ISBN 9789033835018

NUR 312

ELKE DAG PRINSESSENTAART

© 2013 Ark Media

Donauweg 4, 1043 AJ Amsterdam

www.arkmedia.nl

Geschreven door Emmy van Eden

Vormgeving door Marleen Verhulst

Coverbeeld: iStockPhoto

Auteursfoto: Kim Buckard Photography

Niets in deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor mijn zusjes

1.    Zo’n dag (maar gelukkig schijnt de zon)

2.    Feest te Onrusthuis Tante Begonia

3.    Sollicitatie in een uilenjurkje

4.    ‘Hoe doet u dat met zoenen mevrouw?’

5.    Maar wel muisvriendelijk!

6.    Overal zit inspiratie in

7.    Als ik later groot ben …

8.    Belofte maakt ingewikkeld

9.    Weekendje Thuis?

10.   Eén grote movie!

11.   Creatief met Kids

12.   ‘Ik houd mijn boxer aan, hoor!’

13.   Zon, zee en zusjes

14.   Onder vuur

15.   Op een groot stationnetje

16.   Mijn keuken is mijn koninkrijk

17.   Nachtmerrie bij vol daglicht

18.   Hoera voor Harry de Huismuis

19.   Leuk is anders

20.   Prinsessentaartdag

21.   Afterparty! (Of zo)

22.   Overal vakantie

Oeps, was dat de wekker? Is mijn wekker wel afgegaan? Ik moet op tijd op het werk zijn! Ik grabbel naar mijn horloge. Pfoe. Vijf voor zeven. Ik ben zelfs vóór de wekker wakker geworden. En dat geluid waarvan ik wakker werd, dat was de douche. Chantal, mijn huisgenootje hier in Onrusthuis Tante Begonia, doucht altijd stipt om vijf voor zeven. Vandaag moet ik het eerste lesuur – om half negen – bijles geven, als mijn leerling komt opdagen tenminste…

Haast, haast. Gelukkig heb ik mijn tas al ingepakt, daardoor heb ik na het douchen nog net even tijd voor ontbijt en om tegelijkertijd in mijn bijbels dagboekje te lezen. Terwijl ik bran flakes en yoghurt in een kommetje doe, zie ik dat Chantal een roze hartvormig post-itbriefje op mijn koelkast heeft geplakt. ‘Julie, zou je een muizenval kunnen halen? Ik moet namelijk werken. Dankjewel.’ Chantal heeft nogal een hekel aan onze muis, die ik Harry de Huismuis heb gedoopt. Ik plak snel een post-it op de koelkast van Chantal. ‘Doe ik! Zou ik morgen een paar stoelen kunnen lenen voor mijn verjaardagsfeestje?’ Hoewel we vooral via post-itbriefjes communiceren, kunnen Chantal en ik het redelijk goed met elkaar vinden; Onrusthuis Tante Begonia is niet het soort nachtmerrie-studentenhuis waar de huisgenoten elkaar niet kunnen luchten of zien.

Al ontbijt etend kijk ik naar buiten. Het is mei, maar al heel zomers: strakblauwe lucht, zon. Het wordt een schitterende dag vandaag. Hopelijk wordt het morgen ook zulk lekker weer, want dan ben ik jarig, en ik wil met mijn verjaardagsgasten in het park gaan zitten. Oh ja, bijbels dagboekje. Ik pak het van mijn nachtkastje, mijn laatste happen ontbijt wegwerkend zoek ik naar vandaag. ‘Spreuken 31:10-31. Lof der degelijke huisvrouw.’ Nee hè, niet die tekst. Ik sta wel relatief vroeg op, maar ik heb geen flauw idee hoe je tapijten maakt, en die man en zonen uit die tekst heb ik ook nog lang niet. Twee van mijn beste vriendinnen hebben die man al wel, die zijn getrouwd. Dat voelt raar. Dankjewel bijbels dagboekje, nu ben ik aan het piekeren over mijn leven. Ik probeer niet meer aan die tekst te denken en prop mijn zomerjas in mijn schooltas, ehm, werktas bedoel ik, naast het blik havermoutkoekjes-met-gember-en-peer om te trakteren op het werk. Zo stilletjes mogelijk loop ik de trap af. Pas bij de voordeur doe ik mijn schoenen aan, want als ik dat eerder doe, stommel ik Hannie mijn hospita wakker. Dan haast ik me door het zonnige ochtendlicht naar mijn fiets. Jakkes, vogelpoep op het zadel…

Acht minuten later, na die vieze witte derrie te hebben weggepoetst met een servetje dat ik in mijn tas vond ben ik eindelijk op weg naar mijn werk.

Om drie voor half negen, net op tijd, loop ik het lokaal binnen waar ik les moet geven. En gelukkig wist ik deze keer wèl waar ik les moet geven, in B207, drie lokalen naast de lerarenkamer. De eerste maand dat ik hier werkte wist ik nooit welk lokaal waar was, net zoals in mijn eigen middelbare schooltijd. Het is maar goed dat ik me aan de leerlingen moet voorstellen als ‘mevrouw Sanders’ in plaats van als ‘Julie’. Met al dat zoeken naar lokalen en roosters uit mijn hoofd leren, zou ik bijna gaan denken dat ik hier zelf een leerling ben.

Terwijl de bel gaat leg ik de boeken klaar, en wacht op de leerling. En wacht. En wacht. Er komen allemaal andere leerlingen voorbij, maar Tijn is nergens te bekennen.

Om kwart voor negen geef ik het op. Ik pak de lesboeken, doe de deur van het lokaal weer op slot en loop richting de lerarenkamer. Nu moet ik in het bijles-presentiebe-stand aangeven dat Tijn niet aanwezig was. Ik krijg dus niet betaald voor dit lesuur, want ik heb een nul-urencontract. Alleen de uren waarop ik echt lesgeef, dat wil zeggen, voor een leerling zit en dingen uitleg, worden vergoed. Zucht. Ik word morgen vijfentwintig, ik ben al bijna een jaar klaar met studeren, maar ik werk nog steeds bij mijn studentenbijbaantje. Zo’n dag…

Ik plof in de lerarenkamer neer achter een computer. Oh ja, ik heb nog steeds de koekjes in mijn tas, dat was ook zo. Ik haal het trommeltje uit mijn tas en leg de koekjes op een schoteltje op tafel.

‘Oh lekker!’ roept Remco, die muziekopgaven zit te corrigeren, en pakt een koekje. Hij is niet alleen muziekdocent, maar ook docent Nederlands, want hij is geniaal. ‘Je bent jarig?’

‘Niet nu, morgen’ antwoord ik, en ga met een kopje sterrenmuntthee tegenover hem zitten. ‘Ik geef vanaf zes uur een feestje, dus als je niks te doen hebt morgen…’

Het zou echt gezellig zijn als Remco erbij kon zijn, want hij is de collega met wie ik het het beste kan vinden op m’n werk. Hij is zo warm en gezellig, ik wou dat ik hem kon adopteren als knuffelbeer.

‘Jammer…’ zegt hij, met een oprecht spijtige blik, ‘mijn koor heeft net een optreden morgenavond. Als ik het eerder had geweten had ik het nog kunnen afzeggen, maar nu rekenen ze op me.’

Hij pakt een tweede koekje. ‘Heb je trouwens nog wat terug gehoord van Merijn na jullie date?’

Merijn Summers bedoelt hij. Echte naam Merijn Zomers. Goede vriend van Remco, goede singer-songwriter, zit in de finale van De Grote Prijs van Nederland. Remco heeft ons vorige week op een blind date gestuurd.

‘Nee, nog niks,’ verzucht ik, ‘terwijl het echt gezellig was, we hebben heel leuk over muziek gepraat, en over boeken, en over onze toekomstdromen. Maar hij heeft niks meer van zich laten horen.’

‘Oh, don’t worry, dat is typisch iets voor hem, hij is af en toe nogal wazig,’ zegt Remco geruststellend.

We praten nog even over zijn koor, hij vertelt wat voor fijne black-gospelliedjes zijn koor zingt, en dan verdwijnt hij naar zijn lokaal om de volgende les voor te bereiden. Ik voel me alweer iets beter.

Nog twintig minuten tot de volgende les. Hopelijk komt Astrid, mijn brugpiepertje, wèl opdagen…

Wat moet ik tot die tijd doen? Zoeken naar vacatures voor ‘volwassen’ banen, met een veertig-urencontract? Mijn vrienden zeggen allemaal: ‘Een nul-urencontract, zoals dat van jou, dat is een wurgcontract.’ Maar op mijn werk naar een andere baan zoeken, dat voelt zo ontrouw. Dus check ik alleen mijn mail.

Zul je net zien, een mailtje van Merijn:

Hoi Julie,

Sorry dat ik zo lang niks van me heb laten horen. Wilde even laten weten dat het leuk was je te ontmoeten, we komen elkaar vast wel ooit weer ’s tegen, Nederland is tenslotte maar klein. Heel veel succes met al je dromen, groet,

Merijn

Huh? Wat een aan de kant schuivend mailtje. Dat had ik echt niet verwacht. We konden het juist zo goed met elkaar vinden tijdens die date, hij vertelde heel open over allerlei dingen, bijvoorbeeld hoe kwetsbaar het voelt om met je liedjes op een podium te staan, en over het dorpje in Friesland waar hij was opgegroeid. Na afloop, bij zijn trein, zei hij: ‘Voor herhaling vatbaar, toch?’

Het was mijn eerste date sinds de dood van mijn oma. Het leek zo goed te zijn gegaan, maar dan nu dit.

Hij vond me vast te saai. Of niet mysterieus genoeg. Ik praatte vast veel te weinig. Of misschien dat alleen een buitenaards wezen zonder ogen op me zou vallen.

Ik kijk naar buiten, het is nog steeds zonnig. De zon trekt zich niks aan van hoe ik me voel, gelukkig.

De bel snerpt dwars door mijn gedachten heen. Hoera, daar is Astrid. We lopen naar het lokaal dat ik geboekt heb, dat met die bijbelse kaarten, en oefenen de Engelse woordjes voor haar volgende S.O.

‘Ik had een acht voor mijn Engelse leesverslag,’ zegt ze twee minuten voor het einde van het lesuur. Dat vertelt ze nu pas! ‘Wauw, een acht?’ roep ik, onprofessioneel enthousiast, ‘wat goed van je!’ Ik ben echt blij voor haar, want voor het vorige leesverslag had ze een vijf. De drie bijlessen die we hebben besteed aan The Ugly Duckling, haar leesboekje, hebben dus werkelijk geholpen. Het doet ertoe, wat ik doe! Als het lukt, houd ik enorm veel van mijn werk.

Terug in de lerarenkamer zie ik Matthias de presentielijst invullen. Bij hem komen de leerlingen wel altijd opdagen. Alle meisjes tenminste, en alle jongens omdat er zoveel meisjes zijn. Sinds de komst van Matthias houdt iedereen opeens van wiskunde en biologie. Klinkt ongeloofwaardig, ik weet het. Maar iedere keer als ik het bestandje open met aanmeldingen voor bijles, zie ik een eindeloze rij wiskunde, wiskunde, biologie, wiskunde, biologie. En dat terwijl hij biologie niet eens heeft afgerond, en nog maar net zijn propedeuse van wiskunde heeft gehaald. De leerlingen vullen nog net niet in: ‘Ik wil graag wiskunde-bijles omdat meneer De Wit zo leuk en zo knap is.’ Ik werp een blik opzij: hij is allesbehalve lelijk, dat klopt. Maar hij komt altijd zo passief over, en hij is zo saai knap, zo model-knap: kastanjebruine krullen, hazelnootkleurige ogen, tandpastagrijns, meisjesachtig sierlijke bouw.

Toch reik ik hem toch het schaaltje met koekjes aan, hij is tenslotte een collega.

‘Ha, koekjes,’ zegt hij, terwijl hij twee koekjes in zijn mond steekt en onderuitzakt in zijn stoel. ‘Jarig?’

Zijn stem is traag, loom bijna, als een lange zomerdag aan zee.

‘Ja, morgen.’

‘Hoe oud word je?’

‘Dat hoor je niet te vragen aan een dame,’ zeg ik, een beetje plagerig.

‘31,’ zegt hij, met een uitgestreken gezicht.

Wat? Zie ik er zo hoogbejaard uit? Komt vast door die rimpel onder mijn linkeroog. Het huilen staat me nu nader dan het lachen.

‘Ehm, nee, vijfentwintig,’ stamel ik bedremmeld.

‘Geintje, wist ik wel,’ zegt hij, met een brede kijk-mij-leuk-zijn grijns, ‘ik las het in de nieuwsbrief, dat je vijfentwintig zou worden. Je bent even oud als ik.’

Hij gaat verder met het invullen van de presentielijst, zijn eigen grapje alweer helemaal vergeten. Maar in mijn hoofd blijft het rondzingen, ook tijdens de drie bijlessen daarna.

In het uur tussen de bijlessen kopieer ik een paar extra hand-outs met oefeningen voor bijwoorden en zoek nog een paar grappige voorbeelden op de website van de BBC. Zou ik de les nu voldoende hebben voorbereid?

Matthias zit onderuitgezakt filmpjes te kijken.

‘Hé Matthias,’ vraag ik, ‘hoe bereid jij meestal een les voor?’

Hij doet niet eens de moeite om te kijken, maar draait zijn bureaustoel naar me toe, en kijkt me een beetje verbaasd aan, alsof ik de eerste persoon in zijn hele leven ben die het idee van ‘les voorbereiden’ noemt.

‘Ik zie meestal wel… de leerlingen komen altijd zelf wel met vragen en ik weet het antwoord daar wel op. Ik ben nooit zo van het van tevoren plannen.’

‘Maar wordt je les niet beter als je hem wel voorbereidt?’

‘Het gaat goed genoeg… lesgeven is net zoiets als muziek schrijven of zingen, je moet het niet forceren, je moet er niet al te ingewikkeld over doen.’

Hij schrijft muziek? Waarschijnlijk bedoelt hij dat er bij hem thuis een djembé in de hoek staat, waar hij om de dag een klap op geeft.

Aargh, dat joch is zo passief. Het komt toch echt door die tandpastaglimlach dat zijn bijles zo populair is.

Aan het eind van de dag zijn de helft van de koekjes nog over, want de meeste van mijn vrouwelijke collega’s doen helaas aan de lijn. Maar ik heb wel een extra gast voor mijn feestje gevonden: Lydia, de docente Duits met wie ik het goed kan vinden, heeft morgen niks te doen, en belooft langs te komen.

Wanneer ik naar huis fiets, schijnt de zon nog steeds. Ik fiets door het park, en zie in de verte de straat waar mijn kamer is. Soms denk ik dat mijn kamer het enige in mijn leven is wat goed loopt, en mijn kamer loopt niet, die staat.

We, dat wil zeggen, Chantal, Hannie en ik, wonen namelijk in een mooi groot huis, uit de jaren dertig, vlakbij het Vondelpark. Chantal maakt altijd het grapje tegen haar vrienden – wanneer die helemaal onder de indruk zijn van het feit dat Chantal twee kamers en een balkon heeft: ‘Andere mensen moeten eerst advocaat worden voordat ze in de mooiste wijk van Amsterdam kunnen wonen, maar wij wonen er nu al!’

Het huis is van Hannie. Ik weet nooit hoe ik Hannie moet noemen wanneer ik aan vrienden uitleg dat ik bij haar op kamers woon. Zelfs dat ‘bij haar op kamers wonen’ klopt niet, want Chantal en ik hebben de hele tweede verdieping voor onszelf. ‘Hannie, mijn hospita’ klinkt het leukst, daarom noem ik haar het liefst zo. Maar bij ‘hospita’ denken mensen al snel dat ze ook eten voor me kookt en me regels oplegt zoals: ‘Geen herenbezoek en voor tien uur thuis.’ Dat is helemaal niet zo, want Hannie heeft haar eigen leven en wij ook. En ons eigen keukentje, met een combimagnetron en een oud oventje erboven op, een eigen douche en WC. ‘Huisbazin’ is beter, maar dat suggereert dat ze hier niet woont, terwijl ze dat wel doet.

Oh ja, en Harry de Huismuis, die woont hier ook nog.

Het is een oud huis, en het heeft dus fijn grote kamers, maar dat het huis een opaatje is merk je aan alles: alle ramen hebben nog enkel glas waardoor ik ’s winters lig ik te klappertanden in bed (zomers is het lekker koel in huis, dat wel). Chantal kocht afgelopen december een kacheltje, stak de stekker in het stopcontact in de keuken, en FLOEP! Alle lichten uit, want: alle stoppen doorgeslagen. Dus komende winter wil ik een survivalslaapzak aanschaffen.

Daarnaast is het ook een heel gehorig huis: niet alleen de trap kraakt, maar ook elke plank in de vloer. En Hannie slaapt in de kamer onder de mijne, daarom ik moet ’s nachts heel voorzichtig rondlopen, op dikke huissokken. Anders kraak ik haar wakker.

Maar hoe de voordeur krrrrrieooeeeek-krrrtts zegt als je hem van het slot haalt, dat heeft ook wel wat, en er zijn mooie kastanjebomen om het huis.

Ja, het is een fijn huis om naar huis te gaan.

Er hangt een bontgekleurde jas aan de kapstok, en Summer Day van Lucky Fonz III klinkt vanachter de deur van de woonkamer van Chantal. Ze is thuis dus. Op mijn koelkast hangt een nieuw briefje. ‘Tuurlijk. Fijne dag morgen!’

Op mijn kamer aangekomen ga ik in de vensterbank zitten. Beneden in de tuin is Hannie rozen aan het snoeien, het grijs van haar haar zichtbaar tussen de blondering. Ze is rond de zestig, en alleenstaand. Zal ik aan Chantal voorstellen om een keertje bij Hannie thee te gaan drinken? En misschien moet ik ook aan Chantal voorstellen om een paar keer samen te gaan eten. Dat hebben we nog nooit gedaan. Maar misschien is Chantal nu aan het leren, of tv aan het kijken, dus ik vraag het haar nog maar even niet.

’s Avonds, wanneer ik in bed kruip, denk ik sip: morgen word ik vijfentwintig, ik wil helemaal geen vijfentwintig worden. Ik ga gewoon doen alsof ik niet jarig ben, alsof het een alledaagse, gewone dag is. Ik wil mijn hoofd onder de dekens verstoppen, maar krijg dan een sms’je van mijn bijbelstudiekring: ‘We zijn er morgen bij hoor! Alleen Kirsten kan niet komen, die moet stampen voor statistiekherkansing…We hebben er zin in! Dikke knuffel.’ Pfoe, ik was al bang dat er niemand zou komen. Nu heb ik tenminste ietsje meer zin in mijn verjaardag.

Appeltaart, appeltaart, waar ben je?, denk ik, terwijl ik naar de vitrine van de HEMA-banketafdeling staar, op zoek naar een appeltaart. Ik wil vandaag geen vijfentwintig worden, dat klinkt stokoud! Maar ik heb nu al iedereen uitgenodigd, schoongemaakt, boodschappen ingeslagen… behalve de taarten dus. Kan ik geen feestje geven zonder jarig te zijn? ‘Ehm, hebben jullie toevallig nog appeltaart?’ vraag ik aan het meisje achter de toonbank.

‘Nee, ik heb net de laatste verkocht, dit is alles wat we hebben.’

Aargh. Had ik toch gister de taart moeten halen. Heb ik alles zo goed voorbereid, is het nog niet voldoende.

‘Doe dan maar het mokkataartje, alsjeblieft.’ Het meisje achter de toonbank reikt me een doos met mokkataart aan. Hoe moet dat nu als er mensen zijn die allergisch zijn voor noten, of lactose-intolerant?

Zelf iets bakken? Ik heb nog maar drie uur voordat de eerste gasten komen… En hopelijk heb ik voldoende geld op mijn rekening. Piekerend loop ik met de mokkataart naar de kassa, en ga in de rij staan.

‘Ik HAAT bejaarden. En ik HAAT in de rij staan. Bejaarden doen alles zo sloom, daar komen die rijen van,’ hoor ik opeens een harde stem zeggen. Het is de lange jongen voor me, die meteen rondkijkt wat voor effect zijn woorden hebben.

Wat een lompe gast. Eigenlijk zou ik er iets van moeten zeggen, maar ik durf niet. Gelukkig draait de oudere dame voor de jongen zich om, en zegt verontwaardigd: ‘Je mag hopen dat je zo oud wordt, jongeman!’

Hoera voor dat omaatje!

‘Oh, dat ben ik helemaal niet van plan, oud worden,’ zegt de jongen bruusk, en kijkt dan opeens naar mij. ‘Wat vind jij?’

Huh? Ik ken hem helemaal niet, en dan stelt hij zo’n vraag. Ik word knalrood. ‘Eigenlijk, ehm, vind ik dat die mevrouw gelijk heeft.’

Hij grinnikt. ‘Een vrouw met pit, I like that.’

Hij rekent af, en blijft naast me staan terwijl ik de mokkataart koop. ‘Geslaagd,’ verschijnt er op de pinautomaat. Pfoe!

Nu zie ik hoe opvallend lang hij is, rond de twee meter, en dat zijn armen tot zijn polsen bedekt zijn met tatoeages. Niet op de Hells Angels manier, maar als iemand uit een band die oorverdovend harde muziek maakt.

‘Christen?’ zegt hij, wijzend op het geloof-hoop-en-lief-de hangertje dat ik van mijn oma heb gekregen. En, zonder mijn antwoord af te wachten: ‘Daar wil ik het dan wel een keer met je over hebben, ik snap nooit hoe intelligente, volwassen mensen in een god kunnen geloven.’

Huh? Ik loop al jaren tussen niet-christenen rond, op mijn middelbare school, op mijn opleiding; niemand die er ooit een discussie over wil hebben. Maar ik moet nu echt naar huis…

‘Ja het is super-interessant, maar ik ben jarig vandaag en geef vanavond een feestje, en ik moet nu stokbrood snijden en zo, en een appeltaart bakken, want alle appeltaarten zijn hier op,’ zeg ik, en probeer te negeren dat hij er nu, minder chagrijnig, een stuk knapper uitziet, compleet met halflange donkere krullen, grijsblauwe ogen en een sterke kin, met kuiltje.

Uitdagende blik bij hem. ‘Jij mijn appeltaart, en we spreken een keer af voor die discussie? Deal?’

Kennelijk interpreteert hij mijn overrompelde hoofd als ‘ja, gezellig,’ want hij haalt de taartdoos uit de plastic tas, schrijft zijn telefoonnummer op de doos, en steekt mij de taart toe. ‘Ik ben Jurre, Jurre van Heilichem. Ik drum bij een band die John Wayne Gacy Jr. heet, zoek ons maar op online, sta ik ook bij.’ Hij geeft me een kneepje in de arm, en stampt naar de andere uitgang toe.

Oké. Bedoelde hij dat nu als een date? De kassa van de HEMA is absoluut de vreemdste plaats in het universum om uitgevraagd te worden.

Terwijl ik met taarten en al de trap naar mijn kamer oploop, slaat de paniek opeens toe: wat als er niemand komt opdagen op mijn feestje?

Chantal kijkt om de deur van haar kamer. ‘Heb je nog aan de muizenval gedacht?’

Helemaal vergeten door dat gedoe in de HEMA. ‘Sorry, helemaal erbij ingeschoten…’ stamel ik, ‘zal ik zo snel mogelijk doen. Je mag vanavond ook wel langskomen bij het feestje, als je wilt, het begint om zes uur.’

‘Nee, ik moet oefenen met mijn theatergroep,’ antwoordt Chantal, een beetje chagrijnig. ‘En na afloop van je feestje moet je alles wel goed opruimen en geen etensresten laten slingeren, want dat trekt die muis aan.’

‘Maar dat doe ik altijd al.’

‘Ik herinner je alleen maar aan. Toen ik gister thuis kwam lagen er ook nog allemaal bakspullen in de keuken.’

‘Ja, maar je kwam net op het moment binnen dat de havermoutkoekjes en de chocoladecake pas in de oven zaten en alles nog moest worden opgeruimd,’ leg ik uit. ‘Ik zal er vanavond echt aan denken!’

‘Graag ja.’ Chantal doet de deur van haar kamer voor mijn neus dicht. Tjonge, waar komt dat chagrijnige vandaan? Normaal doet ze nooit zo.

Tien voor zes, vijf voor zes… waarom is er nog niemand? De bel gaat. Hoera!

Ik ren de twee trappen af.

Hannie-mijn-hospita doet net de deur open. ‘Hoi Wilma, je hebt het kunnen vinden?’

Hmpf.

Maar dan zie ik mijn kringzusjes, Sarah, Marianne en Judith, hun fietsen neerzetten aan de overkant van de straat. Ik zwaai naar hen, ze zien me, en lopen naar mij en het huis toe. ‘Gefeliciteerd met je verjaardag,’ roept Sarah, de leiding van mijn bijbelstudiekring, die ik stiekem de bijnaam Sarah de Superchristen heb gegeven.

‘Jullie zijn de eersten,’ vertel ik. ‘Ik begon net te stressen of er wel mensen op zouden komen dagen.’

Samen met mijn kringzusjes loop ik de twee trappen op. ‘Dit is echt het mooiste studentenhuis dat ik ken,’ verzucht Judith, ‘je boft zo.’

Vorig jaar en het jaar daarvoor waren alleen Steffie en Leon op mijn verjaardag, maar nu komen er meer mensen. Dus moet ik nu de beste, perfectste gastvrouw in de hele geschiedenis van verjaarsfeestjes zijn.

‘Wat willen jullie drinken?’ vraag ik daarom zo gauw de meiden mijn kamer binnenstappen. ‘En welke soort taart willen jullie? Ik heb koffie, thee, cola, fanta, spa rood, druivensap, appelsap, ananassap…oh ja, en wijn.’

Ik haal diep adem en ga verder met opnoemen. ‘En qua taart heb ik mokkataart, appeltaart, zelfgemaakte choco-’ – TRING