Roslund & Hellström

Drie seconden

Vertaald uit het Zweeds door Jasper Popma en Wendy Prins

Uitgeverij De Geus

breda 2012

Oorspronkelijke titel Tre sekunder, verschenen bij Piratförlaget

Oorspronkelijke tekst © Anders Roslund & Börge Hellström, 2009

Published by agreement with Salomonsson Agency

Eerste Nederlandstalige uitgave © Jasper Popma, Wendy Prins

en De Geus bv, Breda 2010

Deze editie © De Geus bv, Breda 2012

Omslagontwerp Mijke Wondergem

Omslagillustratie © Eric Thunfors

isbn 978 90 445 1992 1

nur 331

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de zesde druk, 2011.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

Voor Vanja

die onze boeken een beetje beter maakte

deel een

zondag

==
==
==

Een uur voor middernacht.

Het was laat in het voorjaar maar donkerder dan hij had verwacht. Dat kwam waarschijnlijk vooral door het water ver onder hem, haast zwart, een vlies dat het schijnbaar bodemloze aan het oog onttrok.

Hij hield niet van boten, of het was de zee waar hij niet veel mee had, hij had het altijd koud als het waaide zoals nu en Świnoujście langzaam uit het zicht verdween. Hij hield zich elke keer weer stevig aan de reling vast terwijl hij wachtte tot de huizen geen huizen meer waren, slechts vierkantjes die oplosten als de duisternis om hem heen steeds groter werd.

Hij was negenentwintig jaar en bang.

Achter zijn rug hoorde hij mensen lopen, ook onderweg, een nacht en een paar uurtjes slapen en ze zouden in een ander land ontwaken.

Hij leunde naar voren en sloot zijn ogen, het was net alsof elke reis iets rottiger was dan de vorige en zijn geest zich onderhand even bewust was van de gevaren als zijn lichaam, zijn handen die trilden en het zweet dat op zijn voorhoofd stond en zijn wangen die gloeiden hoewel hij het koud had in de agressieve snijdende wind. Over twee dagen. Over twee dagen zou hij hier weer staan, maar dan op weg terug, hij zou alweer vergeten zijn dat hij gezworen had het nooit meer te doen.

Hij liet de reling los en opende de deur die de kou voor warmte verruilde en hem naar een van de grote trappen leidde waar gezichten die hij niet kende zich naar hun hutten begaven.

Hij wilde niet slapen, hij kon niet slapen, nog niet.

De bar stelde niet veel voor, de mf Wawel was een van de grootste veerboten tussen Noord-Polen en Zuid-Zweden, maar hier, bekruimelde tafeltjes en stoelen met vier dunne stokjes als rugleuning, het was niet de bedoeling dat je erg lang bleef zitten.

Hij zweette nog steeds, zijn handen grepen naar de sandwich en het glas bier, hij staarde recht voor zich uit, probeerde hem niet te laten zien, de angst. Een paar slokken bier, een half stukje kaas, hij vocht nog steeds tegen de misselijkheid en had gehoopt dat een nieuwe smaak de andere zou uitwissen, eerst had hij een groot en vet stuk varkensvlees moeten eten, tot zijn maag aan de binnenkant van een zachte laag was voorzien, en daarna het gelige dat in bruin rubber was verpakt, ze hadden elke keer dat hij slikte hardop geteld, tweehonderd keer totdat de rubberen bolletjes zijn keel kapot hadden geschraapt.

‘Czy podać panu coś jeszcze?’

De jonge vrouw die serveerde keek hem aan, hij schudde zijn hoofd, vanavond niet, niets meer.

De hitte op zijn wangen was nu slechts een gevoel van verdoving, hij zag een bleek gezicht in de spiegel naast de kassa en schoof het bord met de onaangeroerde sandwich en het volle glas zo ver mogelijk van zich af, wees ernaar tot de serveerster het begreep en het bij de vaat zette.

‘Postawić ci piwo?’

Een man van zijn eigen leeftijd, lichtelijk aangeschoten, zo een die gewoon een praatje wil maken om zich niet eenzaam te hoeven voelen. Hij staarde net als eerder recht voor zich uit, naar het witte gezicht in de spiegel, draaide zich niet eens om, het was moeilijk in te schatten wie iets vroeg en waarom, iemand die dichtbij kwam zitten en net deed alsof hij dronken was en een biertje wilde aanbieden, kon iemand zijn die ook van het doel van zijn reis afwist. Hij legde twintig euro op het zilverkleurige schaaltje met de rekening en verliet het troosteloze vertrek met de lege tafeltjes en zinloze muziek.

Hij wilde schreeuwen van de dorst en zijn tong zocht naar meer speeksel om het droge even te bevochtigen, hij durfde niet te drinken, was zo bang voor de misselijkheid, bang dat hij niet alles wat hij had doorgeslikt binnen zou kunnen houden.

Hij moest dat doen, alles binnenhouden, anders, hij wist dat het zo werkte, was hij er geweest.

==
==
==

Hij luisterde naar de vogels zoals altijd aan het eind van de middag als de warme wind die ergens van de Atlantische Oceaan kwam langzaam plaatsmaakte voor weer een koude lenteavond. Het was het moment van de dag waar hij het meest van hield, hij had afgerond wat hij moest doen maar was allesbehalve moe en had daarom nog heel wat goede uren over voor hij in het smalle hotelbed moest kruipen om te proberen te slapen in de kamer die nog steeds alleen uit eenzaamheid bestond.

Erik Wilson liet de koelte tegen zijn gezicht stuiten, hij sloot kort zijn ogen voor de sterke schijnwerpers die het hele terrein onderdompelden in veel te wit licht. Hij leunde achterover en tuurde voorzichtig omhoog naar de grote rollen scherp prikkeldraad die het hoge hek nog hoger maakten en zette het eigenaardige gevoel dat het hek naar hem toe viel van zich af.

Een paar honderd meter verderop het geluid van een groep mensen die zich over het enorme felverlichte terrein met hard asfalt verplaatste.

Zes in het zwart geklede mannen voor, naast en achter een zevende.

Een even zwarte auto, die er langzaam achteraan reed.

Wilson volgde nieuwsgierig elke stap.

Transport van beveiligd object. Transport over open terrein.

Plotseling klonk er een ander geluid. Iemand die een wapen gebruikte. Iemand die schoten loste, één schot per keer, op de mensen die daar liepen. Erik Wilson stond stil, zag hoe de twee in het zwart geklede mannen die zich het dichtst bij het beveiligde object bevonden, zich boven op hem wierpen en hem tegen de grond drukten, hoe de vier andere zich omdraaiden in de richting van waar de schoten vandaan kwamen.

Ze deden hetzelfde wat Wilson deed, identificeerden het wapen door te luisteren.

Een kalasjnikov.

Vanuit een steeg tussen twee lage flats, veertig, misschien vijftig meter verderop.

De vogels die zonet hadden gezongen waren weg, zelfs de warme wind die zo dadelijk kouder zou worden was gevlucht.

Erik Wilson had van achter het hek overzicht over elke beweging, hij kon elke stilte horen. De mannen in het zwart beantwoordden het vuur en de auto trok snel op om vlak bij het beveiligde object tot stilstand te komen, in de schootslijn waarlangs nog steeds om de zoveel tijd vanuit de lage flats geschoten werd. Een paar seconden, niet meer, en het beveiligde lichaam was door een geopend portier op de achterbank van het voertuig getrokken en in de duisternis verdwenen.

‘Goed.’

De stem kwam van boven.

‘We zijn klaar voor vanavond.’

De luidsprekers zaten vlak onder de grote schijnwerpers. Ook de president van deze avond had het overleefd. Wilson rekte zich uit, hij luisterde, de vogels, ze waren er weer. Een merkwaardige plek. De derde keer dat hij hier was. fletc heette het, Federal Law Enforcement Training Center, in het uiterste zuiden van de staat Georgia, een militaire basis die eigendom was van de staat, een trainingscentrum voor Amerikaanse politieorganisaties: dea, atf, U.S. Marshals, de Border Patrol en deze hier, die de natie zojuist weer had gered, de Secret Service. Hij wist het zeker, bekeek het verlichte asfalt, het was hun auto geweest, hun team, ze oefenden vaak rond deze tijd.

Hij liep verder langs het hek, dat de grens vormde met een andere werkelijkheid. Ademhalen ging makkelijk, hij had het weer hier altijd al prettig gevonden, zo veel lichter, zo veel warmer dan het wachten op een zomer in Stockholm die nooit kwam.

Het zag eruit als een doodgewoon hotel, hij passeerde de lobby in de richting van het chique en kleurloze restaurant, maar bedacht zich en liep door naar de liften, op weg naar de elfde verdieping van het gebouw, dat gedurende enkele dagen, weken of maanden het gemeenschappelijke thuis was voor alle cursisten.

In zijn kamer was het benauwd en te warm. Hij deed het raam open, dat uitzag op het grote oefenterrein en keek even in het verblindende licht, hij zette de tv aan, zapte langs de kanalen, die allemaal hetzelfde programma uitzonden. Hij liet hem aanstaan, de tv zou aan blijven tot hij naar bed ging, het enige wat een hotelkamer bijna levend deed lijken.

Hij was rusteloos.

Een onrust ergens midden in zijn lichaam kroop vanuit zijn buik naar zijn benen naar zijn voeten en hij stond op van de rand van het bed, rekte zich uit, liep naar het bureau met de vijf mobiele telefoons, die met enkele centimeters tussenruimte naast elkaar lagen op het glanzende tafelblad, vijf identieke telefoons tussen de lamp met de iets te grote kap en de bureauonderlegger van donker leer.

Hij pakte ze op, bekeek het display, een voor een. De eerste vier: geen oproepen, geen berichten.

De vijfde: hij zag het al voor zijn hand hem had kunnen pakken.

Acht gemiste oproepen.

Allemaal vanaf hetzelfde nummer.

Zo had hij het georganiseerd. Naar deze telefoon inkomende gesprekken vanaf één enkel nummer. Vanaf deze telefoon uitgaande gesprekken naar één enkel nummer.

Twee niet-geregistreerde prepaidmobieltjes die alleen elkaar belden, als iemand het zou onderzoeken, als iemand hun mobiele telefoons te pakken zou krijgen, waren er geen namen, alleen twee telefoons waarmee gebeld werd door twee onbekende personen die niet konden worden getraceerd, nergens.

Hij keek naar de vier telefoons die nog op het bureau lagen. Allemaal met dezelfde constructie als deze hier, allemaal belden ze naar één onbekend nummer, allemaal werden ze vanaf één onbekend nummer gebeld.

Acht gemiste oproepen.

Erik Wilson hield de telefoon die bij Paula hoorde stevig vast.

Hij rekende. Het was in Zweden na middernacht. Hij belde het nummer.

Paula’s stem.

‘Je moet komen. Op vijf. Over exact een uur.’

Vijf.

Vulcanusgatan 15 en Sankt Eriksplan 17.

‘Dat gaat niet.’

‘Je moet komen.’

‘Dat gaat niet. Ik zit in het buitenland.’

Een zware ademhaling. Heel dichtbij. En duizenden kilometers ver weg.

‘Dan hebben we een heel groot probleem, Erik. Over twaalf uur hebben we een grote leverantie.’

‘Breek hem af.’

‘Te laat. Er zijn vijftien Poolse koeriers onderweg.’

Erik Wilson ging op de rand van het bed zitten, op dezelfde plek als daarnet, de sprei was licht verkreukeld.

Een grote afname.

Paula was diep in de groepering doorgedrongen, dieper dan wie ook waar hij ooit van had gehoord.

‘Je kapt ermee. Nu.’

‘Je weet dat het zo niet werkt. Je weet dat ik door moet gaan. Of twee kogels door mijn slaap krijg.’

‘Ik herhaal, kap ermee. Ik kan je niet, luister goed, ik kan je niet dekken. Kap er godverdomme mee!’

Het wordt altijd onaangenaam stil als iemand midden in een telefoongesprek heeft opgehangen. Wilson had die elektronische stilte nooit prettig gevonden. Iemand anders die bepaalt dat een gesprek is afgelopen.

Hij liep weer naar het raam, zocht in het felle licht dat het grote oefenterrein deed krimpen, bijna deed verdrinken in al dat wit.

Een stem die geforceerd had geklonken, haast bang.

Erik Wilson hield de mobiele telefoon nog steeds in zijn hand, hij keek ernaar, naar de stilte.

Paula zou het alleen afhandelen.

maandag

==
==
==

Hij had de auto midden op de Lidingöbrug stilgezet.

De zon had de duisternis een paar minuten over drie voor het eerst verbroken en had vervolgens geduwd en gedreigd en opgejaagd, waardoor het zwart pas aan het eind van de avond terug zou durven komen. Ewert Grens draaide het raampje open en keek uit over het water, ademde iets in dat nog koud was, terwijl de zonsopgang in ochtend veranderde en de duivelse nacht hem eindelijk met rust liet.

Hij reed verder naar de overkant en over het slapende eiland naar het gebouw dat zo schitterend op een rots lag, met uitzicht op de boten die ver eronder langsvoeren. Hij parkeerde op het lege asfalt, pakte de portofoon uit de oplader, bevestigde de microfoon aan de revers van zijn jas. Hij had hem altijd in de auto laten liggen als hij bij haar op bezoek ging, geen enkele oproep was belangrijker geweest dan hun gesprekken, maar nu, nu was er geen gesprek meer dat verstoord kon worden.

Ewert Grens was negenentwintig jaar lang één keer per week naar het verpleegtehuis gereden en was daar vervolgens niet mee opgehouden. Hoewel er nu iemand anders in haar kamer woonde. Hij liep naar het raam dat het hare was geweest, waar zij had zitten kijken naar het leven dat verderging en waar hij naast haar had gezeten om te proberen te begrijpen waar ze eigenlijk naar zocht.

De enige mens die hij ooit had vertrouwd.

Hij miste haar zo, die godvergeten leegte klemde zich aan hem vast, hij rende nachtenlang, maar de leegte kwam achter hem aan, hij kon hem niet van zich afschudden, hij schreeuwde ertegen maar de leegte bleef, had zich in hem genesteld, hij had geen idee hoe zo’n leegte kon verdwijnen.

‘Meneer Grens.’

Haar stem kwam bij de glazen deur vandaan die vaak openstond als het mooi weer was en alle rolstoelen rond de tafels op het terras werden gezet. Susann, de student geneeskunde die volgens het naamkaartje op haar witte jas inmiddels arts-assistent was geworden, die met Anni en hem was meegereisd op die boot langs de scherenkust en hem ervoor had gewaarschuwd niet te veel te hopen.

‘Hallo.’

‘Je bent er weer.’

‘Ja.’

Hij had haar al heel lang niet meer gezien, sinds de tijd dat Anni nog leefde.

‘Waarom doe je dit?’

Hij keek naar het lege raam.

‘Waar heb je het over?’

‘Waarom doe je jezelf dit aan?’

De kamer was donker, degene die er woonde sliep nog.

‘Ik begrijp je niet.’

‘Ik heb je hier al twaalf dinsdagen achter elkaar gezien.’

‘Is dat soms verboden?’

‘Dezelfde dag van de week, hetzelfde tijdstip. Net als vroeger.’

Ewert Grens gaf geen antwoord.

‘Net als toen ze nog leefde.’

Susann ging een trede lager staan.

‘Je kwelt jezelf.’

Ze verhief haar stem.

‘Verdriet te moeten dragen is één ding. Maar je kunt het niet in een rooster proppen. Je leeft niet mét je verdriet. Je leeft vóór je verdriet. Je houdt het vast, je verschuilt je erachter. Begrijp je het niet, meneer Grens? Dat waar je bang voor bent is al gebeurd.’

Hij zocht in het donkere raam, hij zag zichzelf, de zon weerspiegelde een oudere man, die niet wist wat hij moest zeggen.

‘Je moet haar loslaten. Je moet verder. Zonder rooster.’

‘Ik mis haar zo.’

Susann verliet de trap, pakte de klink van de terrasdeur vast, ze wilde hem dichtdoen maar stopte halverwege, riep.

‘Ik wil je hier nooit meer zien!’

==
==
==

Het was een mooi appartement op de vierde verdieping van Västmannagatan 79. Drie ruime kamers in een oud pand, een hoog plafond, gepolijste houten vloeren, een licht geheel met ook ramen aan de kant van de Vanadisvägen.

Piet Hoffmann stond in de keuken, opende de koelkast en nog een pak melk.

Hij keek naar de man op de grond, die met zijn hoofd boven een rode plastic emmer hing. Een losertje uit Warschau, kruimeldief en drugsverslaafd, puisterig, slecht opgelapt gebit, kleren die hij al te lang droeg. Hij schopte hem met de harde punt van zijn schoen in zijn zij, de stinkende gozer viel om en gaf eindelijk over, witte melk met bruine bolletjes rubber over zijn broek en de glimmende keukenvloer van een soort marmer.

Hij moest meer drinken. Napij się kurwa. En hij moest meer overgeven.

Piet Hoffmann gaf hem nog een schop maar minder hard, het bruine rubber zat om elke capsule gewonden om de maag tegen tien gram amfetamine te beschermen en hij wilde niet het risico lopen dat er ook maar één gram op een verkeerde plek terecht zou komen. De stinkende man aan zijn voeten was een van de vijftien geprepareerde koeriers die afgelopen nacht en ochtend ieder ongeveer tweeduizend gram hadden vervoerd via de mf Wawel uit Świnoujście en de trein uit Ystad, zonder weet te hebben van de veertien anderen die de grens waren overgestoken en nu op verschillende plaatsen in Stockholm zaten te wachten om geleegd te worden.

Hij had lang geprobeerd rustig te blijven praten, dat had zijn voorkeur, maar nu schreeuwde hij steeds pij do cholery harder terwijl hij die loser schopte, hij moest verdomme het hele klotepak melk leegdrinken, hij moest verdomme pij do cholery genoeg capsules uitkotsen om de koper te laten controleren en taxeren.

De magere man huilde.

Zijn broek en overhemd zaten onder de vlekken en zijn puistige gezicht was net zo wit als de vloer waarop hij lag.

Piet Hoffmann schopte hem niet meer. Hij had de donkere dingetjes die in de melk ronddreven geteld en had er nu niet meer nodig. Hij viste het bruine rubber op, twintig bijna ronde bolletjes, die hij met latex handschoenen aan bij het aanrecht afspoelde onder de kraan en daarna kapotpeuterde, tot er twintig kleine capsules op een van de porseleinen borden uit het keukenkastje lagen.

‘Er is meer melk. En er zijn allemaal dozen met pizza’s. Je blijft hier. Je drinkt en eet en kotst. We wachten op de rest.’

De woonkamer was warm, bedompt, de drie mannen die aan een lange, donkere eikenhouten tafel zaten, zweetten allemaal, te veel kleren en te veel adrenaline, hij zette de balkondeur open en stond roerloos terwijl een koele wind verbruikte lucht naar buiten liet.

Piet Hoffmann sprak Pools, op verzoek van de twee die moesten begrijpen wat hij zei.

‘Hij heeft nog achttienhonderd gram. Zorg dat jullie het in handen krijgen. En betaal hem als hij klaar is. Vier procent.’

Ze leken behoorlijk op elkaar, halverwege de veertig, donkere pakken die duur waren maar er goedkoop uitzagen, geschoren hoofden waarop van dichtbij duidelijk een krans muisgrijs haar van een dag oud te zien was, afwezige, vreugdeloze ogen en geen van beiden glimlachte vaak, eigenlijk had hij nog nooit een van hen zien lachen. Ze deden wat hij zei, verdwenen naar de keuken om de koerier die daar lag te kotsen te legen, het was immers zijn leverantie en geen van hen had zin om in Warschau te moeten vertellen dat een koop was verkloot.

Hij richtte zich tot de derde man aan de tafel, sprak voor het eerst Zweeds.

‘Dit zijn twintig capsules. Twee ons. Genoeg om de waarde vast te stellen.’

Hij keek naar iemand die lang, blond, goedgetraind en van zijn eigen leeftijd was, een jaar of vijfendertig. Iemand met een zwarte spijkerbroek en een wit T-shirt en veel zilver om zijn vingers, polsen, nek. Iemand met poging tot moord en vier jaar in Tidaholm en met twee zware mishandelingen en zevenentwintig maanden in Mariefred. Alles klopte. En toch was er dat gevoel waar hij de vinger niet op kon leggen, alsof de koper verkleed was, alsof hij acteerde en dat niet goed genoeg deed.

Piet Hoffmann bleef naar hem kijken terwijl de man een scheermesje uit zijn broekzak haalde, een van de capsules in de lengte opensneed en zich over het porseleinen bord boog om aan de inhoud te ruiken.

Dat gevoel. Het was er nog.

Maar misschien was de man die daar zat en wilde kopen gewoon high. Of nerveus. Of misschien was dit de reden waarom Piet midden in de nacht naar Erik had gebeld, de sterke indruk dat er iets niet klopte maar wat hij niet over de telefoon had kunnen verwoorden.

De geur van bloemen, tulpen.

Hoffmann zat twee stoelen verderop maar rook het duidelijk.

De koper had de geelwitte harde massa kapotgehakt tot iets wat op poeder leek, had het op het scheermesje geschoven en in een leeg glas gegooid. Hij zoog met een spuit twintig milliliter water op en spoot het in het glas boven op het poeder, dat oploste en in een heldere maar stroperige vloeistof veranderde. Hij knikte, tevreden. Het was snel opgelost. Het was een heldere vloeistof geworden. Het was amfetamine en het was net zo sterk als de verkoper had beloofd.

‘Tidaholm. Vier jaar. Dat zei je toch?’

Het had er professioneel uitgezien. Maar het voelde nog steeds niet goed.

Piet Hoffmann trok het bord met de capsules naar zich toe, wachtte op antwoord.

‘Zevenennegentig tot tweeduizend. Maar ik heb maar drie jaar gezeten. Goed gedrag.’

‘Welke afdeling?’

Hoffmann bestudeerde het gezicht van de koper.

Geen zenuwtrekkingen, geen geknipper, geen andere tekenen van nervositeit.

Hij sprak Zweeds met een licht accent, een buurland, Piet gokte op Deens, misschien Noors. Hij stond plotseling op, een geïrriteerde hand iets te dicht bij Piets gezicht. Het zag er nog steeds goed uit, maar kwam te laat, zoiets voel je, hij had al veel eerder gekrenkt moeten zijn, had al vanaf het begin met die hand voor zijn gezicht moeten wapperen, vertrouw je me niet, zakkenwasser.

‘Je hebt het vonnis al gezien. Of niet soms?’

Het was alsof hij spéélde dat hij geïrriteerd was.

‘Nog een keer. Welke afdeling?’

‘Gebouw C. Zevenennegentig tot negenennegentig.’

‘Gebouw C. Waar?’

En hij deed het te laat.

‘Jezus, wat wil je nou, man?’

‘Wáár?’

‘Gebouw C. In Tidaholm hébben de afdelingen geen nummers.’

Hij glimlachte.

Piet Hoffmann glimlachte terug.

‘Met wie heb je gezeten?’

‘Nu is het verdomme genoeg!’

De koper verhief zijn stem, hij moest nog geïrriteerder klinken, nog erger gekrenkt.

Hoffmann hoorde iets anders.

Iemand die onzeker klonk.

‘Gaan we hiermee door of niet? Ik dacht dat je me gevraagd had hier te komen omdat je iets wou verkopen?’

‘Met wie heb je gezeten?’

‘Skåne. Mio. Josef Libanon. Virtanen. Greven. Hoeveel namen wil je hebben?’

‘Wie nog meer?’

Hij stond nog steeds, deed een eerste stap in Hoffmanns richting.

‘Ik kap ermee.’

Hij ging vlak bij hem staan, het zilver om zijn pols en vingers schitterde terwijl hij zijn hand voor Piet Hoffmanns gezicht hield.

‘Je krijgt er niet meer. Zo is het genoeg. Jij bepaalt of we doorgaan.’

‘Josef Libanon is definitief uitgewezen en verdwenen toen hij drieënhalve maand geleden in Beiroet aankwam. Virtanen heeft afgelopen jaar met tbs in Säter gezeten en zit kwijlend en onbereikbaar in een chronische psychose. Mio ligt begraven …’

De twee in dure pakken en met geschoren hoofden hadden luide stemmen gehoord en de keukendeur geopend.

Hoffmann gebaarde hun niet dichterbij te komen.

‘Mio ligt met twee schoten door de linkerkant van zijn achterhoofd begraven in de zandgroeve bij Ålstäket op Värmdö.’

Nu waren er in de kamer drie personen die een vreemde taal spraken.

Piet Hoffmann zag dat de koper om zich heen keek, dat hij naar een vluchtweg zocht.

‘Josef Libanon, Virtanen, Mio. Ik ga verder met Skåne, die heeft zich kapotgezopen, weet niet meer of hij in Tidaholm heeft gezeten of dat het Kumla was of misschien Hall. En Greven … is door het personeel losgesneden toen hij in het huis van bewaring Härnösand aan een laken hing. Dat waren je vijf namen. Je hebt ze goed uitgekozen. Omdat niet een kan bevestigen dat jij ook hebt gezeten.’

Een van de mannen in donker pak, de man die Mariusz heette, deed een stap naar voren, een pistool in zijn hand, een zwarte Radom, Poolse makelij, hij zag er nieuw uit toen hij hem tegen het hoofd van de koper zette. Piet Hoffmann uspokój się do diabła schreeuwde tegen Mariusz, hij schreeuwde meerdere uspokój się do diabła keren, Mariusz moest zich godverdomme uspokój się do diabła niet zo opwinden, geen fokking lopen tegen iemands slaap.

Een duim tegen de veiligheidspal, Mariusz duwde hem langzaam naar achteren, lachte en liet het pistool zakken, en Hoffmann ging verder, in het Zweeds.

‘Weet je wie Frank Stein is?’

Hoffmann keek de koper aan. Ogen die er geïrriteerd, gekrenkt, nu zelfs razend uit zouden moeten zien.

Ze keken angstig en gestrest en de arm met het zilver probeerde het te verbergen.

‘Je weet dat ik hem ken.’

‘Mooi. Wie is hij?’

‘Gebouw C. Tidaholm. Een zesde naam. Tevreden?’

Piet Hoffmann pakte zijn mobiele telefoon van de tafel.

‘Misschien wil je hem dan even spreken? Omdat jullie samen hebben gezeten?’

Hij hield het mobieltje voor het gezicht, fotografeerde ogen die hem in de gaten hielden en belde een nummer dat hij uit zijn hoofd had geleerd. Ze namen elkaar in stilte op terwijl hij de foto opstuurde en het nummer opnieuw intoetste.

De twee in pak, Mariusz en Jerzy, spraken verhit met elkaar. Z drugiej strony. Mariusz moest zich verplaatsen, hij moest aan de andere kant gaan staan, rechts van de koper. Blizej głowy. Hij moest nog dichterbij gaan staan, het wapen omhoogbrengen, tegen de rechterslaap houden.

‘Neem me niet kwalijk, mijn vrienden uit Warschau zijn een beetje nerveus.’

Er werd opgenomen.

Piet Hoffmann sprak kort en stak daarna zijn mobiele telefoon naar voren.

Een foto van een man met lang donker haar dat hij in een staart droeg, en met een gezicht dat er niet meer zo jong uitzag als het was.

‘Hier. Frank Stein.’

Hoffmann ontmoette onrustige ogen tot ze wegkeken.

‘En jij … jij beweert nog steeds dat jullie elkaar kennen?’

Hij zette de telefoon uit en legde hem op tafel.

‘Mijn twee vrienden spreken geen Zweeds. Dit zeg ik alleen tegen jou.’

Een korte blik op de twee, die zonet dichterbij waren gekomen en hadden overlegd aan welke kant ze moesten staan als ze de loop op het hoofd van de koper richtten.

‘Jij en ik hebben een probleem. Omdat jij niet bent wie je beweert te zijn. Ik geef je twee minuten om te vertellen wie je bent.’

‘Ik begrijp niet wat je bedoelt.’

‘Niet zo. Geen gelul. Daar is het te laat voor. Vertel godverdomme gewoon wie je bent. En nu meteen. Want in tegenstelling tot mijn vrienden ben ik van mening dat lijken problemen opleveren en dat ze erg slecht betalen.’

Ze wachtten. Op elkaar. Tot iemand harder zou praten dan het monotone, smakkende geluid dat uit de mond van de man kwam die zijn Radom harder tegen de dunne huid van het gezicht drukte.

‘Je hebt redelijk je best gedaan om een geloofwaardige achtergrond te verzinnen en je weet dat je verzinsel zojuist is doorgeprikt toen je onderschatte met wie je te maken had. Deze organisatie is opgebouwd rond officieren van de Poolse inlichtingendienst en ik kan alles wat ik over je wil weten natrekken. Ik kan vragen waar je op school hebt gezeten en jij kunt volgens je ingestudeerde verhaallijn antwoorden, maar één telefoontje en ik weet of het klopt. Ik kan vragen hoe je moeder heet, of je hond is ingeënt, wat de kleur is van je nieuwe koffiezetapparaat. Eén telefoontje en ik weet of het klopt. Dat heb ik daarnet gedaan, een telefoontje gepleegd. En Frank Stein kende je niet. Jullie hebben niet samen in Tidaholm gezeten omdat jij daar nooit gezeten hebt. Je vonnis was een leugen om hier bij ons aan te kunnen schuiven en net te doen alsof je onversneden amfetamine wilde kopen. Dus nog één keer. Vertel wie je bent. En misschien, heel misschien, lukt het me dan om deze twee over te halen niet te schieten.’

Mariusz hield de kolf van het pistool stevig vast, het smakkende geluid klonk sneller, luider, hij had niet begrepen waar Hoffmann en de koper het over hadden, maar hij begreep dat er iets op springen stond. Hij schreeuwde in het Pools, waar hebben jullie het over, wie is die vent, en ontgrendelde zijn wapen.

‘Oké.’

De koper voelde de muur van acute agressiviteit, de rusteloze, onberekenbare agressie.

‘Ik ben van de politie.’

Mariusz en Jerzy spraken geen Zweeds.

Maar een woord als ‘politie’ had geen vertaling nodig.

Ze schreeuwden weer naar elkaar, vooral Jerzy, hij schreeuwde tegen Mariusz dat hij godverdomme moest schieten, terwijl Piet Hoffmann zijn armen in de lucht stak en een stap dichterbij kwam.

‘Achteruit jullie!’

‘Hij is van de politie!’

‘Ik regel dit hier!’

‘Nu niet!’

Piet Hoffmann vloog naar ze toe maar zou niet op tijd zijn en de man die het metaal tegen zijn hoofd voelde drukken wist dat, hij trilde, zijn gezicht was verwrongen.

‘Ik ben van de politie, man, haal hem weg!’

Jerzy had zijn stem weliswaar iets laten dalen en was bliżej bijna rustig toen hij Mariusz instrueerde om dichtbij te gaan staan en z drugiej strony weer van kant te wisselen, het was ondanks alles toch beter om door de andere slaap te schieten.

==
==
==

Hij lag nog in bed, het was zo’n ochtend waarop zijn lichaam weigerde wakker te worden en de wereld te ver weg was.

Erik Wilson ademde de vochtige lucht in.

Het was nog steeds koud toen het openstaande raam de vroege ochtend van Zuid-Georgia binnenliet, maar het zou snel warm worden, nog warmer dan gisteren. Hij probeerde de bladen van de grote plafondventilator die boven zijn hoofd draaide te volgen, maar gaf het op toen zijn ogen begonnen te tranen. Hij had steeds een uur kunnen slapen. Ze hadden elkaar afgelopen nacht vier keer gesproken en Paula had bij elk gesprek gejaagder geklonken, een stem met een vreemde klank, gestrest en verward, op een manier die aan vluchten deed denken.

Hij hoorde de bekende geluiden van het grote oefenveld van fletc nu al een tijdje, het moest dus al zeven uur zijn geweest, vroeg in de middag in Zweden, ze zouden gauw klaar zijn.

Hij kwam half overeind, een kussen in zijn rug. Hij kon vanuit zijn bed door het raam naar buiten kijken naar de dag die al lang was gearriveerd. Het harde asfalt waar de Secret Service gisteren een president had beveiligd en gered, was weliswaar leeg, alleen de stilte na de geacteerde schotenwisseling galmde nog na, maar een paar honderd meter verderop, op het volgende oefenterrein, waren een paar wakkere leden van de Border Patrol in touw, militairachtige uniformen die naar een groen-witte helikopter renden die vlak naast hen landde, Erik Wilson telde acht man die aan boord klommen en in de lucht verdwenen.

Hij stapte uit bed en nam een koude douche en dat hielp bijna, de nacht werd duidelijker, de gesprekken vol angst.

Ik wil dat je ermee kapt.

Je weet dat dat niet gaat.

Je riskeert tien tot veertien jaar.

Als ik dit niet afmaak, Erik, als ik me nu terugtrek, als ik dat zonder aannemelijke verklaring doe … riskeer ik nog meer. Mijn leven.

Erik Wilson had tijdens elk gesprek en op verschillende manieren geprobeerd uit te leggen dat een leverantie en een verkoop niet konden en niet mochten plaatsvinden zonder zijn dekking. Het had niets uitgehaald, niet nu de koper en de verkoper en de koeriers allemaal al in Stockholm waren.

Het was te laat geweest om de leverantie te stoppen.

Hij zou nog net snel kunnen ontbijten, pannekoeken met bosbessen, bacon, dat lichte, luchtige brood. Een kop zwarte koffie en The New York Times. Hij zat altijd aan hetzelfde tafeltje, in een rustige hoek van de grote eetzaal, hij hield de vroege ochtend graag voor zichzelf.

Hij had nooit eerder iemand zoals Paula gehad, iemand die zo diep in een organisatie was doorgedrongen, iemand die zo scherpzinnig, alert en koel was, op dit moment had hij er vijf met wie hij samenwerkte en Paula was beter dan al die anderen samen, te goed om crimineel te zijn.

Nog een kop zwarte koffie, hij haastte zich naar zijn kamer, hij was laat.

Buiten zijn open raam gonsde de groen-witte helikopter hoog boven de grond, drie uniformen van de Border Patrol hingen aan de staaldraadkabel die eronderuit kwam, met zo’n meter tussenruimte klommen ze omlaag naar ‘gevaarlijk grensgebied’ vlak bij de grens met Mexico, nog een oefening, altijd een oefening hier. Erik Wilson verbleef al een kleine week op de militaire basis in het oosten van de vs, deze keer had hij nog twee weken van de cursus voor Europese politieagenten over informatie, infiltratie, getuigenbescherming te gaan.

Hij deed het raam dicht, de schoonmaaksters vonden het vervelend als het openstond, dat had met het nieuwe airconditioningsysteem van het officiershotel te maken, dat deed het niet meer als iedereen op eigen houtje ventileerde. Hij trok een schoon overhemd aan, zag in de spiegel een lange en vrij blonde man van middelbare leeftijd die al onderweg had moeten zijn naar een dag binnen zitten in de schoolbanken met politieagenten uit vier Amerikaanse deelstaten als medecursisten.

Hij bleef staan. Drie minuten over acht. Ze zouden nu klaar moeten zijn.

Paula’s telefoon was de meest rechtse van de vijf mobiele telefoons op het bureau en had net als de andere maar één voorgeprogrammeerd nummer.

Erik Wilson kreeg niet eens de kans om te vragen.

‘Het is helemaal mis.’

==
==
==

Sven Sundkvist had de lange, donkere en soms vrij stoffige gang van de afdeling Recherche nooit leren waarderen. Zijn hele volwassen leven werkte hij al bij de Citypolitie en hij had vanuit een kamer aan het eind van de gang, niet ver van de postvakjes en de broodjesautomaat vandaan, elk strafbaar feit uit het Wetboek van Strafrecht onderzocht. Deze ochtend was hij op weg door het stoffige donker toen hij langs de openstaande deur van de kamer van zijn baas kwam en plotseling bleef staan.

‘Ewert?’

De grote en nogal logge man kroop langs een van de muren van de kamer.

Sven klopte voorzichtig op de deurpost.

‘Ewert?’

Ewert Grens hoorde hem niet. Hij kroop verder langs een paar grote bruine kartonnen dozen en Sven onderdrukte een gevoel van onbehagen. Hij had de luidruchtige hoofdrechercheur een keer eerder op een andere vloer van het politiebureau aangetroffen, achttien maanden geleden, Grens had toen in de kelder gezeten met een stapel papieren van een oud onderzoek in zijn armen en had langzaam twee zinnen herhaald. Ze is dood. Ik heb haar gedood. Een zevenentwintig jaar oud vooronderzoek over geweld tegen een ambtenaar, een jonge politieagente die zwaargewond was geraakt en nooit meer buiten een verpleegtehuis zou kunnen leven. Toen Sven Sundkvist het rapport later las, was zijn blik op verscheidene plaatsen bij haar naam blijven hangen. Anni Grens. Hij had nooit geweten dat ze getrouwd waren geweest.

‘Ewert, waar ben je mee bezig?’

Hij stopte iets in de grote bruine kartonnen dozen. Zoveel kon hij zien. Maar niet wat. Sven Sundkvist klopte weer aan. Het was doodstil in de kamer, en toch, Ewert Grens hoorde hem niet.

Het was een merkwaardige tijd geweest.

Ewert had net als alle andere rouwenden eerst met ontkenning gereageerd – het is niet gebeurd – daarna met woede – waarom doen ze me dit aan – en was daarna niet in staat geweest aan de volgende fase te beginnen, hij was in de woede blijven steken, zijn manier om met de meeste dingen om te gaan. Ewerts rouwproces was waarschijnlijk nog maar net begonnen, een paar weken geleden, hij was niet meer zo woedend als eerst, meer in zichzelf gekeerd, bedachtzamer, hij praatte minder en dacht waarschijnlijk meer na.

Sven ging de kamer binnen. Ewert hoorde hem, draaide zich niet om maar zuchtte luid zoals hij deed als hij geïrriteerd was. Er zat hem iets dwars. Niet Sven, maar sinds het bezoek aan het verpleegtehuis, wat hem anders altijd rust gaf, zat hem al iets dwars. Susann, de student geneeskunde die daar al zo lang werkte en Anni zo goed had verzorgd en nu arts-assistent was geworden, haar commentaar, haar afwijzing, je kunt je verdriet niet in een rooster proppen, het was erg makkelijk voor een meisje in Lidingö om rond te rennen en haar vijfentwintigjarige levenswijsheid om zich heen te strooien, dat waar je bang voor bent is al gebeurd, wat wist zij godverdomme van eenzaamheid?

Hij was harder dan hij van plan was geweest weggereden bij het verpleegtehuis, was regelrecht naar het magazijn in het politiebureau gegaan, had vier verhuisdozen gehaald en was zonder te weten waarom doorgelopen naar zijn kamer, die hij al had zo lang hij zich kon herinneren. Daarna had hij een tijdje voor de boekenkast achter zijn bureau gestaan met daarin het enige dat iets voor hem betekende: de cassettebandjes met muziek van Siw Malmkvist die hij zelf had opgenomen en gemixt, de nog altijd fris gekleurde platenhoesjes uit de jaren zestig, de foto’s van Siw die hij op een avond in het amusementspark Folkets Park in Kristianstad genomen had, alle dingen die hoorden bij de tijd dat het goed was.

Hij was begonnen met inpakken, had alles in krantenpapier gewikkeld en doos voor doos opgestapeld.

‘Ze is er niet meer.’

Ewert Grens zat op de grond en staarde naar het bruine karton.

‘Hoor je wat ik zeg, Sven? Ze zal nooit meer in deze kamer zingen.’

Ontkenning, woede, verdriet.

Sven Sundkvist stond vlak achter zijn baas en zag een kale kruin en vervolgens beelden van alle keren dat hij had gewacht terwijl Ewert in zijn eentje in zijn kamer langzaam heen en weer had gewiegd onder de tamelijk treurige lamp, ’s ochtends vroeg of ’s avonds laat had hij daar op de stem van Siw Malmkvist met iemand staan dansen die er niet was, hij had haar stevig in zijn armen gehouden. Sven vermoedde dat hij de irritante muziek zou gaan missen, de teksten die zich aan hem hadden opgedrongen tot hij ze uit zijn hoofd zacht voor zich heen had gezongen, een speciaal deel van alle jaren die hij met Ewert Grens had samengewerkt.

Hij zou de beelden missen.

Hij zou lachen omdat ze eindelijk weg waren.

Ewert liep al zijn hele volwassen leven met twee krukken. Anni. Siw Malmkvist. Nu zou hij zelf gaan lopen. Dat was vast waarom hij rondkroop over de vloer.

Sven ging op de aftandse bezoekersbank zitten en keek toe hoe hij de laatste doos optilde en boven op de twee andere in een hoek van de kamer zette en hem moeizaam en omstandig dichttapete. Ewert Grens was bezweet en vastberaden, hij duwde tegen de kartonnen dozen tot ze precies stonden waar hij ze wilde hebben, en Sven wilde vragen hoe het eigenlijk met hem ging maar deed het niet, dat zou niet goed zijn geweest, bezorgdheid te tonen vooral omwille van zichzelf, en waar Ewert nu mee bezig was zei al genoeg, hij was op weg maar was zich daar nog niet van bewust.

‘Wat heb je gedaan?’

Ze had niet geklopt.

Ze was zo de kamer binnengestapt en plotseling blijven staan toen de muziek ontbrak en de plank in de kast bij het bureau een gapend gat was.

‘Ewert? Wat heb je gedaan?’

Mariana Hermansson keek naar Sven, die eerst een hoofdbeweging naar het gat maakte en daarna naar drie gestapelde dozen. Ze was nog nooit in zijn kamer geweest zonder de muziek te horen, het verleden, Siw Malmkvist, ze herkende de kamer niet, niet zonder dat geluid.

‘Ewert …’

‘Is er iets?’

‘Ik wil weten wat je gedaan hebt.’

‘Ze is er niet meer.’

Hermansson liep naar de lege plank, haalde haar vinger langs de rechte randen stof die waren achtergebleven na de cassettebandjes, de stereo-installatie, de luidsprekers en zelfs de zwart-witfoto van de zangeres, die al die jaren op dezelfde plek had gestaan.

Ze veegde een pluk stof bij elkaar, verborg hem in haar hand.

‘“Ze” is er niet?’

‘Nee.’

‘Wie?’

‘Zij.’

‘Wie? Anni? Of Siw Malmkvist?’

Ewert draaide zich voor het eerst om en keek haar aan.

‘Is er iets, Hermansson?’

Hij zat nog steeds op de grond, leunde tegen de dozen en de muur. Hij had nu bijna anderhalf jaar gerouwd en was heen en weer geslingerd tussen instorting en gekte. Het was een afschuwelijke tijd geweest en ze had hem meermalen gevraagd om op te rotten en even zo vaak had ze hem naderhand haar excuses aangeboden. Ze had het een paar keer bijna opgegeven en ontslag genomen om te ontkomen aan de schijnbaar eindeloze verbittering van deze beschadigde man. Ze was langzaam gaan geloven dat hij op een dag het bijltje erbij neer zou gooien en helemaal kapot zou gaan, zou gaan liggen om nooit meer overeind te komen. Maar dit gezicht, midden in de pijn stond iets doelbewusts te lezen, een vastberadenheid die zo lang weg was geweest.

Een paar kartonnen dozen, een groot gat in een boekenkast, zulke dingen konden onverwacht opluchting brengen.

‘Ja. Er is iets. Er is net een alarm binnengekomen. Västmannagatan 79.’

Hij luisterde, ze voelde het, hij luisterde naar haar op die intense manier die ze al bijna vergeten was.

‘Een liquidatie.’

==
==
==

Piet Hoffmann keek door een van de grote ramen van het mooie appartement naar buiten. Het was een andere woning in een ander deel van de binnenstad van Stockholm, maar ze leken wel op elkaar, beide met drie zorgvuldig gerenoveerde kamers en beide met een hoog plafond en lichte muren. Maar hier lag geen potentiële koper op de gepolijste houten vloer met één groot gat in zijn ene slaap en twee in de andere.

Op het brede trottoir onder hem stonden groepjes mensen, opgedoft en vol verwachting, op weg naar een middagvoorstelling in het grote theater, iets lichtvoetigs en slapstickachtigs, mensen die op een podium deuren in en uit liepen en hun teksten schreeuwden.

Soms verlangde hij naar zo’n leven, alleen het alledaagse, alleen gewone mensen die samen gewone dingen deden.

Hij verliet het opgedofte en verwachtingsvolle publiek en het raam met uitzicht op de Vasagatan en de Kungsbrug, liep door de grote kamers van het appartement, zijn kamer, het kantoor met het antieke bureau, twee afgesloten wapenkasten en een open haard die het nu echt goed deed. Hij hoorde de laatste koerier in de keuken overgeven, ze was nu al een hele tijd bezig, ze was het niet gewend, het wende pas na een paar reizen. Hij liep erheen, Jerzy en Mariusz stonden met gele latex handschoenen aan bij het aanrecht en pakten het ene na het andere rubberen balletje dat de jonge vrouw met melk en nog iets anders in de twee emmers op de vloer voor zich had uitgekotst. Ze was de vijftiende en laatste koerier. De eerste hadden ze aan de Västmannagatan geleegd, de rest hadden ze hier moeten legen. Piet Hoffmann vond het niet prettig. Dit appartement was zijn bescherming, zijn dekmantel, hij wilde niet dat het in verband kon worden gebracht met drugs of Polen. Maar ze hadden haast gehad. Het was finaal uit de hand gelopen. Er was een mens door zijn slaap geschoten. Hij bestudeerde Mariusz, de man met het geschoren hoofd en het dure pak had een paar uur geleden iemand doodgeschoten, maar liet niets blijken, hij kon het niet, of hij was gewoon professioneel. Hoffmann was niet bang voor hem en hij was niet bang voor Jerzy, maar hij had respect voor hun grenzeloosheid, als hij ze had verontrust, achterdocht over zijn loyaliteit had gewekt, het schot dat gelost was had dan net zo goed zijn eigen hoofd kunnen raken.

Boosheid wakkerde frustratie aan, die onbehagen aanwakkerde, hij had moeite om stil te staan door deze stroom van emoties.

Hij was erbij geweest en hij had het niet kunnen verhinderen.

Het verhinderen zou zijn eigen dood hebben betekend.

Dus was er een ander gestorven.

De jonge vrouw voor hem was klaar. Hij kende haar niet, ze hadden elkaar nooit eerder ontmoet. Het was genoeg dat hij wist dat ze Irina heette en dat ze uit Gdansk kwam, dat ze zevenentwintig was en studeerde en risico’s nam die zo groot waren dat ze het niet begreep. Ze was een perfecte koerier. Zulke types zochten ze, dit soort. Je had natuurlijk die anderen, de junks die met duizenden uit de buitenwijken van de grote steden kwamen, bereid om hun lichaam als container te gebruiken voor nog minder geld dan wat iemand als zij kreeg, maar ze hadden geleerd geen drugsverslaafden te gebruiken, die waren onbetrouwbaar en zorgden er vaak voor dat ze in hun eentje al over hun nek gingen ver voordat de eindbestemming was bereikt.

Binnen in hem de boosheid en de frustratie en het onbehagen, eigenlijk meerdere gevoelens, meerdere gedachten.

Het was geen operatie geworden. Maar een leverantie waar hij geen controle over had.

Ze hadden geen resultaat geboekt. De twee Polen hadden rond deze tijd al terug moeten zijn in Warschau, zijn werktuig om nog een samenwerkingspartner in kaart te brengen en te identificeren.

Ze hadden geen deal gesloten. Ze hadden voor niets vijftien koeriers binnengehaald, tien ervaren koeriers die ze al eens eerder hadden gebruikt met elk tweehonderd capsules, en vijf nieuwe met elk honderdvijftig capsules, in totaal meer dan zevenentwintig kilo zuivere amfetamine direct uit de fabriek, wat versneden voor verkoop op straat eenentachtig kilo speed à honderdvijftig kronen de gram opleverde.

Maar zonder dekking was het geen operatie geworden, was er geen resultaat, zelfs geen deal.

Het was een ongecontroleerde leverantie geworden die eindigde met een moord.

Piet Hoffmann knikte kort naar de jonge, bleke vrouw, die Irina heette. Het geld had sinds ’s ochtends in kant-en-klare opgerolde stapeltjes in zijn broekzak gezeten, hij haalde het laatste stapeltje tevoorschijn, bladerde door de bankbiljetten, ze moest zien dat het klopte. Ze was een van de nieuwe koeriers en had nog niet de capaciteit die de organisatie verwachtte, ze had op haar eerste reis nog maar vijftienhonderd gram geleverd, in versneden en verkoopbare vorm drie keer zo veel, met een totale waarde van zeshonderdvijfenzeventigduizend kronen.

‘Je vier procent. Zevenentwintigduizend kronen. Maar ik rond het af naar boven. Drieduizend euro. Als je de volgende keer meer durft te slikken verdien je meer. Bij elke leverantie rekt je maag een beetje uit.’

Ze was mooi. Ook als haar gezicht bleek was en haar voorhoofd bezweet. Ook als ze een paar uur in een Zweeds driekamerappartement op haar knieën had zitten overgeven.

‘En mijn tickets.’

Piet Hoffmann maakte een hoofdbeweging naar Jerzy, die twee tickets tevoorschijn haalde uit de binnenzak van zijn donkere jasje. Eén voor de trein van Stockholm naar Ystad en één voor de veerboot van Ystad naar Świnoujście. Hij reikte ze haar aan en ze wilde ze net pakken toen hij zijn hand terugtrok en glimlachte. Hij wachtte en reikte ze daarna nog een keer aan, ze wilde ze weer pakken en hij trok ze weer terug.

‘Kom op man! Ze heeft ze verdiend!’

Hoffmann griste de tickets uit zijn hand en gaf ze aan haar.

‘We bellen je. Als we je hulp weer nodig hebben.’

De boosheid, de frustratie, het onbehagen.

Ze waren weer alleen in het appartement, dat doorging voor een kantoor van een van de beveiligingsbedrijven van Stockholm.

‘Dit was mijn operatie.’

Piet Hoffmann deed een stap in de richting van de man die ’s ochtends een mens had doodgeschoten.

‘In dit land spreek ík de taal en geef ík de orders.’

Het was meer dan boosheid. Het was woede. Hij had hem binnengehouden sinds het schot was gelost. Eerst moesten ze voor de koeriers zorgen, ze legen, de leverantie veiligstellen. Nu kon hij hem de vrije loop laten.

‘Als hier iemand schiet dan is dat op mijn, en alleen op mijn bevel.’

Hij wist niet zeker waar de woede vandaan kwam, waarom hij zo groot was. Of het teleurstelling was omdat een samenwerkingspartner niet was geïdentificeerd. Of frustratie omdat iemand die waarschijnlijk dezelfde opdracht had gehad als hij nodeloos was geliquideerd.

‘En het pistool, waar heb je dat ding?’

Mariusz wees naar zijn borst, naar de binnenzak van zijn jasje.

‘Je hebt iemand vermoord. Daar staat levenslang op. En jij bent zo fokking dom dat je het wapen nog steeds in je binnenzak bij je draagt?’

De woede en nog iets anders trokken aan hem. Jullie hadden al in Polen moeten zijn om te rapporteren. Hij verdreef het gevoel dat evenzeer uit angst bestond, liep naar de man die glimlachend naar zijn binnenzak wees, bracht zijn gezicht vlak bij het zijne. Speel je rol. Dat was eigenlijk het enige waar het om draaide, om macht en respect, om te pakken en niet meer los te laten. Speel je rol of je bent er geweest.

‘Hij was van de politie.’

‘En hoe weet jíj dat?’

‘Dat zei hij.’

‘En sinds wanneer spreek jij Zweeds?’

Piet Hoffmann ademde langzaam, liet blijken dat hij geprikkeld was en moe toen hij naar de ronde keukentafel liep met de metalen bak met de tweeduizend zevenhonderdvijftig uitgekotste en schoongespoelde capsules, ruim zevenentwintig kilo onversneden amfetamine.

‘Hij zei “politie”. Dat heb ik gehoord. Je hebt het zelf gehoord.’

Hoffmann draaide zich niet om toen hij antwoordde.

‘Jij was bij dezelfde bespreking in Warschau als ik. Je wist wat de afspraak was. Tot we hier klaar zijn ben ík, en alléén ik, degene die beslist.’