ISBN 978 90 3383 541 4

NUR 312

MAN GEZOCHT

© 2013 Ark Media,

Donauweg 4, 1043 AJ Amsterdam.

www.arkmedia.nl

Geschreven door HopefulGirl

Vertaald door Martha Osborn

Vormgeving door Marleen Verhulst

Text copyright © 2013 HopefulGirl. Original edition published in English under the title Would Like To Meet by The Bible Reading Fellowship, Abingdon, England

Copyright © The Bible Reading Fellowship 2013

Niets in deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Ik draag dit boek op aan alle mannen met wie ik de afgelopen jaren een date heb gehad – de goeie, de slechte en degenen die een tikkeltje eng waren. Het was een ervaring om nooit te vergeten.

Mogen jullie allemaal de liefde vinden die je verdient.

Gebaseerd op ware gebeurtenissen. Sommige details zijn aangepast om onschuldige (en schuldige!) mensen te beschermen.

Inhoud

Kerst, jaar nul

Jaar 1

Jaar 2

Jaar 3

Jaar 4

Kerst, jaar nul

Afgelopen jaar kreeg ik met Kerst een grote verrassing. Ik werd nogal bot gedumpt door mijn verloofde.

FeestBeest en ik waren acht jaar bij elkaar, dus het was een gigantische schok toen hij zomaar ineens aankondigde dat alles van de baan was, terwijl we eindelijk toe waren aan het plannen van het hele trouwen-en-kinderen-gebeuren. Mijn opvolgster bleek al in de startblokken te staan, al had hij het lef niet om me dat zelf te vertellen.

Qua levensgebeurtenissen evenaarde dit het overlijden van mijn moeder. Ik was bijna een jaar totaal in shock. Maar ik leerde er wel iets van. Als eerste ontdekte ik dat ik veel meer een meisje-meisje was dan ik besefte. Bijna het eerste wat ik dacht toen ik deze vreselijke klap kreeg, was: Vlug, bel de kapper!

Ik leerde dat je in een crisis ontdekt wie je echte vrienden zijn, en dat zijn niet altijd wie je zou verwachten. En ik werd eraan herinnerd dat het vaak in moeilijke periodes is, terwijl je op je kussen ligt te huilen en je afvraagt of je ooit weer gelukkig zult zijn, dat je Gods nabijheid het meest ervaart.

Uiteindelijk leerde ik dat zelfs pijnlijke veranderingen goed kunnen zijn. Als ik terugkijk, kan ik zien dat FeestBeest niet goed voor me was. Blijkbaar had verder iedereen dit allang door. Mijn vrienden moesten moeite doen om hun opluchting te verbergen dat hij uit mijn leven was verdwenen. Mijn familie hield bijna een feestje om de breuk te vieren. Zelfs mijn predikant zei dat ik ‘aan een kogel was ontkomen’.

Nu voel ik me, na een jaar van herstel, sterker, gezonder en zelfverzekerder dan ik me in jaren heb gevoeld. Dus heb ik besloten dat ik weer klaar ben voor de liefde. Al ben ik tevreden in mijn eentje, ik wil wel graag trouwen en een gezin krijgen – en op mijn zesendertigste heb ik geen tijd te verliezen als ik De Ware wil ontmoeten nu er nog een paar eitjes in de koelkast zijn. Dus is mijn goede voornemen voor het nieuwe jaar dat ik de liefde van mijn leven wil vinden.

De afgelopen twaalf maanden heb ik me door een stapel dubieuze zelfhulp-boeken heen gewerkt. Eerst verslond ik Hoe ik helemaal zelf ons bij elkaar kan brengen, Ik hou van je, maar… en Hoe je je huwelijk in je eentje kunt redden.

Nadat ik geaccepteerd had dat de breuk onomkeerbaar was, ging ik door naar Als je hém niet meer wilt en Een gebroken hart genezen in dertig dagen. Het was verhelderend om een lijst op te stellen van de irritante dingen aan FeestBeest waar ik nu geen last meer van hoefde te hebben: ik ben opgehouden toen ik er meer dan veertig had.

Tot slot baande ik me een weg door Hoe vind ik de man die echt bij me past?, Liefdestactieken en Leven in overgave voor singles. Meiden, je moet me niet veroordelen – je weet best dat je zelf minstens een van deze boeken onder je bed hebt liggen.

Hoe gênant het ook is om in de trein betrapt te worden op het lezen van deze twijfelachtige boeken (waarom had ik ze niet gewoon verstopt in een exemplaar van De uitnodiging?), ze leerden me wel wat – voornamelijk dat als we echt De Ware willen ontmoeten, we pro-actief moeten zijn. In plaats van wachten tot God ons een echtgenoot in de schoot werpt, moeten we onszelf in situaties brengen waar we veel geschikte mannen ontmoeten, en niet blijven hangen in relaties die niet op een huwelijk uit zullen lopen. Dat is voor mij een harde les geweest.

Natuurlijk is het niet eenvoudig voor christelijke vrouwen. We willen niet trouwen met een ongelovige, maar we weten dat er in de kerk een tekort is aan single kerels. Ongetrouwde vrouwen zijn verreweg in de meerderheid, er zijn vier keer zoveel vrouwen als ongehuwde mannen (zes keer zoveel voor vijftigplussers), dus de statistieken zijn niet bepaald in ons voordeel. Bovendien wekt anecdotisch bewijs de indruk dat veel christelijke mannen het helemaal voor gezien houden met de kerk.

Dus hoe moeten we deze bedreigde diersoort ontmoeten? Er zijn helemaal geen mannen die in aanmerking komen in mijn eigen gemeente St. Cashmere (de beschermheilige van dure gebreide kleding), tenzij ik als een soort suikertante ga lonken naar de studentenpopulatie.

Na wat onderzoek blijken er echter in feite behoorlijk veel mogelijkheden te zijn om met ongetrouwde gelovigen in contact te komen en hen te ontmoeten: internetdaten, singlesreizen, feesten en speeddates, om er een paar te noemen. Bovendien heb ik geen moeite met vroom gekoppel door vrienden.

Meiden, ga daarom alsjeblieft met me mee terwijl ik me stort in het wereldje van christelijk daten. Ik zal verslag doen van wat wel en niet werkt – en als het een beetje meezit, zal ik ontdekken waar die onvindbare single mannen zich verstopt hebben.

Jaar 1

Donderdag 1 januari

Volgens ‘datingexperts’ is het vinden van De Ware een soort loterij. Of om met mijn broertje TopBroer te spreken: ‘HopefulGirl, je moet misschien een heleboel kikkers kussen om je prins te vinden.’ Nou, ik ben niet van plan om er al te veel te gaan kussen, maar ik ben best bereid om veel mannen te ontmoeten en een heleboel dates te hebben, als dat nodig is om mijn Droomprins te vinden.

Een website lijkt me de minst enge manier om mijn tenen weer in het datingwater te steken, na al die jaren op het droge. Ik heb gelezen dat mannen in de meerderheid zijn op datingsites, dus ik zou weleens raak kunnen schieten. Ze krijgen op Tweede Kerstdag en Nieuwjaarsdag de meeste nieuwe aanmeldingen (na een eenzame Kerst en als goede voornemens?), dus er zijn vast genoeg enthousiaste online-daters op zoek naar liefde.

Nadat ik op een paar christelijke datingsites had gesurft, koos ik een internationale site uit, die me gebruiksvriendelijk leek. Ik ben een week bezig geweest met het bijschaven van mijn profiel, steeds opnieuw aan het herschrijven, net zolang tot ik zo gecharmeerd was van mijn eigen beschrijving dat ik haast mezelf uit zou willen vragen.

Eerst is er een meerkeuzegedeelte, waar je details geeft over je leeftijdscategorie (35-39), lengte (de nette omschrijving is ‘niet zo groot’), gewicht (die mag je overslaan, als het te pijnlijk voor je is), en hoe je vindt dat je eruit ziet, varierend van ‘gemiddeld’ tot ‘ongelooflijk mooi’ (waarbij ‘gemiddeld’ neerkomt op prettig bescheiden en ‘ongelooflijk mooi’ iets wil zeggen als te narcistisch om jezelf bij de spiegel vandaan te slepen om een relatie met een ander mens vol te houden).

Dan komen de open vragen. Dit is wat ik heb geschreven:

Beschrijf de persoon of de relatie die je zoekt:

Ik zoek iemand die bereid is om te liegen over waar we elkaar hebben ontmoet! Ik verwacht niet dat ik de eerste perfecte persoon ter wereld ga ontmoeten, maar mijn ideale partner zou aardig zijn, intelligent, eerlijk, opgewekt, zelfverzekerd zonder arrogant te zijn en ambitieus maar geen carrièretijger. Ik houd van een warme relatie, met gezamenlijke en eigen interesses, veel humor en een boel aantrekkingskracht.

Beschrijf je persoonlijkheid:

Ik ben gezellig en kan het met de meeste mensen vinden, maar ik vind tijd en ruimte voor mezelf ook belangrijk. Ik ben warm, ontspannen en niet snel beledigd, maar ik ben serieus waar het gaat om sociale rechtvaardigheid, dierenwelzijn en het milieu. Mensen noemen mij stimulerend en gezellig om mee om te gaan, maar mijn vrolijkheid wordt getemperd door stress en conflictsituaties.

Beschrijf je geloof en betrokkenheid bij de kerk:

Ik ben op mijn veertiende christen geworden en ben lid van een warme, creatieve kerk waar mensen mogen twijfelen, vragen kunnen stellen en zelf nadenken. Als je denkt dat dit klinkt alsof ik rondzweef in geitewollensokkenvrijzinnigheid, zouden we misschien moeite hebben om een gemeenschappelijke basis te vinden. Ik help met de pr van kerkelijke activiteiten, help het koor op sterkte te blijven en doe de was voor onze nachtopvang voor daklozen.

Wat is je huidige werk en wat zou je droombaan zijn?

Ooit heb ik een online beroepskeuzetest gedaan en daar kwam uit dat ik een goede begrafenisondernemer zou zijn, wat zorgwekkend was. In plaats daarvan ben ik in de mediawereld terechtgekomen. Mijn droombaan? Een dierenasiel runnen. Ik zou meer willen studeren en ik verspil bergen tijd aan het fantaseren over alle cursussen die ik zou doen als ik meer tijd had. (Ik denk dat ik ineens snap waar het misgaat.)

Wat zijn je favoriete bezigheden?

Ik heb als hobby creatief schrijven en organiseer een groep voor christelijke schrijvers. Reizen is geweldig, maar thuiskomen nog fijner. Ik ben dol op dansen, maar waar kun je als volwassene dansen zonder dat je trommelvlies kapot wordt gedreund, omringd door pubers met hormoonschommelingen? Ontspanning is ook belangrijk: me nestelen met een spinnende kat en een goed (of flut-)boek. Ik adopteer bejaarde asielkatten – niet meer dan één of twee tegelijk; ik heb geen flatje vol dove poezen met jicht! Momenteel ben ik het eigendom van OpperKat, de mollige cyper.

Hoe is je laatste relatie geëindigd, en wat is de les die je daarvan geleerd hebt en waarmee je in de toekomst succes wilt hebben?

Ik wil het hier best over hebben, maar aangezien de kerk in het Verenigd Koninkrijk zo klein is en we allemaal maar twee stappen van elkaar verwijderd zijn, denk ik niet dat dit de plek is om dat te doen.

Heb je verder nog iets wat je kwijt wilt?

Ik heb geen haast om aan een relatie te beginnen en zou liever eerst iemand echt willen leren kennen. Langeafstandsrelaties werken bij mij niet, dus ik kom het liefst in contact met mensen die op een redelijke afstand van mijn eigen stad wonen.

Vrijdag 2 januari

Terwijl ik bezig was met het creëren van mijn online meesterwerk, heeft mijn liefste vriendin, BestGirl zich erop toegelegd honderdvijftig foto’s van me te maken. Na ruim beraad – plus het tot viermaal toe erbij slepen van de man van BestGirl, voor het ‘mannelijk perspectief’ – hebben we de drie beste uitgekozen. We hebben het ‘aantrekkelijke maar benaderbare’ plaatje aan de keukentafel, het ‘schattige en vrolijke’ plaatje bij het haardvuur en de ‘ontspannen en humoristische’ variant in de tuin, met een glas wijn in de hand (‘kijk jongens, ik ben een meisje dat weet hoe je moet feesten!’).

Nu het zover is dat ik mijn profiel ga uploaden, komen er twijfels in me op. Word ik bedolven onder sulletjes op zoek naar liefde, of word ik genegeerd omdat mijn foto’s niet leuk genoeg zijn? Word ik belaagd door cyberstalkers, of bedrogen door online oplichters? Of zit mijn perfecte man op dit moment ergens achter een computerscherm te hopen dat zijn ideale vrouw boven water komt op een christelijke datingsite?

Er is maar één manier om erachter te komen. Met angst en beven ga ik nu mijn profiel uploaden. Drie… twee… één… verzenden! Tjonge. Ik denk dat ik even moet gaan liggen.

Woensdag 14 januari

Als het gaat over onredelijke eisen en harde oordelen, haalt online daten het slechtste in de mens naar boven – en nadat ik de afgelopen twee weken belachelijk veel tijd heb besteed aan het surfen langs profielen, heb ik ontdekt dat christelijke datingsites geen uitzondering op de regel zijn.

Een man van eenendertig omschrijft zichzelf als volgt: ‘Ik werp geen stenen van zelfingenomenheid en sta open voor degene die God voor mij op het oog heeft.’ Goed begin. Dan steekt hij van wal in zijn ‘wat ik zoek’-verhaal met ‘Ten eerste zal ik niet reageren op vrouwen die 1. Ouder zijn dan ik. 2. Al getrouwd zijn geweest. 3. Al kinderen hebben.’

Net zoiets, een andere kerel die het kort en bondig zegt: ‘Als je ouder dan 35 bent of eerder getrouwd bent geweest, neem dan maar geen contact met me op.’ Au!

Een van mijn toppers, een man van weinig woorden, heeft niet veel eisen waar het een partner aangaat; hij vermeldt gewoon dat ze ‘1. Christen moet zijn en 2. Mooi.’

Of wat te denken van deze charmeur: ‘Wat ik zoek in een vrouw is een beeldschoon uiterlijk, een perfect figuur en een leuke persoonlijkheid. Ik kan niks met iemand die dik is, of mager, of saai.’ Ik moet erbij zeggen dat dit komt van een oude, corpulente en verkreukeld ogende kerel, die eruitziet alsof hij al twintig jaar niet uit zijn fauteuil weg te slaan is. Ik wil niet onaardig doen, maar als er ergens een dergelijk goddelijk vrouwelijk exemplaar rondloopt, gaat ze echt niet bij deze man op de deur staan bonzen om een date te scoren.

Vrijdag 23 januari

Ik vraag me af of sommige mensen hun christelijkheid een tandje opkrikken in hun datingprofiel, in een poging te laten zien hoe heilig ze wel zijn, of dat ze in het echte leven ook zo praten…

‘Hij geeft geregeld in mijn leven blijk van zijn heerlijkheid,’ schrijft er eentje.

‘Als het Woord van God de boventoon voert in je theologische opvatting, dan kunnen we zaken doen,’ verkondigt een ander.

En dan mijn eigen favoriet: ‘Waar ik op een eerste date heen zou willen? Ik zou gewoon de heilige Geest ons laten leiden met zijn wil.’

Woensdag 28 januari

Jezelf op een openbare website neerzetten, waar mensen je kunnen bekijken en beoordelen, dat vereist lef, maar het leek me een relatief moeiteloze manier om mezelf geleidelijk te laten wennen aan het daten. Bovendien, toen ik voor het laatst vrijgezel was, stond internetdaten nog in de kinderschoenen. Nu doet iedereen het. De meiden op het werk hebben het er de hele dag over, en ik was benieuwd waar iedereen zich zo druk om maakte.

Hoe dan ook is de afgelopen maand een interessante studie geweest naar de menselijke aard. Ik had geen idee dat er zoveel waanzin binnen de kerk was, of dat een zo groot deel daarvan de weg naar mijn postvak zou weten te vinden.

Ik had in eerste instantie besloten zelf geen berichten te sturen naar andere cyberdaters, maar dat ik zou afwachten of iemand mij zou benaderen. Ik hoefde niet lang te wachten. Binnen 24 uur was er ‘een kamer klaar en veel plezier te beleven’ in Californië, met dank aan iemand wiens ‘intuïtie hem zei dat ik de ware voor hem was’. Aan mij de taak hem vriendelijk te laten weten dat zijn intuïtie hem deze keer in de steek had gelaten (en vast niet alleen deze keer, denk ik).

De mails van een andere jongen gingen heen en weer tussen woedende theologische bezwaren tegen een klein detail van mijn profiel en de stellige bewerking dat we ‘moesten gaan trouwen’. Verleidelijk, maar ik sla het aanbod af.

Nog een andere cyberdater stuurde me meer dan tien niet-zo-charmante mails, zoals ‘Lieve HopefulGirl. Je hebt geluk – ik ben beschikbaar. Kun je koken?’ en ‘Toe nou, wees een lief meisje en stuur me je telefoonnummer. Je weet dat je het wilt.’ Mijn steeds botter wordende antwoorden maakten geen indruk. Uiteindelijk gaf ik het maar op.

Er is een continue stroom mailtjes geweest met de mededeling ‘Ik denk dat je De Ware bent,’ mails van mensen die willen discussiëren over onbenullige theologische onderwerpen, en berichten die overdreven complimenteus zijn of lichtelijk ranzig.

Er zijn berichten gekomen van mannen die kennelijk mijn profiel niet gelezen hebben. Ze lijken de tactiek van hagelschieten te hebben gekozen, waarbij ze een standaardmail sturen aan iedereen die ze aantrekkelijk vinden. Misschien zouden deze heren, als ik toehapte, de moeite nemen om dan mijn profiel te lezen. Alles in overweging nemend denk ik dat ik mezelf de moeite bespaar.

Hoewel ik duidelijk heb gemaakt dat ik mensen uit de buurt wil ontmoeten, heb ik veel mails gehad uit het buitenland. Amerikaanse mannen hebben zeker een zwak voor Britse vrouwen (ik heb me laten vertellen dat vrouwen uit het Verre Oosten iets dergelijks hebben voor onze mannen). Kennelijk is een afstand van duizenden kilometers geen bezwaar als God je zegt dat het voorbestemd is. Sommige van hen gaan er nog behoorlijk over in discussie met me! Misschien was een internationale site toch niet zo’n slim idee.

Voordat ik me aanmeldde, heb ik een boek gelezen over de gebruiken van online daten, dat wist te melden dat het volkomen acceptabel is om niet te reageren op berichten van mensen die je niet interessant vindt. Maar ik kan mezelf er gewoon niet toe zetten om zo onbeleefd te zijn. Als iemand de moeite heeft genomen om te schrijven, dan is het minste wat ze verdienen toch zeker een antwoord – en dan niet alleen een klik op de ‘nee bedankt’-knop. Aan de andere kant wordt ieder antwoord, ook als dat afwijzend is, opgevat als aanmoediging. Dan raak je verzeild in een doodlopend gesprek en word je uiteindelijk wanhopig over hoe je je daar weer aan kunt onttrekken zonder iemand op zijn tenen te trappen. Al met al is het best stressvol.

Maar ik ben vooral overdonderd door de hoeveelheid mails – meer dan tweehonderd in vier weken tijd! Ik heb me laten vertellen dat nieuwe vrouwen vaak overspoeld worden, maar ik voel me alsof ik in The Matrix ben gesleurd. Ik ben iedere avond bezig met het opstellen van reacties en het bijhouden van een lijstje met wie ik al geantwoord heb. Het doet me een beetje teveel aan huiswerk denken.

Aan de andere kant, tussen de stroom van onthutsende, nutteloze en eigenaardige mails, zijn er een paar lieve, grappige berichtjes geweest van kerels die normaal klinken en op een redelijke afstand wonen. En raad eens? Ik heb volgende week een date gepland staan.

Maandag 9 februari

Na een maand van het afhandelen van bizarre en geweldige mailtjes van mannen uit de hele wereld, was het tijd om een van mijn nieuwe cybervrienden in levenden lijve te ontmoeten.

StekeltjesMan en ik hadden een stuk of tien ontspannen, gezellige mails heen en weer gestuurd. Deze grafisch ontwerper van eenenveertig omschreef zichzelf als ‘verlegen, grappig en zó ontspannen dat ik haast horizontaal ben’. Aan zijn foto te zien leek hij niet echt mijn ‘type’, maar aantrekkingskracht heeft met zoveel meer te maken dan uiterlijk en je weet nooit van tevoren met wie het klikt, of wel soms?

Ik stelde aan StekeltjesMan voor dat we een uurtje zouden afspreken na het werk. Op die manier hoefden we, mocht het hopeloos ongemakkelijk zijn, geen lange, kwellende avond te doorstaan. Maar als het voorspoedig ging, konden we blijven plakken.

Dat je elkaar via een christelijke site leert kennen, wil nog niet zeggen dat je nonchalant moet zijn qua persoonlijke veiligheid. Je weet nooit wie er echt achter dat profiel schuilt. Daarom sprak ik met StekeltjesMan af in een druk café langs de rivier, vlak bij een bushalte. Ik had ervoor gezorgd dat ik niet te veel persoonlijke informatie had gegeven – hij weet mijn achternaam niet, en ook niet waar ik woon of werk. Bovendien stuurde ik de contactgegevens van StekeltjesMan en onze plannen voor die avond aan TopBroer en BestGirl, voor het geval mijn lichaam een paar dagen later opgevist zou worden uit de rivier en de politie mijn laatste gangen moest nagaan.

Ik ging dodelijk zenuwachtig op pad voor mijn eerste date, maar StekeltjesMan bleek nog veel zenuwachtiger te zijn dan ik. Hij probeerde het grootste deel van de tijd mijn blik te ontwijken en zat beroerd naar de tafel te staren. Geloof me, nadat je een uur lang hebt zitten glimlachen naar iemand die niet terug lacht, begin je je een beetje debiel te voelen.

Bovendien was StekeltjesMan me de hele tijd aan het vertellen over zijn erfelijke aandoeningen en ook die van zijn familie (tot de ontbrekende eierstokken van zijn zus aan toe). Ik vind mezelf meestal begripvol waar het gaat om gezondheidsproblemen – we hebben er allemaal wel een paar – maar dit leek op een medische lezing. Aan het eind kon ik alleen nog maar denken: Geen sprake van, jochie, dat ik ooit mijn DNA met dat van jou wil vermengen.

Het was een opluchting toen ons uur om was en we elkaar gedag konden zeggen. Maar toen we ieder onze eigen weg gingen, schoot StekeltjesMan iets te binnen. Hij draaide zich om en riep: ‘Je ziet er beter uit dan op je foto’s!’ Lief bedoeld, maar moest hij nu echt iedereen die aan de drukke waterkant zat laten weten dat we net een blind date hadden gehad? Ik mompelde een bedankje, terwijl ik mijn hoofd van schaamte liet hangen en me gauw uit de voeten maakte.

StekeltjesMan had duidelijk een beter gevoel over de date dan ik. Hij sms’te me nog voordat ik bij het station was om me te vragen: ‘Wil je nog eens afspreken? Ik zou dat erg leuk vinden’, gevolgd door nog een paar vrolijke berichtjes in de loop van het weekend. Toen ik hem echter mailde om te zeggen dat ik er niet echt toekomst in zag, ook al was hij een schat van een jongen, accepteerde hij dat zonder morren. We wensten elkaar het beste in onze zoektocht naar de liefde.

Ach ja – niet geschoten is altijd mis. Ik heb mijn eerste date zonder kleerscheuren overleefd, en er melden zich elke dag nieuwe mensen op de site aan. Een van hen zou mijn toekomstige man kunnen zijn, en er is maar één manier om daarachter te komen.

Zaterdag 14 februari

Valentijnsdag. Geen kaarten, geen telefoontjes, geen diner voor twee bij kaarslicht. Volgend jaar om deze tijd zal dat allemaal anders zijn. Mijn Ware Jacob loopt ergens rond. Ik hoef hem alleen maar te vinden.

Vrijdag 20 februari

Mijn tweede date van de christelijke singlessite was CijferMan, een aantrekkelijke zesenveertigjarige man met dik blond haar. CijferMan is een statisticus, die zichzelf omschrijft als ‘eerlijk, gevoelig, zorgzaam en een analytisch denker die van dansen houdt’. We hadden nog niet veel gechat op de site, maar ik stemde toch in met een date. Ik denk dat de complimentjes de doorslag gaven.

‘Sommige vrouwen zien er betoverend uit maar vind ik niet aantrekkelijk,’ schreef hij. ‘Jouw foto’s stralen intelligentie, schoonheid en iets mysterieus uit. Ik moet ook ingaan op wat je geschreven hebt in je profiel – talentvol, gelovig en je doet ook nog eens vrijwilligerswerk! Ik werk deze maand in jouw stad. HopefulGirl, kunnen we alsjeblieft afspreken?’

Zou jij daar nee tegen kunnen zeggen? Ik ook niet, dus ik sprak met CijferMan af om elkaar een uurtje te zien na het werk, in hetzelfde café bij de rivier.

Ik had kunnen raden dat een professionele statisticus en een meisje dat amper haar eindexamen wiskunde haalde misschien niet zoveel gemeen hadden. Nadat CijferMan voor de derde keer probeerde uit te leggen wat de ‘principes en toepassingen zijn van statistische foutmarges’, weet ik niet wie van ons wanhopiger was en zich meer verveelde. We waren geen gelijkgestemde geesten, dat was zeker.

Er ging een alarmbel bij me af toen CijferMan me vertelde dat hij, ook al woonde hij vlak bij zijn bejaarde moeder, haar maar een paar keer per jaar zag. ‘Ik heb het gewoon zo druk,’ legde hij uit. Zoals een man zijn moeder behandelt, zo zal hij ooit zijn vrouw behandelen (dat vertelde mijn oma me althans). Als klap op de vuurpijl bleek CijferMan uit Australië te komen en is hij op zoek naar een vrouw om met hem mee terug te gaan. Ik dacht het niet.

Gelukkig was CijferMan net zomin van mij onder de indruk als ik van hem was. Toen ik hem de volgende dag mailde om te zeggen dat we niet zoveel gemeen hadden, was hij het gelukkig met me eens.

Zaterdag 28 februari

Vrouwenbladen krijgen er nooit genoeg van ons te vertellen dat alles draait om je houding als het gaat over hoe je mannen aantrekt. Als je verwacht voorgoed alleen te blijven, zal dat ook gebeuren. Als je op pad gaat in de verwachting belaagd te worden met aanbiedingen, dan zul je die krijgen ook.

Ik denk dat er misschien iets in zit. Het is al een tijd geleden dat ik openstond voor aandacht van het andere geslacht of erop zat te wachten, en inderdaad heb ik die niet aangetrokken. Maar nu ik mezelf rijp voor de liefde heb verklaard, vraagt iemand me uit – op een echte date.

Vandaag ging ik naar de bruiloft van een oude vriendin. Nadat het jawoord was uitgesproken en het lopend buffet verorberd, werden de tafels opzijgeschoven voor een avondje country-dansen. Algauw zwierde SjiekeSjaak, een van de onderwijscollega’s van de bruidegom, met me over de dansvloer, haalde drankjes voor me en vertelde over zijn voorliefde voor godsdienstonderwijs.

Nadat we het bruidspaar hadden uitgezwaaid voor hun huwelijksreis, zei SjiekeSjaak stellig: ‘We gaan allemaal naar de kroeg – en jij gaat mee, HopefulGirl.’

Ik oogstte wat verbaasde blikken van zijn collega’s (de hele afdeling godsdienst van de plaatselijke school). Logisch, ik was net overduidelijk versierd door hun maatje. Maar ze heetten me welkom en ik kon zien dat SjiekeSjaak populair was in het groepje.

Terwijl we in het maanlicht naar het station liepen, bleven SjiekeSjaak en ik iets achter hen lopen. Hij pakte nonchalant mijn hand en verstrengelde zijn vingers door de mijne. Ik voelde me overdonderd door dit soort aandacht, die ik niet gewend was. Met bezwete handpalmen en een hart dat overuren maakte, deed ik mijn best om goed uit mijn woorden te komen.

‘Nou, SjiekeSjaak, ik krijg het idee dat je op een deftige privéschool hebt gezeten?’ zei ik plagerig.

‘Ja, dat klopt,’ gaf hij toe. ‘Maar ik probeer het goed te verbergen.’

‘Dat gaat je niet zo goed af!’ lachte ik.

Dat is waar. Alles aan SjiekeSjaak schreeuwt ‘oud geld’. Met zijn keurige tongval en dure kleding maakt hij onmiskenbaar een bevoorrechte indruk. Maar hij werkt nu hard op een gewone school, dus moet hij wel met beide benen op de grond staan.

Terwijl zijn collega’s het station in verdwenen, bleef SjiekeSjaak buiten dralen, met nog steeds mijn klamme hand tussen zijn keurig verzorgde vingers.

‘En, HopefulGirl, wanneer ga je met me uit eten?’ vroeg hij.

Ik voelde me licht in mijn hoofd, pakte mijn visitekaartje uit mijn tas en stopte het in zijn hand. Toen holde ik vlug weg naar de mistige parkeerplaats bij het station, voordat hij de kans kreeg om nog iets te zeggen.

Zaterdag 7 maart

Ik had al weleens gehoord van mannen die je nummer vragen en dan nooit bellen. Het is zo’n groot cliché dat er boeken over bestaan. Een man lijkt superenthousiast, om dan spoorloos te verdwijnen. De vrouw blijft verwonderd achter, vraagt zich af wat er misging en waarom hij haar nummer gevraagd heeft als hij niet van plan was het te gebruiken.

Ik was bijna tien jaar van de markt af, dus het is mij nooit overkomen. Tot nu toe. Precies ja, ik heb niets gehoord van SjiekeSjaak. Nu blijf ik verwonderd achter en vraag me af wat er mis is gegaan en waarom hij mijn nummer vroeg zonder van plan te zijn het te gebruiken.

Zondag 15 maart

Raad eens van wie ik iets heb gehoord! Toen ik vanmorgen de deur uitging naar St. Cashmere kwam er net een mailtje.

‘Beste HopefulGirl,’ stond er. ‘Ik heb nooit een reactie gehad op mijn mail en ik ben bang dat je bent verdwenen of ondergedoken. Ik hoop dat het een spannend soort verdwijning is en dat je niet ligt te verkwijnen op de parkeerplaats bij het station. Ik zou het heel leuk vinden om van je te horen. SjiekeSjaak.’

‘O, wat erg, SjiekeSjaak, ik heb je mail nooit ontvangen!’ schreef ik terug. ‘Of misschien heb ik die verwijderd, omdat ik dacht dat het spam was. Het spijt me enorm, je dacht vast dat ik je negeerde. HopefulGirl.’

Toen sloeg ik mijn laptop gauw dicht en haastte me naar de kerk. Toen ik na de dienst thuis kwam, was er alweer een mailtje.

‘Beste HopefulGirl,’ schreef SjiekeSjaak. ‘Ik ben in de wolken om te horen dat je nog leeft! Ik wist zeker dat er een goede reden was waarom je niet had geantwoord; alles beter dan gewoon een blauwtje te lopen. Ik maakte me ook zorgen dat ik je mailtje misschien had verwijderd tussen de talloze spannende aanbiedingen die ik ontvang voor toverpillen, namaakpennen en online poker.

Ik vond het heel leuk om je te ontmoeten op de bruiloft. Ik hoop dat je het niet erg vond om de rest van de avond met onze uitbundige groep docenten op te trekken. Je kwam op me over als iemand met een geweldige innerlijke tevredenheid en bescheidenheid en mijn aanbod om uit eten te gaan geldt nog. Dus als je het aan kunt om weer in mijn gezelschap te zijn, laten we dan afspreken – liefst voordat onze vrienden hun zilveren huwelijk vieren! SjiekeSjaak x.

PS: Excuses dat ik niet met je meeliep naar je auto. Ik ging ervan uit dat je ook met de trein was, dus was ik verbaasd toen je linksaf sloeg. Ik had veel liever de laatste trein gemist dan dat duidelijk werd wat een onhoffelijke gozer ik ben.’

Wat vind je daar nu van? Zonder nog een moment te verspillen hebben we een afspraak gemaakt.

Zaterdag 21 maart

SjiekeSjaak en ik troffen elkaar vandaag bij de rivier. We hebben koffie gedronken, gewandeld, taart gegeten, gekletst – en aan het einde wist ik niet goed wat ik van hem vond. Het hielp niet dat ik snipverkouden wakker was geworden en mezelf had gedrogeerd met antigrippine, waardoor ik een duf hoofd had. Maar zelfs dan klikte het minder tussen SjiekeSjaak en mij dan op de bruiloft.