Chuck Palahniuk

Fight Club

Uit het Engels vertaald door Jos den Bekker

Breda 2015

Oorspronkelijke titel Fight Club, verschenen bij W.W. Norton & Company

Oorspronkelijke tekst © Chuck Palahniuk 1996

Nederlandse vertaling © Jos den Bekker en De Geus bv, Breda 2007

Omslagontwerp © Rozemarijn Koopmans

Omslagillustratie © Getty Images/Dharmesh Thakker

isbn 978 90 445 2000 2

nur 302

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151. Internet: www.degeus.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de tweede druk, 2011

1

Tyler regelt een baantje voor me als kelner en dan douwt Tyler me een pistool in m’n mond en zegt: de eerste stap naar het eeuwige leven is dat je dood moet. Maar Tyler en ik zijn een hele tijd dik met mekaar geweest. De mensen vragen me altijd of ik het wist van Tyler Durden.

Met de loop van dat pistool achter in m’n keel gedrukt zegt Tyler: ‘We gaan niet echt dood.’

Met m’n tong voel ik de dempergaten die we in de loop van het pistool hebben geboord. Het geluid van een schot komt voor het grootste deel van uitzettende gassen, en dan is er nog de minisupersone knal van de kogel omdat die zo hard gaat. Om een geluiddemper te maken hoef je alleen maar gaten in de loop van het vuurwapen te boren, een hoop gaten. Daardoor kan het gas ontsnappen en gaat de kogel langzamer dan het geluid.

Boor die gaten verkeerd en het wapen knalt je hand eraf.

‘Dit is niet echt doodgaan’, zegt Tyler. ‘Wij worden een legende. Wij worden niet oud.’

Ik tong de loop tegen m’n wang en zeg tegen Tyler: waar jij aan denkt, dat zijn vampiers.

Het gebouw waarop we staan is er over tien minuten niet meer. Neem salpeterzuur, een dampende concentratie van 98%, en vermeng dat met drie keer zo veel zwavelzuur. Doe het in een ijsbad. Voeg met een pipet druppel voor druppel glycerine toe. Dan heb je nitroglycerine.

Dat weet ik omdat Tyler het weet.

Meng zaagsel door de nitro en je hebt een aardige kneedbom. Veel mensen doen katoen door hun nitro en voegen epsomzouten toe als sulfaat. Dat werkt ook. Sommige mensen gebruiken paraffine vermengd met nitro. Paraffine heeft nooit, maar dan ook nooit gewerkt bij mij.

Dus Tyler en ik staan boven op dat Parker-Morris Gebouw, met dat pistool in m’n mond, en we horen glas breken. Kijk over de rand. Zelfs op deze hoogte is het nog bewolkt. Dit is het hoogste gebouw ter wereld, en op deze hoogte is de wind altijd koud. Het is hierboven zo stil dat je het gevoel krijgt dat je zo’n ruimteaap bent. Je doet het kunstje wat je geleerd is.

Een hendel overhalen.

Op een knop drukken.

Je begrijpt er niks van en dan ga je zomaar dood.

Honderdeenennegentig verdiepingen hoog, je kijkt over de dakrand en de straat beneden is een gespikkeld pluistapijt van mensen die naar boven staan te kijken. Het brekende glas is een raam recht onder ons. Een raam vliegt aan de zijkant van het gebouw aan diggelen en er komt een archiefkast doorheen zo groot als een zwarte ijskast, recht onder ons, een archiefkast met zes laden valt recht uit de steile wand van het gebouw en valt langzaam draaiend en valt steeds kleiner wordend en valt en verdwijnt in de dichte menigte.

Ergens op die honderdeenennegentig verdiepingen onder ons rennen de ruimteapen van de Commissie Onrust van Project Heibel als gekken rond om elk spoortje van de geschiedenis uit te wissen.

Het oude gezegde dat je altijd degene doodt van wie je houdt, nou, moet je kijken, dat werkt naar twee kanten.

Met een vuurwapen in je mond en de loop van dat wapen tussen je tanden kun je alleen maar in klinkers praten.

We hebben nog tien minuten.

Een ander raam spat uit het gebouw en glas sproeit naar buiten als een fonkelende vlucht duiven, en dan verschijnt aan de zijkant van het gebouw een donker houten bureau dat centimeter voor centimeter door de Commissie Onrust naar buiten wordt geduwd, tot het omkiept en naar beneden glijdt en buitelend in een magisch vliegend voorwerp verandert dat verloren raakt in de menigte.

Het Parker-Morris Gebouw staat er over negen minuten niet meer. Wat het ook is, als je maar genoeg springgelatine om de funderingskolommen wikkelt, dan kun je elk gebouw in de wereld omgooien. Je moet het zaakje wel strak afdichten met zandzakken zodat de druk van de explosie richting kolom gaat en niet de parkeergarage in rondom de kolom.

Dat soort handleidingen vind je niet in geschiedenisboeken.

De drie manieren om napalm te maken: Eén, je mengt gelijke delen benzine en bevroren sinaasappelconcentraat. Twee, je mengt gelijke delen benzine en cola light. Drie, je doet verpulverd kattenbakgrit in benzine tot je een dik mengsel krijgt.

Vraag mij maar hoe je zenuwgas maakt. Man, al die te gekke autobommen.

Negen minuten.

Het Parker-Morris Gebouw kiept om, alle honderdeenennegentig verdiepingen, traag als een vallende boom in een bos. Hout. Je kunt alles omgooien. Raar als je bedenkt dat waar wij nu staan zometeen alleen maar een punt in de lucht is.

Tyler en ik aan de rand van het dak, dat wapen in m’n mond, ik vraag me af hoe schoon dat wapen is.

We denken gewoon helemaal niet meer aan dat hele moord-zelfmoord-ding van Tyler als we weer een archiefkast uit de zijkant van het gebouw zien glijden en de laden midden in de lucht openrollen, hele riemen wit papier gegrepen door de opwaartse luchtstroom en weggevoerd op de wind.

Acht minuten.

Dan de rook, rook begint uit de kapotte ramen te komen. De explosievendienst zal over pakweg acht minuten bij de aanvuurlading komen. De aanvuurlading ontsteekt de hoofdlading, de funderingskolommen begeven het en de fotoserie van het Parker-Morris Gebouw zal in alle geschiedenisboeken terechtkomen.

De time-lapse van vijf beelden. Daar staat het gebouw. Tweede beeld, het gebouw staat onder een hoek van tachtig graden. Daarna onder een hoek van zeventig graden. In het vierde beeld staat het gebouw onder een hoek van vijfenveertig graden en dan begeeft de constructie het en buigt de toren licht door. In het volgende beeld klapt de toren, alle honderdeenennegentig verdiepingen, op het nationaal museum dat Tyler z’n echte doelwit is.

‘Dit is onze wereld, nu, onze wereld,’ zegt Tyler, ‘en die mensen uit de oudheid zijn dood.’

Als ik wist hoe dit allemaal afliep, zou ik op dit moment maar al te graag dood en in de hemel zijn.

Zeven minuten.

Boven op het Parker-Morris Gebouw, met Tyler z’n wapen in m’n mond. Terwijl bureaus en archiefkasten en computers als meteoren op de menigte rondom het gebouw neerdalen en trechtervormige rookkolommen uit de kapotte ramen opstijgen en drie huizenblokken verderop in de straat de leden van de explosievendienst op de klok kijken, weet ik dit: alles, het wapen, de anarchie, de explosie gaat in werkelijkheid over Marla Singer.

Zes minuten.

Wij hebben een soort van driehoeksverhouding hier. Ik wil Tyler. Tyler wil Marla. Marla wil mij.

Ik wil Marla niet en Tyler wil mij niet in de buurt hebben, niet meer. Dit gaat niet over liefde in de zin van geven om. Dit gaat over bezit in de zin van eigendom.

Zonder Marla zou Tyler nergens zijn.

Vijf minuten.

Misschien worden we een legende, misschien niet. Nee, zeg ik, maar wacht effe.

Waar zou Jezus zijn als niemand de evangeliën had geschreven?

Vier minuten.

Ik tong de loop van het wapen tegen m’n wang en zeg: jij wilt een legende zijn, Tyler, man, dan zal ik wel eens een legende van je maken. Ik ben hier van het begin af aan bij geweest.

Ik herinner me alles.

Drie minuten.

2

Bob z’n grote armen sloten me in en ik werd in het donker tussen Bob z’n nieuwe zwetende tieten gedrukt, van die gigantische hangdingen, zo groot als die van God, moet je je voorstellen. Elke avond kwamen we zo bij mekaar, maakten we de ronde door het kerksouterrain: dit is Art, dit is Paul, dit is Bob. Bob z’n grote schouders deden me denken aan de horizon. Bob z’n dikke blonde haar, dat was wat je krijgt als haarcrème sculpting mousse heet, zo dik en zo blond en de scheiding zo kaarsrecht.

Met z’n armen om me heen geslagen drukt Bob z’n handpalmen tegen m’n hoofd, m’n hoofd tegen de nieuwe tieten die uit z’n brede borstkast puilen.

‘Al goed’, zegt Bob. ‘Huil nou maar.’

Van m’n knieën tot m’n voorhoofd voel ik chemische reacties binnen in Bob, die voedsel en zuurstof verbranden.

‘Misschien waren ze er vroeg genoeg bij’, zegt Bob. ‘Misschien is het gewoon seminoom. Bij seminoom heb je bijna honderd procent overlevingskans.’

Bob z’n schouders inhaleren zichzelf omhoog in een lange haal, en dan zakken, zakken, zakken ze in schokkende snikken. Optrekken. Zakken, zakken, zakken.

Ik kom hier nu al twee jaar elke week, en elke week wikkelt Bob z’n armen om me heen, en ik huil.

‘Huil maar’, zegt Bob en inhaleert en snik-snik-snikt. ‘Toe maar, huil maar.’

Het grote natte gezicht rust boven op m’n hoofd en ik verlies me in hem. Dan huil ik. Huilen doe je makkelijk zat in het stikdonker, ingesloten in iemand anders, als je ziet dat alles wat je ooit kunt bereiken uiteindelijk prut wordt.

Alles waar je ooit trots op bent geweest wordt weggesmeten.

En ik verlies me in hem.

Zo dicht bij slapen ben ik al bijna een week niet meer geweest.

Zo ontmoette ik Marla Singer.

Bob huilt omdat een half jaar geleden z’n ballen zijn weggehaald. Daarna kreeg ie ondersteunende hormoontherapie. Bob heeft tieten omdat z’n testosteronniveau te hoog is. Verhoog het testosteron te veel en je lichaam maakt oestrogeen aan om het evenwicht te bewaren.

Dat is het punt waarop ik ga huilen, want op dat moment loopt je leven op niks uit, minder dan niks: vergetelheid.

Te veel oestrogeen en je krijgt wijventieten.

Het is makkelijk zat om te huilen als je je realiseert dat iedereen van wie je houdt je zal verstoten of sterven. Als het maar lang genoeg duurt, daalt de overlevingskans van iedereen naar nul.

Bob houdt van me omdat ie denkt dat mijn ballen ook zijn weggehaald.

Om ons heen in het souterrain van de Anglicaanse Drie-eenheidskerk, vol geruite zitbanken van kringloopwinkels, bevinden zich pakweg twintig mannen en maar één vrouw, allemaal paarsgewijs aan mekaar geklit, en de meesten huilen. Sommige paren leunen naar voren, de koppen oor aan oor tegen mekaar, net zoals staande worstelaars in een houdgreep. De man met de enige vrouw plant z’n ellebogen op haar schouders, één elleboog aan elke kant van haar hoofd, haar hoofd tussen z’n handen, en z’n gezicht huilend tegen haar nek. Het gezicht van de vrouw trekt naar één kant en haar hand komt omhoog met een sigaret.

Ik gluur onder de oksel van Big Bob door.

‘M’n hele leven al’, huilt Bob, ‘weet ik bij god niet waarom ik doe wat ik doe.’

De enige vrouw hier bij Samen Man Blijven, de supportgroep voor balkanker, die vrouw rookt haar sigaret onder de last van een onbekende, en haar ogen maken contact met de mijne.

Faker.

Faker.

Faker.

Kort mat zwart haar, grote ogen zoals in Japanse tekenfilms, mageremelkdun, karnemelkbleek, in haar jurk met behangpatroon van donkere rozen, die vrouw zat ook in mijn supportgroep voor tbc op vrijdagavond. Ze zat bij m’n rondetafel voor melanoom op woensdagavond. ’s Maandagsavonds zat ze in m’n leukemie-rapgroep Rotsvaste Gelovigen. De scheiding in het midden van haar haar is een kronkelende bliksemflits van witte schedel.

Als je naar die supportgroepen kijkt, dan zie je dat ze allemaal vage optimistische namen hebben. M’n donderdagavondgroep voor bloedparasieten, die heet Vrij Schoon.

De groep waar ik naartoe ga voor hersenparasieten heet Boven Alles.

En zondagmiddag bij Samen Man Blijven, in het souterrain van de Anglicaanse Drie-eenheidskerk, is die vrouw er weer.

Wat erger is: ik kan niet huilen als zij kijkt.

Dit zou eigenlijk m’n favoriete onderdeel moeten zijn, omarmd en samen huilen met Bob, zonder hoop. We werken allemaal zo hard de hele tijd. Dit is de enige plek waar ik ooit relax en het opgeef.

Dit is mijn vakantie.

Ik ging naar m’n eerste supportgroep twee jaar geleden, nadat ik weer naar de dokter was gegaan voor m’n slapeloosheid.

Drie weken, en ik had niet geslapen. Drie weken zonder slaap, en alles wordt een buitenlichamelijke ervaring. M’n dokter zei: ‘Slapeloosheid is gewoon een symptoom van iets groters. Zie erachter te komen wat er in feite loos is. Luister naar je lichaam.’

Ik wilde alleen maar slapen. Ik wilde kleine capsules natriumamytal van 200 milligram. Ik wilde rood-blauwe kogelvormige tuinalcapsules, lippenstiftrode seconal.

M’n dokter zei tegen me dat ik valeriaanwortel moest kauwen en meer bewegen. Uiteindelijk zou ik wel in slaap vallen.

Aan m’n geblutste ingevallen gezicht als een rotte appel te zien zou je zeggen dat ik dood was.

M’n dokter zei: als je echt pijn wilt zien, dan moet je eens op een dinsdagavond bij de Kerk van de Eerste Eucharistie langsgaan. Kijken naar de hersenparasieten. De degeneratieve botziekten. De organische hersendisfuncties. Zien hoe de kankerpatiënten zich erdoorheen slaan.

Dus ik ging.

De eerste groep waar ik naartoe ging, daar werd je voorgesteld: dit is Alice, dit is Brenda, dit is Dover. Iedereen glimlachte met dat onzichtbare pistool tegen z’n hoofd gedrukt.

Ik geef nooit m’n echte naam bij supportgroepen.

Dat geraamte van een vrouwtje dat Chloe heette, haar broek hangt als een lege, droeve zak om haar kont, die Chloe vertelt me dat het ergste van haar hersenparasieten was dat niemand seks met haar wilde. Daar zat ze dan, ze was zó dicht bij de dood dat haar levensverzekering met vijfenzeventigduizend dollar de zaak had afgekocht, en het enige wat Chloe wilde was nog een laatste keer neuken. Geen intimiteit: seks.

Wat zeg je dan als man? Ik bedoel, wat kun je zeggen?

Dat hele doodgaan was ermee begonnen dat Chloe zich een beetje moe voelde, en nou was Chloe het goed zat om zich nog te laten behandelen. Pornofilms, ze had pornofilms thuis in haar appartement.

Tijdens de Franse Revolutie, vertelde Chloe, neukten alle vrouwen in de gevangenis, de hertoginnen, de baronessen, de markiezinnen, of hoe ze ook heten mogen, met elke man die over ze heen ging. Chloe ademde in m’n nek. Klim d’rop. Afschuiven, weet je wel. Neuken doodt de tijd.

La petite mort, noemden de Fransen dat.

Chloe had pornofilms, als ik interesse had. Poppers. Glijmiddel.

Normaal zou ik een erectie hebben. Maar onze Chloe is een geraamte gedoopt in gele was.

Zoals Chloe eruitziet, daarbij vergeleken ben ik niks. Minder dan niks. Maar toch, Chloe stoot met d’r schouder tegen de mijne als we in een kring op het pluizig tapijt zitten. We doen onze ogen dicht. Het was de beurt aan Chloe om ons voor te gaan in geleide meditatie, en ze praatte ons de tuin van sereniteit in. Chloe praatte ons de heuvel op naar het paleis van de zeven deuren. In het paleis zaten de zeven deuren, de groene deur, de gele deur, de oranje deur, en onder het gepraat van Chloe openden we elke deur, de blauwe deur, de rode deur, de witte deur, en keken we naar wat daarachter zat.

Ogen dicht, en we stelden ons onze pijn voor als een bol van wit helend licht die rond onze voeten zweefde en opsteeg naar onze knieën, ons middel, onze borst. Onze chakra’s die opengingen. Het hartchakra. Het hoofdchakra. Chloe praatte ons grotten in waar we ons krachtdier ontmoetten. Het mijne was een pinguïn.

IJs bedekte de vloer van de grot en die pinguïn zei: glij. Moeiteloos gleden we door tunnels en gangen.

Toen was het tijd voor de omhelzing.

Open je ogen.

Dat was therapeutisch fysiek contact, zei Chloe. We moesten allemaal een partner kiezen. Chloe vloog me om m’n nek en huilde. Ze had thuis strapless lingerie en huilde. Chloe had lotions en handboeien en huilde terwijl ik de secondewijzer op m’n horloge elf keer rond zag gaan.

Dus ik huilde niet bij m’n eerste supportgroep twee jaar geleden. Ik huilde ook niet bij m’n tweede of m’n derde supportgroep. Ik huilde niet bij bloedparasieten of darmkanker of organische hersendementie.

Dat is het met slapeloosheid. Alles is zo ver weg, een kopie van een kopie van een kopie. De slapeloosheidsafstand van alles, je kunt niks aanraken en niks kan jou raken.

Toen was er Bob. De eerste keer dat ik naar balkanker ging, schoof Bob de Grote Lobbes, de Grote Homp, boven op me bij Samen Man Blijven, en begon te huilen. De Grote Lobbes beende dwars door het vertrek toen we mekaar vast moesten houden, z’n armen langs z’n zij, z’n schouders naar voren. Z’n grote lobbeskin op z’n borst, z’n ogen zaten al achter een film van tranen. Met schuifelende voeten, piepkleine stapjes met de knieën tegen mekaar, gleed Bob over de vloer van het souterrain om zich boven op me te hijsen.

Bob kletste als een pannenkoek op me neer.

Bob z’n armen grepen om me heen.

Bob was een veelgebruiker, zei ie. Op z’n hoogtijdagen draaide ie op Dianabol en daarna op Wistrol, de renpaardensteroïde. Z’n eigen fitnesscentrum, Bob was eigenaar van een fitnesscentrum. Hij was drie keer getrouwd. Hij maakte reclame voor producten, en had ik hem nooit op tv gezien? Dat hele programma hoe je een bredere borst kon krijgen, dat was praktisch zijn uitvinding.

Als volslagen onbekenden met dat soort ontboezemingen komen, daar gaat ie bij mij van op half zeven hangen, als je begrijpt wat ik bedoel.

Bob wist het niet precies. Misschien was ooit maar één van z’n huevo’s ingedaald, en hij wist dat dat een risicofactor was. Bob vertelde me over postoperatieve hormoontherapie.

Veel bodybuilders die te veel testosteron spoten kregen wat ze noemden wijventieten.

Ik moest vragen wat Bob met huevo’s bedoelde.

Huevo’s, zei Bob. Gonaden. Knikkers. Juwelen. Testikels. Ballen. In Mexico, waar je die steroïden koopt, daar noemen ze ze ‘eieren’.

Scheiden, scheiden, scheiden, zei Bob en liet me een klein fotootje van hem zien, levensgroot en op het eerste gezicht naakt, met alleen zo’n string aan, op een of andere bodybuilderscompetitie. Geen manier van leven, zei Bob, maar als je geschoren en met opgepompte spieren op het toneel staat, je lichaamsvet helemaal teruggebracht tot rond de twee procent en je koud en hard als beton aanvoelt van de waterafdrijvende middelen, als je verblind bent door het licht en doof van de rondzingende geluidsinstallatie en de voorzitter van de jury je opdraagt: ‘Strek je rechterdijspier, aanspannen en vasthouden.

Linkerarm strekken, biceps aanspannen en vasthouden.’

Dat is beter dan het echte leven.

Doorspoelen, zei Bob, naar de kanker. Toen was ie failliet. Hij had twee grote kinderen die hem nooit terugbelden.

De remedie tegen wijventieten was een insnijding maken onder de borstspieren en al het vocht draineren.

Dat was alles wat ik me herinner, want toen sloot Bob me in z’n armen en z’n hoofd knikte naar voren en bedekte me. Toen was ik verloren in vergetelheid, donker en stil en totaal, en toen ik eindelijk wegstapte van z’n weke borst was de voorkant van Bob z’n shirt een nat masker van hoe ik eruitzag als ik huilde.

Dat was twee jaar geleden, op m’n eerste avond bij Samen Man Blijven.

Bijna elke bijeenkomst sindsdien heeft Bob me aan het huilen gemaakt.

Ik ben nooit meer teruggegaan naar de dokter. Ik heb nooit valeriaanwortel gekauwd.

Dat was vrijheid. Alle hoop verliezen was vrijheid. Als ik niks zei, dachten de mensen in een groep het ergste. Ze huilden harder. Ik huilde harder. Kijk op naar de sterren en je bent weg.

Teruglopend naar huis van een supportgroep voelde ik me meer levend dan ooit. Ik had geen kanker of bloedparasieten. Ik was het kleine warme middelpuntje waar het leven van de wereld omheen dromde.

En ik sliep. Baby’s slapen zo goed nog niet.

Elke avond ging ik dood en elke avond werd ik geboren.

Herrezen.

Tot vanavond, twee jaar succes tot vanavond, want ik kan niet huilen als die vrouw naar me kijkt. Want ik kan niet tot de bodem gaan, ik kan niet verlost worden. M’n tong denkt dat ie veloursbehang heeft, zo vaak bijt ik in m’n wang. Ik heb in geen vier dagen geslapen.

Als zij toekijkt ben ik een leugenaar. Ze is een fake. Zij is de leugenaar. Bij de kennismaking vanavond stelden we ons aan mekaar voor: ik ben Bob, ik ben Paul, ik ben Terry, ik ben David.

Ik geef nooit m’n echte naam.

‘Dit is toch kanker?’ vroeg ze.

Toen zei ze: ‘Nou, hai, ik ben Marla Singer.’

Niemand zei ooit tegen Marla wat voor soort kanker. Daarna hadden we het allemaal druk met ons innerlijke kind wiegen.

Met die man nog steeds huilend in haar nek neemt Marla weer een trekje van haar sigaret.

Ik kijk naar haar van tussen Bob z’n schuddende tieten.

Voor Marla ben ik een fake. Sinds de tweede avond dat ik haar zag kan ik niet meer slapen. Maar goed, ik was de eerste fake, tenzij al die mensen hier faken met hun letsels en hun hoestjes en tumoren, zelfs Big Bob, de Grote Slobber. De Grote Homp.

Moet je dat stijfselhaar van ’m eens zien.

Marla rookt en rolt met haar ogen nu.

Op dat ene moment weerspiegelt Marla d’r leugen mijn leugen, en het enige wat ik nog kan zien is leugens. Midden in al hun waarheid. Iedereen die zich vastklampt en het risico loopt dat ie z’n ergste angst moet delen, dat z’n dood frontaal op ’m afkomt en de loop van een pistool achter in z’n keel wordt geduwd. Nou ja, Marla rookt en rolt met haar ogen en ik, ik zit begraven onder een snotterend tapijt, en ineens zijn zelfs de dood en doodgaan even grote triviale non-events als plastic bloemen op video.

‘Bob,’ zeg ik, ‘je verplettert me.’ Ik probeer te fluisteren, dan niet meer. ‘Bob.’ Ik probeer zachtjes te praten, dan schreeuw ik. ‘Bob, ik moet naar de plee.’

Boven de wastafel op de wc hangt een spiegel. Als het patroon klopt, dan zie ik Marla Singer bij Boven Alles, de parasitische hersendisfunctiegroep. Marla zal er zijn. Natuurlijk zal Marla er zijn, en wat ik doe is, ik ga naast haar zitten. En na het voorstellen en de geleide meditatie, de zeven deuren van het paleis, de witte helende lichtbol, nadat we onze chakra’s hebben geopend, als het tijd voor de omhelzing is, dan grijp ik dat trutje.

Haar armen strak tegen haar zij geperst en m’n lippen tegen haar oor gedrukt zal ik zeggen: Marla, vette fake die je bent, maak dat je wegkomt.

Dit is het enige echte in m’n leven en jij verknalt het.

Dikke toerist dat je bent.

De volgende keer dat we mekaar tegenkomen zal ik zeggen: Marla, ik kan niet slapen met jou hier. Ik heb dit nodig. Maak dat je wegkomt.

3

Je wordt wakker op air harbor international.

Elke keer bij het opstijgen en landen, als het vliegtuig te veel naar één kant overhelde, bad ik om een crash. Op dat moment wordt m’n slapeloosheid met slaapverlamming genezen, wanneer we kans lopen hulpeloos en als menselijke tabak in het ruim op mekaar gepakt dood te gaan.

Zo ontmoette ik Tyler Durden.

Je wordt wakker op O’Hare.

Je wordt wakker op LaGuardia.

Je wordt wakker op Logan.

Tyler werkte parttime als filmoperateur. Tyler was er zo een die alleen ’s nachts kon werken. Als een operateur zich ziek meldde, dan belde de bond Tyler.

Sommige mensen zijn nachtmensen. Sommige mensen zijn dagmensen. Ik kon alleen overdag werken.

Je wordt wakker op Dulles.

Levensverzekeringen keren het driedubbele uit als je op een zakenreis doodgaat. Ik bad om windschering. Ik bad om pelikanen die in de turbines gezogen werden en om losse bouten en ijs op de vleugels. Bij het opstijgen, als het toestel de startbaan op taxiede en de stuurkleppen omhooggingen, als we de rugleuning van onze stoelen helemaal rechtop hadden staan en onze eetplateaus waren opgeklapt en al onze handbagage in het bovenrek zat, als het einde van de startbaan keihard op ons toe kwam en we al onze rookwaar hadden uitgemaakt, dan bad ik om een crash.

Je wordt wakker op Love Field.

Als de bioscoop oud genoeg was deed Tyler aktewissels of filmovernames in de projectiecabine. Bij aktewissels heb je twee projectors in de cabine en loopt er één projector.

Dat weet ik omdat Tyler het weet.

Op de tweede projector zit de volgende akte of filmspoel. De meeste films bestaan uit zes of zeven aktes die in een bepaalde volgorde worden afgedraaid. In nieuwere bioscopen worden alle aktes achter mekaar geplakt op één grote spoel van één meter vijftig. Op die manier hoef je geen twee projectors te laten lopen en wissels te doen, heen en weer wisselen, akte één, wisselen, akte twee op de andere projector, wisselen, akte drie op de eerste projector.

Wisselen.

Je wordt wakker op Sea Tac.

Ik bekijk de mensen op de geplastificeerde instructiekaart van de vliegmaatschappij. Een vrouw drijft in zee, haar bruine haar waaiert uit achter haar hoofd, haar stoelkussen houdt ze tegen haar borst gedrukt. Haar ogen zijn wijdopen, maar die vrouw glimlacht of fronst niet. Op een ander plaatje reiken mensen zo kalm als hindoekoeien vanuit hun stoelen omhoog naar de zuurstofmaskers die uit het plafond vallen.

Dit moet een noodgeval zijn.

O.

De luchtdruk in de cabine is weggevallen.

O.

Je wordt wakker en je bent op Willow Run.

Oude bioscoop, nieuwe bioscoop, om een film naar de volgende bioscoop door te sturen moet Tyler de film weer afbreken in de oorspronkelijke zes of zeven aktes. Die aktes worden verpakt in zeshoekige stalen koffertjes. Elk koffertje heeft een handvat aan de bovenkant. Til er een op en je trekt je schouder uit de kom. Zo veel wegen die.

Tyler is banketkelner, hij obert in een hotel in de binnenstad, en hij is filmoperateur, lid van de filmoperateursbond. Ik weet niet hoelang Tyler al die nachten al werkte dat ik niet kon slapen.

Die oude bioscopen die een film draaien met twee projectors, daar moet de operateur erbij blijven staan om op precies het goeie moment van projector te wisselen, zodat het publiek de overgang nooit ziet als de ene akte begint en de andere afloopt. Je moet uitkijken naar de witte stip rechtsboven op het scherm. Dat is de waarschuwing. Kijk naar de film en je ziet twee stippen aan het eind van een akte.

‘Overnametekens’ worden ze in het vak genoemd.

De eerste witte stip, dat is de tweeminutenwaarschuwing. Je start de tweede spoel zodat die op snelheid komt.

De tweede witte stip is de vijfsecondewaarschuwing. Spannend. Je staat tussen de twee projectors in en het is bloedheet in de cabine van de xenonlampen waar je blind van wordt als je er recht in kijkt. De eerste stip flitst over het scherm. Het geluid van een film komt uit een grote luidspreker achter het scherm. De projectiecabine is geluiddicht omdat in de cabine de tandwielen die de film met een snelheid van één meter tachtig, ofwel zestig beeldjes per seconde, voor de lens langs halen, ratelen als een machinegeweer. Die twee projectors lopen en jij staat ertussenin en houdt de beeldklephendel van alle twee vast. Op echt oude projectors zit een bel op de ophanging van de afwindspoel.

Ook als de film op tv komt zijn die overnametekens er nog. Ook op films die ze in vliegtuigen vertonen.

Als het grootste deel van de film op de opwindspoel zit, gaat de opwindspoel langzamer draaien en moet de afwindspoel sneller draaien. Aan het eind van een filmspoel draait de afwindspoel zo snel dat de bel gaat rinkelen om je te waarschuwen dat je moet wisselen.

Het donker is heet van de lampen in de projectors en de alarmbel rinkelt. Ga daar staan tussen die twee projectors met een hendel in elke hand en kijk naar de hoek van het scherm. De tweede stip flitst voorbij. Tel tot vijf. Trek één beeldklep dicht. Open tegelijk de andere beeldklep.

Wissel.

De film gaat verder.

Niemand in het publiek die het merkt.

De alarmbel zit op de afwindspoel zodat de filmoperateur een dutje kan doen. Een filmoperateur doet een hoop dingen die hij niet hoort te doen. Niet elke filmoperateur heeft zo’n alarmbel. Thuis word je soms wakker in je donkere bed met de schrik dat je in je cabine in slaap gevallen bent en een wissel hebt gemist. Het publiek vervloekt je. Het publiek z’n filmdroom is verknoeid en de directeur van de bioscoop belt de bond.

Je wordt wakker op Krissy Field.

Het leuke van reizen is, overal waar ik naartoe ga: klein leventje. Ik ga naar m’n hotel: klein zeepje, klein shampootje, kleine portietjes boter, kleine flesjes mondwater en een tandenborstel voor eenmalig gebruik. Vouw jezelf op in de standaard vliegtuigstoel. Je bent een reus. Het probleem is dat je schouders te groot zijn. Je Alice in Wonderland-benen zijn ineens zo kilometerslang dat je de voeten van de persoon vóór je raakt. Het warme eten komt, een miniatuur doe-het-zelf Cordon Bleu hobbykit, een soort zelfbouwdoos om je bezig te houden.

De piloot doet het lampje van de veiligheidsgordels aan en we zouden u willen verzoeken niet door de cabine te lopen.

Je wordt wakker op Meigs Field.

Soms wordt Tyler wakker in het donker, z’n hoofd tolt van de angst dat ie een aktewissel gemist heeft of dat de film is gebroken of dat de film in de projector zo ver is afgegleden dat de tandwielen een rij gaten ponsen in de geluidsstrook.

Als er in een film gaten door een tandwiel zijn geponst, dan schijnt het licht van de lamp door de geluidsstrook, en in plaats van met gepraat word je dan om je oren geslagen met het wop wop wop van helikopterwieken bij elke lichtflits die door zo’n gat schijnt.

Wat een operateur ook niet moet doen: Tyler maakt dia’s van de beste beeldjes van een film. De eerste film met frontaal naakt die iedereen zich herinnert was met de actrice Angie Dickinson.

Tegen de tijd dat een kopie van die film van de bioscopen aan de westkust bij de bioscopen aan de oostkust kwam was die naaktscène eruit. Eén operateur haalde een beeldje weg. Een andere operateur haalde een beeldje weg. Iedereen wilde een naaktdia van Angie Dickinson. Porno kwam in de bioscopen en die operateurs, sommige van die gozers legden legendarische verzamelingen aan.

Je wordt wakker op Boeing Field.

Je wordt wakker op lax.

We hebben een haast onbezette vlucht vanavond, dus klap gerust de armleuningen op tussen de stoelen en rek je uit. Rek je uit, zigzag, knieën krom, kont naar achteren, armen gebogen, over drie of vier stoelen. Ik zet m’n horloge twee uur terug of drie uur vooruit, Pacific Time, Mountain Time, Central Time of Eastern Time – je verliest een uur, je wint een uur.

Dit is je leven, en het eindigt minuut voor minuut.

Je wordt wakker op Cleveland Hopkins.

Je wordt wakker op Sea Tac, alweer.

Je bent filmoperateur en je bent moe en kwaad, maar het allermeest baal je, dus je neemt om te beginnen een pornobeeldje dat door een andere operateur is verzameld en dat je weggestopt in de cabine vindt, en je plakt dat beeldje met een close-up van een rode stijve penis of van een gapende natte vagina in een andere speelfilm.

Dat is zo’n avonturenfilm over huisdieren, van dat de hond en de kat door een gezin dat op reis gaat worden achtergelaten en hun weg naar huis moeten zien te vinden. In akte drie, vlak nadat de hond en de kat, die menselijke stemmen hebben en tegen mekaar praten, uit een vuilnisbak hebben gegeten, komt de flits van een erectie.

Dat doet Tyler.

Eén enkel beeldje van een film staat eenzestigste van een seconde op het doek. Verdeel een seconde in zestig gelijke delen. Zo lang duurt die erectie. Vier verdiepingen hoog boven de popcornzaal, glibberig rood en te erg, en niemand die het ziet.

Je wordt wakker op Logan, alweer.

Dit is een vreselijke manier om te reizen. Ik ga naar vergaderingen die m’n baas niet wil bijwonen. Ik maak aantekeningen. Ik kom nog bij u terug.

Waar ik ook heen ga, ik pas de formule toe. Ik bewaar het geheim.

Het is een simpel rekensommetje.

Het is een verhaalsom.

Als een nieuwe auto die door mijn bedrijf is gebouwd Chicago in westelijke richting verlaat met een snelheid van honderd kilometer per uur en het achterdifferentieel loopt vast, en de auto gaat total loss en vliegt in brand met alle inzittenden erin, laat mijn bedrijf dan alle exemplaren van die serie terugroepen?

Je neemt de populatie voertuigen in het veld (A) en vermenigvuldigt die met de kans op een mechanisch gebrek (B), daarna vermenigvuldig je de uitkomst met de gemiddelde kosten voor een minnelijke schikking (C).

A maal B maal C is gelijk aan X. Dat kost het als we de exemplaren van die serie niet terugroepen.

Als X groter is dan de kosten van terugroepen, roepen we de auto’s terug en niemand loopt letsel op.

Als X kleiner is dan de kosten van terugroepen, dan roepen we niet terug.

Overal waar ik heen ga wacht me het uitgebrande karkas van een auto vol blusschuim. Ik weet waar alle geraamtes zijn. Beschouw dat maar als m’n baangarantie.

Hoteltijd, restauranteten. Overal waar ik ga sluit ik kleine vriendschapjes met de mensen die naast me zitten, van Logan tot Krissy tot Willow Run.

Wat ik ben, zeg ik tegen de eenmalige vriend die naast me zit, dat is coördinator van terugroepacties, maar ik werk naar een carrière als bordenwasser toe.

Je wordt wakker op O’Hare, alweer.

Tyler plakte daarna overal een penis in. Meestal close-ups, of een vagina zo groot als de Grand Canyon met een echo, vier verdiepingen hoog en een kloppende bloedsomloop, terwijl Assepoester met haar Droomprins danste en de mensen toekeken. Niemand klaagde. De mensen aten en dronken, maar de avond was niet meer hetzelfde. De mensen worden misselijk of beginnen te huilen en weten niet waarom. Alleen een kolibrie had Tyler kunnen betrappen.

Je wordt wakker op jfk.

Ik smelt en zwel op het moment van landen, als een van de wielen met een bons de landingsbaan raakt, maar het toestel naar één kant helt en aarzelt tussen rechtkomen of omvallen. Nu even doet niks ertoe. Kijk omhoog naar de sterren en je bent weg. Niet je bagage. Niks doet ertoe. Niet je slechte adem. De ramen zijn donker buiten en de turbinemotoren loeien achterwaarts. De cabine hangt onder een verkeerde hoek in het geraas van de turbines en je hoeft nooit meer een onkostenformulier in te vullen. Kwitantie vereist voor uitgaven boven de vijfentwintig dollar. Je hoeft nooit meer je haar te laten knippen.

Een doffe klap en het tweede wiel raakt het asfalt. Het staccato van honderd riemgespen die openklikken en de eenmalige vriend waarnaast je bijna doodging zegt:

Ik hoop dat je je aansluiting haalt.

Ja, ik ook.

En zo lang duurde je moment. En het leven gaat door.

En op de een of andere manier, bij toeval, kwamen Tyler en ik mekaar tegen.

Het was tijd voor een vakantie.

Je wordt wakker op lax.

Alweer.

Hoe ik Tyler tegenkwam, dat was toen ik naar een nudistenstrand ging. Dat was helemaal tegen het eind van de zomer en ik sliep. Tyler was naakt en zweette, gruizig van het zand, z’n natte geklitte haar hing in z’n gezicht.

Tyler was er al een hele tijd voordat we mekaar ontmoetten.

Tyler trok blokken drijfhout uit de branding die hij het strand op sleepte. In het natte zand had ie al een halve cirkel houtblokken geplant, een paar centimeter van mekaar en zo hoog dat ze tot z’n ogen kwamen. Het waren vier houtblokken en toen ik wakker werd zag ik Tyler een vijfde houtblok het strand op trekken. Tyler groef een gat onder één uiteinde van het blok en tilde vervolgens het andere eind op zodat het blok in het gat gleed en een beetje scheef overeind bleef staan.

Je wordt wakker op het strand.

Wij waren de enigen op het strand.

Met een stok trok Tyler op ongeveer een meter een rechte lijn in het zand. Tyler ging terug om het blok rechtop te zetten door de grond eromheen aan te stampen.

Ik was de enige die hiernaar keek.

Tyler riep tegen me: ‘Weet jij hoe laat het is?’

Ik draag altijd een horloge.

‘Weet jij hoe laat het is?’

Ik vroeg: waar?

‘Hier’, zei Tyler. ‘Nu.’

Het was zes over vier ’s middags.

Na een tijdje ging Tyler in kleermakerszit in de schaduw van de rechtopstaande houtblokken zitten. Tyler bleef een paar minuten zitten, stond op en ging zwemmen, trok een T-shirt en sweatpants aan en maakte aanstalten om te vertrekken. Ik moest het vragen.

Ik moest weten wat Tyler deed als ik sliep.

Als ik wakker kon worden op een andere plaats, op een andere tijd, zou ik dan wakker kunnen worden als iemand anders?

Ik vroeg of Tyler kunstenaar was.

Tyler haalde z’n schouders op en liet me zien dat die vijf staande houtblokken aan de onderkant breder waren. Tyler liet me de streep zien die hij in het zand getrokken had en dat ie die streep gebruikte om de lengte van de schaduw van elk blok te meten.

Soms word je wakker en moet je vragen waar je bent.

Wat Tyler gecreëerd had was de schaduw van een reuzenhand. Alleen waren nu de vingers Nosferatu-lang en was de duim te kort, maar hij zei dat de hand om precies half vijf perfect was. De reuzenschaduwhand was één minuut lang perfect en één perfecte minuut lang had Tyler in de handpalm gezeten van een perfectie die hij zelf gecreëerd had.

Je wordt wakker en je bent nergens.

Eén minuut was genoeg, zei Tyler, je moest er hard voor werken, maar een minuut perfectie was de moeite waard. Een moment was het meeste wat je ooit kon verwachten van perfectie.

Je wordt wakker en dat is genoeg.

Hij heette Tyler Durden en hij was filmoperateur, lid van de bond, en hij was banketkelner in een hotel in de binnenstad en hij gaf me z’n telefoonnummer.

En zo ontmoetten we mekaar.

4

Al de gebruikelijke hersenparasieten zijn er vanavond. Bij Boven Alles is het altijd volle bak. Dit is Peter. Dit is Aldo. Dit is Marcy.

Hai.

De introducties, hallo allemaal, dit is Marla Singer en dit is haar eerste keer bij ons.

Hai, Marla.

Bij Boven Alles beginnen we altijd met de Bijpraat Rap. De groep heet niet Parasitische Hersenparasieten. Je hoort nooit iemand ‘parasiet’ zeggen. Iedereen is altijd aan de beterende hand. Jezus, die nieuwe medicijnen. Iedereen is altijd net weer een stapje verder. Maar toch zie je overal schele ogen van vijf dagen koppijn. Een vrouw veegt onwillekeurige tranen weg. Iedereen krijgt een naamplaatje, en mensen die je al een jaar elke dinsdagavond ziet, komen met uitgestoken hand naar je toe, de ogen op je naamplaatje gericht.

Wij kennen mekaar nog niet.

Niemand zal ooit ‘parasiet’ zeggen. Ze zeggen ‘ziekteverwekker’.

Ze zeggen nooit ‘genezing’. Ze zeggen ‘behandeling’.

Tijdens de Bijpraat Rap zegt iemand bijvoorbeeld dat de ziekteverwekker tot z’n ruggengraat is doorgedrongen en dat ie nou ineens geen macht meer heeft over z’n linkerhand. De ziekteverwekker, zegt iemand bijvoorbeeld, heeft ervoor gezorgd dat de voering van z’n hersenen uitdroogde, en nou trekken z’n hersenen los van de binnenwand van z’n schedel, waardoor ie toevallen krijgt.

De laatste keer dat ik hier was verkondigde die vrouw Chloe het enige goede nieuws dat ze had. Chloe douwde zich overend op de houten armleuningen van haar stoel en zei dat ze niet meer bang was voor de dood.

Vanavond, na de introducties en de Bijpraat Rap, zegt een meisje dat ik niet ken en dat een naamplaatje heeft waarop Glenda staat, ze zegt dat ze de zus van Chloe is en dat Chloe afgelopen dinsdag om twee uur ’s nachts eindelijk is overleden.

God, dit had zó goed moeten zijn. Twee jaar lang heeft Chloe tijdens de omhelzingen in m’n armen gehuild en nu is ze dood, dood in de grond, dood in een urn, mausoleum, columbarium. God, het bewijs dat je de ene dag nog nadenkt en jezelf op de been houdt en de volgende dag koude mest bent, een buffet voor de wormen. Dat is het verbazende wonder van de dood en het zou zó goed zijn als, god, die ene er niet was.

Marla.

God, en Marla kijkt weer naar me, de enige van alle hersenparasieten.

Leugenaar.

Faker.

Marla is de faker. Jij bent de faker. Iedereen om ons heen, als ie een gezicht trekt of een stuip krijgt en rochelend neervalt en het kruis van z’n spijkerbroek donkerblauw wordt, nou, dat is allemaal gewoon één grote act.

Geleide meditatie doet vanavond voor mij ineens niks meer. Achter elk van de zeven paleisdeuren, de groene deur, de oranje deur: Marla. De blauwe deur: daar staat Marla. Leugenaar. In de geleide meditatie ga ik door de grot van m’n krachtdier en m’n krachtdier is Marla. Marla rookt haar sigaret en rolt met haar ogen. Leugenaar. Zwart haar en dikke zoenlippen. Faker. Lippen als een Italiaans donkerleren kussen. Je komt er niet onderuit.

Chloe was het echte werk.

Chloe was zoals het geraamte van Joni Mitchell eruit zou zien als je het liet glimlachen en rondlopen op een feestje en heel erg aardig tegen iedereen liet doen. Moet je voorstellen, Chloe d’r sexy geraamte zo groot als een insect dat om twee uur ’s nachts door de krochten en gewelven van haar inwendige rent. Haar pols is een sirene in de lucht die waarschuwt: bereid je voor op de dood in tien, negen, acht seconden. De dood treedt in over zeven, zes …

’s Nachts rende Chloe rond door de doolhof van haar eigen inklappende aderen en geknapte slangen die heet lymfevocht sproeien. Zenuwen komen als struikeldraden in het weefsel aan de oppervlakte. Abcessen zwellen als hete witte parels in het weefsel rondom haar.

De aankondiging van boven: klaar voor het legen van de darmen in tien, negen, acht, zeven.

Klaar om de ziel te ontruimen in tien, negen, acht.

Chloe die tot aan haar enkels door de vloeistof van haar kunstnier plast.

De dood treedt in over vijf seconden.

Vijf, vier.

Vier.

Rondom haar schildert het parasitische leven haar hart met spuitverf.

Vier, drie.

Drie, twee.

Chloe klimt hand over hand in het gestremde slijmweefsel van haar eigen keelwand.

De dood treedt in over drie, over twee seconden.

Maanlicht schijnt naar binnen door haar open mond.

Klaar voor de laatste adem, nu.

Ontruimen.

Nu.

Ziel vrij van lichaam.

Nu.

De dood treedt in.

Nu.

God, dit had zó goed moeten zijn, de herinnering aan de warme warboel van Chloe die nog in m’n armen hangt en Chloe die ergens dood is.

Maar nee, ik word in de gaten gehouden door Marla.

Bij geleide meditatie open ik m’n armen om m’n innerlijke kind te verwelkomen en het kind is Marla die haar sigaret rookt. Geen witte helende lichtbol. Leugenaar. Geen chakra’s. Stel je je chakra’s voor als opengaande bloemen, en in het midden van elke bloem een slow motion explosie van zoet licht.

Leugenaar.

Mijn chakra’s blijven dicht.

Aan het eind van de meditatie rekt iedereen zich uit en draait z’n hoofd van links naar rechts en we helpen mekaar overeind, bij wijze van voorbereiding. Therapeutisch fysiek contact. Voor de omhelzing steek ik in drie stappen over en sta tegen Marla aan die haar ogen naar m’n gezicht opslaat terwijl ik op de anderen let voor het teken.

Laten we allemaal, het teken komt, iemand vlak bij ons omhelzen.

M’n armen omklemmen Marla.

Kies vanavond iemand uit die speciaal voor je is.

Marla d’r sigarettenhanden staan in haar zij geklemd.

Zeg tegen die iemand hoe je je voelt.

Marla heeft geen balkanker. Marla heeft geen tbc. Ze gaat niet dood. Oké, als je filosofisch slim wilt zijn met je volgevreten hersens, dan gaan we allemaal dood, maar Marla gaat niet dood op de manier dat Chloe doodging.

Het teken komt, stel je open.

Zo, Marla, moet je nog peultjes?

Stel je helemaal open.

Zo, Marla, maak dat je wegkomt. Maak dat je wegkomt. Maak dat je wegkomt.

Vooruit, huil maar als je zo nodig moet.

Marla slaat haar ogen naar me op. Haar ogen zijn bruin. Haar oorlellen rimpelen om oorbelgaatjes, geen oorbellen. Haar gekloofde lippen zien wit van het vervellen.

Vooruit, huil maar.

‘Jij gaat ook niet dood’, zegt Marla.

Om ons heen staan stellen tegen mekaar gedrukt te snotteren.

‘Als jij mij verraadt,’ zegt Marla, ‘dan verraad ik jou.’

Dan verdelen we de week, zeg ik. Marla mag de botziekten, de hersenparasieten en de tbc hebben. Ik hou balkanker, bloedparasieten en organische hersendementie.

Marla zegt: ‘En darmkanker?’

Die meid heeft d’r huiswerk gedaan.

We verdelen darmkanker. Zij krijgt de eerste en derde zondag van de maand.

‘Nee’, zegt Marla. Nee, zij wil alles. De kankers, de parasieten. Marla knijpt haar ogen samen. Ze had nooit gedroomd dat ze zich zo superdelux zou kunnen voelen. Ze had het gevoel dat ze echt lééfde. Haar huid trok bij. Haar hele leven had ze nog nooit een dooie gezien. Ze had nooit echt het gevoel gehad dat ze leefde want er was geen contrast. O, maar nu waren er sterfgevallen en was er dood en verlies en rouw. Huilen en snikken, doodsangst en spijt. Nu ze weet waar we allemaal naartoe gaan. Marla voelt elk moment van haar leven.

Nee, ze ging uit geen enkele groep weg.

‘Niet meer terug naar hoe het leven vroeger voelde’, zegt Marla. ‘Ik werkte bij een uitvaartbedrijf om een goed gevoel over mezelf te hebben, gewoon dat ik ademde. Maakt niet uit dat ik geen baan in m’n vak kon krijgen.’

Ga dan terug naar je uitvaartbedrijf, zeg ik.

‘Begrafenissen zijn niks vergeleken hierbij’, zegt Marla. ‘Begrafenissen zijn totaal abstracte ceremoniën. Hier ervaar je echt de dood.’

Stellen om ons heen drogen snuivend hun tranen, ze kloppen mekaar op de rug en laten los.

We kunnen niet allebei komen, zeg ik.

‘Kom dan niet.’

Ik heb dit hier nodig.

‘Ga dan naar begrafenissen.’

Alle anderen hebben mekaar losgelaten en ze geven mekaar een hand voor het slotgebed. Ik laat Marla los.

‘Hoelang kom je al hier?’

Het slotgebed.

Twee jaar.

Een man in de gebedscirkel geeft me een hand. Een man geeft Marla een hand.

Als die gebeden beginnen, zucht ik meestal diep. O, zegen ons. O, zegen ons in onze woede en onze angst.

‘Twee jaar?’ Marla fluistert met haar hoofd schuin achterover.

O, zegen ons en bewaar ons.

Iedereen die me in die twee jaar heeft gezien is dood of genezen en nooit meer teruggekomen.

Help ons en help ons.

‘Oké’, zegt Marla. ‘Oké, oké, jij je balkanker.’

Big Bob de Grote Homp die me helemaal onder huilt. Bedankt.

Leid ons naar onze bestemming. Leid ons naar vrede.

‘Niks te danken.’

Zo ontmoette ik Marla.

Biografie

© Shawn Grant

Chuck Palahniuk brak definitief door nadat Fight Club was verfilmd, met in de hoofdrollen Edward Norton en Brad Pitt. Hij schreef tien wereldwijd goedverkopende boeken, waarvan naast Fight Club Stikken, Wiegelied en Dagboek, een roman in Nederland de bekendste zijn.

Voor andere schrijvers en verdere inspiratie, ga naar www.degeus.nl.
Wilt u tweewekelijks nieuws ontvangen over weggeefacties, schrijversevenementen en ander nieuws, geef u dan hier op voor de nieuwsbrief.
Of volg ons op of Facebook of Twitter.

Chuck Palahniuk bij De Geus

Stikken

Om te zorgen dat het hem aan geld nooit zal ontbreken, heeft Victor Mancini een methode ontwikkeld om mensen hem van de verstikkingsdood te laten redden.

Een probleem dat Victor niet zelf kan oplossen is zijn seksverslaving. De zelfhulpgroepen die hij bezoekt brengen hem eerder in verleiding dan dat ze hem helpen. Toch zet hij door.

Stikken – bestel hier

Wiegelied

Journalist Carl Streator werkt aan een serie artikelen over wiegendood. Tijdens zijn onderzoek ontdekt hij op de plaats van overlijden telkens een exemplaar van hetzelfde rijmpjesboek, allemaal geopend bij een Afrikaans wiegeliedje. Als het liedje zich heeft vastgezet in Carls hoofd, verandert hij in een seriemoordenaar. Samen met Helen Hoover Boyle, een makelaar in huizen waar een vloek op rust, begint hij aan een missie om alle exemplaren van het behekste boek te vernietigen.

Wiegelied is tijdelijk niet meer leverbaar

Dagboek, een roman

Eens was Misty Wilmot een veelbelovende, jonge kunstenares, nu zit ze vast op een eiland dat ten onder gaat aan toeristen. Ze drinkt te veel en werkt als serveerster in een hotel. Haar echtgenoot, een aannemer, ligt in coma na een zelfmoordpoging, maar dat weerhoudt zijn klanten er niet van Misty met vervolging te dreigen in verband met een reeks schunnige boodschappen die zijn aangetroffen op de huizen die hij heeft verbouwd.

Dagboek, een roman is tijdelijk niet meer leverbaar

Gekweld

Verdwijn gewoon. Laat alles achter wat je verhindert je meesterwerk te schrijven. Je baan en je gezin en je huis, al die verplichtingen en afleidingen – zet ze drie maanden in de wacht. Leef met gelijkgestemde mensen in een omgeving die je in staat stelt volledig in je werk op te gaan. Gratis volpension voor degenen die in aanmerking komen. Stel een klein deel van je leven in de waagschaal voor de kans om een nieuwe toekomst te creëren als professioneel dichter, romanschrijver, scenarioschrijver.

Gekweld is tijdelijk niet meer leverbaar

Rant

De bevolking van Amerika is verdeeld in ‘nighttimers’ en ‘daytimers’, mensen die ’s nachts leven en mensen die dat overdag doen. De ‘nighttimers’ gaan zich te buiten aan allerlei kicks, waaronder partycrashen: een aanrijding veroorzaken waarbij men op het nippertje aan de dood ontsnapt. De grootste partycrasher is Buster Casey, bijgenaamd Rant. Hij verongelukt echter wél tijdens het partycrashen en wordt zo een legende.

Rant – bestel hier

Pygmee

Een groep terroristische tieners – uit een niet nader genoemd land – komt naar de Verenigde Staten. Pygmee is een van hen: hij is opgegroeid met vechtsport, heeft veel kennis opgedaan van scheikunde, en is gevoed met een extreme haat jegens de Verenigde Staten. De jongeren doen zich voor als buitenlandse uitwisselingsstudenten en infiltreren in Amerikaanse gezinnen. Hun uiteindelijke doel? Het land overnemen en vernietigen.

Na het lezen van de eerste pagina’s van Pygmee voel je je alsof je uit een vliegtuig bent gestapt in een land waarvan je de naam niet eens kunt uitspreken. Maar als je er eenmaal aan gewend bent, neemt Pygmee je mee op een hilarische tocht vol cynisch commentaar op terrorisme, religie en het verknalde Amerikaanse gezinsmodel.

Pygmee – bestel hier

Snuff

Pornofilmster Cassie Wright wil een wereldrecord vestigen door zich op de filmset achterelkaar door zo veel mogelijk mannen – ze hebben er 600 kunnen optrommelen – te laten nemen en aan het einde van de film te sterven. De royalty’s zijn bedoeld voor haar kind, dat ze ooit voor adoptie afstond.

Op zijn eigen, onnavolgbare wijze stelt Palahniuk in Snuff de praktijken in de (porno)filmindustrie aan de kaak.

Snuff – bestel hier