Titel

DE SCHADUW

VAN HET KRUIS

Ds. A.C. Uitslag

DEN HERTOG - HOUTEN

© 2024 Den Hertog B.V. Houten

ISBN 978 90 331 3276 6

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij digitaal, elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Woord vooraf

De lijdensweken bepalen ons bij het hart van het Evangelie: het verzoenend lijden en sterven van de Heere Jezus Christus. Wie de gang van de Borg op Zijn lijdensweg overdenkt, die zal diep verwonderd raken. Elke voetstap, elke zucht, elk woord bevat een ongekende diepte. Wie erover mediteert, raakt niet uitgedacht. Het spreekt alles van Zijn onverklaarbare liefde voor zondaren. Jezus ging de dood in om voor doodschuldige mensen verzoening te verwerven. Hij liet Zich veroordelen, opdat er vrijspraak zou zijn voor veroordeelde zondaren. En dat alles was nodig vanwege onze zonde. Want wie de Borg volgt op Zijn Via Dolorosa blijft zelf niet buiten schot. Elke voetstap van Christus klaagt een mens aan. Wie Hem met een geloofsoog ziet gaan, kan daaronder niet rechtop blijven staan, maar buigt in de schaduw van het kruis. Tegelijk ontspringt uit Jezus’ kruisweg voor u of voor jou een bron van heil, van redding, van zaligheid.

In dit boek treft u 49 meditaties aan voor de lijdensweken. De Heere Jezus wordt gevolgd vanaf de hof van Gethsémane via Gabbatha naar Golgotha. De zeven kruiswoorden vormen het grootste deel van de meditaties. Daaromheen krijgen andere gebeurtenissen ook de aandacht. Bij elke meditatie treft u een Schriftlezing en een kerntekst aan.

Mijn dank gaat uit naar Hans Versloot van Uitgeverij Den Hertog voor zijn begeleiding bij het schrijven van dit boek. Het is mijn bede dat dit boek onder de zegen van de Heere tot zaligheid mag zijn van uw en jouw ziel.

Urk, januari 2024 Ds. A.C. Uitslag

-1-

Onderweg naar Gethsémané

Lezen: Mattheüs 26:26-30

Toen zeide Hij tot hen:

Mijn ziel is geheel bedroefd tot den dood toe.

Mattheüs 26:38a

We zijn de lijdensweken ingegaan. Het zijn weken waarin de Heere Jezus gevolgd wordt op Zijn lijdensweg. Opvallend is het, dat er in de evangeliën zoveel aandacht wordt besteed aan die laatste periode uit het aardse leven van Jezus. Waar we over zijn kinderjaren bijna niets lezen, wordt Zijn lijdensweg gedetailleerd beschreven. Daarbij komen we in het hart van Zijn taak op aarde. Het lijden en het sterven van Christus bevat de kern van het Evangelie. Het draait om het plaatsbekledende werk van Jezus als Borg en Middelaar voor Zijn volk. Laat het ons gebed zijn: ‘Leer mij, o Heer’, Uw lijden recht betrachten.’

Het zal ergens zijn geweest op de bovenverdieping van een woning aan de rand van Jeruzalem. Het is de tijd van het Pascha. De Heere Jezus heeft samen met Zijn leerlingen het Pascha gegeten. Een herinneringsmaal aan de grote daden van God onder het volk van Israël. Ze mochten gedenken hoe God hen eeuwen geleden uit Egypte had geleid. Het was niet alleen het laatste Pascha, maar het werd ook het eerste Heilig Avondmaal. Vlak voor de zware lijdensweg die Jezus moest gaan, heeft Hij het Avondmaal ingesteld.

Deze maaltijd moet voor de discipelen iets onvergetelijks zijn geweest. Daar zaten ze, aan één tafel met hun Gastheer. Hun Meester, hun Rabbi mocht met hen tafelgemeenschap hebben. Een bewijs van hun band aan Jezus. Of beter gezegd: van Jezus’ band aan hen.

Aan die tafel wijst de Heere Jezus op de vervulling van het Pascha. Hij spreekt er van Zijn lijden en sterven. Alles getuigde van Zijn verzoenend lijden en sterven. Aan die tafel wordt zichtbaar wat Hij in Zijn prediking steeds had duidelijk gemaakt: ‘Ik voor u, daar gij anders de eeuwige dood hadt moeten sterven.’ Maar vervolgens moet de Heere Jezus de lijdensweg nog wel voleindigen. Gethsémané wacht. En daarachter Gabbatha en Golgotha.

Terwijl Judas, de penningmeester, de groep ondertussen al heeft verlaten, brengt Jezus Zijn leerlingen in gereedheid voor een nachtelijk vertrek. De ure is gekomen! Dat is het uur waarin Jezus zal worden overgeleverd in de handen van zondaren. Daartoe laat Hij Jeruzalem achter Zich. Hij treedt de nacht van Zijn lijden in.

Jezus en Zijn discipelen trekken het Kedrondal over. Hij gaat de hof van Gethsémané in. Eeuwen daarvoor was er de dag dat er een mens de hof uit moest gaan. In het paradijs had de mens moedwillig de liefdesband met God doorgesneden. Het rechtvaardig oordeel van God volgde: de mens moest de hof uit! Weg bij God vandaan. Nu treedt opnieuw een Mens een hof in. Jezus gaat naar binnen om aan Gods gerechtigheid te voldoen. Hij zal de drinkbeker, gevuld met Gods gramschap en toorn, helemaal leegdrinken.

Bij de ingang van de hof blijven acht discipelen achter. Alleen Petrus, Jakobus en Johannes mogen verder met Jezus mee. Daar in de hof komt alles in volle hevigheid op Hem af. Nooit eerder hebben we in de evangeliën gelezen over angst en vrees bij Jezus. Hier wel: ‘Hij begon droevig en zeer beangst te worden. Toen zeide Hij tot hen: Mijn ziel is geheel bedroefd tot de dood toe.’

In alles wordt zichtbaar hoe Jezus zucht onder die smartelijke weg die Hij moet gaan. Hij zal gevangen worden genomen. Zijn eigen volk zal roepen om Zijn dood. Een vernederend kruisverhoor wacht. De soldaten zullen Hem pijnigen, bespugen, slaan en geselen. En uiteindelijk wacht Hem de kruisdood. Het is de ergste, de verschrikkelijkste dood van alle denkbare doodsvonnissen. Dat alles staat Hem te wachten, en het doet Hem huiveren.

Toch is er uiteindelijk méér wat Hem zo beangst maakt. Gods Zoon weet dat achter Judas, de bende krijgsknechten en Pilatus, Zijn eigen Vader staat. Hij wordt als Borg voor het gericht van God gedaagd. Daar zal God alle ongerechtigheden van de Zijnen op Hem doen aanlopen. Naar Zijn mensheid gaat dit Hem te ver. Hij voelt de last van de toorn van God op Zich drukken. Hij schrikt ervoor terug, omdat de geduchte rechterstoel van God Hem voor ogen komt te staan. Hij ziet de golven en de baren van Gods toorn over Hem komen.

De drie discipelen zien hoe hun Meester worstelt en strijdt. Ze worden bepaald bij de diepte van de lijdensweg die Hij moet gaan. Ze zijn er ooggetuige van wat het Hem zal kosten om te verlossen. Het kost Hem Zijn leven. Het kost Hem alles.

Bent u ook zo’n ooggetuige? Want als u dat ziet, wordt ook u bepaald bij uw eigen ongerechtigheid, verdorvenheid en vloekwaardigheid. Jezus gaat plaatsbekledend deze weg. Zo zal Hij de zaligheid verwerven. Dit vraagt en verdient alle aandacht van de discipelen. En niet minder die van ons.

-2-

Waakzaamheid

Lezen: Mattheüs 26:36-38

Blijft hier en waakt met Mij.

Mattheüs 26:38b

Ze was ernstig ziek. De laatste dagen was er voortdurend iemand bij haar. Ook ’s nachts werd er bij haar gewaakt. Haar kinderen, familieleden en vrienden wisselden elkaar af. Liefdevol werd ze verzorgd. Tegelijk waren de wakers gespitst op ieder geluid en elke beweging van de patiënt. Al hun aandacht richt zich op hun geliefde, die spoedig sterven gaat. Ze willen niets missen van de laatste fase waarin ze haar bij zich hebben.

Het volgen van Jezus op Zijn lijdensweg vraagt ook waakzaamheid. Jezus vraagt dat aan de drie, die met Hem waren meegetrokken de hof in: ‘Blijft hier en waakt met Mij.’ Al hun aandacht dient zich te richten op hun Meester. Hij is immers stervende! Jezus gaat de dood in. Hij gaat de toorn Gods dragen, onder welke zij eeuwig hadden moeten verzinken. Het is de last van hun zonden en van Gods toorn, die Hem het bloedig zweet in de hof heeft uitgedrukt. Hij wordt gevangengenomen, opdat er voor hen een vrije toegang zal zijn. Daarop moeten de discipelen zich nu richten.

Die waakzaamheid geldt trouwens nog steeds. Juist in de lijdensweken dienen wij gericht te zijn op dat ene en volkomen offer van de gekruisigde Christus. Al onze aandacht moet zich richten op deze lijdende en stervende Borg. We dienen de gekruisigde Christus in het vizier te hebben. Om met ons hart op Hem betrokken te zijn.

Wanneer er geen liefde tot de ander is, zal er van waken ook niet veel terechtkomen. Als militairen weinig vaderlandsliefde hebben, geven ze er niet om als de vijand het land binnenvalt. Ze zullen dan ook niet erg geconcentreerd zijn op wacht, waardoor de vijand makkelijk kan binnensluipen. Van echte waakzaamheid kan alleen sprake zijn als er een liefdesband is.

Daar moet u dan ook zaken voor laten. Waken vraagt tijd en inspanning. Wie wel eens heeft moeten waken bij een geliefde, weet daar alles van. U kon een aantal dagen niet werken. Een verjaardag moest worden afgezegd. Bepaalde afspraken werden geannuleerd. Aan een hobby kwam jij niet toe. Alles moest wijken om te kunnen waken.

Om alle aandacht op die lijdende Borg en Zaligmaker te kunnen richten, zult u ook zaken moeten nalaten. Als er gewaakt dient te worden dan dient alles uit de weg te worden geruimd wat deze waakzaamheid in de weg kan staan. Wie de vrucht van Christus’ lijden en sterven wil proeven en smaken, zal in de lijdensweken andere zaken moeten laten liggen. Ook de vele beslommeringen van het leven.

Waakzaamheid wijst hier dus allereerst op de noodzaak van het overdenken van het lijden en sterven van Christus: ‘Leer mij, o Heere, Uw lijden recht betrachten.’ Dat ‘recht betrachten’ wil zeggen: in gedachten stilstaan bij Zijn lijdensweg. Mediteren over de diepte van deze weg. Nadenken wat Jezus aan het kruis heeft gedaan.

Wie zo bij het lijden van Christus wordt bepaald, zal ook in de schuld komen. Dan komt er verootmoediging voor God. Want mijn zonden waren zó erg, dat Jezus daarvoor aan het kruis moest gaan. Daar wordt het beleefd ‘dat ik door mijn schuld Zijn kroon heb gevlochten en Zijn beker gevuld’. Dat maakt klein voor God.

Waakzaamheid is in dubbel opzicht geboden. Denk aan een waakhond. Zo’n hond moet ervoor zorgen dat er geen ongewenste gasten op het erf of in huis komen. Een waakhond zet het meestal op een blaffen wanneer onbekende personen zich aandienen. Daarmee zorgt hij ervoor dat er niets het huis binnenkomt wat er niet hoort. Een waakhond kan dus heel nuttig zijn.

Waakzaamheid is dan ook niet alleen bepaald te worden bij het lijden van Jezus, maar ook bewaard te blijven voor de listige verleidingen van de satan. Jezus roept de discipelen op om alert te zijn voor de verzoekingen waarmee de duivel kan komen. Want de duivel zal altijd weer proberen iemands aandacht van de Heiland af te houden. Dat mogen we niet vergeten. We dienen in hoogste staat van paraatheid te worden gebracht.

Satan zal van alles proberen om te voorkomen dat een zondaar het leven gaat zoeken buiten zichzelf in de Heere Jezus Christus. Hij zal uw geweten proberen toe te schroeien. Hij zal zondige verleidingen op jouw levensweg plaatsen. Bedenk dat goed! Hij weet ook iedere keer weer nieuwe technieken aan te wenden. De ene keer zal hij ervoor zorgen dat uw agenda boordevol staat. De andere keer bepaalt hij u bij uw ongerechtigheden, uw torenhoge schuld en uw onbekeerde hart, waardoor het voor u toch nooit meer kan.

De duivel is zo slim. De Heere Jezus weet daar alles van. Daarom wijst Hij Zijn leerlingen op dat dreigende gevaar. Pas op: satan zal komen! Daarom is voor ons waakzaamheid zo nodig. Dubbele waakzaamheid: gerichtheid op Jezus’ lijden én opmerkzaamheid voor de vijand, de listen van satan.

-3-

Een slapende kerk (1)

Lezen: Mattheüs 26:39-43

En komende bij hen, vond Hij hen wederom slapende; want hun ogen waren bezwaard.

Mattheüs 26:43

Een enorme slag was er toegebracht. De vijand wist door te dringen tot diep in het binnenland. Er vielen meer dan duizend dodelijke slachtoffers. Niemand had dit zien aankomen. Ze hadden immers een van de beste legers van de wereld. Een grondige evaluatie volgde. De uitkomst was onthutsend. De militairen bij de wachtpost bleken in slaap gesukkeld te zijn. Daardoor kreeg de vijand vrij spel. Omdat de wachters sliepen, kon de tegenstander zijn gang gaan.

De Heere Jezus maakt in de hof een intense worsteling door. Hij voelt de zware last van Gods toorn op Hem afkomen. Vanuit Zijn diepe zielennood neemt Jezus Zijn toevlucht tot het gebed. In die worsteling zoekt Hij als mens meeleven van Zijn leerlingen. Nu Hij merkt dat Zijn Vader Zich van Hem gaat terugtrekken, verlangt Hij naar de steun van Zijn vrienden.

Daarom klinkt het: ‘...en waakt met Mij’. In dit alles blijkt dat de Heere Jezus ook echt mens is. Hij zoekt in deze zware en smartelijke weg het meeleven en de steun van Zijn beste vrienden. Juist hun betrokkenheid kan Zijn leed verzachten. Als iemand een zware weg moet gaan, kan meeleven, meebidden en betrokkenheid zoveel goeds doen. Het kan dan tot grote steun zijn. Misschien hebt u dat zelf weleens ervaren. Toen u een moeilijke weg moest gaan, ervaarde u dat u het meeleven van anderen zo nodig had. Zo is het ook bij Jezus.

Het zijn niet zomaar wat discipelen aan wie Jezus dit vraagt. Petrus had even daarvoor nog gezegd: ‘Al werden zij ook allen aan U geërgerd, ik zal nimmermeer geërgerd worden’ (Matth. 26:33). Hij is zelfs bereid om met Jezus in de gevangenis en in de dood te gaan (Luk. 22:33). En Jakobus en Johannes, de twee zonen van Zebedéüs, waren ervan overtuigd geweest dat zij de drinkbeker van Jezus konden drinken (Matth. 20:22).

Van deze discipelen mág Jezus ook verwachting hebben. Hun aanwezigheid, meeleven en betrokkenheid zal voor Hem een verlichting in Zijn smart betekenen. Daarom die opdracht: ‘Waakt met Mij.’ Ondertussen gaat Jezus een paar stappen verder. Hij valt in de hof voor Gods aangezicht neer. Daar strijdt en worstelt Hij in het gebed.

Maar terwijl Jezus zielsbedroefd neerligt en worstelt met Gods weg in Zijn leven, blijkt er van waakzaamheid bij de discipelen geen enkele sprake te zijn. Want als Jezus van het gebed opstaat en met betraande ogen bij Zijn leerlingen troost zoekt, zal de aanblik van die discipelen Zijn hart hebben verscheurd. Want daar, in het donker van de nacht, liggen ze neer. Nee, niet om te bidden. Niet om te waken. Ze slapen! Wat een beschamende vertoning!

Slapende discipelen bij een ten dode toe bedroefde Borg. Terwijl hun Meester de zware weg vol beproeving moest gaan, liggen zij te slapen. Zelfs de beste discipelen slapen, als Jezus in diepe zielennood verkeert. Zo weinig zijn de discipelen nu bewogen door Zijn smarten, door Zijn klagen en door Zijn gebeden. Zo weinig zijn ze betrokken op de zware weg, die hun Meester moest gaan.

Een slapende kerk, een slapende bruid, terwijl de Bruidegom bezig is haar los te kopen uit de klauwen van de satan. De Borg verzinkt in de angsten van de hel, waar Hij elke troost moet missen. En de discipelen? Zij slapen! Dit is nu de kerk. Dat zijn nu de leerlingen van Jezus. Nu het erop aankomt, slapen ze. Ze kunnen zelfs niet één uur met Hem waken. Wat blijkt hier wie ook Gods kinderen in zichzelf zijn en blijven.

Misschien worstelt u met uw zonden en gebreken. Die dagelijkse zwakheid, waardoor jij zo vaak weer toegeeft aan de verleidingen. Je bent zo weinig waakzaam. De duivel krijgt zo snel voet aan de grond in uw leven. Wat kan dat ons hart bevreesd maken. Zo’n leven kan toch niet met genade samengaan? Je gaat zien wie je bent. Altijd weer sta jij je eigen zaligheid in de weg. U bent bang dat het voor u niet meer kan.

Let dan eens op de drie slapende discipelen in de hof. Alles getuigt tegen hen. Er is niets waar zij zich op kunnen beroemen. Hun slaperigheid klaagt hen aan. De opdracht van Jezus verzaakt. Niet gewaakt, maar in slaap gevallen. Het is een beschamende vertoning. Tegelijkertijd zijn dit wel de leerlingen van de Heere Jezus, die even daarvoor aan de avondmaalstafel hebben gezeten. Tegen hen heeft Jezus gesproken over die maaltijd, die straks in het Koninkrijk van Zijn Vader zal worden gehouden (Matth. 26:29).

Hun gedrag is beschamend. Tekenend voor een discipel van Jezus. Van een mens moeten we dan ook maar nooit iets verwachten. Het grote wonder is echter dat de Borg voor zulke mensen de dood wilde ingaan. Dat is het bewijs van Zijn grote liefde.

-4-

Een slapende kerk (2)

Lezen: Mattheüs 26:44-46

Zie, de ure is nabijgekomen, en de Zoon des Mensen wordt overgeleverd in de handen der zondaren.

Mattheüs 26:45b

Een van onze kinderen was een jaar of vijf toen we op vakantie gingen naar Frankrijk. Hij had het er prima naar zijn zin. Alleen die lange autorit had hij niets gevonden. Hij zag tegen de terugrit erg op. Hoe dichterbij dit kwam, hoe stiller hij werd. Wij besloten daarom ’s avonds te gaan rijden. Al snel viel hij in slaap. Toen hij de volgende morgen wakker werd, waren we al bijna thuis. Hij was helemaal blij en zei: ‘Ik heb er niets van gemerkt.’ Slapend was hij thuisgekomen.

De Heere Jezus zal diep geschokt zijn geweest bij het zien van die slapende discipelen. Hij moet strijden zonder Zijn Kerk! Zijn lijdensweg zal Hij moeten afleggen zonder de steun en de bemoediging van Zijn leerlingen. De satan zal deze kans zeker niet hebben laten liggen. Hij zal het de Heere Jezus hebben voorgehouden: ‘Gaat U het nu opnemen voor zo’n volk? Voor zulke slapende discipelen? Voor ongehoorzame discipelen? Zal dat Uw gemeente worden?’

We lezen in Markus 14 dat de discipelen geen woord weten uit te brengen als de Heere Jezus hen ter verantwoording roept voor hun gedrag (vs. 40). Beschaamd staan ze daar, als het ware met hun mond vol tanden. Hier past enkel schuldverslagenheid en droefheid in het hart. Wie zijn zij geweest voor God? Wat hebben zij gedaan? Steeds weer opnieuw blijkt wie een discipel van Jezus in zichzelf is: ontrouw, niet waakzaam en zo snel toegevend aan de zondige verleidingen.

Wat een ontzettende zonde! Wat een beschamende zonde! Toch mag in deze omstandigheden het licht opgaan. Want hierin komt ook uit dat alles van God uitgaat. De zaligheid is een werk van God! Dat is de bevrijdende boodschap. Want als Jezus voor de derde keer terugkomt, slapen de discipelen opnieuw. Maar nu komt er een andere Jezus terug dan na die eerste twee keren. De periode van ontzetting en radeloosheid is afgesloten. Gesterkt door het gebed tot Zijn Vader keert Jezus terug. De situatie is ongewijzigd. De helse verlating wacht Hem.

Jezus is langs de weg van het gebed gesterkt van Godswege. Van Hem werd een engel gezien die Hem versterkte (Luk. 22:43). Dat geeft Hem nieuwe moed en kracht. Nu is het uur aangebroken dat Hij overgeleverd zal worden in de handen van zondaren. Jezus heeft Zijn strijd volbracht. Hij zet de beker als het ware aan de lippen en treedt de ure tegemoet. De ure waarin Hij plaatsbekledend onder Gods toorn zal doorgaan. Daarom kan Jezus het zeggen: ‘Staat op, laat ons gaan; zie, die Mij verraadt is nabij’ (Mark. 14:42).

Het werk van de verlossing van zondaren gaat voort. Jezus zal de zaligheid verwerven. De pers wordt door Jezus alleen getreden. Daar had Hij de discipelen niet voor nodig. Stelt u zich eens voor, als ze wel hadden gewaakt. Dan hadden ze nog gemeend zelf een bijdrage te hebben geleverd aan hun zaligheid. Dan hadden ze gedacht zelf iets te kunnen doen voor hun verlossing. Maar nu blijkt dat zalig worden alléén het werk is van de beangste Borg. De slapende discipelen vallen er helemaal buiten. Van hun kant is daar enkel schuld en ongerechtigheid. Maar daardoor ligt de zaligheid van de slapende kerk des te vaster!

Nu is het allemaal Gods werk. Dat slapen is de discipelen tot schande en beschaamdheid. Maar juist daardoor wordt de weg wel geopend om deel te krijgen aan het verlossingswerk van de Borg. Want tot zulke slapende discipelen zegt Hij: ‘Gij kunt niet waken, Gij kunt niets aan uw zaligheid toedoen, maar u hoeft er ook niets aan toe te doen. Het is allemaal het werk van de beangste Borg.’ Hij is een volkomen Zaligmaker.

Dat is een bevrijdend Evangelie. Waar ik aanloop tegen mijn onmacht, mijn onwil en mijn verdorvenheid, is daar een volkomen en een bereidwillige Zaligmaker. Hij neemt alles mee! Waar ik geen moment staande kan blijven, heeft Hij een volkomen zaligheid aangebracht. Voor in zichzelf verloren zondaren is daar een gewillige Zaligmaker.

De Heere Jezus zegt: ‘Slaapt voort en rust. Het is genoeg, de ure is gekomen’ (Mark. 14:41). Slapende discipelen mogen hier houvast in vinden. Zondaren die steeds opnieuw moeten ontdekken dat het met hun waken en met hun bidden ook maar zo bitter weinig wordt. Herkent u het? Maar nu ligt hierin de vertroosting, dat de beangste Borg de zaligheid aanbrengt terwijl Zijn volk slaapt. Deze Jezus is gewillig en bereid om de zaligheid weg te schenken aan hen die de dood hebben verdiend. De zaligheid ligt vast in Christus. Daar ligt de bevrijding. Een volkomen zaligheid voor slapende, niet wakende, ongehoorzame discipelen. Slapend komen zij thuis!

-5-

Ik voor u

Lezen: Johannes 18:1-4

Jezus dan wetende alles wat over Hem komen zou,

ging uit en zeide tot hen: Wien zoekt gij?

Johannes 18:4

Een zondebok is iemand die de schuld op zich geschoven krijgt. Dat kan in allerlei sociale verbanden gebeuren. De leden van een groep projecteren problemen of frustraties op de persoon die geldt als de zondebok. Meestal is dat de zwakste in de groep. Als zondebok krijg je de schuld voor alles wat er fout loopt. Wie wil er nu de zondebok zijn? Ik denk niemand. Wij willen niet graag de schuldige zijn. Het liefst wijzen we met de vinger naar een ander, zelfs als we wél schuld hebben.

Wat wij niet willen, wilde Jezus wel. Hij wil de Zondebok zijn. Zwaar was Zijn strijd. Intens was Zijn worsteling. Vurig was Zijn gebed. Jezus kroop door de hof in het stof. Hij voelde de allerbangste zielsverschrikkingen. Zijn ziel werd vervuld met angst en droefheid. In die vrees zocht Hij steun bij Zijn discipelen, maar zij sliepen. Jezus moest deze weg alleen gaan! Zijn Kerk viel daar helemaal buiten. Maar op het gebed werd Hij van Godswege door een engel gesterkt. Nu kan Hij gaan. Nu wil Hij gaan. Hij is de Gewillige!

En juist daar begint de evangelist Johannes in zijn beschrijving van Jezus’ lijden. Vergeleken met de andere evangelisten laat hij dus veel liggen. Johannes stelt de Heere Jezus voor als de sterke Held, Die bereid en bekwaam is om deze lijdensweg te gaan. Jezus wist wat Hem overkomen zal.

De stilte van deze donkere nacht zal worden verbroken. In de verte klinkt al wapengekletter. Voetstappen komen dichterbij. Judas komt eraan, en hij is niet alleen. Een hele bende heeft hij meegenomen. Een samengesteld arrestatieteam bestaande uit Romeinse soldaten en dienaren van het sanhedrin zijn met hem meegekomen. We zouden kunnen zeggen: heidenen en Joden zijn hier samen verenigd in hun vijandschap tegen Jezus.

We weten niet precies hoe groot deze groep is geweest. In elk geval lag er tijdens de Joodse feesten in Jeruzalem een garnizoen van zeshonderd Romeinse soldaten. Ze waren daar gelegerd om eventuele relletjes de kop in te drukken. Er zal een deel van dat garnizoen zijn opgetrokken richting de hof van Gethsémané. Misschien was het wel een groep van tweehonderd man.