Bram Dehouck

Hellekind

Uitgeverij De Geus

breda 2012

www.bramdehouck.nl

© Bram Dehouck, 2012

Omslagontwerp Mijke Wondergem

Omslagillustratie © Gary Isaacs/Trevillion Images

isbn 978 90 445 2205 1

nur 305

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2012.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

1

Net als hulpagent Thomas Gijsen denkt dat het een kalme dag wordt, valt de vrouw binnen. Ze duwt de deur open, blijft met haar voet achter de laatste trede haken, struikelt en kletst met het gezicht vooruit tegen het koude marmer van het politiesecretariaat. Even blijft ze liggen. Dan krabbelt ze huilend overeind.

Problemen, denkt Gijsen terwijl hij van zijn stoel opstaat. Hij probeert in te schatten of de vrouw onder invloed is van pillen of drank. Een hippe cokejunk kan ze ook zijn; als je aan de heroïne zit, koop je niet de dure kleren die zij draagt. Haar ogen zoeken de ruimte af naar iemand die haar kan helpen, maar ze vinden alleen de lege, rode plastic stoelen en het kurken prikbord.

‘Hij gaat hem vermoorden!’

Ze schrikt als ze haar eigen woorden hoort weergalmen.

Gijsen drukt het nummer van slachtofferhulp in.

‘Ja?’ klinkt er door de intercom.

‘Dringend naar de receptie komen. En neem Tess Jonkman mee.’

Wat een geluk, denkt hij, dat Jonkman vandaag dienst heeft. Daarna tikt hij op het raam van de receptie. Gijsen verlangt naar de dag dat het politiesecretariaat verhuist naar de nieuwbouw aan de rand van de stad, dan hoeft hij bezoekers er niet telkens op attent te maken dat de receptie zich drie trappen hoger bevindt. Oude gebouwen hebben hun charme, maar praktisch zijn ze niet. En verrekte koud in de winter.

De vrouw vangt zijn blik. Ze stormt de trappen op. Haar handen grijpen eerst de marmeren balie vast, dan roffelen ze op het glas.

‘Hij gaat onze zoon vermoorden!’

Bij nader inzien lijkt ze niet onder invloed te zijn. Ze heeft ook niet de afwezige blik van een psychiatrisch patiënt. Maar schijn kan altijd bedriegen. De vrouw veegt een zweterige haarlok uit haar gezicht.

‘Kalm, mevrouw, er komt iemand om u te helpen.’

Ze bonst nog een keer op het glas.

‘Er is geen tijd!’

Misschien kan hij haar kalmeren.

‘We helpen u meteen, mevrouw. Wie wil uw zoon vermoorden?’

‘Chris!’ roept ze. Speekseldruppeltjes spatten op het glas.

‘En wie is Chris?’

‘Hij is …’

Haar stem breekt.

‘… zijn vader.’

2

De beslissing om de moord uit te voeren nam Chris Walschap op het terras van het café. Hij nipte van een donker abdijbier, veegde het afwaswater dat van de voet van het glas op zijn hand druppelde af aan zijn spijkerbroek en staarde naar het bos.

Behalve hij was er niemand op het terras. Het barmeisje vertoonde de typische onvriendelijkheid die hoorde bij een zaak zonder vaste klandizie. Ze had hem tien minuten laten wachten om dan zonder een woord te zeggen het bier op het tafeltje te zetten. Het bladerdak verloor zijn glinstering toen de zon achter een kruin verdween. Hij rilde.

Aan de rand van het bos stond een hutje waaraan een plattegrond hing. De afbeelding zat onder de moddervegen, de verschillende boomsoorten vielen niet meer van elkaar te onderscheiden. Het lichtgroene loofbos en het donkergroene naaldbos waren allebei vervaagd tot vuilblauwe vlekken, met daartussen een sliert die de beek voorstelde en waarschijnlijk altijd vuilblauw was geweest. Het wandelpad, nadrukkelijk zwart, vormde een bijna perfecte cirkel. Halfweg kon je de wandeling inkorten door een geasfalteerd paadje te nemen dat het bos doormidden sneed. Het had Chris enige moeite gekost om op dat abstracte beeld de plaats te vinden die voor hem de perfecte moordplek was.

Chris kende dit bos. Als kind kwam hij er kastanjes rapen met zijn broer Gert. Door elkaar met bolsters te bekogelen vochten ze onduidelijke oorlogen uit. Soms waren ze indiaan en cowboy, of buitenaardse wezens, of soldaten uit schimmige legers, maar even vaak waren ze gewoon broers. Als de regen van kastanjebolsters en pijnappels was opgedroogd, jaagden ze in het kreupelhout op hazen en wilde zwijnen – één keer zelfs op een olifant, toen het bos in een Afrikaanse jungle veranderde. Hun enige buit waren schrammen en blauwe plekken, en een oorvijg van Nanny als ze met gescheurde kleren thuiskwamen. Het maakte hun niet uit, dat was nu eenmaal het lot van avonturiers.

Later werd het bos de getuige van zijn romantische wandelingen met Charlotte. Hier vonden ze de privacy die ze misten in de stad. Daar stuitten ze altijd wel op buren, studiegenoten, vrienden of kennissen van hun ouders. Hij twijfelde of het in dit bos of het stadspark was dat hij voorstelde hun initialen in een boom te kerven.

‘Nee,’ had Charlotte gezegd, ‘dan doe je de boom pijn.’

Daarom hadden ze gelachen.

Nadat hij bij het café had geparkeerd, keek hij bij het portier even naar de boomtoppen. De goede herinneringen aan deze plaats lagen ver begraven in het verleden. Ook al had de omgeving iets vertrouwds, en was het uitzicht in al die jaren nauwelijks veranderd, zijn plan zou een vernieuwde vriendschap voorgoed uitsluiten. Hij raakte vervuld van een bizar schuldgevoel; hij zou deze oude relatie op de meest afschuwelijke manier misbruiken.

De oppervlakkige charme van deze vriend kon hem niet meer vangen. Tijdens de wandeling vermeed hij zich te laten verleiden door geluidjes die een blik op scharrelende knaagdieren of ander natuurschoon beloofden. Net als het herfstparfum dat uit de grond opsteeg, waren zij bedoeld om een zekere mildheid in hem op te wekken. Dit kruispunt tussen rust en evenwicht wilde hem doen geloven dat het moordplan met wat frisse lucht zou verdampen. Maar het bos verborg zijn ware aard net zo ingenieus als het kwaad dat zich schuilhield binnen zijn gezin: het leefde geruisloos, diep van binnen.

Daarom was hij op zijn hoede.

Hij fixeerde zijn blik op het pad. Hij passeerde een met moskussentjes bedekt bankje en de turntoestellen die kinderen tot stunts uitdaagden. Onverstoorbaar stapte hij over het bruggetje bij de beek.

Ondanks een regenloze nazomer was het bos vochtig. Chris vervloekte zijn schoenen, ze boden geen houvast. Hij zakte ettelijke keren weg in de modder, het leer zou hij nooit meer schoon krijgen. Zijn sokken zogen zich vol koud vocht. Toen hij een aardkluit wilde wegschoppen, zag hij pas op het laatste moment dat het een dode vogel was. Hij schopte een gat in de lucht en bestudeerde het dier. De pootjes, die hij per abuis had aangezien voor wortelhaartjes, wezen omhoog, en bijna onzichtbaar in de borstkas zat het kopje weggedrukt. Uit de ogen kropen maden. Nu hij beter keek, zag hij ook wormpjes uit andere openingen komen, op plaatsen waar een vogel normaal gezien geen openingen had. Hij deinsde terug. Dat zou precies zo gebeuren met Sam. Niet aan denken.

Hij concentreerde zich op de boomwortels, waarvan de kronkelingen een logica verborgen die hij niet kon vatten. Hij telde kastanjes. In aardkluiten probeerde hij dieren te herkennen. Chris werd zich pas opnieuw volledig bewust van de omgeving toen hij bij de splitsing kwam. Hij koos ervoor de cirkel te voltooien en ging voorbij aan het brede pad dat in een rechte lijn terug naar de ingang en het café leidde.

Toen het pad versmalde, vroeg hij zich af: kan het hier? Boven het maïsveld stak een dak van rode pannen uit. De zwaartekracht had door de jaren heen de nok in het midden naar beneden getrokken. Precies daar zat een dakkapel. Achter het glas zag hij geen menselijke gedaante. Dat hoefde niet te betekenen dat er niemand stond. Misschien staarde iemand met dezelfde interesse naar hem als hij naar de dakkapel. Misschien had die iemand een verrekijker. Hij draaide zich om.

Onherkenbaar in het tegenlicht kwamen gestalten naar hem toe. Het verbaasde hem dat hij de ruiters niet had gehoord. Hij stapte van het pad af en wachtte tot ze passeerden. De eerste ruiter tikte in het voorbijgaan tegen zijn pet. De witte handschoen was kraaknet, de kleren waren even onberispelijk.

‘Goedenavond’, zei de man.

Chris knikte.

De vrouwelijke ruiter gunde hem slechts een korte blik. Haar paard richtte zijn hoofd op, stapte achteruit en legde de oren in de nek. Het zette nog een paar passen achteruit alsof het overdacht wat het zou doen: verdergaan of steigeren.

‘Ho maar’, zei ze.

Chris ging dieper de struiken in. Hij wilde niet vertrappeld worden als het paard de vrouw van zijn rug zou gooien om het daarna op een lopen te zetten. De eerste ruiter deed zijn paard omkeren.

‘Ho maar. Ho.’

De vrouw boog zich naar voren, praatte tegen het dier tot het zijn oren rechtop zette en klopte zachtjes in zijn nek. Het deed uiteindelijk wat ze hem beval. Langs de paardenkont en de rechte rug van de vrouw keek Chris in het gezicht van de mannelijke ruiter, die hem al de hele tijd in de gaten hield. De man salueerde opnieuw en glimlachte terwijl hij de vrouw liet voorgaan. Hun hele manier van doen had iets aristocratisch, en Chris wist niet of het aan het simpele feit lag dat ze op een paard zaten, of dat deze mensen echt tot de hogere klasse behoorden.

Het koude zweet brak hem uit. Hij sloot zijn ogen en voelde zijn pols, vijftien seconden lang. Wat als er ruiters opdaagden terwijl hij zijn plan uitvoerde? Hij hapte naar adem, drie keer na elkaar, en voelde opnieuw zijn pols. Hij moest kalmeren.

De ontmoeting met de ruiters deed hem twijfelen. Was dit bos wel de geschiktste plaats? Was er een eenvoudigere manier? Hij kon terug. Op zijn modderschoenen, glibberend over stenen, wegzinkend in het pad. Nu was hij nog een onschuldige wandelaar, een brave huisvader die een frisse neus had gehaald.

Chris keerde terug naar de werkelijkheid. Het pad liep dood. Hoe kon dat? Hij bevond zich op een open plek met hoog gras, omringd door bomen die dicht bij elkaar stonden. Hij keerde op zijn stappen terug en begreep zijn fout. Zijn gedachten hadden hem ongemerkt van het pad af geleid, recht dit stukje bos in. Bij de scherpe bocht was hij rechtdoor gegaan, tussen twee bomen een kleine helling af. Hij liep terug naar de plek die hij net ontdekt had. Ideaal, zo besefte hij met kippenvel over zijn hele lijf. Afgeschermd door een haag van bomen kon het gras een lijk jarenlang verbergen.

Was het toeval dat hij deze plaats nu ontdekte, amper een minuut na zijn twijfel? Ook al geloofde hij sinds zijn vroege tienerjaren nergens meer in, toch had hij het gevoel dat hij te maken had met een goddelijke voorzienigheid. Zoals vaker de laatste tijd overviel hem het besef dat het uitvoeren van zijn plan het einde van zijn lijden zou betekenen, maar ook het einde van zijn fatsoen, en de ergste uitdrukking van zijn falen zou zijn.

Hij voelde hoe de spieren in zijn schouders zich spanden, hoe zijn hart sneller begon te slaan en het zweet onder zijn oksels en in zijn nek gloeide. Met opeengeklemde kaken luisterde hij naar het ruisen van de kruinen, hetzelfde geluid als aanrollende golven, en het was alsof hij naakt in een ijzige branding stond. Hij probeerde zijn gedachten te ordenen door zijn ogen te sluiten. Hij hoorde krekels. Een vogel. Hij ademde diep in. De vogel, de krekels, de kruinen, zij alleen zouden zijn getuigen zijn.

Toen Chris op het terras aan zijn ontdekking dacht, de ogen nog steeds gericht op de plattegrond, was de zon voorgoed verdwenen. De wandeling terug was snel gegaan, in een poging de rondtollende gedachten te ordenen. Slechts een minuut hield hij halt bij een poel vol groene smurrie – hij kon niet uitmaken of het een moeras of een erg vervuilde vijver was – maar al snel liet hij het idiote idee varen om het lijk daarin te dumpen. Sjouwen met het lichaam was een gigantisch risico, en de gasvorming zou het naar de oppervlakte stuwen.

De koelte en de duisternis maakten het landschap zwaar, net als het bier, dat hem niet meer smaakte. Op de plattegrond was de plaats nog net zichtbaar. Rechts bovenaan moest het zijn, bij de scherpe bocht.

Chris dronk zijn glas leeg. Het bier viel koud op zijn maag. Hij graaide vijf euro uit zijn portefeuille, legde het geld op tafel en zette het glas erop. Hij keek achterom, naar de deur van het café, waar ondertussen licht was ontstoken, maar het barmeisje gaf geen teken van leven. Hij stond op. Het meisje mocht het wisselgeld houden. Niet omdat ze hem zo vriendelijk bediend had, maar hij wilde vermijden dat ze zijn gezicht langer zou zien dan nodig was.