ISBN 9789033835001

NUR 312

WAT EEN DAG!

© 2013 Ark Media,

Donauweg 4, 1043 AJ Amsterdam.

www.arkmedia.nl

Geschreven door Sandra van Tongeren

Vormgeving door Marleen Verhulst

Dit verhaal verscheen eerder als vervolgverhaal op

www.sestravrouw.nl onder het pseudoniem Hilje Overdaan.

Niets in deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

1

Jolij zat op haar balkonstoel met haar benen over elkaar geslagen en in haar hand de zoveelste koffie van vanmorgen. Ze plukte aan haar glanspanty. Vijftien denier. Het was de dunste soort die ze had kunnen vinden, maar het ding voelde op deze warme zomerdag aan als een dwangbuis.

Vertwijfeld beet ze op haar lip. Wie had eigenlijk bedacht dat blote benen not done waren op een bruiloft? En waarom zou ze zich houden aan zo’n ongeschreven regel uit het jaar nul? Alsof Petra zoveel waarde hechtte aan etiquette. Die zou nog niet raar opkijken als ze vandaag in het wit kwam aanzetten.

Ze nam een slok en keek op haar horloge. Over een paar uur stapte haar beste vriendin in het huwelijksbootje. Mogen liefde en trouw je nooit verlaten, hadden René en Petra op hun trouwkaart gezet, in een klassieke schreefletter. Wind ze om je hals, schrijf ze in je hart.

Sjonge. Wat een hoogdravende woorden. En dat in een tijd waarin de helft van de relaties vroeg of laat sneuvelt. Wie van dat laatste een paar voorbeelden wilde horen, moest haar er maar eens naar vragen. Daar kon ze nog wel een boekje over opendoen. Maar sinds Petra de ware Jakob had gevonden, was ze doof geworden voor welke tegenwerping dan ook. En misschien was het ook maar beter zo. Dat zij zelf even bedankte voor haar portie romantiek in het leven, betekende nog niet dat haar vriendin de woorden liefde en trouw nooit meer in de mond mocht nemen. Maar toch.

‘Hoe kom je eigenlijk bij die tekst?’ had ze Petra gevraagd tijdens een van hun vele telefoontjes in aanloop naar de grote dag, nog maar een paar weken geleden.

‘Hou je vast – het komt uit de Bijbel.’

‘De Bijbel! Sinds wanneer…’

‘Dat wilde René graag.’

Ze was even stil. ‘Die kerkdienst is zeker ook zijn idee?’

‘Jool…’

‘Sorry. René is een beste kerel, hij is lief voor je en ik wens jullie alle geluk van de wereld.’

‘Maar…?’

‘Maar ik hoop gewoon dat je wel dezelfde blijft.’

‘Dezelfde spontane, uitbundige, sprankelende…’ Jolij zag bijna voor zich hoe haar vriendin met de telefoon in haar hand een rondje draaide, ‘maar oerchaotische Petra?’

‘Die, ja.’ Ze grijnsde, blij dat Petra de kritiek op haar verloofde niet te zwaar opnam. ‘Van mij hoeft er behalve je achternaam niets te veranderen.’

‘Ik beloof plechtig dat ik geen saaie muts word. Maar eerlijk gezegd sta ik zelf ook helemaal achter die trouwdienst. René en ik hebben een paar goede gesprekken gevoerd met zijn dominee, en ik begon er steeds meer de waarde van in te zien.’

‘Van trouwen in de kerk?’

‘Ja.’

‘Ook al geloof je niet in God?’

‘Wie zegt dat?’

‘Daar ging ik gewoon van uit. We hebben het er toch nooit over?’

‘Mm. Misschien moet ik die dominee ook eens op jou afsturen, hij kan heel overtuigend zijn.’ Ze liet even een stilte vallen en voegde er toen aan toe: ‘Ik heb trouwens nog een vraagje voor je.’

‘Oké…’

‘Maar voel je niet verplicht.’

‘Ik hoor tromgeroffel.’

‘Misschien ligt het gevoelig.’

‘Peet!’

‘Wil je mijn getuige zijn?’

Ze slaakte een kreet, en riep toen: ‘Ja, ik wil!’

‘Bedankt. Dat betekent veel voor me.’

‘Voor mij nog meer, Petra. Wat een eer!’

‘Gelukkig. Ik dacht even… nou ja, nu Arnold…’

‘Wie is Arnold?’

Gelach. ‘Dat is dan geregeld. Verder heb ik nog één klein verzoek.’

‘Zou ik de bruid iets weigeren?’

‘Het gaat om Mark, een neef van René. Hij is de enige andere single onder de daggasten, op oma na dan. Heeft nooit echt een vriendin gehad. Zo’n bruiloft zal hem best zwaar vallen.’

‘Wat wil je dat ik doe? Zijn hand vasthouden?’

‘Een oogje in het zeil houden is genoeg. Gewoon een beetje met hem optrekken.’

‘Mm. Dat klinkt heel geforceerd.’

‘Ah, toe nou, Jool. Ik vind het zo sneu als hij er de hele tijd verloren bij staat. En hij heeft een auto. Dan hoef jij niet met het openbaar vervoer.’

Na enig tegenstribbelen was ze gezwicht, voor haar vriendin. Ze zou met die jongen meerijden en naast hem zitten tijdens het diner. ‘Maar ik ga echt geen chaperonne spelen voor een computernerd die zichzelf niet kan vermaken op een receptie,’ had ze Petra nog op het hart gedrukt. Die was allang blij geweest. Alweer een zorg minder op haar grote dag.

Ze sabbelde even op haar pink, maar vertrok haar gezicht toen de chemische smaak haar herinnerde aan de glanslak die ze vanmorgen nog had opgebracht. Ze nam een laatste slok koffie om haar mond te spoelen, zette haar mok op het bistrotafeltje en stond op van de houten klapstoel. Besluiteloos haalde ze een vinger over de reling van het balkon en tuurde naar de bonte was van haar onderbuurvrouw. Skinny spijkerbroeken, roze ondergoed en een dekbedovertrek met bloemetjes. De droogmolen piepte bij ieder zuchtje wind. Het werd tijd dat Emma dat verroeste kreng een keer verving. Of dat ze eens een leuke vent aan de haak sloeg die er een flesje smeerolie tegenaan zou gooien.

Vijf over. Hij kon elk moment aanbellen, en ze had geen idee hoeveel geduld de kerel bezat. Ze had alweer half en half spijt van haar toezegging. Als die Mark ook maar een beetje op zijn neef leek, beloofde het een lange dag te worden, waarop ze voortdurend het gesprek op gang moest houden. Volgens Petra deed hij iets met ICT – nooit een goed teken.

Jolij sloeg haar armen over elkaar en bestudeerde als een ware Marjon de Hond de lucht boven haar. Geen wolk te bekennen. Dat gaf de doorslag. Ja, ze moest nú van die panty af, voordat meneer voor de deur zou staan. Ze kon altijd nog een exemplaar meenemen in haar handtasje en snel een toilet in glippen als bleek dat de andere daggasten zich wel allemaal aan het boekje hielden.

Terwijl ze door het vliegengordijn haar appartement in stapte en haar nieuwe pumps uitdeed om zich uit de panty te wurmen, vormde zich een wrang lachje om haar lippen. Panty aan, panty uit. Zulke dingen waren altijd genoeg om Arnold helemaal gek te maken. Ze zag hem in gedachten in de kamer staan, met gefronste wenkbrauwen boven de zonnebril die hij al had opgezet om haar in te wrijven dat hij wel op tijd klaar was.

Rammelende autosleutels.

Tikkende hakken op de laminaatvloer.

Stijgende decibellen.

Nou, zij zou hem nooit meer een migraineaanval bezorgen met wat hij ‘dat eeuwige getreuzel van haar’ noemde. Het was weer vrijheid, blijheid, en deze keer zou ze er echt langer van genieten dan slechts een paar weken. Voor je het wist, was je dertig en getrouwd.

Zelfvoldaan streek ze haar jurk glad en met blote voeten stapte ze weer in haar pumps. Ze sloot de balkondeur, greep naar haar handtasje en keek op de klok. Kwart over. En ze stond startklaar. Ha!

Hoewel, een beetje bodylotion op die droge benen zou geen kwaad kunnen. Als ze zich niet vergiste, had ze ergens nog zo’n proefmonstertje silk & shine liggen.

Volgens de reclame omhulde dat spul je benen met een glanslaagje waardoor het net leek of je een panty droeg.

De ultieme oplossing voor vandaag. Maar waar had ze dat zakje gelaten?

Zo snel als haar hoge hakken het toelieten haastte ze zich naar de badkamer, waar ze lukraak wat laatjes openen dichttrok.

Niks.

Haar ogen gleden door de ruimte. Boven op het spiegelkastje stond een mandje waar ze al tijden niet in gekeken had, en ze besloot de gok te wagen en het boven de wastafel leeg te kieperen. Wie weet wat er nog meer voor bruikbaars in zat; een wegwerpvijltje was immers ook geen overbodige luxe op zo’n dag.

Ze ging op haar tenen staan, haakte een wijsvinger achter de rand van het mandje en schoof het naar zich toe. Maar op het moment dat ze het met haar andere hand opving, herinnerde ze zich dat er ook een parfumflesje van zeventig euro naast stond – met Kerst gekregen van Arnold, maar buiten bereik gezet na de vakantie in Italië. En precies toen de bel ging, zag ze het ding als in slow motion naar beneden komen, en kon ze niet meer voorkomen dat het met een oorverdovend gekletter op de tegelvloer uiteenspatte.

Rond haar hakken verspreidde zich in rap tempo een mierzoete plas waar flinterdunne stukjes glas in ronddreven.

Ze staarde er een paar seconden naar voordat ze een stap opzij deed.

Het was ergens wel symbolisch.

Maar vandaag kwam het even helemaal niet uit.

2

Mark haalde zijn hand van de bel, stak de sigaret weer in zijn mond en bestudeerde de beschilderde dakpan die voor hem hing. Jolij Versteegen had ze er in krulletters op gezet, met een paar bloemen om het feest compleet te maken. Het verbaasde hem niets. Als die Jolij ook maar een beetje op Petra leek, was ze zo’n creabea in zelfmaakkleding met gele oogschaduw en van die driehoekige oorbellen. Hij wilde best voor chauffeur spelen, tuurlijk, geen probleem – maar de rest van de dag mocht het mens zichzelf vermaken.

Hij nam een trek en blies langzaam de rook uit; de as dwarrelde over de stoeptegels waartussen het onkruid zich een weg omhoog had gebaand. Achter het raam naast de deur ging het gordijn iets opzij; een vrouw van een jaar of veertig met bovenop haar hoofd een staart als een palmboom liet zonder enige gêne haar geverfde ogen over zijn lichaam glijden. Het ontging hem niet hoe haar wenkbrauwen daarbij omhoogschoten en haar mondhoeken opkropen tot een tevreden glimlach.

Toen ze het gordijn weer had laten vallen, spuugde hij een stukje shag uit dat op zijn lip was blijven plakken.

Als dat Jolij was, had hij echt een probleem. Maar de deur naast de dakpan bleef potdicht.

Nog maar een paar maanden geleden had hij Petra voor het eerst ontmoet, op een familiereünie. Met René had hij de laatste jaren allang niet meer zo’n hechte band als vroeger, toen ze hele zomervakanties bij elkaar logeerden, maar op die picknick had zijn neefje hem de oren van het hoofd gekletst. Steeds als René het gespreksonderwerp op zijn geliefde wist te brengen, kregen zijn ogen dezelfde glans als wanneer Mark hem vroeger had voorgesteld om een vlot te gaan bouwen, of een boomhut, of te gaan slootjespringen in het weiland achter de boerderij.

Aanvankelijk had Mark vraagtekens gezet bij Renés keuze voor een meisje dat volslagen onbekend was met het christelijk geloof. Maar volgens zijn neef stond ze er wel open voor. Sinds kort volgde ze zelfs catechisatie – dat was op z’n minst positief te noemen.

Toen er al een paar weken daarna een trouwkaart bij de post lag, had Mark een verbaasde glimlach niet kunnen onderdrukken. Zijn kleine neefje liet er geen gras over groeien. En hij was nog de hele dag uitgenodigd ook.

Maar de verrassing was nog niet compleet. Want de aanstaande bruidegom belde er vervolgens achteraan met de vraag of Mark zijn getuige wilde zijn. Hij stond er even beduusd van, maar hoefde geen twee keer na te denken.

‘Wat een eer, hè! Dat doe ik graag.’

René had het telefoontje afgesloten met nog een praktisch verzoek. ‘Jolij is een hartsvriendin van Petra, en zij is ook de hele dag uitgenodigd. Kan ze met jou meerijden? Anders moet ze met het openbaar vervoer.’

En daar stond hij dan, in zijn driedelig pak, in Amersfoort, te wachten op een onbekende vrouw zonder auto.

Ze was vast zo’n milieufreak die statistieken bijhield van de jaarlijkse hoeveelheid CO2-uitstoot. Dan zou ze ook wel protesteren als hij straks de airco weer zou aanzetten. Met gemengde gevoelens drukte hij nogmaals op de bel, nu harder. Volgens René deed ze iets met communicatie. Dat voorspelde weinig goeds.

Mark liet zijn peuk vallen, trapte hem uit en schoof hem met de neus van zijn glanzende schoenen aan de kant.

Hij trok aan zijn stropdas en keek even naar links en rechts. Verderop waren kinderen met een bal aan het overgooien. Ze probeerden hem precies in de goot te mikken, zodat hij met dezelfde vaart zou terugstuiteren. Stoepranden, zo heette dat toch? René en hij konden er vroeger uren zoet mee zijn.

Hij deed een stap naar achteren en tuurde omhoog, maar met die drie deuren naast elkaar was het onmogelijk te zeggen welk raam er bij haar huisnummer hoorde.

Nog steeds geen teken van leven. Hij gaf haar nog tien seconden. Als dat vrouwmens dan nog niet ten tonele verscheen, kon ze wat hem betreft de bus pakken. Maar nog voor hij met het aftellen kon beginnen, vloog de deur naast de dakpan open, vergezeld van een vrolijk ‘hallo!’ en een overdaad aan zoet parfum.

Nog met zijn hoofd in zijn nek bracht Mark zijn ogen terug tot straatniveau. In de deuropening stond een tengere, kleine vrouw, die nog kleiner zou zijn geweest als ze niet zulke belachelijk hoge schoenen had gedragen – beige naaldhakken met een bloem op de neus. Ze droeg een wijd uitlopende roze jurk, had kunstig opgestoken rood haar en was niet zuinig omgesprongen met de mascaraborstel. Die potsierlijke parelketting gaf de doorslag.

Onbewust vergeleek hij haar verschijning met de tientallen foto’s van vrijgezelle dames die hem hadden toegelachen sinds hij lid was van een christelijke datingsite, en terwijl hij een grimas binnenhield, drukte hij in gedachten op delete.

Zich onbewust van zijn radicale afwijzing keek ze hem enigszins geamuseerd aan met haar grote, grijze ogen.

‘Jij moet Mark zijn.’

‘Klopt.’

Hierop stak ze hem een hand toe met extreem lange nagels, die blonken in het zonlicht. ‘De neef van René,’ constateerde ze.

‘Dan ben jij Jolij, de vriendin van Petra.’ Voorzichtig schudde hij haar hand.

‘In hoogsteigen persoon.’ Ze trok de deur achter zich dicht, zwaaide met een bomvolle handtas naar de vrouw die weer achter het gordijn was opgedoken en keek naar hem op. ‘Zij heeft vanmorgen mijn haar gedaan.’

‘Oké.’

Ze bleef hem een paar seconden aankijken alsof hier nog meer over te zeggen viel, maar toen hij bleef zwijgen, gaf ze een knikje naar de straat. ‘Nou, zullen we dan maar?’

Hij gebaarde naar zijn auto. ‘Na jou.’

Terwijl hij haar liet voorgaan, deed Mark zijn best om het beeld dat hij van Jolij Versteegen had gehad van zich af te schudden. Het was alleen nog de vraag met wie hij vandaag beter af was: de potige handwerkjuf uit zijn fantasie of deze vleesgeworden suikerspin.

Hij liep om de auto heen naar zijn eigen plek en was al bijna ingestapt toen hij merkte dat ze, met het handtasje tegen haar heup geklemd, een beetje bedremmeld naast de auto stond te wachten.

‘Hij is open, hoor.’

Ze haalde een schouder op, maar verroerde zich verder niet. Vertwijfeld bleef hij haar over het dak van de auto heen staan aankijken. Wat nou? Even maakte zijn gebrek aan ervaring met de dames hem onzeker, tot plotseling het kwartje viel. Madam verwachtte dat hij het portier voor haar openhield! Hij lachte schamper, beende terug en gaf een ruk aan het portier.

‘Etiquette, hè,’ zei ze doodleuk. Ze hield de achterkant van haar rok vast terwijl ze plaatsnam en zette haar handtasje naast haar voeten.

Hij zwaaide het portier achter haar dicht, maar zag nog net hoe ze de zonneklep opendeed waarna de plattegrond van Nederland op haar schoot belandde, samen met een scheepslading zegeltjes van het tankstation en de trouwkaart van René en Petra.

Als hij had geweten dat hij de prinses op de erwt zou vervoeren, had hij Gijs meegenomen. Die zou haar met zoveel enthousiast gekwijl hebben onthaald dat ze met een gilletje het portier weer zou hebben dichtgegooid om vervolgens met haar pink in de lucht een taxi te bellen.

Met moeite onderdrukte hij een grijns en liep terug naar zijn eigen plek. Hoe eerder deze rit achter de rug was, hoe beter.

3

De auto stonk naar hond. En als ze zich niet vergiste, had ze lange haren op de zitting zien liggen voordat ze instapte. Die kleefden nu dus aan haar zachtroze jurk. Ze pakte de gordel tussen duim en wijsvinger en klikte hem voorzichtig vast, waarna ze haar vingers afveegde aan de binnenkant van haar zoom. Wie weet was dit wel de vaste zitplaats van dat beest als ze samen naar het bos gingen of zo. Het was in ieder geval eeuwen geleden dat er op deze stoel iemand had gezeten die wist waar het spiegeltje schuilging. Dat bewees de grote berg zooi wel die zich achter de zonneklep had opgehoopt.

Terwijl ze de papieren op haar schoot tot een stapeltje vormde en terugstopte op hun plek, keek ze vanuit haar ooghoeken toe hoe de man zijn colbert aan een haakje achter de chauffeursstoel hing en instapte. Hij leek in geen enkel opzicht op zijn neef. Sterker nog, als ze een tegenpool had mogen bedenken van die blonde bonenstaak, zou hij er zo hebben uitgezien. Mark was aan de forse kant, had blauwe ogen boven Hollandse appelwangen en ultrakort zwart stekeltjeshaar. Het was nog even zoeken naar de X-factor, maar dat donkerblauwe streepjespak was geen slechte keus. Zagen de helpdeskmedewerkers er tegenwoordig zo uit?

‘Die mag je wel wat lager zetten.’ Mark knikte naar de hoofdsteun achter haar, maar toen ze blindelings naar het knopje tastte, zette hij hem zelf in een handomdraai op de laagste stand. Als door een wesp gestoken trok ze haar vingers terug. Dacht hij echt dat ze niet doorhad hoe je zo’n ding moest laten zakken?

Maar met een uitgestreken gezicht stak hij de sleutel in het contact en startte de auto. ‘Dank je,’ zei ze daarom toch maar, want hij bedoelde het vast goed. Ze zou sowieso niet tegen die hoofdsteun leunen. Dat was de pest voor je feestkapsel.

Haar chauffeur had zijn zonnebril opgezet, een allesbehalve flitsend model dat eigenlijk te klein was voor zijn hoofd. ‘Fijn dat ik mee kan rijden. Hoelang doen we erover?’

Hij wachtte even tot twee spelende kinderen hun bal van de straat hadden geraapt, en stuurde toen langzaam de straat uit. ‘Dat hangt van het verkeer af.’

Er was iets met zijn ‘r’. Die leek hij op het allerlaatste moment nog in te willen slikken. Erg aantrekkelijk kon ze het niet noemen, maar voor één dag zou ze het waarschijnlijk wel overleven.

Hij leek überhaupt niet van plan om veel te zeggen, want zonder haar instemming te vragen zette hij een cd op met de meest zouteloze orgelmuziek die ze ooit had gehoord en vervolgde zwijgend zijn weg.

Ook prima.