Chuck Palahniuk

Snuff

Vertaald uit het Engels door Inge Pieters

Uitgeverij De Geus

breda 2011

Oorspronkelijke titel Snuff, verschenen bij Doubleday

Oorspronkelijke tekst © Chuck Palahniuk, 2008

Nederlandse vertaling © Inge Pieters en De Geus bv, Breda 2011

Omslagontwerp Riesenkind, naar het ontwerp van Ben Wiseman

Omslagillustratie © Ben Wiseman

isbn 978 90 445 2123 8

nur 302

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Internet: www.degeus.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2011

Hertogin: De diamanten met de hoogste prijs zijn die, zegt men, die door de handen van de meeste juweliers zijn gegaan.

Ferdinand: Hoeren zijn, volgens die stelregel, wel zeer hoog te prijzen.

John Webster, De hertogin van Malfi (I.ii)

1
==
==

Nr. 600

Een zo’n gast stond

de hele middag bij het buffet, in zijn boxershort, het oranje poeder van de paprikachips te likken. Naast hem stond een gast uiendip op te lepelen met een chipje. En maar scheppen met datzelfde doorweekte, afgelebberde chipje. Gasten hebben duizend manieren om hun territorium af te palen.

De catering bestaat uit twee klaptafels vol open zakken supermarktchips en blikjes fris. Continu worden er gasten opgeroepen om hun kunstje te komen doen; de coördinatrice roept hun nummers om en ze slenteren weg voor hun moneyshot met monden vol toffeepopcorn, met vingers die branden van het knoflookzout, plakkerig van de koffiebroodjes.

Voor sommigen van die gasten is dit een eenmalig optreden. Die zijn hier alleen maar om straks te kunnen zeggen dat ze erbij waren. Wij, de veteranen, zijn gekomen voor de exposure en om Cassie een plezier te doen. Om haar weer een lul verder naar d’r wereldrecord te helpen. Om een historische gebeurtenis mee te maken.

Op het buffet staan tupperwarebakjes vol condooms naast tupperwarebakjes met zoutjes. Minimarsjes. Suikerpinda’s. Op de grond liggen de plastic wikkels van candybars en condooms, opengebeten, opengekauwd. Dezelfde handen die in de M&M’s graaien verdwijnen in gulpen en boxershorts om half stijve lullen te kneden. Snoepkleurige vingers. Erecties met cheese-onionsmaak.

Pinda-adem. Sinasadem. Chilichipsadem die in Cassies gezicht wordt gehijgd.

Neuroten die hun armen rood krabben. Schooljochies die hun maagdelijkheid willen verliezen voor de camera. Een zo’n gastje, nr. 72, wil in één klap ontmaagd worden én de geschiedenis ingaan.

Magere gastjes die hun T-shirt aanhouden, shirts die ouder zijn dan sommige deelnemers hier, T-shirts van de première van Sex With The City, honderd jaar geleden. Fanclubshirts uit de tijd dat Cassie schitterde in Lust Horizons. T-shirts die ouder zijn dan nr. 72, ver voor zijn geboorte gezeefdrukt.

Luidruchtige gasten met mobiele telefoons die opties en instapkansen bespreken terwijl ze aan hun voorhuid staan te plukken en te zwengelen. De coördinatrice heeft met stift nummers op de bovenarmen van alle deelnemers gekalkt, nummers tussen de een en de zeshonderd. Kapsels als monumenten van gel en geduld. Zonnebankbruin met wolken aftershave eromheen.

De kamer staat vol metalen klapstoelen. Beduimelde tietenbladen om in de stemming te komen.

De coördinatrice is een of andere meid, Sheila, die met haar clipboard in de hand nummer 16, nummer 31 en nummer 211 oproept om mee de trap op te gaan naar de set.

Gasten op tennisschoenen. Bootschoenen. Herenslips. Brogues met donkerblauwe kuitsokken met van die ouderwetse sokophouders erboven. Strandslippers waar het zand nog aan zit, knerpend bij elke stap.

Die oude grap: om een meisje in een pornofilm te krijgen moet je een miljoen dollar op tafel leggen. Om een vent te krijgen hoef je hem alleen maar te vragen … Eigenlijk geen echte grap. Niet echt om te lachen.

Anders dan wij, de ouwe getrouwen van de business, hebben de meesten van die nullen alleen de advertentie achter in de Adult Video News gezien. Een open auditie waar je alleen maar een stijve en een doktersbriefje voor nodig had. En niemand maakt hier kinderporno, dus je moest wel achttien zijn.

Gladgeschoren borstspieren en geharste schaamstreken staan in de rij naast een softbalteam met downsyndroom.

Aziaten, zwarten en latino’s. Een gast in een rolstoel. Voor elk wat wils, van alle marktsegmenten thuis.

Dat gastje daar, nr. 72, heeft witte rozen bij zich die beginnen te hangen, de bloemblaadjes verleppen en worden langzaamaan bruin. Het joch houdt een hand voor zich uit waarop met blauwe pen woorden geschreven staan. Hij kijkt ernaar en zegt: ‘Ik vraag niets, maar ik heb altijd van je gehouden …’

Andere gasten lopen rond met ingepakte doosjes die stijf staan van de strikken en lintjes, doosjes zo klein dat ze in een hand passen en bijna niet te zien zijn tussen hun vingers.

De veteranen wachten hun beurt af in satijnen badjassen, prijsvechtersbadjassen met een sjerp eromheen. Professionele pikken. De helft heeft iets met Cassie gehad en is ooit over trouwen begonnen, om de Lunts, de Desi en Lucy van de porno-industrie te worden.

Geen acteur in de tent die niet dol was op Cassie Wright, die haar niet een handje wilde helpen met haar historische recordpoging.

Andere gasten hebben nooit iets anders genaaid dan hun eigen hand, terwijl ze niks dan Cassie Wright-video’s keken. In hun ogen is dit een vorm van trouw. Een huwelijk. Die gasten met die cadeautjes in hun knuisten, in hun ogen is dit een soort bruiloftsnacht. Voltrekking van de huwelijksdaad.

Haar laatste optreden vandaag. Tegendeel van een maidentrip. Daar boven aan die trap zal Cassie Wright er voor iedereen die na gast nummer vijftig komt uitzien als een met vaseline ingevette bomkrater. Vlees en bloed, maar dan alsof er iets in haar is ontploft.

Als je ons zo ziet zou je nooit raden dat we geschiedenis aan het schrijven zijn. Dat we alle records gaan slaan.

De coördinatrice, die Sheila, komt binnen en roept: ‘Heren.’ Ze duwt haar bril omhoog en zegt: ‘Als ik u oproep, moet u helemaal klaar zijn voor de camera.’

Met een flinke stijve, bedoelt ze. Schietklaar, condoom in de aanslag.

Het gevoel van die dag lijkt nog het meest op je kont de verkeerde kant op afvegen, van achter naar voor. Je zit op de plee, je denkt even niet na en je smeert stront over het rimpelige vel van je hangende zak. Hoe harder je probeert het schoon te vegen, hoe meer je vel uitrekt en hoe smeriger de hele handel wordt. Zo’n dun laagje stront dat zich verspreidt door je haren en over je bovenbeen. Zo voelt zo’n dag als vandaag, zo voelen dit soort geheimen.

Zeshonderd gasten. Eén pornogodin. Een wereldrecord dat nooit meer verbeterd zal worden. Een must voor de kieskeurige eroticaverzamelaar.

En niet een van ons die echt van plan was om een snuffmovie te maken.

2
==
==

Nr. 72

Het was ook achterlijk

om rozen mee te nemen. Ik weet niet. Je komt die deur binnen en ze geven je een bruine papieren zak met een nummer erop, een nummer tussen de een en de zeshonderd. ‘Stop je kleren daar maar in, jochie.’ En dan krijg je een houten wasknijper met hetzelfde nummer erop in zwarte pen. ‘Hang die maar aan je onderbroek. Raak hem niet kwijt, anders krijg je je spullen niet terug.’ Het meisje van de organisatie heeft een stopwatch om haar nek hangen, precies op de plaats waar haar hart zit.

Bij de tafel waar je je uitkleedt hangt een bruin papiertje aan de muur geplakt waar met dezelfde zwarte pen op geschreven staat dat de productiemaatschappij niet verantwoordelijk is voor onze eigendommen.

Op een ander bordje staat: maskers niet toegestaan.

Sommige jongens zetten hun schoenen in de zak met hun sokken erin, opgerold en wel. Ze rollen hun riem op en doen die ook netjes in een schoen. Ze vouwen hun broek op, vouw op vouw, en leggen hem op hun schoenen. Ze klemmen hun overhemd onder hun kin, leggen de mouwen bij elkaar en vouwen de boord en de onderkant naar binnen, om zo min mogelijk kreukels te maken. Ze vouwen hun hemd op. Hun opgerolde das gaat in een zak van hun colbertje. Jongens met dure kleren.

Anderen trekken hun spijkerbroek of joggingbroek binnenstebuiten uit. Dan hun T-shirt of trui. Ze stropen hun klamme ondergoed af, proppen alles in de zak en kwakken hun stinkende gympen erbovenop.

Als je uitgekleed bent pakt het stopwatchmeisje je zak met kleren aan en zet ze hem op de grond tegen de betonnen muur.

Iedereen staat daar in zijn onderbroek te goochelen met zijn portefeuille en zijn autosleutels en zijn mobieltje en wat al niet.

Dat boeket rozen, verleppend en wel, nog meer rotzooi om mee te goochelen, dat sloeg echt nergens op.

Ik kleedde me uit, ik knoopte mijn overhemd los en het stopwatchmeisje dat de papieren zakken uitdeelt richt haar wijsvinger als een pistool op mijn borst en zegt: ‘Wou je dat omhouden voor de camera?’

Ze heeft een zak in haar handen met nummer 72 erop. De wasknijper zit op een van de papieren hengsels geklemd. Mijn nummer. Het stopwatchmeisje priemt met haar wijsvinger naar mijn borst en zegt: ‘Dat daar.’

Ik vraag of het een probleem is. Een crucifix.

Het meisje komt op me af met de wasknijper en knijpt hem open. Ze probeert hem op mijn tepel te klemmen, maar ik deins achteruit. Ze zegt: ‘We doen dit al langer dan vandaag.’ Ze zegt: ‘We weten wel dat het altijd oppassen blijft met jezusfreaks.’ Als je haar gezicht zo ziet lijkt ze net een middelbare scholier, mijn leeftijd zo’n beetje.

Het stopwatchmeisje zegt dat de actrice Candy Apples voor haar record van zevenhonderdzesentwintig nummertjes hetzelfde groepje van vijftig mannen gebruikte voor de hele productie. Dat was in 1996 en Candy hield alleen maar op omdat de politie de studio binnenviel en de productie stillegde.

‘Serieus waar’, zegt ze.

Toen Annabel Chong haar eerste record vestigde met tweehonderdeenenvijftig nummertjes, vertelt het stopwatchmeisje, kwamen er wel tachtig man opdagen, maar zo’n zesenzestig procent daarvan kreeg hem niet fatsoenlijk genoeg omhoog om de klus te klaren.

In hetzelfde jaar, 1996, brak Jasmin St. Clair het record van Chong met driehonderd nummertjes in één shoot. Spontaneeus Xtasy vestigde een nieuw record met vijfhonderdeenenvijftig nummertjes. In het jaar 2000 deed actrice Sabrina Johnson het met tweeduizend man, ze neukte tot het zo veel pijn ging doen dat de crew ijs tussen haar benen moest proppen en pijpte de rest. Toen haar royaltycheques ongedekt bleken kwam Johnson naar buiten met het nieuws dat haar record nep was. Ze had hoogstens vijfhonderd nummertjes gemaakt en in plaats van tweeduizend man waren er maar negenendertig komen opdagen.

Het stopwatchmeisje wijst naar het crucifix en zegt: ‘Ga hier vooral geen zieltjes lopen redden.’

De volgende aan de tafel trekt een zwart T-shirt over zijn hoofd. Zijn hoofd en zijn armen en zijn borst zijn allemaal even bruin. Aan een van zijn tepels hangt een glimmende gouden ring. Zijn borstharen liggen plat, stuk voor stuk even kort afgeknipt. Hij kijkt me aan en zegt: ‘Hé, vriend.’ Hij zegt: ‘Ga haar ziel nou niet redden voordat ik aan mijn close-up ben toegekomen, oké?’ En hij knipoogt zo overdreven dat de helft van zijn gezicht om zijn ene oog heen rimpelt. Zijn wimpers lang genoeg om het te laten waaien als hij knippert.

Van dichtbij is te zien dat hij een laag roze op zijn voorhoofd en zijn wangen heeft gesmeerd. Drie kleuren bruin poeder om zijn ogen, samenklonterend in zijn kraaienpootjes. Onder zijn arm, tussen zijn elleboog en zijn gebruinde ribben, houdt hij een witte prop geklemd, misschien nog meer kleren.

Aan de andere kant van de tafel kijkt het stopwatchmeisje om zich heen. Ze duwt een hand in een van de zakken van haar spijkerbroek en vraagt: ‘Hé, dominee, wou je nog wat kopen?’ Ze vist er een glazen potje uit dat zo dun is als een reageerbuisje, maar dan korter. ‘Tien ballen per stuk’, zegt ze en ze rammelt de blauwe pillen heen en weer naast haar gezicht. ‘Hoef je niet bij die zesenzestig procent te horen.’

Die vent met al die make-up krijgt een zak met het nummer 137 van het meisje, dat zegt: ‘Moet die teddybeer ook in de zak?’

Ze knikt naar de witte bundel onder zijn elleboog.

Nummer 137 trekt de bundel witte stof onder zijn arm vandaan en zegt: ‘Meneertje Toto is geen ordinaire teddybeer …’ Hij zegt: ‘Meneertje Toto verzamelt handtekeningen.’ Hij kust het ding en zegt: ‘Je hebt geen idee hoe oud hij is.’

Het is een knuffelbeest van wit canvas, een langgerekt hondenlijf met vier korte witte canvas pootjes eraan. Er zit een hondenkop op genaaid met zwarte knoopoogjes en slappe canvas oren. Er staat van alles op het witte canvas geschreven, in blauwe en zwarte en rode pen. Schrijfletters en blokletters. Hier en daar met een datum erbij. Cijfers. Dag, maand en jaar. Op de plek van de kus zit nu een veeg rode lippenstift.

Hij houdt de hond op z’n arm zoals mensen baby’s vasthouden. Met zijn andere hand wijst hij op de opschriften. Handtekeningen. Carol Channing, wijst hij aan. Bette Midler. Debbie Reynolds. Carole Baker. Tina Turner.

‘Meneertje Toto’, zegt hij, ‘is ouder dan ik mezelf ooit zou durven noemen.’

Het stopwatchmeisje met het potje blauwe pillen zegt: ‘Wou u dat mevrouw Wright uw hond tekent?’

Cassie Wright, zegt die gast, is zijn favoriete pornoster aller tijden. Haar niveau stijgt ver boven dat van haar collega’s uit.

Nummer 137 vertelt dat Cassie Wright zes maanden lang heeft meegelopen met een endocrinoloog om zijn werk te bestuderen, zijn manier van doen en zijn lichaamstaal te doorgronden voor haar rol als arts in de grensverleggende adult movie Emergency Room Back Door Dog Pile. Cassie Wright deed een half jaar onderzoek, schreef overlevenden aan en verdiepte zich in gerechtelijke dossiers voor ze ook maar een voet op de set zette van de epische seksfilm Titanic Back Door Dog Pile. De enige regel tekst die Cassie Wright daarin heeft – op het moment dat ze zegt: ‘Deze boot is niet de enige dame die diep zal zinken vanavond’ – spreekt ze uit met een perfect West-Iers plattelandsaccent, waarmee ze haarfijn illustreert hoe geil de massale seks benedendeks geweest moet zijn in de laatste momenten van ’s werelds grootste scheepsramp.

‘In Emergency Room,’ zegt hij, ‘in de lesbische scène met die twee geile labassistentes is Cassie Wright duidelijk de enige actrice die weet hoe je met een speculum moet omgaan.’

De critici, zegt nummer 137, waren terecht dolenthousiast over haar vertolking van Mary Todd Lincoln ten tijde van de Burgeroorlog in het epische Ford’s Theater Back Door Dog Pile. Later opnieuw uitgebracht als Private Box. Later nogmaals uitgebracht als Presidential Box. Nummer 137 vertelt over de scène waarin Cassie Wright wordt gesandwicht door John Wilkes Boothe en Honest Abe Lincoln, een scène waarin de Amerikaanse geschiedenis dankzij al haar research waarachtig tot leven komt.

Hij wiegt zijn canvas hond, die met zijn zwarte knoopogen tegen zijn gouden tepelring ligt, en vraagt: ‘Hoeveel voor die pillen?’

‘Tien ballen’, zegt het stopwatchmeisje.

‘Nee’, zegt die vent. Hij klemt de hond weer onder zijn arm en steekt een hand in zijn kontzak. Hij trekt zijn portefeuille, trekt er twintig, veertig, honderd dollar uit en zegt: ‘Ik bedoel, wat wil je hebben voor het hele potje?’

Het stopwatchmeisje zegt: ‘Buig eens voorover, dan kan ik je nummer op je arm schrijven.’

En nummer 137 knipoogt nog eens naar me. Dat grote oog van hem lijkt nog groter te midden van al dat bruine poeder. ‘Je hebt rozen bij je’, zegt hij. ‘Wat onvoorstelbaar schattig.’

3
==
==

Nr. 137

Je hebt van die

dagen in de fitnesszaal dat je zes gewichten ligt te bankdrukken of met één hand je hele lichaamsgewicht aan preacher curls afwerkt en de ene set ben je nog helemaal fris en fanatiek – je gooit de cable rows er met wijd gestrekte armen uit, je draait je herhalingen en setjes zo snel af als je de gewichten er maar bovenop kunt gooien – en dan ineens, in de volgende set, zit je erdoorheen. Helemaal kapot. Elke curl of press kost moeite. Je knalt er niet meer lekker doorheen, maar je zit te tellen, te zweten. Te hijgen.

En het is geen suikerdip. Wat dacht je? Die hele omslag komt doordat een of andere klojo aan de balie de muziek heeft uitgezet. Je hebt er misschien geen moment echt naar geluisterd, maar als die muziek ophoudt, wordt trainen ineens keihard werken.

Dat is hetzelfde funeste gevoel dat je krijgt, die plotselinge keldering van je bloeddruk, als de muziek om drie uur ’s nachts uitgaat, sluitingstijd in de ManRod of de Eagle, waar jij eenzaam en ongeneukt bent achtergebleven.

Dat is ook de grote afknapper tijdens filmopnamen: geen muzikale begeleiding. Geen sfeermuziek. Daar in die kamer met Cassie Wright krijg je niet eens pornojazz met elektrische wahwahgitaartjes. Nee, pas na het monteren en na het invoegen van de dialoogtekst plakken ze er muziek onder om de continuïteit te verbeteren.

En wat dacht je? Het was een waardeloos idee om meneertje Toto mee te nemen.

Maar dat volle potje Viagra … dat kon nog weleens mijn redding worden.

Aan de andere kant van de wachtkamer staat de enige echte Branch Bacardi te praten met nr. 72, dat joch met die verlepte bos rozen. Ze staan erbij als een oude en een recente foto van dezelfde acteur. Bacardi staat te praten in een roodsatijnen boxershort, terwijl zijn hand in trage cirkels over zijn borst gaat. In zijn andere hand heeft hij een blauw wegwerpscheermesje. Als zijn voelende hand stopt, beweegt hij het scheermes naar dezelfde plek om onzichtbare stoppels weg te schrappen, krassend met het plastic mesje, met de korte, vlugge bewegingen waarmee je je tuin zou schoffelen. Branch Bacardi praat gewoon door, zonder omlaag te kijken, terwijl zijn hand over zijn borst blijft voelen en het gebruinde vel straktrekt terwijl de hand met het scheermesje er vanuit alle hoeken overheen scheert.

Daar staat hij: Branch Bacardi, de ster uit The Da Vinci Load en To Drill A Mockingbird, The Postman Always Cums Twice en de eerste pornomusical aller tijden, Chitty Chitty Gang Bang.

Zelfs hierbinnen houden Bacardi, Cord Cuervo, Beamer Bushmills, al die fossiele pornosterren hun zonnebrillen op. Ze voelen aan hun haar en strijken het glad. Dit is de generatie van de echte toneelacteurs. Ze hebben acteeropleidingen gevolgd aan ucla of nyu, maar ze moesten tussen de echte rollen door toch de huur betalen. Voor hen was porno een lolletje. Een radicale politieke geste. Ze vonden het alleen maar grappig om de mannelijke hoofdrol in The Twilight Bone of A Tale of Two Titties op hun cv te zetten. Als ze eenmaal succesvol waren in het legitieme circuit zouden die klusjes voer worden voor anekdotes die ze konden opdissen in latenighttalkshows.

Acteurs als Branch Bacardi of Post Campari, ze zouden hun gebruinde, gladgeschoren schouders ophalen en zeggen: ‘God, zelfs Sly Stallone heeft porno gemaakt om zijn vaste lasten te kunnen betalen.’

Rem Koolhaas heeft porno gemaakt voordat hij een wereldberoemd architect werd.

Aan de andere kant van de wachtkamer blijft een jongedame met een stopwatch aan een zwart halskoord even stilstaan bij Bacardi om het nummer 600 op zijn arm te schrijven, de zes bovenaan, een nul eronder, de tweede nul daar weer onder, zoals triatlonatleten genummerd worden, met een dikke zwarte stift. Watervaste inkt. Zelfs als die coördinatrice zijn biceps beschrijft, eerst 600 op de ene arm, dan op de andere, blijft Bacardi gewoon doorpraten tegen die rozenjongen en blijven zijn vingers zijn sixpack afzoeken naar stoppels, het plastic scheermes in de aanslag.

De mannen die geen chips eten krabben zichzelf af met plastic scheermesjes. Ze knijpen puistjes uit. Of ze persen vettige tubes leeg in hun handpalmen, wrijven die over elkaar en smeren hun gezichten, hun bovenbenen, hun nekken en voeten in met een laagje bruin. Bronzer. Hun handpalmen bruingevlekt. De huid rond hun nagels vies donkerbruin. De acteurs hebben allemaal sporttassen aan hun voeten staan en bukken zich continu om te graven naar tubes gel, bronzer, plastic scheermesjes, zakspiegeltjes. Ze drukken zich op in hun witte broekjes vol bruine vegen. Als je de enige plee binnenloopt die hier beschikbaar is voor zeshonderd acteurs, één wc-hokje met een fonteintje en een spiegel, zie je een witte wc-bril waar lagen en nog eens lagen bruin op gesmeerd zijn door een hele parade van billen. Het fonteintje vol gebronsde handafdrukken. De witte deurpost bepoteld met een waas van bruine vingerafdrukken van pornofossielen die half blind rondstrompelen met zonnebrillen op.

Onwillekeurig zie ik Cassie Wright voor me op de set, languit op een witsatijnen bed, inmiddels bepoteld en besmeurd en bevlekt, donkerder en donkerder na elke acteur. Blackfaceporno.

Ik neem een pil.

De coördinatrice blijft even staan en zegt: ‘Zelf weten of je blind wil worden, maar kom niet bij ons aankloppen voor schadevergoeding.’

‘Wat?’ vraag ik.

‘Sildenafil’, zegt de jongedame en ze tikt met haar stift tegen mijn hand met het potje blauwe pillen. ‘Je krijgt hem er geheid mee overeind, maar neem je te veel, dan mag je gaan oppassen voor non-arterische ooginfarcten.’

Ze loopt verder. En ik neem nog een blauwe pil.

Branch Bacardi zegt tegen het joch met de rozen: ‘Ze filmen de acteurs niet op volgorde.’ Hij houdt met een hand een uitgezakte borstspier omhoog en scheert de verborgen huid daaronder. ‘Officieel doen ze dat omdat ze maar drie Gestapo-uniformen hebben, een small, een medium en een large, en ze gasten moeten oproepen die daarin passen.’ Al scherend kijkt hij zo nu en dan op naar een monitor die onder het plafond hangt. Er wordt een pornoband afgespeeld. Hij zegt: ‘Als het jouw beurt is, verwacht dan vooral geen droog uniform, laat staan schoon …’

In alle hoeken hangen monitors waarop hardcore porno te zien is. Eentje vertoont The Wizard of Ass. Op een andere zien we de klassieker Gropes of Wrath. Allemaal grote hits van Cassie Wright. Allemaal minstens twintig jaar oud. Op de monitor waar Branch Bacardi naar kijkt is hij een generatie jonger en doet hij het op zijn hondjes met Cassie Wright in World Whore One: Deep in the Trenches. De Branch Bacardi op de video heeft borstspieren die niet hangen en zwabberen. Zijn armen zijn niet rood van het afkrabben en van de ingegroeide haren. Die graaiende handen om Cassie Wrights dunne middeltje, waarvan de vingertoppen elkaar bijna raken, vertonen geen oude restjes bronzer.

De voelhand en de scheerhand van de echte Branch Bacardi vallen stil als hij opkijkt naar de monitor. Met zijn scheerhand zet hij zijn zonnebril af. Hij blijft roerloos staan, alleen zijn ogen bewegen heen en weer tussen de film en het gezicht van dat joch. Onder zijn ogen hangen rimpelige, kreukelige plooien paars vel. Onder zijn gebronsde kleur kruipen paarse aderen omhoog langs zijn neus. Er kruipen nog meer paarse aderen over zijn kuiten.

De jonge Branch Bacardi, die zich terugtrekt en zijn moneyshot recht over die roze schaamlippen heen spuit, lijkt precies op dat joch met die verlepte rozen. Dat joch dat nummer 72 heeft gekregen.

Nummer 72 staat met zijn rozen op de arm met zijn rug naar de monitor en ziet niets. Hij kijkt naar de monitor achter Bacardi, naar de film World Whore Two: Island Hopping, waarin Cassie Wright de erectie van een jonge Hirohito in haar mond schuift, afgewisseld met beelden van de Enola Gay die Hiroshima nadert met zijn dodelijke lading.

Nadat World Whore Two de Adult Video News Award had gewonnen voor het beste trio, waarin Cassie Wright en Rosie the Riveter samen Winston Churchill afzogen, kwam het jaar dat ze een lange sabbatical nam en even geen films meer maakte. Een heel jaar lang.

Daarna deed ze weer gewoon twee projecten per maand. Ze maakte het epische Moby Dicked. Ze scoorde nog een avn Award voor beste anale scène in A Midsummer Night’s Ream, waarvan in het eerste jaar alleen al een miljoen exemplaren over de toonbank gingen. Toen Cassie in de dertig was, hield ze op met filmen om het shampoomerk ‘100 Slagen’ in de markt te zetten, lilakleurige shampoo in een hoge fles die iets te veel naar een kant boog. Winkels haatten die scheve flessen en er kwam geen hond naar de website om te bestellen, totdat ze product placement regelde in twee films. In Much Adieu About Humping schoof actrice Casino Courvoisier de fles bij zichzelf naar binnen om te demonstreren dat de lange, gebogen vorm perfect tegen de baarmoederhals botste voor een diep vaginaal orgasme. Actrice Gina Galliano haalde dezelfde truc uit in The Twelfth Knight en ineens vloog 100 Slagen de winkel uit.

Maar wat dacht je, de Wal-Mart was niet blij dat er op slinkse wijze seksspeeltjes tussen hun tandpasta en hun voetpoeder waren gesmokkeld. Er kwamen protesten. En toen een boycot.

Daarna probeerde Cassie Wright nog een comeback op touw te zetten, maar de films die ze toen maakte zullen ze hier niet op de monitors laten zien. Ponyfilms voor de Japanse markt, waarin vrouwen met zadels op en hoofdstellen om dressuuroefeningen doen voor een man met een zweep. Of fetisjfilms als Snack Attack in het zogenaamde sploshgenre, waarin mooie vrouwen worden uitgekleed en bekogeld met verjaardagstaarten, slagroom, aardbeienmousse, en bespoten met honing en chocoladesaus. Nee, er is hier niemand die haar laatste project wil zien, een gespecialiseerd werkje met de titel Lassie Cum, Now!

In de business gaat het gerucht dat de film die we vandaag opnemen straks wordt uitgebracht als World Whore Three: The Whore to End all Whores.

Dat moment in World Whore One waarin de hondenscène overgaat in die scène waarin drie dienstplichtigen een klooster vol Franse nonnen bevrijden in de Elzas, dat is het moment waarop Bacardi zijn zonnebril opzet. Zonder haar habijt en haar kapje is te zien dat een van de nonnen in de zon heeft gelegen met een string. Geen enkele non heeft schaamhaar. Bacardi’s vingers strelen de huid rond een van zijn tepels en het scheermesje begint te krabben.

De coördinatrice komt langslopen met haar stopwatch en haar zwarte stift en zegt: ‘Dat zijn pillen van 100 milligram, dus wees alert op duizeligheid …’ Ze telt haar woorden af op haar vingers en zegt: ‘… misselijkheid, zwellingen in enkels en benen.’

Ik neem nog een pil.

Aan de andere kant van de kamer leunt Branch Bacardi iets voorover en zijn beide handen verdwijnen achter zijn rug. Met een hand rekt hij het elastiek van zijn boxershort uit. De hand met het plastic scheermes verdwijnt achter het rode satijn om zijn kont te scheren.

De coördinatrice loopt weg, maar blijft tellen. ‘Hartkrampen’, zegt ze. ‘Hartritmestoornissen, neusverstopping, hoofdpijn en diarree …’

Dat jaar, dat volle jaar dat Cassie Wright vrijaf nam op het toppunt van haar filmcarrière, kreeg ze een kind, volgens de geruchten van insiders. Een baby. Ze was zwanger geworden tijdens een omgekeerde cowgirlactie waarbij Benito Mussolini haar volspoot. Ze zeggen dat ze de baby heeft laten adopteren.

En wat dacht je? Mussolini werd gespeeld door Branch Bacardi.

Ik neem nog een pil.