1. Een moment van bezinning

Een vreetzak ben ik. Veel te dik. Echt veel te dik. Ik kan er geen genoeg van krijgen: lekker eten. Het gaat te snel naar binnen. Met te grote happen. Hoe meer hoe beter. Hompen vlees, deegwaren, vettigheid, rollen koek, Franse kaasjes, chocola, mijn hoofd is er vol van. Mijn buik staat er bol van. De doorslaggevende rol voor mijn huidige staat is dat ik kan eten zonder mate. Gulzig en ongeremd. Ik kan mezelf compleet verliezen in de koelkast of koeklade. Alsof ik een droomwereld open, waarin ik mijn eetlust eindeloos kan laten zijn. Ik ga maar door en geniet als een bezetene. Mijn spiegelbeeld geniet volop mee, maar vergat me tot op de dag van vandaag te confronteren met de bittere realiteit. Ik ben vandaag eindelijk wakker geschud en kan vandaag eindelijk eerlijk naar mezelf kijken. Er zijn vast medische oorzaken te vinden voor het dik worden, maar ik geloof dat ik zelf gewoon lijd aan een ziekelijke vorm van vraatzucht. Het is helder. De enige echte medische oorzaak die ik kan bedenken is dat het onderdeel van mijn hersenen, dat het zogenaamde hongersignaal af zou moeten geven, volledig is aangekoekt in mijn hersenpan.

Bourgondiër of levensgenieter noem ik mezelf maar al te graag: twee geuzennamen die wij dikkerds hebben gekozen om onze ongezonde levensstijl mee te romantiseren of te verbloemen. Net als het blaadje sla waarmee ik mijn kingsize hamburger met spek, kaas en te veel saus afdek. Ik houd mezelf graag voor de gek. Met het inlijven van deze twee termen is mijn laatste grammetje sociale wenselijkheid verloren gegaan en heb ik mezelf groen licht gegeven om aan iedere tafel onbegrensd mijn gang te gaan. Het liefst meerdere gangen tegelijk. Ik ben nu eenmaal een levensgenieter, dus vreten zal ik. Iedereen in mijn omgeving lijkt het inmiddels normaal te zijn gaan vinden dat ik zulke grote porties eet, waardoor ik langzaam maar zeker in een opwaartse spiraal terecht ben gekomen. Iedereen verwacht van me dat ik veel eet, dus hoef ik me ook niet langer in te houden. Gelukkig niet. Ik kan net zo lang doorgaan tot ik klem kom te zitten in mijn stoel. Niemand kijkt daar nog van op. Zo eet ik, binnen ons gezin, maar al te graag de laatste resten uit de pan. Ook al is deze nog half vol. En schuift iedereen mij liefdevol hun borden met leftovers toe. Zo ben ik, als onverzadigbare levensgenieter, het excuus in huis om geen eten weg te hoeven gooien. We maken er graag een heldendaad van, maar ondertussen eet ik iedere avond wel gewoon twee volwaardige maaltijden weg en groei ik op dagelijkse basis vrolijk verder.

Wij dikkerds hoeven ons gelukkig niet eenzaam of onbegrepen te voelen. We zijn geen onzichtbare groep mensen die in de diepe krochten van het internet moeten speuren naar een lotgenoot. Integendeel: we herkennen elkaar van grote afstand. We zien elkaar van mijlenver aan komen lopen, waar we ook zijn; op straat, het vliegveld, in de supermarkt, het ziekenhuis, we zijn met velen. Je kunt niet om ons heen. We zijn, behalve op de posters in de bushokjes, echt overal te vinden. De onderlinge verwantschap is sterk. Verbonden door vet. Alsof ik iedere dikkerd al jaren ken. Maar toch heb ik nog nooit een andere dikzak op straat aangesproken over het dik zijn. Zo van: ‘lekker weertje he? Lekker vet gegeten gisteravond?’ Of: ‘Waar heb je die reusachtige trui gekocht?’ Toch voel ik me verbonden. Wij hebben geen woorden nodig om uit te drukken dat we genieten van elkaars nabijheid. Er hangt een onuitgesproken, ontspannen sfeer waarin we het gevoel hebben onszelf te kunnen zijn, waarin we even geen rekening hoeven te houden met een kritisch oog en we bijvoorbeeld zonder gêne een klein zakje snoep open kunnen trekken als we even op de trein zitten te wachten. Dit is wie we zijn. Het is helemaal perfect als het dikke gezelschap nog net iets dikker is dan jezelf, want dan kun je je ongezonde leefstijl toch nog een klein beetje goed praten: het kan namelijk altijd erger.

Met iedere millimeter dat mijn buik groeide werd mijn bewustzijn groter. Mijn broeken gingen strakker zitten, mijn truien kropen verder omhoog. Door de opmars van het vet werd mijn longinhoud kleiner (en mijn ademhaling beter hoorbaar), mijn brilpoten lieten een steeds diepere afdruk achter op mijn hoofd, mijn gesnurk werd luider, ik kreeg de veters van mijn schoenen moeilijker gestrikt, mijn horloge paste allang niet meer, en mijn mannelijkheid leek met de dag korter te worden als ik stond te plassen. Het leek allemaal vrij onschuldig en niet alarmerend tot ik vanmiddag in een winkel stond en alle hints die langzaam met me mee waren gegroeid genadeloos samenkwamen. Ik stond met een trui in een pashokje, de allergrootste maat uit het hele assortiment, en hij paste niet. Maatje XXL. Het zat als een te krap badpak. Nooit eerder heb ik een kledingzaak zo minutieus afgespeurd naar een passende oplossing. Ik heb zelfs tussen de stellingen op de grond gekeken. Zowel op de heren- als de vrouwenafdeling. Ik hield me vast aan de gedachte dat een andere XXL trui wel ruimer zou kunnen vallen. Ik wilde gewoon een trui kopen. Ik heb me alle kleuren en modellen ingewurmd die ik kon vinden, helemaal niet kritisch meer gekeken naar de meest verschrikkelijke motieven en tenenkrommende teksten, om er achter te komen dat de maten in deze winkel, in tegenstelling tot veel andere winkels, wel consistent waren en ik dus geen enkele trui paste. Van alle duizenden kledingstukken die hier hingen paste ik niets. Dan weet je dat er iets goed misgaat. Als een commercieel, succesvol bedrijf, dat niets liever doet dan zoveel mogelijk geld verdienen, jou niet langer ziet als prooi omdat je in een te kleine groep bent beland, die ook nog eens te veel stof nodig heeft voor een outfit. Ze hebben er vast goed over nagedacht en een weloverwogen economisch besluit genomen. Ik ben voor hen niets meer waard. Onrendabel. Ik doe er niet meer toe. Dat is keihard. Gelukkig stond er een patatkraam pal naast de winkel waar ik direct terechtkon om de klap te verwerken. Hier was ik gelukkig nog wel welkom. En werd ik uiterst vriendelijk geholpen.

Ik ben zojuist, nog duizelig van de tweede klap van vandaag, van de weegschaal afgestapt die er met mijn leeftijd, lengte en geslacht op wees dat ik sinds anderhalve kilo officieel obees ben. Ik heb obesitas. Dat kon er ook nog wel bij. 105,5 kilo stond er. Obese. Dat is ook de titel van dat ene tv-programma met die dikke mensen. Na een snelle online zoektocht langs een aantal websites waar je op basis van je gewicht en lengte adviezen in kunt winnen over je gezondheid, begin ik steeds serieuzer in te zien dat ik mezelf flink in de problemen heb gegeten. Voor de schaduwzijde van al die heerlijke, vrolijk gekleurde cakejes, snoepjes en koekjes had ik me afgesloten. Daar heb ik me nooit in willen verdiepen. Ik leefde in de veronderstelling dat de weegschaal het enige nadeel was. Daar kon ik nog wel mee leven, want ik ging er gewoon simpelweg niet meer op staan. Al jaren niet. Maar wat ik nu zie, waar ik nu mee geconfronteerd word, kan ik echt niet om heen. Dat mag ik niet negeren. Mijn eetpatroon is zojuist ineens uitgegroeid van een onschuldige, grappige eigenschap tot een serieuze bedreiging voor mijn gezondheid. De lijst van gezondheidsrisico’s die gepaard gaat met mijn gewicht is namelijk vele malen langer dan de menukaart van een gemiddeld fastfoodrestaurant. Op tal van zaken heb ik een verhoogd risico, zoals: suikerziekte, astma, luchtweginfecties, verhoogde bloeddruk, een beroerte, longembolie, cellulitis, 7 vormen van kanker en alsof dat nog niet genoeg is ook nog eens een verhoogd risico op een hartaanval. Best heavy shit dus.

Ik zag altijd wel een stevige jongen in de spiegel staan, maar ik had niet door dat hij inmiddels zo dik was geworden dat hij obesitas had. Dat is toch wel de overtreffende trap van het dik zijn. Dat het normaal is geworden binnen onze maatschappij dat je te dik bent, zal er vast aan hebben bijgedragen dat ik het niet zag. Ik vond mezelf er nog best prima uitzien namelijk. Vroeger viel een dikzak nog op. En was je een bezienswaardigheid. Waarschijnlijk werd je dan ook vaker nagewezen en bespot. Tegenwoordig zijn we het gewend geraakt dat het straatbeeld zich vult met dikke mensen. 1 op de 7 Nederlanders heeft obesitas. Net als ik. Maar daarnaast heeft maar liefst 1 op de 2 mensen last van serieus overgewicht, het voorstadium van obesitas. Daar ben ik ook nog best van geschrokken. Er is dus echt een epidemie gaande. Je kunt Nederland in precies twee even grote groepen mensen opdelen: zij die serieus overgewicht hebben en zij die geen serieus overgewicht hebben. De dikken versus de dunnen. Waarbij de dikken meer vierkante meters in beslag nemen en in zekere zin dus in de meerderheid zijn.

Dat gaat vroeg of laat spanningen opleveren. Dat kan niet anders. Neem alleen al de ruimte in de bus. Als de ene persoon in de bus steeds dikker wordt, moet de andere persoon steeds dunner worden om er nog een beetje comfortabel naast te kunnen zitten. Geheel volgens de wet van de communicerende vaten. Ik kan me voorstellen dat er een moment komt, dat de maat vol is voor zo’n dunne. Dat zo iemand denkt: ‘Tot hier en niet verder, ik wil niet nog dunner worden omdat jij zo nodig nog dikker moet worden.’ Ik kan me zo voorstellen dat de dunnen een keer in opstand komen om hun verloren ruimte terug te eisen. En ik geef ze groot gelijk. Het is een kwestie van tijd tot de uitdijende massa het kritieke punt bereikt. Of wat dacht je van een zorgverzekering? Ik kan me voorstellen dat deze bedrijven volledig worden gerund door dunne mensen en dat ze op een gegeven moment klaar zijn met het blijven betalen van terugkerende nota’s die gerelateerd zijn aan dikte. Zoals versleten gewrichten, aders die zijn dichtgeslibd, magen die halfdicht zijn gekit, en weet ik het wat nog meer. Het zal me niets verbazen als ze straks een keer echt een vet-tax in het leven gaan roepen en iedere maand met een weegschaal voor de deur staan om je premie vast te stellen.

Misschien draaf ik een beetje door, maar ik durf te wedden dat de dunnen onze twee geuzennamen, Bourgondiër en levensgenieter, nooit gebruiken. En deze termen waarschijnlijk ook niet eens begrijpen. Vraag het ze eens. Het zijn woorden, die zijn bedacht door mensen die er iets mee willen verbergen. Ik doe ze daarom vanaf nu ook in de ban en benoem keihard waar het op staat. Ik ben dik. Veel te dik. Dat komt niet omdat ik zo gezellig ben of van het leven houd, maar door mijn eetverslaving en de daaruit voortvloeiende ongeremde vraatzucht. Ik ben verslaafd aan eten. En nee, dat is niet een nieuwe term om me achter te verschuilen, maar het is juist iets tastbaars om mee te kunnen breken. Ik eet niet uit een drang om te overleven, maar ik heb een drang om te overeten. Ik ben een veelvraat. Een koekiemonster zoals mijn gezinsleden het liefdevol omschrijven. Ik ben er klaar mee. Hier stopt mijn oneindige vreetkick. En fuck Bourgondië. Waar het ook mag liggen.

Wat ik de afgelopen jaren vergat, is dat mijn lichaam alleen voeding vraagt om de energievoorraad aan te vullen die ik verbruik. Heel saai eigenlijk, maar puur praktisch. Voor het slapen gaan nog even mijn trek stillen met een rol koek of schaal Griekse yoghurt of net voor twaalf uur ’s nachts een taartrestant opeten om te voorkomen dat het over de houdbaarheidsdatum heen gaat en in de prullenbak belandt, daar heeft mijn lichaam eigenlijk geen boodschap aan. Ook al was het best lekker. Ik bedacht de hele dag door smoesjes om mezelf mee voor de gek te houden. Zo begon ik eerder deze week nog aan een onaangetast pak chocoladekoek dat ergens onderin de kast had gelegen en niemand had gemist. Halverwege besloot ik dat ik het pak maar beter helemaal leeg kon eten, zodat niemand zich een dag later af kon vragen waar de andere helft was gebleven. Het was natuurlijk niet de eerste keer dat ik een compleet pak koek in no time verslond. Tot grote ergernis van mijn lichaam dat 24/7 zijn stinkende best deed om alle rotzooi, die ik at, zo goed mogelijk te verwerken. Helaas bestaat er een natuurlijke grens van wat je lichaam per dag kan verbranden. De rest werd opgeslagen in de vetcellen van mijn steeds verder uitdijende reet. Het leven is in die zin een hele eenvoudige rekensom en je lichaam verwacht dat je slim genoeg bent om het juiste antwoord te kennen. Je lichaam vertrouwt erop dat je niet meer eet dan je aan energie verbruikt. Hoe kan zoiets dan toch flink mis gaan? Welke krachten spelen er mee waardoor wij, 1 op de 2 mensen, niet in staat zijn om een simpel taakje, als een optelsommetje, te verrichten? Hoe kan het zijn dat 1 op de 7 Nederlanders dit zelfs zo slecht doet dat ze, net als ik, obesitas ontwikkelen? Een interessante vraag die ik de komende maanden ga onderzoeken. Ik ga mezelf compleet binnenstebuiten keren, want ik wil precies weten wat er de afgelopen jaren met mij is gebeurd en hoe het heeft kunnen gebeuren dat ik zo dik werd.

Ik ben vader van twee prachtige, lieve dochters van 8 en 2 jaar en heb een prachtige, lieve vrouw. Ik moet als leader of the pack scherp zijn en een goed voorbeeld geven. Ik moet nu mijn verantwoordelijkheid nemen en mijn leven beteren. Ik ben standvastig en begin hier ter plekke met mijn dieet. Mooi hoe je in 1 seconde met zoveel slechte eigenschappen, die je een heel leven lang hebt opgebouwd, kunt afrekenen. Vanaf nu eet ik in ieder geval geen suiker meer, drink ik geen alcohol meer en eet ik geen overbodige calorieën meer... Dan zou het goed moeten komen, zou je zeggen.

GVD, ik heb nu al weer trek.

2. Revolutie

Er is een revolutie gaande. Ik voel mijn hart langzaam dreunen in mijn keel. Mijn lichaamstemperatuur is dalende. Mijn maag rommelt en ik voel me licht in mijn hoofd. Mijn vetcellen zijn op oorlogspad. Op het dreigende ritme van mijn hartslag marcheren ze door mijn lijf. Ze hebben zich verenigd en verzetten zich hevig tegen het rijzende beslag. Jarenlang hebben zij hier de dienst uitgemaakt en het menu bepaald. Dat laten ze zich niet zomaar afpakken. Het belooft een heftige strijd te worden. Alle voedingsvoorkeuren die in mijn brein, net als in de ongezonde schappen van de supermarkt, geordend in rijen vooraan in mijn bewustzijn liggen opgeslagen, moeten eruit. De vetcellen mogen mijn leven niet langer regeren. Ik moet mijn spierballen laten zien, maar ook visie, lef en daadkracht tonen. Ik moet een inspiratiebron zijn voor alle 37,2 biljoen cellen die mijn lichaam rijk is. Ik moet de leider worden die ik nooit was om ze allemaal te kunnen verenigen. Veranderen kan ik niet alleen. We zullen dit samen moeten doen. Met iedere cel in mijn lijf.

Voorlopig geven de vetcellen zich nog niet gewonnen. Ik zal moeten knokken. Ik zal keihard moeten blijven strijden en ik zal iedere vierkante nanometer van mijn lijf moeten bevechten om terrein op hen te kunnen winnen. Ik maak me op voor een maandenlange strijd. Mijn wapens staan klaar. Ik heb de messen geslepen. Ik zal afgemeten moeten eten. Mondjes-maat. Caloriearm. Suikervrij. Ik zal moeten nadenken voor iedere hap die ik neem. En óver iedere hap die ik neem. En iedere slok. Stoppen als ik volzit. Keuzes moeten maken tussen producten, het woord ‘of’ moeten gebruiken in plaats van ‘en’, regelmatig op de weegschaal moeten gaan staan en als het even kan wat meer gaan bewegen. Gisteren leefde ik onder het bewind van de vetcellen in een compleet andere wereld, verguld met een laagje suiker, doordrenkt in vet, waar gelatine door mijn bloed stroomde en ik frituurlucht ademde, een wereld die zover afstaat van alles wat zich nu, op dit moment, in mijn hoofd voltrekt. Vandaag geen friet als tweede lunch, geen banket, pizza en chocola. Zelfs geen koek. Dat ik binnen een dag compleet veranderd zou zijn, als een dik volgevreten rupsje dat zich in een cocon heeft genesteld om een dag later te ontwaken als een prachtige vlinder, had niemand verwacht. Ik niet, maar ook mijn vetcellen niet. Zo snel kan het dus gaan. In mijn hoofd in ieder geval. De verandering van mijn lijf zal nog wel even op zich moeten laten wachten, ben ik bang. De strijd is nog lang niet gestreden.

Even op je voeding letten is niet zo moeilijk. Geloof me. Op voeding letten deed ik altijd al. Watertandend. Erop letten in de zin van minderen is wel een ander verhaal natuurlijk. Iets onnatuurlijks. Alsof een muziekliefhebber zijn oren afdicht tijdens zijn favoriete liedjes bij een concert. Gevoelsmatig lijkt dat moeilijk, of zelfs ondraaglijk, maar rationeel gezien is het heel eenvoudig. Je stopt gewoon twee vingers in je oren. Als eter moet je ervoor kiezen om steeds dat ene lekkere koekje niet in je mond te stoppen. Dat is de truc. Het is moeilijk om te accepteren dat het technisch gezien heel makkelijk is. Gewoon je arm en handspieren niet aanspannen, het object niet vastpakken, je hand niet naar je mond bewegen, je kaken en mond niet openen, geen hap nemen, en vooral niet kauwen en al helemaal niet doorslikken. Makkelijk zat. Probeer maar eens. Het was natuurlijk nog makkelijker geweest om de koekjes helemaal niet in huis te halen.

Ook al lijkt dit nieuwe leven moeilijk behapbaar te zijn voor iemand als ik, een echte Bourgondiër, toch ben ik ervan overtuigd dat het me gaat lukken. Ik wil een voorbeeld zijn en laten zien dat je koek niet per rol eet, snoep niet per zak, vlees niet per kilo en vis niet per school. Mijn gewicht mag een gezond leven voor mijn gezin niet in de weg staan. Zij verdienen de best denkbare invloed. En daar moet ik nu keihard mijn best voor doen. Ook voor mezelf natuurlijk. Dik zijn is mijn keuze geweest. Mijn keuze om niet in te grijpen. Ik werd meegezogen in een stroom van suiker en vet. Ik had het eerst niet eens door. Het ging van kwaad tot erger. Op een gegeven moment werd de eetdrang zo groot dat ik geen keuze meer leek te hebben. Het leek onafwendbaar en ik dwaalde steeds verder af. Ik was gevangen of gegijzeld door mijn eigen vet, dat klotsend hunkerde naar meer. Ik gaf me over aan de vraatzucht alsof ik geen eigen wil meer had. Of mijn eigen wil werd bepaald door iets waar ik zelf geen controle over had. Mijn hoofd werd aangestuurd door een eetverslaving en aangedreven door het lichamelijke verlangen naar suiker. Er leek geen uitweg meer te zijn. Ik snakte alleen maar naar meer en meer. Nu realiseer ik me dat de drang om te eten voor mij niet meer is dan een gedachte. Een ballonnetje dat ik, makkelijker dan ik dacht, door kon prikken. Poef.

Omdat mijn besluit om af te vallen komt, nadat mijn eetstijl na jarenlange opbouw een hoogte- of, eerlijker gezegd, dieptepunt heeft bereikt, is het binnen mijn dagelijkse voedingsinname makkelijk te herkennen wat de onnodige extra calorieën zijn waar ik dus mee moet stoppen. Daar hoef ik helemaal geen raketgeleerde voor te zijn. Ook geen diëtist trouwens of een jarenlange universitaire studie over voeding met ingewikkelde titel voor te hebben gevolgd. Ik hoef er blijkbaar niet eens gezond verstand voor te hebben. Als je een smulpaap bent zoals ik, een zelfbenoemde hoogleraar in de vreetkunde, dan weet je best wat je kunt minderen per dag. Waarschijnlijk zijn het de eerste tien dingen waar je aan denkt. Ik hoef er persoonlijk in ieder geval niet lang over na te denken. Als ik al deze onnodige snuisterijen, die ik dagelijks naar binnen werk, in kaart breng kom ik er tot mijn schrik achter dat ik alvast met gemak 1500 compleet onnodige, extra calorieën kan schrappen. Dat is dan een normale doordeweekse dag. Dat is al best veel als je kijkt naar de geadviseerde dagelijkse hoeveelheid van 2500 calorieën per dag voor mannen. Ik schat dat ik rond de 4000 per dag zit. En dan heb ik nog niet eens naar mijn weekendinname gekeken, die vermoedelijk nog veel hoger ligt en waarmee ik de geadviseerde hoeveelheid makkelijk verdubbel. Dik ben ik dan ook niet zomaar geworden. Het heeft me veel tijd en energie gekost.

Drie keer eerder heb ik geprobeerd om de uitdijende massa te stoppen. Drie keer eerder probeerde ik slank te worden en maakte daarin steeds een voortvarende start. Dat zou je niet zeggen als je me nu zo ziet lopen. Er is namelijk niets meer van over. Je zou me ook niet zo snel geloven als, uitgerekend ik, je zou vertellen dat het eigenlijk vrij eenvoudig is om af te vallen. Dat ik al weer kort daarna veel dikker werd, heeft er vooral mee te maken dat ik het aankomen, op dat moment, veel leuker vond. Het idee dat gewicht verliezen makkelijk is heb ik altijd in mijn achterhoofd gehouden en heb ik eerlijk gezegd ook wel een beetje misbruikt, als ik er zo over nadenk, om mijn slechte gedrag goed te praten. Zo van: ‘Ik leef nu wel heel erg ongezond, en zelfs veel ongezonder dan ooit te voren, maar dat maakt niet uit, want ik zou makkelijk en snel kunnen afvallen als het écht zou moeten.’ Ik heb deze grens jarenlang voor me uit geschoven, maar het moment van de waarheid is nu aangebroken en nu moet het dus écht. Geen gelul meer. Geen smoesjes. Tijd voor actie. Een knopje omzetten en even een tijdje minder vreten dus. Er zit niets anders op. Mijn lichaam heeft inmiddels zoveel vetreserves opgebouwd dat een gemiddelde snackbar er een week op zou kunnen frituren. Na mijn besluit voel ik me al gelijk een stuk lichter, terwijl het echte afvallen nog moet gaan beginnen. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Wat ben ik stom geweest. Nu ik ben uitgezoomd en afstand heb genomen van het lopende buffet, waar ik me continu in bevond, zie ik pas in hoe stom ik bezig ben geweest. Zonde. Het eten had me compleet in zijn greep. Het gaat me een hoop tijd en energie kosten om al mijn overgewicht weg te werken en de vetplooien weer netjes glad te strijken.

Het moeilijkste vind ik, deze eerste dagen van mijn nieuwe levenstijl, de zeurende hang naar suiker. Die smekende, innerlijke wens komt van diep. En treft me bij vlagen keihard. Ik was zo gewend om te snaaien dat mijn lichaam er blijkbaar afhankelijk van is geworden. Mijn hoofd ook. Het borrelt nu vanbinnen als een heksenketel. De chemie is verstoord. Er ontbreekt iets. De continue interactie of samenspel tussen alle stoffen, die zich een weg door mijn lichaam banen, is anders dan normaal. Mijn lijf schreeuwt om herstel en dwingt me om suiker te eten. Ik heb het nodig om me weer wat beter te voelen en af te komen van het klagende, vermoeide gevoel. Een week geleden was dit zo eenvoudig op te lossen met iets simpels als een koekje of een paar koekjes, of een rol koek, maar nu blijf ik hangen in deze waas. Ik haat dit lamlendige gevoel. Ik kan op zo’n moment aan niets anders denken dan aan koek, chocola, snoep of taart. Niet omdat ik er trek in heb, maar gewoon omdat ik het nodig heb.

Suiker is voor mij altijd al een vreetkatalysator geweest. Zodra het eerste korreltje is gesmolten op mijn tong gaat er een knopje bij me om en blijf ik de rest van de dag verlangen naar meer. Hunkeren naar meer. Er ontwaakt een onverzadigbaar monster in mij. Ik kan mezelf niet bedwingen en moet dan suiker blijven eten. Het liefst veel. Het is geen kwestie meer van kiezen. Ik moet het hebben. Het is een soort suikerinfuus, waaraan ik mezelf dagelijks leg. Als ik het eten van suiker uitstel, is deze behoefte minder sterk. Het is dus heel duidelijk voor mij. Ik ken mijn suikervalkuil maar al te goed. Ik hoef maar 1 koekje te nemen om een verslindende vreettornado te ontketenen. Ik gaf me er altijd graag aan over. En genoot er smakelijk van. Nu ik aan mijn vierde dieetpoging ben begonnen, noem ik deze trek voor het eerst suikerverslaving. Dat voelt als het erkennen van een serieus probleem en het concreet maken van een valkuil. Als het maar goed zichtbaar is, val ik er misschien dit keer niet in. Ieder suikerkorreltje vormt een potentieel gevaar en moet ik op afstand houden. Wie weet, kraak ik de code en vind ik op een dag een manier om gedoseerd met suiker om te gaan. Voor mijn dieet is het nu beter als ik even helemaal geen suiker meer eet. Ik stop er dus gewoon maar mee. Hoe lastig dat ook is. Het lijkt voor nu de enige oplossing.

Ik word nu al letterlijk de hele dag geroepen door die verdomde koekjes in de la. Die kloterige dingen. Ze willen dat ik hen bevrijd. Ik word helemaal gek van ze. Het lijkt wel een marteling. En ze beginnen net iets harder te roepen op momenten dat ik ze normaal gesproken zou hebben gepakt. Zoals aan het einde van de avond. De koekjes kennen me blijkbaar door en door en weten wanneer ik zwak ben. Ze weten wanneer ze me het beste kunnen verleiden. En kiezen precies de juiste woorden. En gebruiken precies de juiste klank. Op dit moment zingen ze in koor. En ik durf te wedden dat ze er zelfs bij staan te dansen. Ik weet dat de koekjes niet zullen rusten en dat ze het zullen blijven proberen. Dag in dag uit. Net zo lang tot ik breek. Tot ik ze pak en bevrijd. Zoals gezegd: een paar kilo’s kwijtraken is makkelijk. Maar de verleiding blijven weerstaan, om de kilo’s er weer aan te eten, is alles behalve makkelijk. Net als een straaljagerpiloot moet je een continue focus blijven houden, in opperste staat van concentratie leven en bewust zijn van alle omgevingsfactoren, want een onvoorziene zijwind kan fatale gevolgen hebben. In mijn geval wonnen de koekjes tot drie keer aan toe. Na een maandenlange strijd haalden ze me neer. De klootzakken.