Inleiding

Spaans is een van de grote Europese talen, met een rijke geschiedenis van negen eeuwen. Het is de taal van het gebied in Spanje dat we Castilië noemen.

Met de komst van Cristoffel Columbus en andere Spaanse ontdekkingsreizigers naar de Nieuwe Wereld werd het Spaans de taal van de mensen van Florida tot Tierra del Fuego (met uitzondering van Brazilië, waar Portugees wordt gesproken).

Er zijn verschillende redenen om je deze prachtige taal eigen te maken. Je wilt de mensen en hun cultuur begrijpen. Of je wilt dat je Spaanstalige vrienden jou begrijpen, in hun eigen taal.

Over dit boek

Om ervoor te zorgen dat je in dit boek makkelijk je weg kunt vinden, hebben we een aantal conventies gebruikt:

Spaanse woorden zijn vet weergegeven.

Achter elk Spaans woord wordt (tussen haakjes) de uitspraak ervan cursief weergegeven.

Werkwoordvervoegingen (rijtjes met de vormen van een werkwoord) staan in deze volgorde: de ik-vorm, de jij-vorm, de vorm van hij/zij/het/u (enkelvoud), de wij-vorm, de jullie-vorm en de vorm van zij/u (meervoud). De uitspraak staat in de tweede kolom.

Naast de presente (de tegenwoordige tijd), wordt in dit boek soms ook de indefinido van een werkwoord behandeld, een verleden tijd die in het Nederlands soms overeenkomt met de onvoltooid verleden tijd (‘ik werkte’) en soms met de voltooid tegenwoordige tijd (‘ik heb gewerkt’)..

Taalverwerving is een bijzonder proces. Daarom bevat dit boek een aantal elementen die in andere boeken uit de Voor Dummies-serie ontbreken. Hieronder noemen we ze:

Je zegje doen. De beste manier om een taal te leren is te zien en horen hoe hij in een gesprek wordt gebruikt. Gesprekken vormen dan ook een steeds terugkerend onderdeel in dit boek. Ze worden voorafgegaan door het kopje ‘Je zegje doen’ en laten je het gebruik van de Spaanse woorden zien, de uitspraak en de Nederlandse vertaling ervan.

Woordjes leren. Woordjes leren is een belangrijk onderdeel van vreemdetaalverwerving. Hier en daar hebben we belangrijke woordjes verzameld en op het bord geschreven, onder het kopje ‘Woordjes leren’.

Iedere taal heeft zo zijn eigen manieren om uiting te geven aan gedachten. Dit betekent dat de Nederlandse vertalingen die wij van Spaanse zinnen geven niet altijd letterlijk zijn. Wij willen graag dat je de essentie begrijpt van wat er wordt gezegd, en niet alleen de letterlijke betekenis van de woorden.

Pictogrammen in dit boek

Het kan voorkomen dat je bij het lezen van dit boek op zoek bent naar specifieke informatie. Om die informatie herkenbaar te maken en dus makkelijk te vinden, hebben we er een van de volgende pictogrammen bij gezet:

Bij dit pictogram vind je tips die het Spaans leren makkelijker kunnen maken.

Talen zitten vol eigenaardigheden waarover je kunt struikelen als je er niet op bent voorbereid. Bij dit pictogram geven we een toelichting op zo’n taalkundige eigenaardigheid.

Ben je op zoek naar informatie en advies over cultuur en reizen, kijk dan bij deze pictogrammen. Daar vind je wetenswaardigheden over de landen waar Spaans wordt gesproken.

Hoe nu verder?

‘In het diepe springen en zwemmen’, dat is waar het bij het leren van een taal om draait, hoe slecht je uitspraak in het begin ook mag zijn. Dus spring! Begin bij het begin of kies een hoofdstuk dat je interesseert. Veel plezier!

Hoofdstuk 1: Bij het begin beginnen: de uitspraak

In dit hoofdstuk:

Het beetje Spaans dat je al spreekt

Hoe zeg ik het goed? – Basisregels voor de uitspraak

Extra leestekens

Het Spaans (evenals het Italiaans, Frans, Roemeens en Portugees) is een Romaanse taal, zo genoemd omdat het zijn wortels heeft in het Latijn van het oude Rome. De Spaanssprekende wereld omvat Spanje en Amerika, met uitzondering van Canada, een deel van de Verenigde Staten, de Guyana’s (waar Brits-Engels en Frans wordt gesproken), een paar eilanden in het Caraïbisch gebied, waaronder Jamaica, Haïti en Curaçao (waar Engels, Frans of Nederlands de voertaal is), en Brazilië.

Dit boek behandelt niet specifiek het Spaans van Spanje of dat van Peru of een ander Spaanstalig land. Het biedt een Spaans dat in de gehele Spaanstalige wereld wordt verstaan en begrepen. De uitspraaknotatie die in dit boek tussen haakjes achter een Spaans woord staat, is gebaseerd op de uitspraak van het Spaans in Centraal-Spanje, de bakermat van het castellano.

Je spreekt al wat Spaans!

De Nederlandse taal kent veel vreemde invloeden; het gebruik van zogenaamde leenwoorden is gemeengoed. Een groot aantal van die woorden is rechtstreeks uit het Latijn of via een omweg (onder andere via het Engels en het Frans) in onze taal terechtgekomen. Niet alleen het Nederlands kent Latijnse invloeden, het Spaans ook. Sterker nog, het Spaans is voortgekomen uit het Latijn. Zo kan het dus voorkomen dat Nederlandse en Spaanse woorden dezelfde Latijnse oorsprong hebben en daardoor op elkaar lijken. Dit kan leiden tot vreugdevolle herkenning wanneer die woorden ook nog dezelfde betekenis hebben, of tot schaamte wanneer dat absoluut niet het geval is.

Een plezierige gelijkenis in klank en betekenis tussen Spaans en Nederlands doet zich voor bij woorden die geen of slechts kleine verschillen in schrijfwijze vertonen, zoals bar (bar), taxi (ta-ksi), foto (fo-to), soprano (so-pra-no), economía (e-ko-no-mie-a), presidente (pre-sie-den-te), teléfono (te-le-fo-no), catedral (ka-te-dral) en museo (moe-se-o).

Pas op voor valse vrienden

De moeilijkheden beginnen bij woorden die Franse taalkundigen hebben gedefinieerd als faux amis, ‘valse vrienden’. Valse vrienden kun je niet vertrouwen, net zomin als schijnbare overeenkomsten tussen woorden. In die groep van valse vrienden tref je woorden aan die sterk op elkaar lijken, zelfs dezelfde herkomst hebben, maar in betekenis zeer verschillend zijn. Bij het Spaanse woord advertencia (ad-ber-ten-thja) denk je aan ‘advertentie’, maar het betekent ‘waarschuwing’; een advertentie in een krant heet een anuncio (a-noen-thjo). Wanneer een Spaanstalige je vraagt of je van croquet (kro-ket) houdt, wil hij niet een ‘kroket’ met je gaan eten maar een spelletje ‘croquet’ spelen, het Engelse spel met poortjes waar je een balletje doorheen moet slaan. Een ‘kroket’ heet croqueta (kro-ke-ta), maar is niet dezelfde ‘kroket’ die wij bij de snackbar halen. Bij ordinario (or-die-na-rjo) ligt de gedachte aan ‘ordinair’ voor de hand, maar het betekent ‘gewoon’. Gente ordinaria zijn geen ‘ordinaire mensen’, maar ‘gewone mensen’ zoals wij. Voor ‘ordinair’ wordt in het Spaans doorgaans vulgar (boel-gar) gebruikt. En dit woord heeft op zijn beurt weer betekenissen die het Nederlandse ‘vulgair’ niet heeft. Zo zijn er honderden valse vrienden. Wees dus op je hoede!

Invloeden over en weer

Soms is een van oorsprong Spaans woord in het Nederlands opgenomen of omgekeerd, zij het vaak met kleine aanpassingen. Zo is het Nederlandse ‘dijk’ in het Spaans dique (die-ke) geworden met exact dezelfde betekenis. En macho (ma-tsjo) is inmiddels niet meer weg te denken uit de Nederlandse woordenschat.

Hieronder volgen enkele voorbeelden van Spaanse woorden die je al kent omdat ze in het Nederlands ook worden gebruikt:

Je bent vast wel eens op een fiesta (fjes-ta) geweest.

En je hebt vast ooit een kleine siesta (sjes-ta) gehouden.

Je kent zeker wel een señorita (se-njo-rie-ta) en je hebt een amigo (a-mie-gho). Misschien zie je hem zelfs mañana (ma-nja-na).

Het abc

Een correcte uitspraak is de basis voor het voorkomen van misverstanden. In de volgende paragrafen worden enkele basisrichtlijnen voor een juiste uitspraak behandeld.

In dit boek wordt achter alle Spaanse woorden tussen haakjes de uitspraak van het desbetreffende Spaanse woord gegeven. Deze haakjes noemen we uitspraakhaakjes. Wanneer een woord tussen deze haakjes meer dan één lettergreep heeft, wordt met een liggend streepje de lettergreepgrens aangegeven, bijvoorbeeld (ka-sa). De onderstreping geeft aan op welke lettergreep je de klemtoon moet leggen. Verderop in dit hoofdstuk gaan we dieper in op de klemtoon. We leggen elk stukje van de taal apart uit, en de verschillende stukjes zullen snel op hun plaats vallen. Erewoord!

In de volgende paragraaf geven we uitleg bij de letters van het Spaanse alfabet. Het doel hiervan is je te helpen bij het begrijpen van de uitspraak van het Spaans. Het Spaanse basisalfabet en de uitspraak ervan zijn als volgt:

a (a) b (be) c (the) d (de)

e (e) f (e-fe) g (che) h (a-tsje)

i (ie) j (cho-ta) k ka) l (e-le)

m (e-me) n (e-ne) ñ (e-nje) o (o)

p (pe) q (koe) r (e-re) s (e-se)

t (te) u (oe) v (oe-be) w (oe-be do-ble)

x (e-kies) y (ie ghrje-gha) z (the-ta)

Het Spaanse alfabet kent ook enkele dubbele letters: ch, ll en rr (een rollende r).

We behandelen niet alle letters van het alfabet, alleen die waarvan de uitspraak of schrijfwijze in het Spaans verschilt van die in het Nederlands.

Medeklinkers

In het algemeen klinken medeklinkers in het Spaans en Nederlands hetzelfde. We leggen de verschillen uit.

Binnen de Spaanssprekende wereld zelf bestaan ook verschillen in de uitspraak van medeklinkers. Zo wordt de letter z in Spanje uitgesproken als de th in het Engelse woord thin. Latijns-Amerikanen gebruiken deze klank niet; in alle negentien Spaanstalige landen op het westelijk halfrond klinken de s en de z hetzelfde, namelijk zo: s.

Voor een Spaanstalig iemand is een medeklinker elke klank die alleen met behulp van een klinker kan worden uitgesproken. Bijvoorbeeld, voor een native speaker van het Spaans is het moeilijk om de letter f alleen uit te spreken. Hij zal efe (e-fe) zeggen. En hij spreekt de letter s uit als ese (e-se).

Slechts enkele geschreven medeklinkers worden in het Spaans anders uitgesproken dan in het Nederlands. In de nu volgende paragraafjes bekijken we deze medeklinkers nader.

De letter k

In het Spaans komt de letter k alleen voor in woorden van vreemde herkomst, zoals bijvoorbeeld kilo (kie-lo) of kilómetro (kie-lo-me-tro).

De letter h

De letter h is in het Spaans stom. Hij wordt nooit uitgesproken.

Enkele woorden met een stomme h zijn:

hombre (om-bre) (man)

hija (ie-cha) (dochter)

De letter j

De Spaanse letter j klinkt in Spanje als onze harde g, in Zuid-Amerika klinkt hij zachter. Deze klank komt overeen met die van de Nederlandse ch in lachen, een schurend geluid.

In de schriftelijke weergave van de uitspraak tussen de uitspraakhaakjes wordt deze klank aangeduid met ch.

tijeras (tie-che-ras) (schaar)

jota (cho-ta) (de Spaanse naam voor de letter j; ook de naam van een Spaanse volksdans)

De letter c

De letter c wordt vóór de klinkers a, o en u en vóór alle medeklinkers uitgesproken als de Nederlandse k. Tussen de uitspraakhaakjes geven we deze klank aan met een k. Een paar voorbeelden:

café (ka-fe) (koffie)

culebra (koe-le-bra) (slang)

colmo (kol-mo) (top)

crema (kre-ma) (crème)

Wanneer de letter c wordt gevolgd door een e of i, wordt hij uitgesproken als de Engelse th in thin. Deze klank wordt aangegeven met th. In de volgende woorden tref je deze klank aan:

cero (the-ro) (nul)

cine (thie-ne) (bioscoop)

In Zuid-Spanje en Latijns-Amerika wordt de letter c vóór een e of i uitgesproken als een Nederlandse s.

De letters ch

Een geval apart vormen de letters ch: beschouwd als één letter leveren deze twee medeklinkers samen de klank tsj, zoals in het Nederlandse woord hatsjie. Ook deze medeklinkers blijven bij een verdeling van een woord in lettergrepen bij elkaar. Het woord macho wordt, als je het in lettergrepen opsplitst, ma-cho (ma-tsjo). Andere voorbeelden zijn:

chico (tsjie-ko) (jongen)

machete (ma-tsje-te) (groot hakmes)

De letter z

De letter z wordt op dezelfde manier uitgesproken als de c vóór een e of i, dus als de Engelse th. In de uitspraak wordt hij met th aangegeven. Een paar voorbeelden:

zarzuela (thar-thwe-la) (Spaanse operette; ook een visgerecht)

zorro (tho-Ro) (vos)

Opmerking: de klank R wordt verderop in dit hoofdstuk besproken.

In Zuid-Spanje en Latijns-Amerika wordt de letter z uitgesproken als een Nederlandse s.

De letters b en v

De letter b klinkt als de Nederlandse b wanneer hij aan het begin van een woord staat. Wanneer hij tussen klinkers staat, wordt hij ook als de Nederlandse b uitgesproken, maar zachter. De letter v heeft altijd de klank van een zachte b. In de uitspraak worden deze klanken met een b weergegeven. Enkele voorbeelden zijn:

Barcelona (bar-the-lo-na) (Barcelona)

cabeza (ka-be-tha) (hoofd)

vida (bie-da) (leven)

De letter q

De letter k wordt in het Spaans zoals gezegd niet veel gebruikt. Wanneer in het Spaans de k-klank vóór de klinkers e of i komt, wordt hij geschreven als qu. De u wordt hierbij niet uitgesproken. Dus het woord queso (kaas) wordt uitgesproken als ke-so. De lettercombinatie qu wordt in de uitspraak weergegeven met een k, zoals in de volgende voorbeelden:

pequeño (pe-ke-njo) (klein)

tequila (te-kie-la) (sterke drank uit Mexico)

De letter g

De letter g heeft in het Spaans een dubbele persoonlijkheid. Wanneer hij voorafgaat aan een medeklinker of aan de klinker a, o of u, klinkt hij als de g in het Engelse good. We geven hem weer met gh, zoals in de volgende woorden:

gato (gha-to) (kat)

gracias (ghra-thjas) (dank u)

De g neemt een andere persoonlijkheid aan voor de klinkers e en i. Dan klinkt hij als de Spaanse j, een klank die we in de uitspraak aangeven met de ch van het Nederlandse lachen.

agenda (a-chen-da) (agenda)

gerente (che-ren-te) (manager; bedrijfsleider)

In de combinaties gui en gue wordt de g weer uitgesproken als voor een a, o of u. De u van gui en gue wordt niet uitgesproken; hij geeft slechts aan dat de g moet klinken als de g in het Engelse good. Dus:

guía (ghi-a) (gids)

guerra (ghe-Ra) (oorlog)

Dubbele medeklinkers

Het Spaans kent twee dubbele medeklinkers: de ll en de rr. Ze worden allebei beschouwd als één letter met één klank. Dit betekent dat ze bij elkaar blijven wanneer je een woord in lettergrepen verdeelt. Bijvoorbeeld, het woord calle (ka-lje) (straat) wordt dan ca-lle. En de lettergrepen van torre (to-Re) (toren) zijn to-rre.

De letters ll

De uitspraak van de dubbele medeklinker ll is als een ‘dikke’ Nederlandse j, waarbij je het middelste gedeelte van je tong iets meer omhoog, tegen je verhemelte, laat komen. Het woord paella (een gerecht met rijst en vis) wordt uitgesproken als pa-e-ja – er komt dus geen l-klank in voor!

De uitspraak van de ll kent enige variatie binnen Spanje en in Zuid-Amerika. Zo klinkt hij in Andalucía (in het Zuiden van Spanje) vaak als dj en in Argentinië en Uruguay als zj of sj. Argentijnen kun je dan ook meteen aan deze klank herkennen.

In de uitspraak wordt de ll weergegeven als j, maar denk eraan dat hij iets dikker uitgesproken moet worden. Enkele voorbeelden zijn:

brillo (brie-jo) (glans)

lluvia (joe-bja) (regen)

De letters rr

De dubbele medeklinker rr wordt hard rollend uitgesproken. Eigenlijk wordt elke r rollend uitgesproken, maar de rr spant de kroon. Om rr te laten rollen, krul je het puntje van je tong tegen het verhemelte net boven je boventanden en blaas je de lucht ertegen. Als je het goed doet, gaat hij trillen en heb je de klank te pakken. Ook een enkele r aan het begin van een woord wordt hard rollend uitgesproken. In de uitspraaknotatie wordt hij weergegeven met de R.

Een gemakkelijke manier om de klank voort te brengen, is te doen of je een buitenboordmotor bent. Zie je wel, een fluitje van een cent! Spaanssprekenden scheppen er genoegen in om hun rr te laten rollen, net als klassiek opgeleide Nederlandse toneelspelers. Oefen met deze woorden:

tierra (tje-Ra) (aarde, land)

rubio (Ru-bjo) (blond)

De letter y

De y spreek je uit als de j in het Nederlandse jas. We geven hem weer als j. Een paar voorbeelden:

playa (pla-ja) (strand)

hoy (oj) (vandaag)

De letter y komt ook los voor. Het betekent dan ‘en’, bijvoorbeeld: Paco y Maria (Paco en Maria). In dit geval wordt de y uitgesproken als de ie in fiets.

De letter ñ

Wanneer er op de letter n een golvend lijntje staat (ñ), maak dan de nj-klank zoals in het Nederlandse woord ranja. Het golvende lijntje wordt een tilde (tiel-de) genoemd. In de uitspraak gebruiken we hiervoor de aanduiding nj. De voorbeelden:

mañana (ma-nja-na) (morgen)

niña (nie-nja) (meisje)

Klinkers

Als je wilt klinken als een Spaanstalig persoon, let dan goed op je klinkers.

Het grootste verschil tussen het Spaans en het Nederlands ligt ongetwijfeld in de schrijfwijze en uitspraak van de klinkers. Je weet dat in het Nederlands een en dezelfde (geschreven) klinker op verschillende manieren kan worden uitgesproken. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar het woord ertegen: drie e’s met ieder een eigen uitspraak. Het goede nieuws is dat in het Spaans de klinkers altijd en overal een en dezelfde klank hebben.

In de volgende paragrafen worden de vijf klinkers besproken: de a (a), e (e), i (ie), o (o) en u (oe). Deze vijf klinkers hebben ieder hun eigen klank; voor andere klanken maakt het Spaans gebruik van klinkercombinaties.

De letter a

De Spaanse a kent geen lange en korte variant zoals de Nederlandse a in kat en kaart, maar zit daar precies tussenin. De Spaanse a is open, zoals in kaart, maar kort, zoals in kat. We schrijven de uitspraak van de a als a.

Hieronder staan een paar voorbeelden om mee te oefenen. Zorg ervoor dat je de a in alle woorden en op alle posities op dezelfde manier uitspreekt: kort en open.

Caracas (ka-ra-cas) (een stad in Venezuela)

mapa (ma-pa) (landkaart)

De letter e

Ook de letter e zit tussen de Nederlandse korte en lange varianten in: het is de klank van weet, maar dan kort uitgesproken als in wet. Oefen met de volgende voorbeelden:

beso (be-so) (kus)

pelo (pe-lo) (haar)

De letter i

De Spaanse klinker i wordt uitgesproken als de ie in fiets. In de uitspraak wordt hij weergegeven met ie. Een paar voorbeelden:

piña (pie-nja) (ananas)

pintar (pien-tar) (schilderen)

De letter o

De uitspraak van o houdt het midden tussen de Nederlandse korte o in bos en de lange o in boos. We schrijven de uitspraak van deze klinker als o. Oefen met de volgende woorden:

coco (ko-ko) (kokosnoot)

obispo (o-bies-po) (bisschop)

De letter u

De vijfde en laatste Spaanse klinker is de u en je spreekt hem uit als de oe in hoed. In de uitspraak wordt hij weergegeven als oe. Als de u voor een andere klinker staat, klinkt hij als een Surinaamse of Engelse w, zoals in swing. In de uitspraak wordt dit weergegeven met een w. Enkele voorbeelden met de u:

fruta (froe-ta) (fruit, vrucht)

tú (toe) (jij)

puerta (pwer-ta) (deur)

suave (swa-ve) (zacht)

Twee klanken klinken samen: diptongos

Het Spaanse woord diptongo (diep-ton-gho) komt uit het Grieks en is samengesteld uit ‘di’ (twee) en ‘thoggos’ (klank of stem). In het Nederlands zeggen we ‘diftong’ of ‘tweeklank’. Een diptongo is een combinatie van twee klinkers die samen, in één lettergreep, worden uitgesproken. Zo worden in het woord patio (binnenplaats) de i en de o als één lettergreep uitgesproken: pa-tjo.

Een diptongo bestaat altijd uit een i of een u met een andere klinker, die ervoor of erna kan staan. De klemtoon ligt hierbij op deze andere klinker (de a, de e of de o). Ook de i en de u kunnen samen een diptongo vormen, in dit geval ligt de klemtoon op de laatste letter van de twee. In de uitspraak worden diptongos als één lettergreep weergegeven. Oefen met de volgende combinaties en let erop dat je ze als één lettergreep uitspreekt:

aire (ai-re) (lucht)

ciudad (thjoe-dad) (stad)

fuego (fwe-gho) (vuur)

diez (djeth) (tien)

Als op een van de klinkers in de diptongo een accent geschreven staat, wordt hij gescheiden in twee klanken (ook de accenten komen verderop in dit hoofdstuk aan bod). De klinker met het accent krijgt dan de klemtoon. Bijvoorbeeld:

policía (po-lie-thie-a) (politie)

país (pa-ies) (land)

Onthoud goed dat in een diptongo altijd een u of een i zit! Een combinatie van de letters a, e of o vormt geen diptongo en wordt altijd gescheiden in twee lettergrepen uitgesproken:

correo (co-re-o) (post)

feo (fe-o) (lelijk)

Uitspraak en klemtoon

In een Spaans woord is er altijd één lettergreep waarop de klemtoon valt. De klemtoon is de nadruk waarmee je een bepaalde lettergreep uitspreekt. Er is één lettergreep die meer nadruk krijgt dan de andere. Maar welke lettergreep moet je kiezen? Bij eenlettergrepige woorden is dat makkelijk, maar zodra het er meer worden, kun je in een beklemmende situatie terechtkomen.

Op zoek naar de klemtoon

In je moedertaal hoef je niet na te denken over de klemtoon; je kunt er zelfs grapjes mee uithalen. Bij een vreemde taal, Spaans in dit geval, ligt dat anders. Gelukkig is de plaats van de klemtoon in een Spaans woord eenvoudig te achterhalen. Wanneer er geen geschreven klemtoon is, heb je twee mogelijkheden:

De klemtoon valt op de vóórlaatste lettergreep als het woord eindigt op een klinker, een n of een s. Enkele voorbeelden:

mariposas (ma-rie-po-sas) (vlinders)

pollo (po-jo) (kip)

De klemtoon valt op de laatste lettergreep wanneer het woord eindigt op een medeklinker die niet een n of s is. Bekijk deze voorbeelden:

cantar (kan-tar) (zingen)

feliz (fe-lieth) (gelukkig)

Als een woord niet volgens deze regels beklemtoond is, dan kun je aan het klemtoonteken (´) zien waar je de klemtoon moet leggen.

Op zoek naar beklemtoonde klinkers

Het goede van een klemtoonteken is dat je alleen maar naar het woord hoeft te kijken om te weten waar de klemtoon moet komen.

Het klemtoonteken heeft geen invloed op de uitspraak van de klinker; het geeft alleen maar de plaats van de klemtoon aan.

Hieronder volgen een paar voorbeelden van woorden met een klemtoonteken:

balcón (bal-kon) (balkon)

fotógrafo (fo-to-ghra-fo) (fotograaf)

Het klemtoonteken in een tweeklank

Als een van de klinkers in een tweeklank een klemtoonteken heeft, krijgt die klinker de nadruk. Bekijk deze voorbeelden eens:

¡Adiós! (a-djos) (Daag!)

¡Buenos días! (bwe-nos die-as) (goedemorgen!)

¡Extra leesteken!

Heb je zojuist het bijzondere leesteken opgemerkt bij ¡Adiós! en ¡Buenos días!? Het Spaans geeft de aard (of toon) van een zin zowel aan het begin als aan het einde ervan aan. Een vraagzin begint daarom met een omgekeerd vraagteken, en een uitroep met een omgekeerd uitroepteken.

Voorzover wij weten, is het Spaans de enige taal die deze omgekeerde leestekens gebruikt. Handig is het wel, want je weet nu voordat je aan de zin begint hoe je je stem moet laten klinken.

Dit leesteken is het geschreven equivalent van de gebaren of gelaatsuitdrukkingen die we al pratend gebruiken. Probeer je dat eens voor te stellen bij de volgende voorbeelden:

¿Dónde está? (don-de es-ta) (Waar is dat?)

¡Qué maravilla! (ke ma-ra-bie-ja) (Wat prachtig!)