‘Zegt me nog niks, hoor.’

‘Ik wijs haar wel een keer aan.’

‘Rhodé?’ vraagt Evertsen als ze na de bel hun spullen inpakken. ‘Ik zou graag even met je willen praten.’

‘Oh.’ Rhodé kijkt op. ‘Vanmiddag komt echt niet handig uit. Ik ga met Madelief mee.’

‘Niet vanmiddag. Nu meteen. Ik heb een tussenuur en heb met meneer Van Gent afgesproken dat je later in zijn les komt.’

Alles is al geregeld dus. Zijn haar cijfers nou echt zo slecht om haar een halve les Duits te laten missen?

Ze schuift haar tas van tafel. ‘Wat is er?’

Haar mentor pakt een stoel en zet hem schuin voor haar neer. ‘Fijn dat het even kan. Ik maak me wat zorgen om je.’

‘Waarom?’

Mevrouw Evertsen zwijgt even. ‘Je cijfers geven aanleiding tot zorg en ik heb de indruk dat je weinig aansluiting bij klasgenoten hebt. Klopt dat?’

Rhodé haalt haar schouders op. ‘Ik ga vanmiddag naar Madelief.’

‘Dat zei je inderdaad.’ De docent kijkt haar vragend aan. Ze lijkt echt geïnteresseerd te zijn. ‘Fijn dat het met haar klikt. En verder?’

‘Ik praat in de pauze met iedereen wel, hoor.’ Ze hoort dat het wat onverschillig klinkt.

‘En buiten school? Met wie ga je dan naast Madelief nog meer om?’

Rhodé draait op haar stoel. Waarom wil mevrouw Evertsen dit allemaal weten? Rhodé is allang blij dat ze niet meer gepest wordt. En ze weet heus wel dat haar klasgenoten veel meer vrienden hebben dan zij. Maar waarom moet dat er steeds ingewreven worden? ‘Ik heb genoeg contacten.’

‘Met wie?’

Ze tuurt naar haar nagelranden. ‘Ook wel mensen buiten school.’

Er valt een stilte tussen hen.

‘Mag ik gaan?’

‘Je cijfers.’ Haar mentor wrijft door haar haren. ‘Je staat er niet best voor.’

Rhodé knikt. ‘Ik weet het.’

‘Hoe gaan we daaraan werken?’

Geen idee. Ze kan onmogelijk meer tijd voor haar huiswerk vrijmaken. Het blijft even stil.

‘Hoe pak je je huiswerk aan?’

‘Ik verdeel de stof in delen en vertel dan in mijn hoofd wat ik nog weet.’

Evertsen knikt een paar keer. ‘Word je ook overhoord?’

‘Ja.’ Het is echt weleens gebeurd dat Madelief en zij elkaar de Engelse woorden overhoorden. ‘Ik ga meer tijd vrijmaken voor mijn huiswerk.’ Het moet gewoon lukken om er elke dag een half uurtje extra aan te besteden. Tijdens het theedrinken ’s avonds kan ze toch meteen haar lesboek erbij pakken? Of tijdens het eten.