Virginie Despentes

Apocalyps Baby

Vertaald uit het Frans door Kiki Coumans

Uitgeverij De Geus

breda 2011

Ouvrage publié avec le soutien du Centre national du livre

– Ministère français chargé de la culture. Deze uitgave is mede mogelijk gemaakt dankzij een bijdrage van het Franse ministerie van Cultuur – Centre national du livre

De vertaalster ontving voor deze vertaling een werkbeurs van het Nederlands Letterenfonds

Oorspronkelijke titel Apocalypse bébé, verschenen bij Bernard Grasset, Parijs

Oorspronkelijke tekst © Éditions Grasset & Fasquelle, 2010

Nederlandse vertaling © Kiki Coumans en De Geus bv, Breda 2011

Omslagontwerp en -illustratie © total italic, amsterdam-berlin

isbn 978 90 445 2129 0

nur 302

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Internet: www.degeus.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2011

… als twee vampiers zullen we op jouw graf slapen, jouw beenderen verwarmen, als twee vampiers zullen we je dorst naar seks, bloed en testosteron komen stillen.

testo yonqui

Voor B.P.

Parijs

#

Niet zo lang daarvoor was ik nog dertig. Alles was nog mogelijk. Ik hoefde alleen maar op het juiste moment de juiste keuzes te maken. Ik veranderde vaak van baan, mijn contracten werden niet verlengd, tijd om me te vervelen had ik niet. Ik had niets te klagen over mijn levensstandaard. Ik woonde haast nooit alleen. De seizoenen volgden elkaar op als zakjes snoep: steeds andere kleuren en makkelijk naar binnen te werken. Ik weet niet meer op welk moment het leven me ineens niet meer toelachte.

Ik verdien nu evenveel als tien jaar geleden. Destijds vond ik dat ik het niet slecht deed. Na mijn dertigste is de vaart er een beetje uitgegaan, de bezieling die me voortdreef, was weg. En ik weet dat ik de eerstvolgende keer dat ik de arbeidsmarkt op moet, een rijpe vrouw zonder kwalificaties zal zijn. Zodoende klamp ik me vast aan de baan die ik nu heb alsof mijn leven ervan afhangt.

Die ochtend kom ik te laat. Agathe, de jonge telefoniste, fronst haar wenkbrauwen terwijl ze met haar vinger op haar horloge tikt. Ze draagt een fluorescerende gele panty en heeft roze oorbellen in de vorm van hartjes in. Ze is met gemak tien jaar jonger dan ik. Ik zou me niets moeten aantrekken van haar geërgerde zucht als ik mijn jas naar haar smaak te langzaam uittrek, maar in plaats daarvan mompel ik een onverstaanbaar excuus en klop aan bij mijn chef. Uit zijn kantoor komen langgerekte, woeste kreten. Geschrokken deins ik achteruit. Ik kijk vragend naar Agathe, die grijnzend fluistert: ‘Dat is mevrouw Galtan, ze stond je vanmorgen al voor de ingang op te wachten, nog voordat we open waren. Ze zit Deucené al twintig minuten de huid vol te schelden. Ga maar gauw naar binnen, dan wordt ze wel weer rustig.’ Ik heb erg veel zin om mijn hielen te lichten en de trap af te rennen zonder iets uit te leggen. Maar ik klop aan, en ze horen me.

Bij wijze van uitzondering hoeft Deucené niet eerst een blik te werpen op de dossiers die verspreid over zijn bureau liggen om zich mijn naam te herinneren.

‘Lucie Toledo, u hebt haar al ontmoet, ze was net …’

Hij krijgt de gelegenheid niet zijn zin af te maken. De klant onderbreekt hem en begint te schreeuwen: ‘Waar wás jij, trut?’

Ze geeft me twee seconden om de verbale vuistslag te incasseren en vervolgt dan nog harder: ‘Weet je wel hoeveel ik je betaal om te zorgen dat je haar niet uit het oog verliest? En dan ver-dwijnt ze? In de metro? In de me-tro, stomme koe, je bent er zowaar in geslaagd haar in de metro kwijt te raken! En dan wacht je vervolgens nog een halve dag voordat je me op de hoogte stelt? De school heeft me nog eerder ingelicht dan jij! Vind je dat normaal? Heb je dan echt het gevoel dat je je werk goed hebt gedaan?’

Deze vrouw is door de duivel bezeten. Waarschijnlijk vindt ze dat ik niet snel genoeg reageer, ze verliest haar interesse en wendt zich weer tot Deucené: ‘En waarom heeft uitgerekend dit domme wicht Valentine gevolgd? Hebt u niks briljanters in huis?’

De chef weet niet waar hij het zoeken moet. In het nauw gedreven door de omstandigheden neemt hij het voor me op. ‘Ik kan u verzekeren dat Lucie een van onze beste krachten is, ze heeft een grote ervaring op dit gebied en …’

‘Vindt u het normaal om een meisje van vijftien kwijt te raken op de route die ze iedere dag aflegt?’

Ik had Jacqueline Galtan voor het eerst ontmoet toen we met de zaak begonnen, tien dagen eerder. Een onberispelijk kort blond pagekapsel, naaldhakken met rode zolen, een kille vrouw, goed opgelapt voor haar leeftijd, uiterst precies in haar aanwijzingen. Ik had niet verwacht dat ze bij de minste tegenslag zou veranderen in een gilles-de-la-tourettepatiënt. Door de woede worden de rimpels in haar voorhoofd dieper, de botox moet het afleggen. In haar mondhoeken zit een beetje wit schuim. Met schokkende schouders loopt ze rondjes door het kantoor: ‘Hoe heb je dat in godsnaam voor elkaar gekregen, achterlijk mens, om haar in de metro kwijt te raken???’

Dat woord windt haar op. Deucené krimpt ineen. Het doet me genoegen te zien hoe klein hij wordt, aangezien hij geen gelegenheid voorbij laat gaan om te laten zien hoe keihard hij is. Jacqueline Galtan blijft maar doorgaan met haar geïmproviseerde monoloog, ze haalt mijn gezicht erbij, dat haar niet aanstaat, mijn afstotelijke kleren, mijn onvermogen om mijn werk te doen, terwijl dat toch niet zo moeilijk is, en mijn gebrek aan intelligentie, dat blijkt uit alles wat ik onderneem. Ik concentreer me op het kale hoofd van Deucené, dat bezaaid is met obscene bruine vlekken. Hij heeft korte benen, een buikje en weinig zelfvertrouwen, waardoor hij weleens lomp uit de hoek kan komen tegenover ondergeschikten. In het onderhavige geval is hij verstijfd van angst. Ik schuif een stoel naar het uiteinde van zijn bureau en ga zitten. De klant hapt even naar adem, en ik grijp de gelegenheid aan om me in het gesprek te mengen: ‘Het ging zó snel … Ik had geen idee dat Valentine weleens zou kunnen verdwijnen. Denkt u dat ze is weggelopen?’

‘Goh, goed dat je erover begint, precies om dát te achterhalen heb ik jou ingehuurd.’

Deucené heeft een aantal foto’s en verslagen over zijn bureau verspreid. Jacqueline Galtan grist een willekeurig verslag van het bureau, houdt het tussen duim en wijsvinger vast alsof het een dood insect is, werpt er een korte blik op en laat het dan weer op het bureau vallen. Haar nagels zijn onberispelijk roodgelakt. Ik verdedig me: ‘U hebt me gevraagd Valentines gangen na te gaan en verslag te doen van waar ze heen gaat, wie ze ziet en wat ze doet … Maar ik heb er nooit rekening mee gehouden dat haar iets zou kunnen overkomen. Dat zijn hele andere procedures, begrijpt u wat ik bedoel?’

Ze barst in tranen uit. Net wat we nodig hadden om ons op ons gemak te voelen.

‘Het is afschuwelijk dat we niet weten waar ze is.’

Deucené stamelt bedremmeld, zonder haar aan te kijken: ‘We zullen alles doen wat in ons vermogen ligt om u te helpen haar terug te vinden … Maar ik weet zeker dat de politie …’

‘De politie? Denkt u dat het die iets kan schelen? Het enige wat ze interesseert is het nieuws via de media naar buiten te brengen. De politie denkt maar aan één ding: journalisten te woord staan. Denkt u nu werkelijk dat Valentine die publiciteit kan gebruiken? Denkt u dat dat een leuk begin van haar leven is?’

Deucené wendt zich tot mij. Hij zou graag willen dat ik een plan van aanpak bedenk. Maar ik was zelf nog het meest verbaasd toen ze die ochtend niet in het café tegenover haar school zat. De klant vervolgt: ‘Ik neem de kosten voor mijn rekening. Laten we een aanhangsel bij het oorspronkelijke contract maken. Ik ben bereid een premie van vijfduizend euro te betalen als u haar binnen twee weken bij ons terugbrengt. Maar als u geen enkel resultaat boekt, zal ik uw leven tot een hel maken. We hebben connecties, en ik stel me voor dat een kantoor als het uwe geen behoefte heeft aan een serie onaangename … controles. En dan heb ik het nog niet eens over de negatieve publiciteit.’

Bij die laatste woorden heft ze haar ogen op en kijkt Deucené strak aan, een erg mooie beweging, vrij langzaam, haast alsof we in een zwart-witfilm zitten. Ze heeft er vast haar hele leven op geoefend. Ze buigt zich opnieuw over een passage van een verslag. Het zijn mijn dossiers die daar op tafel liggen. Niet alleen de stukken die ik gisteren de hele dag en avond bij elkaar heb gezocht, maar ook de documenten die ze zelf uit mijn computer hebben gehaald. Waarom zouden ze zich generen bij iemand als ik? Natuurlijk controleren ze of ik alles heb uitgeprint en niets ben vergeten of heb verzwegen. Uren ben ik bezig geweest met het uitkiezen en ordenen van de belangrijkste stukken, en vervolgens maken zij er een ontzettende puinhoop van, maar nu is ook alles er: van de rekening van het café waar ik op haar wachtte tot iedere foto die ik van haar heb gemaakt, ook foto’s waarop je alleen een arm ziet … Dat is hun manier om me te laten zien dat ze me, ook al ben ik 24 uur met een zaak bezig om te zorgen dat hij op het afgesproken moment perfect in orde is, niet in staat achten te bepalen wat belangrijk is en wat niet. Waarom zouden ze zich het plezier ontzeggen om hun sadisme te botvieren op iemand als ik, die helemaal onder in de hiërarchie zit? Het oude mens heeft gelijk dat ze me als een dom wicht behandelt. Als zij zich daar goed bij voelt. Ik ben het onderbetaalde domme wicht dat zichzelf op een luizenbaantje van twee weken heeft getrakteerd om een hyperactief, nymfomaan, cokeverslaafd pubermeisje te volgen. Het zoveelste. Ik werk nu bijna twee jaar bij Reldanch, en ik krijg alleen maar dit soort klussen: het schaduwen van tieners. Ik bracht het er niet slechter van af dan een ander, totdat Valentine verdween.

Die bewuste ochtend liep ik een paar passen achter haar door de gangen van de metro. Het was niet zo moeilijk onopgemerkt te blijven in het dagelijkse gewoel, aangezien het meisje haar ogen non-stop op haar iPod gericht hield. Net toen ik naar buiten liep, zakte er voor me een dikke, oudere vrouw in elkaar, en toen ik haar achterover zag vallen stak ik in een reflex mijn armen uit. In plaats van haar op de grond te leggen en me te haasten om mijn doelwit niet kwijt te raken, ben ik nog een minuut bij haar blijven zitten, totdat er andere mensen stil bleven staan. Ik volgde Valentine al twee weken. Ik was ervan overtuigd dat ik haar wel weer in het café naast haar school zou aantreffen, waar ze een paar muffins met cola naar binnen zou zitten werken, net als alle andere ochtenden, met een paar schoolgenoten, terwijl zij zich een beetje op de achtergrond hield. Maar die dag was Valentine plotseling weg. Misschien is ze een fout iemand tegen het lijf gelopen. Natuurlijk had ik me afgevraagd of ze misschien door had dat ik haar volgde, en de gelegenheid had aangegrepen om me af te schudden. Maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ze iets vermoedde. Ik zit al zo lang pubers op de hielen, ik begin ze een beetje te kennen.

Jacqueline Galtan bestudeert de foto’s die over het bureau verspreid liggen. Valentine die een jongen pijpt op een bankje in een park, achter een struik van een meter hoog. Valentine die om acht uur ’s morgens een lijntje snuift van haar agenda. Valentine die stiekem het huis uit is geglipt en achter op de scooter van een volstrekte vreemde springt die ze midden in de nacht bij een rood stoplicht heeft aangesproken … Ik heb geen teamgenoot gekregen bij deze klus. Wegens budgettaire beperkingen hebben ze me aan een notoire junk gekoppeld die voor elk denkbaar tarief werkt, als hij maar iedere avond contant wordt uitbetaald. Ik stel me zo voor dat hij zijn geld niet had gekregen, in ieder geval is hij me nooit komen aflossen en zijn mailbox zat vol, dus hij was niet te bereiken. Ze hebben geen haast gemaakt om een vervanger te vinden. Ik moest bij de ramen van het meisje posten voor het geval ze ervandoor zou gaan, en ’s morgens moest ik bij het schoolhek staan. Eigenlijk had ik nog geluk dat ik ter plaatse was toen ze verdween: het merendeel van de tijd had ik geen flauw idee wat ze uitvoerde.

De eerste dagen dat ik haar in de gaten hield, ben ik op de klassieke manier te werk gegaan: ik heb een jongen die weleens klusjes voor ons doet, gevraagd of hij haar voor een zacht prijsje een onweerstaanbare smartphone wilde aanbieden die zogenaamd van de vrachtwagen was gevallen. Bij de meeste pubers hoef je de ouders alleen maar uit te leggen hoe ze de mobiele telefoon van hun kroost kunnen kraken. Maar Valentine had geen mobiel, en het apparaatje dat ik voor haar in gedachten had heeft ze niet eens aangezet. Dat maakte het er voor mij niet gemakkelijker op: het komt zelden voor dat ik een kind moet schaduwen zonder gps-volgsysteem.

Peinzend laat het oude mens de foto’s naast elkaar op het bureau vallen en kijkt weer naar mij. ‘Heb jij die verslagen geschreven?’ vraagt ze op een vriendelijke toon, alsof we alle drie genoeg tijd hebben gehad om haar scheldkanonnade te laten bezinken. Ik flap er een kort zinnetje uit waar ik in verstrikt raak, maar ze luistert toch niet. ‘En de foto’s, zijn die ook van jou? Je hebt goed werk geleverd voordat je er een rommeltje van maakte.’ Wisselbaden, de methode van manipulatieve mensen: eerst uitschelden, dan complimenteren, en alleen zij beslist naar believen over de toon van het gesprek. Het werkt: haar verwijten waren zó onaangenaam dat het compliment als een shot morfine in een open wond werkt. Als ik het had gedurfd, was ik op mijn rug gaan liggen en had ik haar mijn buik laten kriebelen. Ze steekt een sigaret op, Deucené heeft het lef niet haar erop te wijzen dat dat verboden is, maar zoekt met zijn blik naar iets wat hij haar als asbak kan aanbieden.

‘Mag ik hopen dat u er persoonlijk zorg voor zult dragen dat u haar weer terugvindt?’

Geweldig: ik mag als boksbal dienen. Ik wacht tot Deucené de naam noemt van degene die de zaak gaat overnemen. Ik heb nog nooit een vermissing gedaan, ik heb daar helemaal geen ervaring mee. Maar hij kijkt mij aan en zegt: ‘Jij kent het dossier goed.’

De klant stemt in, ze kan weer lachen. Mijn chef werpt me een blik van verstandhouding toe. Zo te zien is hij opgelucht, de klootzak.

Er loopt een insect over het linkerbovenruitje van de kast die ik als bureau gebruik. Hij heeft reusachtige voelsprieten.

Ik pak de kaartenbak erbij. Ik bewaar niet zo veel in mijn computer. Als ik morgen word doodgeschoten en ze in mijn spullen gaan rommelen, zullen ze, als ze op mijn aantekeningen stuiten, misschien denken dat ik een geheimtaal heb ontwikkeld waarbij de Enigma afsteekt als een aandoenlijk amateuristisch knutselwerkje. In werkelijkheid vraag ik mezelf óók vaak af waar ik in godsnaam naartoe wilde als ik mijn schrijfsels probeer terug te lezen. Gelukkig heb ik een goed geheugen, meestal herinner ik me uiteindelijk wel weer wat ik op papier wilde zetten. Min of meer dan. Ik ga door de systeemkaarten vol eigenaardige, soms wiskundige tekens – alsof ik ook maar iets van algebra weet.

Sinds ik hier werk, ergert het me mateloos dat ik uitsluitend op het volgen van tieners word gezet. Geen kind kan rustig een joint opsteken, of ik zit er met mijn snufferd bovenop. In het eerste jaar waren de kinderen nooit jonger dan vijftien. De laatste tijd kijk ik er niet van op als ze nog op de basisschool zitten. Volwassenen van mijn generatie eigenen zich het leven van hun kinderen toe, ze verliezen ze nog geen twee tellen uit het oog. Ik heb geen hekel aan mijn werk, maar mobieltjes van kinderen kraken is niet bepaald spannend en er is weinig eer aan te behalen. Ik zou blij moeten zijn met de afwisseling die er nu in mijn werk komt, maar ik heb geen idee hoe ik het moet aanpakken. Deucené liet me uit zijn kamer vertrekken zonder te vragen of ik misschien hulp kon gebruiken.

Ik tik de naam Valentine Galtan in op internet. Geen hits. Dat verbaast me niet. Het is het eerste kind dat ik volg dat ik nog nooit een sms’je heb zien sturen. Zelfs kinderen die op crack kicken zetten filmpjes van zichzelf in gedrogeerde toestand op YouTube.

François Galtan, haar vader, is romanschrijver. Ik heb hem kort gezien op de dag dat haar oma ons de opdracht voor het onderzoek gaf. Hij zei het hele gesprek geen woord. Zijn pagina op Wikipedia is typisch zo’n zelfgemaakte pagina van iemand met weinig zelfvertrouwen die totaal geen maat heeft kunnen houden. Wie er naast hem op school zat, op welke school, welke boeken hem beïnvloed hebben, wat voor weer het was op de dag dat hij zijn eerste gedicht schreef, het belang van zijn lezingen op de meest onwaarschijnlijke symposia, enzovoorts. Op de foto’s naast de artikelen die over hem zijn geschreven is te zien dat hij blij is dat hij al zijn haar nog heeft; hij heeft zijn dikke, golvende haardos naar achteren gekamd. Ik denk dat ik eerst maar eens contact met hem moet opnemen.

De moeder van Valentine heeft haar kort na haar geboorte in de steek gelaten. De familie zegt dat ze geen idee heeft waar ze tegenwoordig zou kunnen wonen. Ik zal haar toch moeten opsporen. De omvang van de troep schrikt me af. Even overweeg ik ontslag te nemen. Maar ik kan beter ontslagen worden op grond van onbekwaamheid, vanwege de ww. Ik zit me net af te vragen of ik de afleveringen van de serie over die privédetective, waar ik zo om heb gelachen, niet eens terug moet kijken om inspiratie op te doen, als Jean-Marc op mijn deur klopt – ik zie hem niet, maar ik herken hem aan het geluid, hij klopt met twee gekromde vingers zachtjes op het hout, een elegante en nonchalante, sexy manier om je pols te breken. Hij steekt zijn hoofd om de hoek om te kijken of ik alleen ben en gaat dan voor het raam staan, dat uitkijkt op de straat. Ik ga koffiezetten. Hij neuriet ‘J’aime tes genoux’, een parodie op ‘Shame on you’. Hij laat zijn schouders op het ritme meebewegen en wiegt met zijn heupen zonder zijn handen uit zijn zakken te halen. Hij is lang en vrij dun, maar toch breed door zijn stevige botten en rechte houding, waarmee hij als het ware boven de ruimte uittorent. Hij heeft onregelmatige trekken, ietwat diepliggende ogen, een brede neus en een uitstekend voorhoofd. Vrouwen vallen op zijn wat grove hoofd, terwijl het mannelijke collega’s een beetje afschrikt. Ze beschouwen hem als een god. Jean-Marc is de enige van ons team die zich elegant kleedt. De anderen zien er meer uit als vertegenwoordigers uit de provincie. In ons werk is het geen pré om er uit te springen. Hij draagt een zwarte stropdas op een kraakwit overhemd en verkondigt aan wie het maar wil horen dat mannen hun mannelijkheid definitief zijn verloren toen ze stopten met het dragen van een stropdas. Geen kostuum meer dragen staat voor hem gelijk aan de wet niet meer willen belichamen. Hij komt haast nooit bij me langs, alleen als hij een tiener nodig heeft om een klusje voor hem te doen. Ik heb een heel netwerk van jongeren die voor een zakcentje bereid zijn hand- en spandiensten te verrichten. Vandaag komt hij me opzoeken omdat ik een grote zaak op mijn bordje heb gekregen. Agathe heeft hem waarschijnlijk verslag gedaan van de scène van vanmorgen. Vanaf haar stoel kan ze alles horen en volgen wat zich in het kantoor van de baas afspeelt. Het kantoor van Reldanch is gevestigd in een voormalig laboratorium voor bloedonderzoek, de wanden zijn niet speciaal ontworpen om discretie te waarborgen. Ik zou blij zijn als Jean-Marc zou voorstellen dit onderzoek samen te doen. Maar hij gaat ervan uit dat ik het wel alleen af kan: ‘Hoe ga je het aanpakken?’

‘Dat is precies wat ik me ook afvraag. Dat meisje is half gestoord. Ik heb geen flauw idee wat er met haar kan zijn gebeurd. En haar oma jaagt me zó de stuipen op het lijf dat ik weinig zin heb om haar te gaan uithoren. Eerlijk gezegd weet ik het niet zo goed … de biologische moeder, denk ik zo?’

Hij kijkt me zwijgend aan. Ik neem aan dat hij verwacht dat ik hem mijn aanvalsplan ontvouw. Ik vraag: ‘Jij hebt toch weleens vermissingen gedaan? Ben jij ook weleens bang geweest om op iets lugubers te stuiten?’

Ik doe me nonchalant voor, maar bij het uitspreken van die woorden voel ik een leegte in mijn borst. Ik wist niet dat ik zó bang was.

‘Nou ja, een premie van vijfduizend euro … Bij zo’n bedrag vraag ik me niet af of ik blij zal zijn met wat ik ga ontdekken. Dan vraag ik me af hoe ik dat kind terug kan vinden. Als je de zaak niet in je eentje kunt handelen, besteed hem dan uit. Dat doet iedereen. Dan deel je de premie. Wil je namen?’

‘Daar heb ik ook al aan gedacht. Ik ga de klus aan de Hyena voorstellen, die is goed thuis in dit soort zaken …’

Het is de eerste naam die in me opkwam en die indruk op hem zou kunnen maken. Ik spreek hem uit alsof ik altijd meteen de Hyena bel als ik mijn sleutels kwijt ben. Ik ken inderdaad een jongen die met haar bevriend is, maar ik heb haar nog nooit in levenden lijve gezien.

Jean-Marc laat een onderdrukt lachje horen. Hij is niet langer bezorgd en betrokken, maar afstandelijk. De Hyena heeft een reputatie. Zeggen dat ik met haar zou kunnen werken betekent in feite dat ik me met duistere zaakjes inlaat. Ik heb meteen spijt van mijn leugen, maar ik bijt me erin vast: ‘Ik kom weleens in een bar waar zij ook rondhangt. De eigenaar is een vriend van me, en van haar …’

‘En zo hebben jullie elkaar leren kennen.’

Ik zeg niets terug. Jean-Marc blaast in zijn koffie en zegt dan peinzend: ‘Weet je, Lucie, het is puur een kwestie van geluk hebben en volhouden. In het begin lijkt het onmogelijk, maar op de een of andere manier krijg je op een gegeven moment een spoor te pakken en dan is het puur een kwestie van volhouden.’

Ik knik, alsof ik precies weet waar hij het over heeft.

Jean-Marc was lange tijd de briljante factor in het geheel, niet alleen omdat hij zijn verslagen in zó’n schitterende stijl schrijft dat je, zelfs als hij een zaak niet heeft opgelost, nóg denkt dat het hem gelukt is. Hij was lange tijd de rechterhand van de vorige directeur, iedereen dacht dat hij op een gegeven moment de officiële nummer twee zou worden, directeur van een groot filiaal ofzo. Maar toen werd Deucené tot directeur benoemd, en die had het niet zo op Jean-Marc. Waarschijnlijk omdat hij zo lang is.

Jean-Marc sluit de deur zachtjes achter zich. Ik zoek de systeemkaart van Kromag. Ik ga hem vanuit een telefooncel bellen als ik straks ga lunchen. De telefoonlijnen in het kantoor vertrouw ik niet, die worden allemaal afgeluisterd, hoewel ik me afvraag wie er in hemelsnaam tijd heeft om naar al die gesprekken te luisteren. Uit beroepsdeformatie gebruik ik mijn mobiele telefoon alleen om sms’jes te sturen als er iemand jarig is, en ook e-mails vermijd ik. Ik weet wat ze waard kunnen zijn in een onderzoek of een rechtszaak. En ik weet dat internet een plek is waar iedereen zijn nieuwsgierigheid kan botvieren. Ik stuur nog vaak brieven via de post. Het volgen van een envelop vereist een knowhow die de meeste agenten niet meer hebben. Ik heb nooit iets belangwekkends te verbergen gehad, maar in dit beroep ontwikkel je vanzelf een zekere paranoia.

Kromag barst niet in lachen uit als ik zeg dat ik de Hyena graag wil spreken. Ik ben hem er dankbaar voor. Hij vraagt of ik hem later kan terugbellen. Ik ga naar de school van Valentine om koffie te drinken in het café waar de kinderen van haar school in de grote pauze altijd rondhangen. Ze hebben geen kantine of schoolplein, de kleine privéschool waar ze op zitten was oorspronkelijk niet voor kinderen bedoeld. Ik ben er niet op uit met ze aan de praat te komen, ik luister naar hun gesprek. Ze hebben het niet over Valentine. Ze weten nog niet dat ze is vermist, wat betekent dat de politie nog geen onderzoek is begonnen. Ik zou toch wedden dat de familie Galtan invloedrijk genoeg is om te zorgen dat de politie meer moeite zou doen dan bij een doorsneevermissing. De scholieren gaan weer naar de les. Ze zijn nietszeggend, luidruchtig en verhit. Onderling verwisselbare gestalten. Ze boeien me niet echt. Dat is wederzijds, ze merken me niet op. Dat is mijn sterke punt: ik ben misbaar. Ik blijf er een groot deel van de middag zitten om een krant die iemand op een tafel heeft achtergelaten van a tot z te lezen, en bestel steeds nieuwe koffie. Het schuldgevoel dat ik het onderzoek voor me uitschuif, knaagt aan me, maar niet zo sterk dat ik me erdoor laat weerhouden van mijn vrije middag te genieten.

Op de stoep voor de bar van Kromag staat een groepje gothics te roken en te lachen, wat me in strijd lijkt met hun levensinstelling, maar helemaal het fijne weet ik er ook niet van. Ze merken me niet op als ik me tussen hen door een weg baan om naar binnen te gaan.

Kromag ontvangt me hartelijk. Gezien zijn levensstijl – alcohol, harddrugs, doorwaakte nachten en een dieet van kebab en sigaretten – ziet hij er nog verbazend goed uit. Hij heeft een naïef enthousiasme over zich dat de meeste mensen rond hun dertigste verliezen, en dat bij hem niet gespeeld overkomt. Zijn oorlellen zijn uitgerekt door een paar gigantische ringen, zijn tanden zijn bruin van de nicotine, maar hij heeft ze wel allemaal nog, wat een hele prestatie is. Hij buigt zich over de toog om tegen me te fluisteren dat ze er zó aankomt. Vanuit de verte ziet het er waarschijnlijk uit alsof ik drugs kom kopen en hij me een bericht van de dealer doorgeeft. Hij tilt zijn hoofd op en krabt onder zijn kin, een stoer gebaar dat niet helemaal bij hem past, en zegt: ‘Ze zit de laatste tijd achter een meisje aan dat hier vaak komt. Het was niet moeilijk haar hierheen te krijgen.’

Ik ga aan de bar zitten en bestel een biertje. Gezien de kou buiten heb ik meer zin in een kop warme chocolade, maar tegenover de Hyena wil ik niet als een klein meisje overkomen. Ik drink niet vaak alcohol in cafés, daar krijg ik hoofdpijn van en ik houd er niet van de controle te verliezen. Je weet nooit waar je allemaal toe in staat bent als de remmen losgaan.

Ik ken Kromag al heel lang. We zijn weleens met elkaar naar bed geweest, in een winter vijftien jaar geleden. Ik vond hem lelijk, maar toen hij een keer wat biertjes ophad, drong hij zó aan om samen naar huis te gaan dat het iets aanlokkelijks kreeg. Op een dag kwam hij onverwachts aanzetten met een vriendinnetje aan zijn arm, een meisje dat hij in een afgelegen provincieplaatsje had opgeduikeld, met donker haar en aantrekkelijk genoeg om zich niet te hoeven schamen dat ze hand in hand liep met iemand als hij. Een tijdlang ontliep Kromag me, bang dat ik hem om uitleg zou vragen of stampij zou maken. Maar ik was er rustig onder gebleven, en hij vatte genegenheid voor me op, hij belde altijd even als hij in de buurt was, om een kop koffie te gaan drinken, en hij liet het me weten als hij een feestje gaf. Hij was het die me er twee jaar geleden op had gewezen dat ze bij Reldanch iemand zochten.

Hij vult kopjes met pinda’s, zet er een voor me neer, geeft me een knipoog en gaat weer glazen vullen achter de toog. Hij praat graag over de Hyena: hij doet niets liever dan hun avonturen opdissen. Ze hebben een tijd samengewerkt. Ze zijn zelfs samen begonnen, bij een incassobureau. Hun eerste klant was een zogenaamde stoffenverkoper van een klein zaakje in het 12de arrondissement, die was vergeten een leverancier te betalen. Ze moesten hem zover zien te krijgen dat hij een vordering die in de papieren begon te lopen, zo snel mogelijk zou betalen. Voordat ze erheen gingen, had de Hyena Kromag voorgesteld dat zij degene zou spelen met wie je niet moest sollen, en hij de inschikkelijke, waarop hij gebelgd had geantwoord: ‘Zie je soms niet hoe ik eruitzie?’ Het was zonder meer een begrijpelijk argument: Kromag is een kolos, en met zijn dicht bij elkaar staande bruine oogjes straalt hij een mengeling van verontrustende idiotie en dierlijkheid uit. Omdat hij meer onder de indruk was van de klus dan hij wilde toegeven, had hij de kerel zonder pardon op zijn bek geslagen, om zijn gebrek aan ervaring te verbloemen met een hoop energie. De kerel stond te jammeren, maar het was duidelijk dat hij alleen maar wilde dat ze hem loslieten. De Hyena had zich op de achtergrond gehouden. Toen ze weggingen, had ze zich omgedraaid, hem glimlachend bij zijn nek gepakt, drie keer met haar tanden bij zijn oor geklapperd en hem toegebeten: ‘Als we terugkomen, bijt ik je lul eraf, onderkruipsel, heb je dat goed begrepen?’ Volgens Kromag was het net alsof de Hulk ineens voor hem was verschenen, behalve de groene kleur dan: ze was in een monster veranderd, iedereen zou er op dat moment gillend vandoor zijn gegaan. Toch was ze daarna bedrukt geweest, omdat ze ervan overtuigd was dat het niet was gelukt. ‘Je kon de angst nog nét niet ruiken. Die walgelijke ammoniaklucht, zo goor dat je iemand die zo ruikt meteen zou willen afmaken.’ Kromag voelde zich nog minder op zijn gemak dan tijdens de vertoning zelf: ‘Jij bent ziek, echt zíék.’ Op het moment dat ze die man bij zijn nek had gegrepen, was er iets geweest wat hem als het ware had besmet. Hij noemde dat ‘de pure lust om te doden, iets waar je niet omheen kunt’. En de man was diezelfde avond nog over de brug gekomen. Geleidelijk aan hadden ze hun ritme gevonden: hij opende de act, en zij gooide er bij wijze van waarschuwing nog een solo achteraan. Er was sprake van een bepaalde chemie tussen de twee, waardoor ze geknipt waren voor het werk als tussenpersonen. Hij wees er graag op dat hij degene was die haar bijnaam had bedacht. ‘Als je haar destijds in actie had gezien, had je niets anders kunnen bedenken. Een hyena, hoe gemener en verdorvener ze was, hoe grappiger ze het vond.’ Kromag had allerlei theorieën over die periode in zijn leven, theorieën waarvan iedereen vermoedde dat hij die met haar samen had bedacht. ‘Angst is iets dierlijks, het gaat buiten de taal om, hoewel sommige woorden het beter beschrijven dan andere, het gaat tastenderwijs … op gevoel, net als bij een meisje wanneer je haar in je handen hebt en je kent haar niet, je tokkelt er wat op, je pingelt wat in het donker totdat je voelt dat het aanslaat, dan hoef je de toon alleen maar vast te houden om hem omhoog te laten gaan. Voor iedereen, van de meest hardleerse botteriken tot meer gevoelige en vindingrijke personen, moet het duidelijk zijn: de volgende keer dat ze je bij je halsslagader beetheeft, laat ze niet meer los.’ Hij had altijd graag met haar gewerkt en ging er prat op tegenover de jongeren die in zijn bar kwamen, alsof hij ze belangrijke levenslessen gaf: ‘We waren een mooi duo, we waren het over de belangrijkste dingen eens, zoals dat je vaak lange pauzes moet inlassen, dat het voor een goed resultaat beter is om ontspannen te zijn, dat je eventuele steekpenningen altijd moet aannemen, en vooral: dat vluchten voor een te groot gevaar een strategie is waarvan misbruik de gezondheid ten goede komt. En we praatten veel over meisjes. Het is belangrijk om gemeenschappelijke interesses te hebben. We konden niet de hele tijd over werk praten, daarvoor was het te stressvol.’ En toen, op een ochtend, het regende in het 13de arrondissement, waar ze een Rus zochten – het was heel lang geleden, ze woonden allebei nog maar net in de stad – was Kromag over zijn maagzweer aan het klagen. De Hyena vroeg: ‘Moet jij er niet eens mee gaan kappen?’ En toen was het plotseling tot hem doorgedrongen: ja, eigenlijk had hij er schoon genoeg van om iedere ochtend op te staan zonder te weten wie hij nu weer moest intimideren, zonder te weten of het er meerderen zouden zijn, of hij bang zou worden, en – het allerergste – of hij medelijden zou krijgen en zich zou schamen voor wat hij deed. Hij was het zat om iedere avond met samengeknepen billen de sleutel in het slot om te draaien, met een knoop in zijn maag bij de gedachte misschien een stel mannen in zijn woonkamer aan te treffen, of het lichaam van zijn vriendinnetje in mootjes gehakt in de keuken te vinden, of door een stelletje smerissen tegen de grond te worden gedrukt. Ja, hij was het zat om in angst te leven voor een bedrag waarmee hij nooit uit zijn 30 vierkante meter in Belleville weg zou komen. De enige reden dat hij het nog volhield was omdat ze een team vormden. Ze had tegen hem gezegd: ‘Als je ophoudt, zal ik je missen. Maar jij kunt ook ergens anders aan de slag. Ik niet. Ik verdraag geen tegenwerking. Maar jij kunt je wél aanpassen, het is doodzonde om je lijf naar de verdommenis te helpen door iets te doen waar je van kotst.’ Kromag vertelde dat hij bijna moest huilen toen het tot hem doordrong dat hij zou stoppen en dat hun samenwerking voorbij was. Maar hij wist ook dat ze gelijk had: zij kon zich niet meer aanpassen, ze was niet geschikt voor een normaal leven. Dat was het verschil tussen de echt harde types en degenen die kiezen voor verlossing: sommigen hebben de keus, anderen niet. Steeds als hij over dit moment uit hun verleden vertelde, raakte het hem opnieuw, alsof hij een gewonde teamgenoot op een berg had moeten achterlaten in de wetenschap dat die het niet lang meer zou maken, en met een schuldgevoel omdat hij zich uit de voeten maakte, op weg naar een normaal leven. ‘De Hyena, dat is pure tragiek, als je dicht bij haar komt, weet je pas echt wat het betekent om eenzaam, somber en onaangepast te zijn.’ Wanneer hij dit hoofdstuk aansneed, kon je merken dat hij echt van haar hield. Geen ‘houden van’ in de zin van: ik heb zin om je te beffen, maar zoals wanneer iemands houding je dierbaar is en er over iedere gemeenschappelijke herinnering een gouden glans ligt. In de twee jaar dat ik dit werk nu doe, heb ik wel vaker mensen over haar horen praten, en ik heb begrepen dat ze dit effect op veel mensen had, dus bij mij moet je niet aankomen met het verhaal dat ze zo eenzaam is …

Ze waren elkaar blijven zien, op Kromags manier, zo nu en dan, voor een kop koffie. Die jongen moet waanzinnig veel energie steken in het onderhouden van contact met oude vrienden. In de loop van de tijd was de Hyena een ster onder de privédetectives geworden, een zeldzaamheid, buiten de literatuur dan. Specialiteit: vermiste personen. Verder lopen de verhalen die over haar de ronde doen nogal uiteen, ze spreken elkaar tegen of lijken pure fictie. Iedereen weet wel iets over haar te vertellen, advocaten, tipgevers, informanten, smerissen, andere detectives, journalisten, kapsters, hotelpersoneel, hoeren … Iedereen die zich in ons kleine universum beweegt heeft zijn eigen versie van wat zij waar uitspookt, hoe en met wie. Ze sluit deals met ministeries, gedekt door de inlichtingendienst, ze werft hoeren voor overheidspersonen, ze beschikt over ultrageheime gegevens over de verhouding tussen Frankrijk en Afrika, ze spreekt vloeiend Russisch en staat op goede voet met Poetin, ze gaat op zoek naar gijzelaars in Turkestan, ze handelt in drugs met Zuid-Amerikaanse staten, ze beschermt de belangen van de Scientologybeweging, ze heeft de supervisie over de handel in synthetische drugs uit Azië, de voedselindustrie heeft haar de verdediging van haar belangen toevertrouwd, de kernwapenindustrie heeft geen geheimen voor haar, ze wordt beschermd door radicale islamisten, ze heeft een huis in Zwitserland, ze reist regelmatig naar Israël … Maar op één punt stemmen de verhalen allemaal overeen: ze is nog nooit door een rechtbank veroordeeld, omdat haar gegevensbestanden te explosief zijn om niet onder alle omstandigheden beschermd te worden. En het is een feit dat er in de afgelopen vijf jaar dat er steeds nieuwe processen tegen haar zijn aangespannen nog nooit een advocatenkantoor is geweest dat zich erop heeft kunnen beroemen haar te vertegenwoordigen. Ze werkt al lang niet meer voor één bureau, maar haar naam duikt steeds weer op – met minachting, bewondering, woede of genoegen – zodra iemand met een goed verhaal voor de dag wil komen.

Vanuit mijn ooghoek houd ik de deur met toenemende nervositeit in de gaten. Ik herhaal de openingszinnen die ik heb voorbereid steeds opnieuw. Ik stel mezelf gerust door te bedenken dat ze in werkelijkheid maar een tiende doet van het aantal klussen dat haar wordt toegeschreven, en dat een bonus van vijfduizend euro cash in crisistijd een bedrag is dat je niet zomaar ter zijde schuift. Kromag vraagt me regelmatig of ik nog iets wil bestellen, maar ik sla het af en hij knijpt zijn ogen hoofdschuddend even dicht, met een geheimzinnig lachje om zijn mond, en ik stel me voor dat dat betekent dat ze zo wel zal komen, dat ik geduld moet hebben, dat ze waarschijnlijk nog een speciale opdracht aan het afhandelen is. Het café is volgelopen, een of andere vent blèrt harde keelklanken door de boxen, ik zal nooit begrijpen hoe mensen naar dit soort muziek kunnen luisteren, het lijkt hier wel een bouwplaats. Plotseling licht het gezicht van Kromag op, en de Hyena staat naast me. Ze is lang, heeft holle wangen, draagt een mannenbril van Ray-Ban met donkere glazen, en een te krap zwartleren jack. Ze denkt zeker dat ze een beroemdheid is. Kromag wijst naar mij en ze steekt haar hand uit: ‘Lucie? Je wilde me spreken?’

Ze zet haar bril niet af, glimlacht niet naar me en gunt me geen tijd om te antwoorden: ‘Heb je misschien vijf minuten? Even een paar vrienden gedag zeggen, ik ben zo terug.’

Van dichtbij lijkt ze in niets op de mythische persoon over wie ik zo veel heb gehoord. Ik wacht op haar terwijl ik zorgvuldig mijn bierviltje versnipper, ik klem mijn kiezen op elkaar en prent mezelf voor de zoveelste keer in dat, zelfs als het een belachelijk idee van me is geweest, ik er niet dood aan zal gaan en ik het in ieder geval heb geprobeerd.

‘Zullen we achterin gaan zitten? Dan kunnen we rustiger praten.’

Ze loopt voor me uit, stevig en nonchalant, met haar lange, dunne benen in haar strakke witte spijkerbroek, ze is op een chique manier mager, ze heeft een lichaam dat haast wegvalt en waar kleren mooi op vallen. Ik voel me klein en dik, het angstzweet kruipt in mijn trui, ik merk dat mijn handen trillen en ik prijs me gelukkig dat ik niet ben gestruikeld. Ze gaat tegenover me zitten met haar armen op de leuning van de stoel, wijdbeens, alsof ze met zo weinig mogelijk lichaamsomvang zo veel mogelijk ruimte wil innemen. Ik kom weer tot mezelf en zoek een manier om te beginnen. Eindelijk zet ze haar bril af en laat haar blik over me heen dwalen. Haar ogen zijn groot en donker, en ze heeft rimpels als een oud Indiaas vrouwtje, wat haar gezicht iets expressiefs geeft.

‘Ik werk voor Reldanch.’

‘Dat vertelde Kromag al, ja.’

‘Ik heb me in de loop van de tijd gespecialiseerd in minderjarigen.’

‘Dat schijnt goed te lopen.’

‘Het is de sector die bij ons het beste loopt. Ik moest een pubermeisje van vijftien volgen en ik ben haar eergistermorgen kwijtgeraakt in de metro, op weg naar school. Ze is niet thuisgekomen en heeft niks van zich laten horen. Haar oma biedt me vijfduizend euro als ik haar binnen twee weken terugbreng. En …’

‘Vijfduizend euro, ongeacht of ze nog leeft?’

Je zou toch denken dat ik die vraag zelf had kunnen verzinnen.

‘Ik hoop dat we haar levend terug zullen vinden.’

‘Denk je aan een weglopertje of eerder een ontvoering?’

‘Ik heb geen flauw idee.’

‘Wat is het voor meisje?’

‘Onrustig. Sletterig. Lichtzinnig.’

‘Wat voor gezin?’

‘De vader is schrijver, hij renteniert van een fortuin uit een farmaceutisch bedrijf in de Rhône. Hij heeft het meisje samen met de oma opgevoed, die altijd heel aanwezig is geweest. De moeder is vertrokken toen Valentine twee was, ze hebben geen contact meer, op het moment weet niemand waar ze is.’

Ik maak mijn tas open en reik haar een foto van het meisje aan, de Hyena aarzelt om hem aan te pakken.

‘Ik zie niet in wat ik voor je zou kunnen betekenen …’

Ze werpt een blik op het portret en denkt lang na terwijl ze blijft kijken. Ze aarzelt. Dat stelt me gerust.

‘En hoeveel geef je me als we het samen doen?’

‘De bonus van vijfduizend. Cash. En als het niks oplevert … moeten we iets bedenken om mijn salaris te delen.’

‘Voor een dergelijk bedrag denk ik dat we ons niet te veel moeten uitsloven.’

Ze glimlacht en zet haar bril weer op. Ik heb geen idee of ze me grappig vindt of juist vermoeiend.

‘Prima als je mij de premie betaalt, maar ga je zelf ook nog iets doen?’

‘Ik … Ik zou het prettig vinden om dit met iemand samen te doen, in die zin dat …’

‘… dat je geen flauw idee hebt hoe je het moet aanpakken. Dat is in ieder geval duidelijk. Heb je het dossier van het schaduwen voor me meegenomen?’

‘Dat zit allemaal in mijn computer.’

Ik buig opzij om hem tevoorschijn te halen, maar ze knipt met haar vingers om me tegen te houden: ‘Kun je dat voor me op een usb-stick zetten?’

De Hyena legt het portret van Valentine midden op tafel voor zich neer. ‘Kinderen zijn niet mijn afdeling. Over het algemeen hebben ze maar al te goede redenen om ’m te smeren, vind je niet?’

‘Het kan ook dat ze ontvoerd is.’

Ze buigt voorover en begint de foto uitgebreid te bestuderen. Ze heeft mooie, bleke handen met lange vingers, maar ik zie dat haar nagels helemaal afgekloven zijn. Ze heeft een gigantische ring met een doodskop om, ik vind hem een beetje pathetisch, denkt ze soms dat ze de Keith Richards van de speurneuzen is? Ze blijft nog even naar het portret van Valentine turen, die half en profil in de lens glimlacht. Lichte ogen, schattige kuiltjes in haar wangen, glanzend haar. Een beetje mollig. Gewoon een lief meisje, zoals zo veel meisjes van haar leeftijd. Dan staart de Hyena me peinzend aan, haar strakke blik geeft me een ongemakkelijk gevoel. ‘Mollige meisjes proberen de leugens van hun vader te verbergen.’

Geweldig. Dacht ik dat ik een team vormde met James Bond, zit ik met een vrouwelijke Freud opgescheept. Ik weet niks terug te zeggen wat niet onaardig klinkt, dus merk ik pragmatisch op: ‘Jongeren drinken veel zoete drankjes.’

‘En waarom heeft de familie opdracht gegeven haar te volgen?’

‘Ik denk dat ze er rekening mee hielden dat Valentine … in gevaar zou kunnen komen.’

‘Wat voor soort gevaar?’

‘Dan zou u de andere foto’s moeten bekijken die ik heb gemaakt, ze …’

‘Dat komt later. En hoe wilden ze haar dan beschermen?’

‘Ik heb nog geen gelegenheid gehad dat met ze te bespreken …’

‘Maar sinds je dit werk doet, moet je toch een idee hebben gekregen over wat klanten willen, of niet soms?’

‘Ik weet het niet. Nee. Ik hou me er niet mee bezig wat mensen doen nadat ik hun kinderen heb geschaduwd.’

‘Oké. Ik wil vijfduizend cash in ruil voor het meisje, jij zorgt dat de klanten dat bedrag beschikbaar hebben. En je laat ze weten dat er nog onkosten bij komen. Ze hebben een dikke huid, zei je?’

‘Ja, maar ik ben niet in de positie om te onderhandelen, want ik ben dat meisje kwijtgeraakt en …’

‘Jij bent helemaal niks kwijtgeraakt. Jij weet precies op welk tijdstip ze waar is verdwenen. Als ze is weggelopen, werd jij niet betaald om haar daarvan te weerhouden. En als ze is ontvoerd, ben jij niet als bodyguard ingehuurd, jij hoefde haar alleen te schaduwen. Wat zou jij jezelf te verwijten hebben? Zorg dat je weer tot jezelf komt en zeg tegen haar vader dat het hem veel geld gaat kosten.’

‘Alles gaat via de oma. Geen gemakkelijke klant om mee om te gaan, ze is erg agressief, ik weet niet of …’

‘Nogal logisch. Zij wil een onderzoek voor een zacht prijsje, in haar plaats zouden wij precies hetzelfde doen. Ieder zijn rol: dat zij het probeert wil nog niet zeggen dat je haar haar gang moet laten gaan. Wil je dat ik haar bel? Wat is je achternaam?’

Op dat moment had ik het liefst een graafmachine gekocht en een gat in de grond gegraven om daarin te gaan zitten tot alles voorbij was. De Hyena haalt haar mobiel tevoorschijn en vraagt me het nummer van de klant. Ze lijkt er wel lol in te hebben. Ik niet zo. Mevrouw Galtan neemt meteen op, en met een vastberaden en zoetgevooisde stem zegt de Hyena: ‘Mevrouw Galtan? Louise Bizer, advocaat in Parijs, ik ben de assistente van mejuffrouw Toledo, het spijt me vreselijk dat ik u zo laat nog stoor, maar we … Bedankt voor uw begrip. We hebben een probleempje met de zaak: ik begrijp van mejuffrouw Toledo dat er geen onkostenvergoeding besproken is … Uiteraard, mevrouw Galtan, dat ben ik met u eens, maar u zult toch begrijpen dat we zo’n belangrijke zaak, waar spoed bij is, niet kunnen behandelen zonder bepaalde onkosten te maken, en dat het niet bevorderlijk voor het eindresultaat is als we ons alleen via de metro kunnen verplaatsen, of eerst een brief van tien kantjes moeten schrijven als we in een vliegtuig willen stappen … Maar mevrouw Galtan, het spijt me u te moeten meedelen dat het contract met de firma Reldanch in geen geval voorziet in een opdracht tot opsporing … Nee, ik weet niet wat meneer Deucené u heeft beloofd, ik zie hier een volgens de regels opgemaakt contract, dat slechts voorziet in een verslag van een te volgen persoon … Ja, ik ben op de hoogte van de premie, en als u de tarieven in onze branche kent, weet u ongetwijfeld dat die verre van redelijk is? Jawel hoor, dat verzeker ik u … verwaarloosbaar nu ook weer niet, maar zeker lager dan de gebruikelijke tarieven …’

Ze staat op, loopt met haar lege glas naar de toog en gebaart dat Kromag nog een cola moet inschenken. Er speelt een geamuseerd lachje rond haar mond en ze geeft me vanuit de verte een knipoog. Het oude mens zit waarschijnlijk flink te argumenteren, maar de Hyena is helemaal in haar element, alsof ze een lekkere joint zit te roken. Na een discussie van zo’n tien minuten hangt ze op en komt opgetogen naar me toe. ‘Uiteindelijk vindt ze het allemaal prima, deze Jacqueline. We zijn het eens, zij betaalt de onkosten. En ze laat die absurde bepaling van twee weken vallen. We gaan de tijd nemen, anders staan we echt voor aap.’

‘Ik had nooit gedacht dat het mogelijk zou zijn haar te overtuigen van …’

‘Het woordje “advocaat” doet het ’m, neem dat maar van me aan. Rijke mensen proberen altijd voor een dubbeltje op de eerste rang te zitten, maar eigenlijk weten ze heel goed dat als iets weinig kost, je weinig service kunt verwachten, en omgekeerd. Waarom is de opdracht om haar te volgen eigenlijk niet van haar vader gekomen?’

‘Meneer Galtan had niet zo veel op met het onderzoek. Ik geloof dat de oma veel voor het meisje heeft gezorgd.’

‘Jij vindt je werk ook niet bijster interessant, hè?’

‘Ik heb geen ervaring met dit soort zaken …’

‘Probeer in de toekomst goed naar de klant te luisteren als hij zijn zaak voorlegt. Aan de ene kant wekt het vertrouwen als hij de indruk heeft dat je echt geïnteresseerd bent. Maar bovendien, als je goed luistert naar wat hij vertelt, heb je vier van de vijf keer je spoor al. Als de waarheid die ze bij jou komen zoeken, ze niet danig tegenstond, hadden ze jouw diensten helemaal niet nodig. Je zult trouwens merken als je je conclusies presenteert, dat de mensen weigeren te onderkennen wat ze met eigen ogen kunnen zien, ook al liggen de foto’s voor hun neus.’

Dat belooft nog wat: als ze me de eerste avond al zo de les leest, waar zullen we dan over een week zijn? Ze haalt een usb-stick uit haar zak: ‘Zet je hier alles op wat je hebt? Als je klaar bent, kun je me aan de bar vinden. Ik moet nog iemand spreken.’

Mijn kwartier is om. Ze laat me daar zitten, maar geeft me wel nog even een schouderklopje in het voorbijgaan. Als ik mijn hoofd onopvallend opzijdraai, zie ik haar bij een meisje zitten, klein van stuk, met kort, donker haar en een grote bril, niet opzienbarend, maar ze trekt toch alle aandacht naar zich toe. De Hyena heeft haar Ray-Ban weer opgezet en hoort haar bewegingloos aan. Als ik alles op de stick heb gezet, loop ik op haar af, maar ze ziet me nauwelijks staan. Zelfs door de donkere glazen heen voel je dat ze het meisje met haar ogen verslindt. Ik bedank Kromag en maak me uit de voeten. Op de drempel draai ik me nog een keer om en zie hoe de Hyena zich langzaam naar haar toe buigt en haar midden in een zin onderbreekt om haar te kussen. Alleen haar hoofd is dicht bij dat van de ander, haar handen en armen verroeren zich niet. Dan neemt ze haar eerdere houding weer aan. Ze glimlacht nog steeds niet, dat lijkt niet op haar repertoire te staan.