Titel

SCHULDIG?

DEN HERTOG - HOUTEN

© 2024 Den Hertog B.V., Houten

ISBN 978 90 331 8171 9

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij digitaal, elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Hoofdstuk 1

Maandag

‘Morgen!’ Jurre balt zijn vuisten. ‘Ik heb er zin in.’ Hij knikt naar Lenn. ‘Jij ook?’

‘Zin? Heel veel zin bedoel je zeker?’ Lenn gaat naast Jurre op de leuning van een van de bankjes zitten die aan de rand van het plein staan. Dat hij het superspannend vindt om vier dagen op kamp te gaan, hoeft Jurre niet te weten. Dat mag niemand weten. ‘Heb jij al energydrank gekocht?’ vraagt hij stoer.

‘Dat is toch verboden?’

‘Lekker boeiend.’ Lenn haalt onverschillig zijn schouders op. ‘Ik heb vier blikjes onder in m’n tas zitten. Om ’s nachts wakker te blijven. De rest koop ik wel als we op kamp zijn.’

Jurre kijkt hem met een bewonderende blik aan. ‘Dat zou ik niet durven.’

‘Niks bijzonders aan.’

Jurre wenkt naar Samuel. ‘Sam, kom eens.’

Samuel komt naar Jurre en Lenn toe lopen. ‘Wat is er?’

‘Neem jij energydrank mee op kamp?’ vraagt Jurre.

Samuel schudt zijn hoofd. ‘Dat mag toch niet?’

‘Dat zei ik ook, maar Lenn doet het toch.’

‘Echt waar?’

‘Tuurlijk. Moeten jullie ook doen.’

Jurre twijfelt zichtbaar. ‘Maar als ze ons met die blikjes zien?’

‘Dan ben je stom bezig,’ vindt Lenn. ‘Je moet zorgen dat ze niks ontdekken. Trouwens, met de inhoud van mijn tas hebben ze niks te maken. Die is privé.’

‘Dat is wel zo, maar...’ Samuel schudt zijn hoofd. ‘Toch vind ik het link.’

‘Als je het niet durft, doe je het gewoon niet.’ Lenn gaat staan en springt van het bankje. ‘We krijgen zo toch het programma te horen?’

‘Dat zal tijd worden.’ Jurre stapt ook van het bankje af. ‘Morgen gaan we al weg.’

‘Daar heb je gelijk in.’ Samuel knikt. ‘Ik kan me niet voorstellen dat ze het nu pas weten.’

‘Natuurlijk niet.’ Lenn rekt zich uit. ‘Zullen we gaan?’ Hij slentert naar school. Wat moeten ze de komende dagen allemaal gaan doen? Als er maar geen klimbos bij zit, want hij heeft hoogtevrees. Ook is hij vooral benieuwd met hoeveel jongens ze op een slaapzaal liggen. Hij stoot Jurre, die naast hem loopt, aan. ‘Wij gaan op dezelfde slaapzaal, hè?’

Jurre kijkt verrast en haalt dan zijn schouders op. ‘Mij best.’

‘Ik kom ook bij jullie.’ Samuel duwt Jurre een beetje opzij, zodat hij tussen hen in kan lopen.

‘Logisch,’ vindt Jurre. ‘Net als in groep 8 en tijdens het kamp van de kerk.’

‘Dat bedoel ik.’ Samuel geeft Jurre een klap op zijn schouder. ‘Wij zijn vrienden vanaf de kleuterschool.’ Hij stoot Lenn aan. ‘En jij mag bij ons horen.’

Lenn glimlacht even. Jammer dat er van zijn oude klas niet één jongen is meegegaan naar het Groen College. Alleen Yara. Maar misschien is het juist goed dat verder niemand hem kent. Dan weten ze ook niet dat het tijdens het kamp van groep 8 helemaal fout is gegaan. ‘Vanmiddag ga ik nog een voorraad chips en drop kopen. Gaan jullie mee?’

‘Jurre en ik hebben dat zaterdag al gedaan,’ zegt Samuel.

‘Ja, we hebben echt veel.’ Jurre knikt. ‘Drie zakken chips, twee zakken gemengde drop, een zak lolly’s, kauwgom...’

Lenn kijkt verbaasd naar Jurre. ‘Ben je bang dat we geen eten krijgen?’

Jurre schiet in de lach. ‘We zullen wel eten krijgen, maar of het ook te eten is, vraag ik me af.’

‘Zoals tijdens het kamp van groep 8, weet je nog?’ Samuel steekt zijn tong uit. ‘Die macaroni was zo ongelooflijk vies. Zelfs de leraren gaven dat toe. Ze hebben toen patat laten komen.’

Lenn stapt de school in. ‘Waar moeten we zijn?’

‘Wacht even.’ Jurre pakt zijn telefoon uit zijn zak en zoekt. ‘Het aardrijkskundelokaal.’

‘Zo, jongelui.’ Mevrouw Hendriks, lerares Nederlands, kijkt de klas rond. ‘Welkom allemaal. Zoals jullie weten, gaan we morgen voor vier dagen naar kamphuis NATUURlijk in de buurt van Zierikzee. Er gaan vier leraren mee. Mevrouw De Visser van aardrijkskunde, meneer Van den Berg van gym, meneer Van Driesum van wiskunde en ikzelf. Wij hebben er in ieder geval heel veel zin in. Jullie hopelijk ook. Het is onze ervaring dat op kamp gaan aan het begin van het schooljaar best wennen kan zijn, maar dat het voor de rest van het jaar alleen maar fijn is. Tijdens een kamp leer je elkaar als leerlingen goed kennen, je leert ons kennen en, ook niet onbelangrijk, wij leren jullie kennen.’ Ze glimlacht even en pakt een blaadje van het bureau. ‘Eindelijk mag het programma bekend worden. Eindelijk, eindelijk, eindelijk.’

Lenn slikt een paar keer, maar raakt het droge gevoel niet kwijt. Zijn maag trekt af en toe samen.

‘Het is eigenlijk niet gebruikelijk om een programma zo lang geheim te houden,’ gaat mevrouw Hendriks verder. ‘Toch doen we dat expres. Waarom? Omdat wij dan tot het laatste moment programmaonderdelen kunnen veranderen.’ Ze klikt het digibord aan. ‘Maar nu zal ik jullie niet langer in spanning laten. Het programma wordt straks online gezet, maar hier kunnen jullie het alvast bekijken.’

Het blijft even heel stil. Iedereen laat zijn blik over het programma gaan.

Lenn bijt op zijn nagels, terwijl hij leest wat er de komende dagen allemaal gaat gebeuren: een spel, een opdracht in Zierikzee, een bezoek aan het Watersnoodmuseum, een barbecue... Nee! Geschrokken slaat hij een hand voor zijn mond.

‘Wat is er?’ Jurre, die naast hem zit, kijkt hem verbaasd aan. ‘Niet goed?’

‘Ja-a, juist wel.’

‘Maar je reageerde zo vreemd.’

‘Nee hoor. Ik vind het juist superleuk.’ Dat ze op donderdag naar een klimbos gaan, zorgt ervoor dat hij nu al zweethanden krijgt. ‘Alleen...’ Lenn laat zijn blik nog even over het programma gaan. ‘Die fietstocht hoeft voor mij niet. Het waait in Zeeland altijd en je hebt nooit wind mee.’

Jurre haalt met een onverschillig gezicht zijn schouders op, pakt zijn telefoon en neemt een foto van het programma. ‘Ik heb het meeste zin in het drugsrunnerspel en het klimbos.’ Hij steekt zijn vinger op. ‘Mevrouw.’

‘Jurre, wat wil je weten?’

‘Ik ben vorig jaar in een klimbos geweest, maar dat stelde niet veel voor. We gaan nu toch wel...?’

Mevrouw Hendriks steekt een hand op. ‘Maak je maar geen zorgen. Dit is een klimbos waar ik heel wat meiden én jongens heb horen gillen van angst. Tevreden?’

Lenn doet zijn best om rustig te blijven ademhalen.

‘Wat zie jij wit?’ Jurre kijkt hem plagend aan. ‘Vind je een klimbos niet leuk?’

‘Juist wel.’ Lenn praat hard. ‘Het kan mij niet hoog genoeg zijn. Mevrouw, moeten we ook van boom naar boom slingeren?’

Mevrouw Hendriks knikt. ‘Op heel grote hoogte.’

‘Dat is echt leuk!’ zegt hij zo enthousiast mogelijk. Hij ziet dat Emily en Yara, die voor hem zitten, met een bang gezicht naar elkaar kijken.

‘... echt niet,’ hoort hij Emily zeggen.

‘Durven jullie niet?’ Hij kijkt de meiden met een spottende blik aan en wrijft in zijn handen. ‘Ik zorg wel dat ik m’n telefoon bij me heb. Dat gegil van jullie wil ik graag opnemen.’

‘Als ik nog even jullie aandacht mag...’ Mevrouw Hendriks wacht even tot het stil is. ‘Twee afspraken wil ik nu alvast noemen. Nummer één: we nemen geen zakmes of ander scherp voorwerp mee. Als we je daarmee zien, heb je een groot probleem.’

‘Wat is dat probleem?’ wil Sinan weten.

‘Je ouders kunnen je komen ophalen en je kunt op zoek naar een nieuwe school.’

‘Dat is een pittige straf,’ vindt Jurre. ‘Maar ook logisch.’

‘Dan nummer twee,’ gaat mevrouw Hendriks verder. ‘Ik wil het even speciaal over jullie telefoon hebben.’

‘Die mogen we toch wel meenemen?’ roept Sinan.

Gelijk bemoeit iedereen zich ermee.

Mevrouw Hendriks laat het even gaan en klapt dan in haar handen. ‘De telefoon mag mee op kamp, maar tijdens een paar spellen moet die worden ingeleverd. En...’ Ze knikt. ‘Voor het slapengaan levert iedereen de telefoon ook bij ons in.’

‘Belachelijk,’ vindt Sinan. ‘Dat doen jullie toch ook niet? Waarom wij dan wel?’

Mevrouw Hendriks kijkt hem met een geërgerde blik aan, maar gaat dan verder met haar verhaal: ‘Het kamp wordt een succes als we allemaal...’

Lenn zakt onderuit. Had hij maar een smoes om morgen niet mee te hoeven. Zal hij morgenochtend doen alsof hij griep heeft? Lusteloos uit zijn ogen kijken, zijn wangen net zolang bewerken tot ze rood zien... Zijn vader trapt daar nog wel in, maar zijn moeder heeft hem gelijk door.

‘... slaapzalen.’

Lenn schiet overeind. Dit mag hij niet missen.

‘Er zijn allemaal slaapzalen voor vier personen,’ vertelt mevrouw Hendriks. ‘We geven jullie de kans om zelf groepjes te maken. Lukt dat niet, dan regelen wij het.’

Gelijk gaat de blik van Lenn naar Jurre en Samuel. Hij ziet dat die naar elkaar knikken.

‘Wij?’ Er wordt op zijn rug getikt.

Lenn draait zich om. Nee hè! Leuk dat iemand hem vraagt, maar niet Ralph. Ralph is vreemd, dat vindt bijna de hele klas. Meestal zit hij in de pauzes alleen, onafscheidelijk met zijn telefoon. Hij praat alsof hij in vwo-6 zit in plaats van in de eerste klas van het vmbo. Lenn kan zich nog herinneren dat alle leerlingen in de eerste week verbaasd naar Ralph hadden gekeken als die iets vertelde of vroeg. Ook durft Ralph alles. Toen hij aan het begin van een wiskundeles nog met zijn telefoon zat, was meneer Van Driesum naar hem toe gelopen en had de telefoon uit Ralphs handen gepakt.

Ralph had verontwaardigd gekeken en gezegd: ‘Dat mag u niet doen. U schendt de privacyregels.’

Meneer Van Driesum was zo verbaasd geweest, dat hij de telefoon op de tafel van Ralph had teruggelegd en verder was gegaan met zijn les.

‘Wat is er?’ vraagt Lenn. Intussen probeert hij een smoes te bedenken op de vraag die hij toch al weet.

‘Zullen wij op een slaapzaal gaan?’

‘Eh... Ik ga al met Jurre en Samuel.’ Hopelijk houden die zich aan de afspraak die ze net hebben gemaakt.

‘Dat komt dan goed uit, dat is samen vier.’

Hoe komt hij nou weer van die gozer af? Lenn ziet dat Jurre naar Samuel is gelopen, die voor in de klas zit. ‘Jurre... Samuel...’

Jurre kijkt vragend om.

‘Ik ga bij jullie, hè?’

‘En ik,’ zegt Ralph gelijk.

De manier waarop Jurre naar Ralph kijkt, zegt genoeg. Dan buigt hij zich naar Samuel en zegt iets, waarna Samuel ook omkijkt.

Lenn krijgt het warm. Jurre en Samuel willen Ralph niet op de kamer, of...

‘Oké, wij vieren,’ besluit Jurre. Samuel knikt instemmend.

Lenn laat zijn ingehouden adem langzaam weglopen. Hij moet ervoor zorgen dat hij niet vier dagen met Ralph zit opgescheept.

De meiden vinden hem vreemd, maar ook zielig. De jongens vinden hem vooral vreemd.

‘Als er verder geen vragen zijn, ga ik met jullie eindigen,’ zegt mevrouw Hendriks. ‘En vergeet vanavond niet om vroeg naar bed te gaan.’

‘Jammer dat Ralph ook bij ons op de kamer ligt,’ zegt Lenn, als hij met Jurre en Samuel naar buiten loopt.

‘Ik moest ook even slikken,’ geeft Samuel toe. ‘Zoals hij praat en doet...’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Echt heel bijzonder.’

Jurre haalt zijn schouders op. ‘Als hij niet normaal doet, pesten we hem gewoon weg.’

Lenn knikt. ‘Goed plan.’

Hoofdstuk 2

Maandag

‘Hoe was je dag?’

‘Gewoon.’ Lenn heeft geen zin om veel aan zijn moeder te vertellen.

‘Heb je je tas voor morgen al gepakt?’

‘Ja.’

‘Wat wil je vanavond eten?’

‘Weet ik niet.’

‘Weet je het programma al?’

‘Saai.’

‘Saai? Waarom dan?’

‘Gewoon.’

‘Lenn, is er wat?’

Lenn schudt zijn hoofd en wil de trap op lopen, maar zijn moeder houdt hem tegen en kijkt hem doordringend aan. ‘Zie je ertegen op?’

Zie je wel. Zijn moeder heeft alles gelijk door. ‘Nee hoor. Waarom zou ik?’

‘Misschien door vorig jaar? Aan het kamp in groep 8 heb je weinig leuke herinneringen.’

Lenn haalt zijn schouders op, wil langs zijn moeder de trap op lopen, maar blijft toch staan.

‘Heb je al vrienden?’

‘Zat!’

‘Ken ik ze?’

‘Jurre en Samuel.’

‘Die zaten vorig jaar niet bij jou in de klas,’ begrijpt moeder. Ze legt een hand op de schouder van Lenn. ‘Zal ik naar school bellen om te vertellen dat het kamp vorig jaar niet goed is verlopen, en dat je er daarom tegen opziet? Of zal ik een bericht...?’

‘Nee.’

‘Maar dat hoeft verder niemand...’

‘Nee. En nou kappen.’

‘Ik wil je alleen maar helpen.’

Lenn ziet de bezorgdheid in de ogen van zijn moeder. ‘Dat weet ik wel.’

‘Laat in ieder geval het programma zien.’ Ze wijst naar de kamer. ‘Ik schenk wat in. Jij Seven Up?’ Zonder zijn antwoord af te wachten, loopt ze naar de keuken en komt even later met een kop thee en een glas Seven Up de kamer in.

Lenn heeft intussen het programma opgezocht en geeft de telefoon aan zijn moeder.

‘Wat mooi, jullie gaan naar het Watersnoodmuseum. Daar ben ik met je vader ook een keer geweest. En naar Zierikzee! Dat is zo’n leuke stad. Een barbecue, een paar keer een spel...’ Ze kijkt Lenn aan. ‘Dat ziet er goed uit. Weet je ook hoe het met de slaapzalen is geregeld?’

‘Met vier op een kamer.’

‘Vind je dat leuk, of...?’

‘Nou stop ik weer over dat kamp.’ In een paar slokken drinkt hij zijn glas leeg. ‘Mag ik mijn telefoon weer terug?’

Terwijl zijn moeder hem het toestel teruggeeft, zegt ze: ‘Stuur je het programma naar me door? Dan weet ik een beetje wat je doet.’

‘Ja-a.’ Lenn loopt de kamer uit.

Als hij onderaan de trap staat, komt moeder achter hem aan. ‘Lenn.’

‘Wat nou weer?’ Het klinkt niet aardig, maar hij wil nu alleen zijn.’

‘Zal ik mevrouw Hendriks echt geen bericht sturen?’

Zonder antwoord te geven, rent hij de trap op. In zijn kamer trekt hij de deur met een klap achter zich dicht. Zijn moeder bedoelt het goed, dat weet hij ook wel. Maar het is allemaal al ingewikkeld genoeg. Was het schoolkamp maar voorbij.

Allemaal vragen schieten door zijn hoofd: Wordt hij niet gepest? Krijgt hij geen heimwee, zoals vorig jaar? Laten Jurre en Samuel hem niet in de steek?

Zijn moeder heeft hem door. Zoals altijd. Maar ook zij kan hem niet helpen. Hij moet het echt zelf zien te redden.

Op zijn telefoon zoekt hij muziek op en zet die hard aan. Dan gaat hij op bed liggen. Een beetje energie opbouwen voor de komende dagen kan geen kwaad. Of werkt het zo niet?

Op zijn rug liggend, staart hij naar het plafond. Een reden om te verwachten dat hij zal worden gepest heeft hij niet. Met Jurre en Samuel trekt hij vaak op. Toch blijft de angst dat ze hem laten vallen. Die twee kennen elkaar al heel lang en hij is er pas een paar weken geleden bij gekomen.

De enige in de klas die echt bijzonder is, is Ralph.

Het is duidelijk dat iedereen Ralph vreemd vindt, maar dat lijkt hem niet te interesseren. Behalve dan die keer dat Yara zichzelf had verwijderd uit de groepsapp, omdat ze gek werd van de eindeloze berichten die hij stuurde. De volgende dag had hij haar in de fietsenberging van school opgewacht en was gelijk naar haar toe gekomen. Hij wilde weten waarom ze zichzelf had verwijderd.

Yara had amper gereageerd, maar vanaf dat moment probeert Ralph bijna wanhopig de aandacht van Yara te krijgen. Hij heeft haar berichtjes gestuurd en haar gebeld en hij heeft contact gezocht via Instagram en Snapchat, maar tot nu toe heeft Yara hem consequent geweigerd.

Toen Lenn een keer vroeg waarom ze dat doet, had ze alleen maar geantwoord: ‘Hij is vreemd.’ Meer niet. Maar de blik die ze in haar ogen had toen ze dat zei, was meer dan duidelijk.

‘Le-enn.’

Nu pas ziet Lenn zijn moeder. Hij zet de muziek wat zachter. ‘Wat is er?’

‘Dat je de muziek niet zo hard moet zetten.’

‘De buurvrouw is toch doof.’

‘Maar ik niet.’ Moeder is zichtbaar boos. ‘Dat je tegen het kamp opziet, vind ik begrijpelijk. En dat je er niet over wilt praten, is je eigen keus. Maar ik hoef die herrie beneden niet te horen.’ Ze kijkt hem nog even onderzoekend aan, maar als ze merkt dat hij toch niks zegt, loopt ze zijn kamer weer uit.

Was het maar vrijdagmiddag.

Dan is alles voorbij.

Vrijdagmorgen is ook goed. Dan heeft hij de laatste nacht op kamp gehad.

Maar nu ligt alles nog voor hem.

Van dinsdagmorgen half negen tot vrijdagmiddag half één. Hoeveel uren zijn dat wel niet?

Hij doet zijn ogen dicht en denkt na. Woensdagmorgen, donderdagmorgen, vrijdagmorgen... dat is drie dagen, dus 72 uur. En dan nog van half negen tot half één. Dat is nog vier uur.

Hij slikt. In totaal is hij 76 uur op stap. En al die tijd kan er iets fout gaan: pesten, niet kunnen slapen, zich alleen voelen, heimwee...

Zal hij morgen toch maar zeggen dat hij ziek is? Zijn vinger diep in zijn keel stoppen en overgeven? Kreunen van de buikpijn?

Geen idee of hij van school een vervangende taak krijgt, maar alles is beter dan meegaan.

Hij gaat zitten en schudt zijn hoofd. Nee, hij moet doorzetten. Als hij niet meegaat, telt hij in de klas niet meer mee. En het schooljaar is nog maar net begonnen.

Verrast ziet hij dat hij wordt gebeld. Yara! Wat moet die van hem? Hij aarzelt even, maar neemt dan de telefoon op. ‘Hé, Yara.’

‘Hoi.’

‘Is er wat?’

‘Nee. Wat zou er moeten zijn?’ De stem van Yara klinkt ontspannen, zoals altijd.

‘Waarom bel je dan?’

‘Gewoon. Heb je zin in kamp?’

Ze heeft hem door, schiet het gelijk door Lenn heen. Zij is niet vergeten hoe het kamp vorig jaar voor hem is verlopen. ‘Natuurlijk. Het programma is best leuk. En ik lig bij Jurre en Samuel op de kamer.’ Waarom vertelt hij dat laatste eigenlijk? ‘En jij?’

‘Het programma is zeker leuk, maar...’

Hè? Heeft Yara geen zin? ‘Wat bedoel je? Praat eens verder.’

‘Ik hoop dat Ralph normaal doet.’

‘Gaat hij nog altijd door? Ik dacht dat hij was gestopt.’

‘Ik heb hem overal geblokkeerd, maar hij zegt tegen de andere meiden in de klas dat hij verliefd op me is.’

‘Maar jij niet op hem,’ begrijpt Lenn.

‘Ik vind het een engerd.’

Dat komt er fel uit. ‘Waarom vind je dat?’

‘Ik heb het idee dat hij me stalkt.’

‘Dat meen je niet.’

‘Helaas wel. Vorige week was ik in de bieb en ineens kwam hij vanachter een boekenrek tevoorschijn. Gisteren liep ik in de supermarkt en wie kwam ik daar tegen?’

‘Ralph. Dat kan toch toevallig zijn?’

‘Maar ik heb hem ook al een paar keer langzaam door de straat waar ik woon zien rijden. En dat is niet toevallig, want hij woont aan de andere kant van het dorp.’

‘Heb je het weleens aan hem gevraagd?’ wil Lenn weten. ‘Misschien woont er iemand die hij kent bij jou in de buurt.’

‘Eén keer.’

‘En wat zei hij toen?’

‘Dat hij me leuk vindt.’

‘Heb je nog wat gezegd?’

‘Dat ik hém niet leuk vind. En dat hij me met rust moet laten.’ De stem van Yara klinkt boos.

‘En heeft hij dat gedaan?’

‘Ik heb hem niet meer in de buurt van mijn huis gezien, maar aan Emily heeft hij gevraagd waarom ik hem negeer.’

‘Wat belachelijk. Die gozer moet hiermee kappen. Hij moet jou met rust laten.’ Lenn is zijn eigen spanning even vergeten. ‘Als hij tijdens kamp weer irritant doet, laat het dan gelijk weten. Oké?’

‘Lief van je,’ vindt Yara. ‘Maar eigenlijk belde ik jou niet om mijn verhaal te vertellen. Ik weet dat jij in groep 8...’

‘Je hebt er toch met niemand over gepraat?’ onderbreekt Lenn haar.