Bram Dehouck

De minzame moordenaar

Uitgeverij De Geus

breda 2012

© Bram Dehouck & Uitgeverij Van Halewyck, 2009

Eerder uitgegeven bij Uitgeverij Van Halewyck

Deze editie © De Geus bv, Breda 2012

Omslagontwerp Mijke Wondergem

Omslagillustratie © Hayden Verry/Arcangel Images/hh

isbn 978 90 445 2206 8

nur 305

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

Ik heb hem de nagels uitgetrokken.

Ik kerfde wondjes in zijn lijf, brak de botten in zijn benen, trok het haar in plukken uit zijn hoofd.

Ik deed het niet één keer. Ik deed het elke nacht.

Elke nacht werd ik wakker in een klamme kilte, gevangen in van zweet doortrokken lakens.

Sinds vandaag is hij opnieuw zo vrij als een vogeltje.

En er is niets wat ik daaraan kan doen.

Deel 1

‘I was an ordinary man with ordinary desire.’

Bloc Party

1

Het moet altijd al gestonken hebben in deze kamer. In een hoek staat een houten stoel, verwrongen door ouderdom en hitte. Een broek, vuil ondergoed en twee wollen truien zijn er nonchalant over gegooid. Als de ambulanciers straks het lijk weghalen, zal de zurige zweetgeur van die kleren de kamer nooit meer overnemen. Voor eeuwig hangt hier een doodsgeur, als een kwade geest.

Ik sta naast een oud, eikenhouten bed. Van het bed hangen rafelige lakens, alsof ze achteloos weggeslagen zijn om aan een nieuwe dag te beginnen. Op de beduimelde matras, die vol grijze en gele vlekken zit en bedekt is met haar en schilfers, ligt een man. In de borstkas steken twee messen, net onder de tepels.

Aan de andere kant van het bed houdt teamchef Cindy Steen een zakdoek voor haar gezicht.

‘Leuk als ze erbij schijten. Alsof het nog niet genoeg stinkt.’

Ik schaam me voor de glimlach die over mijn gezicht glijdt. De laatste keer dat ik lachte in het bijzijn van een dode, was op de begrafenis van een oom die ik enkel kende van de jaarlijkse nieuwjaarsbijeenkomst. Een kind rende uit verveling het gangpad op, gleed uit en smakte met de kin tegen de grond. Ondanks een por van Sanne kon ik een lach-hik niet onderdrukken. Mijn wangen kleurden even rood als die van de moeder, die het krijsende kind op de schoot nam.

Ik kijk naar de opgedroogde, bruine vlek tussen de bovenbenen van de man – als je niet goed oplette, zou je denken dat het schaduw is – maar laat mijn blik snel afglijden naar het gesloten gordijn. Slechts door drie kleine gaten dringt licht binnen. In de slanke lichtbundels danst stof.

Het enige andere meubelstuk, naast de stoel en het bed, is een zielig nachtkastje, zo’n exemplaar van tien euro dat je zelf in elkaar moet knutselen. Daarin vonden Steen en ik een zaklamp, een stapel pornoblaadjes en gebruikte condooms. Op het kastje geeft een wekker aan dat het kwart voor negen in de ochtend is.

‘Genoeg gezien?’ vraagt Steen terwijl ze een wenkbrauw optrekt. Ze wacht niet op antwoord en gaat de gang op.

Ik volg haar. Pas als ik over het trieste behangpapier wrijf, valt het me op dat er nergens iets aan de muren hangt. Niet in de kamer, niet op de gang. Steen zegt iets over de trap. Die kraakt zo hard; het slachtoffer had de moordenaar moeten horen komen. Ik knik, maar blijf met mijn aandacht bij de muur. Er zijn geen lichte vierkante plekken op het papier afgetekend, er heeft gewoon nóóit iets gehangen. De zware voordeur, die we op een kier laten en die best een likje verf kan gebruiken, is niet geforceerd. Geen sporen van inbraak.

‘Het waren twee messen deze keer’, zegt Steen. Ze zet haar kraag rechtop als de miezerige regen onverwacht in haar nek slaat.

Ik speur de gezichten van de buren af, die allemaal in hun deurgat staan en van wie enkele geïnterviewd worden door journalisten. Al wekenlang mogen de plaatselijke reporters regelmatig de voorpagina’s van hun kranten vullen met feiten, geruchten en roddels over wat zij ‘de seriemoordenaar van Ieper’ zijn gaan noemen. Ze hopen dat de seriemoordenaar hun nationale journalistieke roem zal brengen. Het zou me niet verbazen als minstens een van hen al denkt aan een boek. Een reporter krijgt ons in de gaten. ‘Rondelez! Steen!’ Hij komt aangelopen, een beetje waggelend als een eend.

‘Sneller’, sis ik naar Steen. We rennen naar de oude Volvo, Steen duikt op de bestuurdersplaats terwijl ik naast haar op de passagiersstoel plof. De reporter staakt zijn sprintje en wandelt terug naar de huisvrouw die hij interviewde.

‘Dimitri Debo, Karl Vanoot, en nu Gilbert Vermoer, alle drie vermoord met messen. Dezelfde dader?’ Steen wacht om de sleutel in het contact om te draaien tot ik antwoord.

‘Kan niet anders.’ Mannen van de technische recherche in witte pakken gaan het huis in. Wat verderop staat gerechtelijk directeur Louis Creus. Jullie zullen niks vinden, denk ik. Behalve wat ik wil dat jullie vinden.

‘Hoelang zou hij er al liggen?’ vraagt ze.

‘Dat horen we binnenkort wel.’

Ik weet goed genoeg dat de man er al twee dagen ligt. Ver in mijn achterhoofd hoor ik nog altijd Vermoers gegil toen ik de messen in hem plantte.

Het moment dat Gilbert Vermoer zijn doodvonnis tekende, staat in mijn geheugen gegrift. Het gebeurde ongeveer een maand geleden, toen ik om half acht ’s morgens van mijn huis in het dorpje Boezinge naar het politiebureau in Ieper reed. Een lage mist hing over de weiden en ik krabde de slaap weg die nog als een korstje in de hoek van mijn rechteroog zat. Onder de achteruitkijkspiegel danste een South Parkpoppetje op de cadans van het asfalt. Sanne viste het poppetje vier jaar geleden uit een kermisautomaat. Zo haalt ze er elk jaar een stuk of vijf uit, telkens verrast door haar eigen handigheid. De speeltjes deelt ze uit aan neefjes en nichtjes, of aan de kinderen van haar collega’s. Dit ene poppetje had ze gehouden, en het is onze metgezel geworden bij elke rit die we maken. Ook aan de schiettent staat Sanne scherp, mijmerde ik terwijl ik langs de radiokanalen zapte, die naar mijn mening allemaal te veel gebeuzel en te weinig muziek in hun ochtendshows hebben. De vierde zender – eindelijk – gaf muziek. Een vrolijke deun van Zita Swoon. Talking ’bout a pretty girl, she lives deep inside of me. Ik floot mee.

Aan de schiettent schiet Sanne met gemak de kalkstaafjes aan stukken, terwijl de grijze uitbater glimlachend zijn blik over haar kleine, voorovergebogen lichaam laat glijden en aan zijn snor pulkt. Ze schiet veel beter dan ik, en dan grapt ze: ‘Meneer de polies zal les moeten volgen bij zijn liefje.’ Als haar kogeltjes opgeschoten zijn, klakt ze met haar tong naar de uitbater. Die knipoogt en geeft haar de beer waarop ze al van in het begin haar zinnen heeft gezet. Ook de grote beer geeft ze weg aan neefjes en nichtjes, behalve die ene keer, drie jaar geleden, toen ze uitdagend naar me keek en zei: ‘Deze is voor ons kindje’, waarna ze de metershoge Winnie the Pooh dicht tegen zich aandrukte. Haar krullende blonde haar lag als een pruikje over de zachte berenkop. Met een lichte streling verdreef ze de koudegolf die door mijn rug was gesidderd. Haar pupillen stonden groot, alsof ze die kleine daar meteen wilde maken, tussen de draaiende molens en het neonlicht, tussen de zweterige massa en de flauwe slogans van kermisbazen, met de geur van suikerspin en oliebollen als herinnering aan de magische versmelting van onze genen. Op dat moment leek de claustrofobische nabijheid van andere mensen plots te wijken, de menigte werd deel van een georkestreerd decor dat daar was neergepoot enkel en alleen om de nadruk te leggen op ons beiden, Sanne en ik, in het middelpunt van de hitte die uit ons leek op te stijgen. Ik zal het nooit vergeten, die blik in haar ogen, en vooral die glimlach. Als mijn leven ooit voor mijn ogen flitst, dan zal dat beeld het langst blijven hangen. Sannes glimlach.

Op dat moment kreeg ik de Toyota rav4 van Vermoer in de gaten. De wagen werd in snelvaart groter in de achteruitkijkspiegel, het kon niet anders of hij reed veel sneller dan de negentig kilometer per uur die de Diksmuidseweg toelaat. Ondanks de mist die in plukken over de weg zweefde, waren de lichten van de 4x4 gedoofd. Enkele seconden lang overviel me de sympathie die ik altijd voel bij weggebruikers met hetzelfde automerk, die ingebeelde verbondenheid die je ook hebt met mensen die je naam delen of die fan zijn van dezelfde muziekgroep.

De sympathie maakte snel plaats voor ergernis, toen bleek dat Vermoer aan vriendelijkheid geen boodschap had, en arrogant achter mijn Avensis ging hangen. De ergernis zocht zich jeukerig een weg langs mijn ruggengraat en brandde zich vast in mijn knokkels, die ik rond het stuur spande.

Het moet ongeveer bij Talana Farm Cemetery geweest zijn dat Vermoer zijn koplampen aanstak. Hij remde af en trok vervolgens snel op, waardoor hij meerdere keren leek te zullen inbeuken op mijn auto. Hoewel de Diksmuidseweg breed genoeg is voor drie wagens, kon hij niet inhalen. Aan de andere kant reed een sliert chauffeurs een tractor voorbij die met een slakkengangetje onze richting uit tufte, slechts zichtbaar door de oranje gloed waarmee zijn zwaailicht de flard mist kleurde waar hij net doorheen reed.

Vermoer koelde zijn frustratie op zijn toeter. Een paar keer toeteren en dan met de lichten flitsen, het leek wel alsof hij in morsecode iets duidelijk wilde maken. Uit de weg, uit de weg!

In het rechte stuk bij Bard Cottage Cemetery zag hij zijn kans. Nog een laatste keer kwam hij aangestormd, om precies op het moment dat hij de Avensis zou raken, naar links te zwenken. Hij kwam langszij hangen en keek grijnzend naar binnen. Ik keek terug en dacht aan Dimitri Debo en Karl Vanoot, toen zij me op een gelijkaardige manier voorbijkwamen. De eerste had zijn middelvinger opgestoken en een wegwerpgebaar gemaakt. De tweede had met zijn vinger over zijn keel gestreken, traag en met de tanden bloot. Vanoot besefte toen zelf niet hoe profetisch zijn gebaar zou worden.

Vermoer deed geen van beide, hij grijnsde alleen maar, en ik glimlachte terug. Mijn ogenschijnlijke onverschilligheid maakte hem nog kwader. Hij trok op, sneed me scherp de pas af en flitste vooruit. Zijn banden piepten als geplette muizen toen hij de oprit van de n38 naar Kortrijk opstoof. Daarbij reed hij bijna twee fietsende jongeren omver, waarvan er eentje zo hard moest remmen dat hij tegen de grond smakte. Voldoende reden om Vermoer een bezoekje te brengen, vond ik. Tijdens de laatste kilometers naar het politiebureau herhaalde ik in gedachten steeds dezelfde zes cijfers en letters. Die van de nummerplaat die ik straks door de computer zou halen.

2

Ik staar door het raam in de vergaderzaal op de tweede verdieping van het vroegere rijkswachtgebouw, waar nu de gerechtelijke politie huist. Het gebouw ligt op een T-splitsing, het raam biedt een mooi uitzicht op de dwarsstraat. Geprangd tussen werkmanshuisjes en een café staat de Stedelijke Academie voor Beeldende Kunst. Ooit was het een ziekenhuis, of een gesticht. Het gebouw past in de straat zoals een olifant in een rij ballerina’s.

Dan slaat mijn hart een tel over. Daar is ze. Sanne stapt de Academie binnen. Ik druk mijn hand tegen het raam – de bijtende koude verdooft mijn hand – maar het heeft geen zin te kloppen. Van zo ver kan ze me niet horen. In de ene arm draagt ze de reusachtige tekenmap. Er zitten vlekken op, van acryl- en olieverf, en in sierlijke letters heeft ze rechts onderaan haar naam geschreven met een dikke viltstift. Ze plooit haar hand bijna in haar oksel om te voorkomen dat het ding over de grond schuurt, het doet haar wankelen als de wind de map vangt en ermee aan de haal wil. Nog strakker spannen haar spieren rond het handvat, nog steviger knelt ze haar vuist tegen haar borst. Mijn lieve schat.

In de andere hand draagt ze haar materiaalkoffer. ‘Ze noemen me mevrouw doktoor,’ lacht ze als ze ermee de deur uitgaat, ‘of soms ook het loze vissertje.’ De koffer lijkt op een dokterstas, zwart en lomp, maar daar trekt ze zich niks van aan. Zolang haar potloden, krijtjes en penselen veilig opgeborgen zitten.

Voor haar verjaardag kocht ik een doos pastelkrijt. Meer dan een uur heb ik staan weifelen in het kunstenaarswinkeltje. Ik wist niet waar te zoeken, tussen de rijen penselen, potloden, vetkrijt, tubes verf en allerlei soorten gommen. Uiteindelijk vond ik het pastelkrijt naast een rek met meetlatten en paletten. De krijtjes waren peperduur, ze bestonden in alle kleuren en ik had er helemaal geen verstand van. De verkoopster bood me niet veel hulp. Volgens haar waren ze allemaal van uitstekende kwaliteit – ‘kijk eens wat een pigment’, had ze gezegd met de intonatie van een kleuterjuf – en de kleurkeuze lag vooral aan de smaak van de kunstenaar. Tja, daar had ik veel aan. Uiteindelijk koos ik een vooraf samengestelde doos van twintig krijtjes. Mijn hart ging wild tekeer toen Sanne de cadeauverpakking van de doos scheurde, en een zucht van opluchting ontsnapte me toen ze er dolblij mee leek, die avond van haar verjaardag.

‘Die serviceflats worden peperduur’, bast lokaal rechercheur Fernand Vandromme en ik schrik. Even hangt een waas voor mijn ogen, dan focus ik weer op de Academie. Er zitten geen ramen meer in. Voor de deur staat een container, waar arbeiders deuren en houten platen in kieperen. Een stofwolk waaiert omhoog en dwarrelt op hen neer.

‘Ze liepen trouwens al veel vertraging op’, gaat Vandromme verder. ‘Asbest, heb ik gehoord.’ Hij fluistert het alsof hij een groot schandaal onthult. Hij wil nog meer zeggen, maar het luide ‘Is iedereen er?’ waarmee Creus binnenkomt, beslist daar anders over. Een gespannen stilte hangt in het lokaal, niet zozeer door de intrede van Creus, maar door de persoon die hem vergezelt. Een onbekende vrouw met kort bruin haar – ik schat haar middenveertig – wandelt met Creus naar het bureau tegenover het prikbord met de foto’s van Debo, Vanoot en Vermoer. Haar ogen zijn zo overweldigend blauw dat het niet anders kan of ze lichten op in het donker. Ze draagt een strakke zwarte trui, een donker rokje tot net boven de knie en zwarte schoenen met een lage hak. Ze is een knappe vrouw, en haar zelfverzekerde houding verraadt dat ze van buiten het arrondissement is, wellicht iemand uit Brussel of Antwerpen. Als ze ziet dat Vandromme haar met zijn ogen uitkleedt, kruist ze haar armen strak onder haar borsten, en ze blijft hem aankijken tot hij de ogen neerslaat. Dat gebeurt niet, Vandrommes mannelijke eer doet hem achteromkijken en iets fluisteren naar Staelens, die begint te grinniken. De vrouw trekt haar neus op. Aan dit soort machismo zal ze nooit wennen, lijkt de reflex te zeggen. Ze overschouwt het gezelschap in de kamer zoals een universiteitsprofessor een groep eerstejaars aankijkt: in de overtuiging dat ze zullen falen. Wij staren terug als eerstejaars naar een professor met een valse reputatie, niet angstig maar wantrouwig. Het staat al bij voorbaat vast dat we geen eerlijke kans zullen krijgen. Creus zal het ijs moeten breken.

Ik krijg bijna medelijden als ik hem daar zo zie staan, gespannen, de schouders strak. Creus haalt zijn hand door een wilde, grijze haardos, de hand glijdt langs de slaap en de vlezige, rode wangen en masseert dan zijn dunne neusbrug. Zijn houding is lomp en onbeholpen. Zijn donkerbruine ogen verraden een scherpe intelligentie, ook al zou hij op nationale vergaderingen altijd de kneus blijven, enkel en alleen omdat hij directeur is in een uithoek van de wereld. Want wat viel er aan eer te rapen voor de grote baas van de gerechtelijke politie van Ieper? In zijn dertigjarige carrière had hij drie moorden opgelost. Dat hij ze opgelost had, was mooi, maar één om de tien jaar was niet meteen wat je spannend kon noemen. De nationale tv-zenders waren vorig jaar twee keer langs geweest na een brutale ramkraak door Rijselse gangsters, die liever net over de grens hun geluk beproefden dan in eigen land een gestolen Jeep in een etalage te parkeren. Verder haalde Creus de regionale krantenpagina’s met kleine drugsvangsten. Soms kreeg hij één minuut op de West-Vlaamse televisiezender voor een misdaad die zo knullig was dat hij uit plaatsvervangende schaamte bloosde.

Maar nu liggen de kaarten helemaal anders. Nu liggen er drie doden op zijn bureau. Drie doden in evenveel maanden tijd, allen slachtoffers van de eerste seriemoordenaar uit Ieper, en iedere agent uit het korps weet dat dit een uitgelezen kans is voor Creus om zich te bewijzen. Meer nog, het is zijn enige kans om te tonen dat hij ook het echte werk aankan. Dit is zijn Waterloo, en het staat nog niet vast of hij Napoleon of Wellington is.

‘Collega’s,’ zegt Creus, na een kikker in de keel weg te kuchen, ‘dit is Caroline De Bon. Ik contacteerde haar toen ik te horen kreeg hoe Vermoer aan zijn einde kwam. Hij is het derde slachtoffer van de seriemoordenaar van Ieper.’

Hij zwijgt even en versterkt daarmee de spanning die al in de kamer hangt. Hij verstevigt de greep op zijn toehoorders door naar het bord met de foto’s van de slachtoffers te wandelen.

‘Ik belde Caroline om haar hulp te vragen. Bedankt, Caroline, dat je zo snel tijd voor ons kon vrijmaken.’

De Bon knikt naar hem, haar armen nog altijd onder haar borsten gevouwen. Creus zet een stapje achteruit en De Bon gaat op zijn plaats staan.

‘Doe maar, Caroline.’

Hoezeer ik ook had beslist geen kik te geven en hoe zeker ik ook was geen emotie te zullen verraden, ik kan de plotse angst niet bedwingen die de aders in mijn keel zo hard doet kloppen. Ik kan enkel hopen dat niemand het merkt. Een warm, zurig vocht klimt in mijn slokdarm omhoog. Ondanks mijn slikken blijft het er kleverig zitten. Zal De Bon me aanwijzen? Zal ze me plots aankijken en zeggen: daar zit hij, jullie seriemoordenaar, dat hadden jullie toch allang moeten zien, stelletje boerenpummels?

De Bon zet een stap vooruit. Van dat moment maakt Vandromme gebruik om haar nog eens van boven naar beneden en terug naar boven te keuren. Steen doet hetzelfde, niet met de gulzige blik van Vandromme, maar eerder spottend, cynisch, alsof ze denkt: jij doet te veel je best, meisje. Tussen de twee hangt die onverklaarbare spanning die zo vaak tussen twee vrouwen hangt, de spanning die gepaard gaat met het bespieden van elkaars figuur en kledij, een soort instinctieve strijd die voor mannen onbegrijpelijk is, maar die een leuke vrouw plots kan veranderen in een venijnig serpent. Het idee dat Steen en De Bon op het punt staan elkaar de haren uit te trekken en de make-up af te krabben, ontspant me. Het doet de kleffe zurigheid uit mijn slokdarm zakken.

Zelf draagt Steen een jeansbroek die de strakke spieren van haar dijen accentueert. Een groen T-shirt omspant haar borsten, een stevige D-cup, die ze graag in de kijker zet met nauwsluitende truitjes en diepe decolletés. Het leidt de aandacht af van haar ruwe gezicht, haar mannelijke oogopslag, de volle maar desondanks onaantrekkelijke lippen, en het kapsel waarvan ze zelf zegt dat er niks mee aan te vangen is. Je moet je troeven uitspelen, beweert ze, en haar borsten zijn er duidelijk twee van.

Sanne heeft kleine borsten, maatje B. ‘Ik heb kleine handen’, zeg ik als ze er zelf over begint, ‘en daar passen jouw borsten perfect in.’ Een voorkeur voor een cupmaat heb ik nooit gehad. Als ik merk dat Steen al enkele seconden in de gaten heeft dat mijn blik dromerig over haar boezem zweeft, ga ik snel rechtop zitten en concentreer me op Caroline De Bon. Haar borsten zitten wat tussen die van Sanne en Steen in, een C misschien. Haar gekruiste armen omkaderen ze, en benadrukken ze op die manier, zeer tot tevredenheid van Vandromme, die met een brede grijns op de achterpoten van zijn stoel balanceert. Een man is de speelbal van zijn hormonen.

‘Collega’s,’ begint ze in een nogal doorzichtige poging een groepsgevoel te creëren, ‘directeur Creus heeft mijn expertise gevraagd als profielschetser.’ Ze pauzeert, maar haar pauze heeft niet hetzelfde effect als bij Creus. Het woord ‘profielschetser’ doet enkele voorhoofden fronsen. De Bon pikt er handig op in.

‘Profielschetsen heeft nogal een dubbelzinnig imago. Sommige rechercheurs vinden het hocus pocus, of psychologisch gewauwel. Profielschetsen is echter gebaseerd op grondig onderzoek naar de beweegredenen van seriemoordenaars. Het is een aanvulling van het klassieke onderzoek, geen vervanging ervan. Jullie hoeven je dus geen zorgen te maken wat dat betreft.’ Haar glimlachje wordt niet beantwoord, daarom gaat ze snel verder. Ik luister aandachtig. Komt het nu, haar onthulling, mijn ontmaskering? Een vreemde opwinding overspoelt me, een zindering, zowel warm als koud, als van een douche die slecht afgesteld is.

‘Daar waar het klassieke onderzoek vooral nagaat wat er gebeurd is, vragen profielschetsers zich af waarom een crimineel zijn daden stelt. Waarom viel deze seriemoordenaar precies deze mannen aan, en waarom vermoordde hij hen op deze manier?’

‘Omdat hij verdomme zo zot is als een achterdeur’, schampert Vandromme. De pretlichtjes in zijn ogen doven terstond als Creus brult.

‘Vandromme!’ Het klinkt niet als een naam, maar als een vloek.

‘Oei, oei, nu vlieg ik op de bon’, fluistert Vandromme.

‘Vandromme!’

De groep grinnikt, niemand merkt dat ik de enige ben die niet lacht. Vandromme duikt voorover in zijn stoel, het hoofd tussen de schouders. Zelfs het gezicht van De Bon klaart op; ze is zichtbaar geamuseerd door de situatie.

‘Laat ik maar meteen ter zake komen’, gaat De Bon verder. Ze kijkt even naar de foto’s van de slachtoffers. ‘Deze drie mannen zijn gedood met messen. De eerste kreeg een mes in de keel, de tweede een mes in het hart, de derde twee messen in de borst. We vonden de slachtoffers thuis, met de moordwapens nog in het lichaam. Wat zegt ons dat over de dader?’

‘Dat hij gewiekst genoeg is om een wapen te gebruiken dat in elk huis te vinden is’, bijt Steen.

‘Gewiekst, u kiest het juiste woord. De dader is zeker een intelligente persoon. Niet alleen kiest hij een wapen dat spotgemakkelijk te verkrijgen is, het is ook een wapen waarvan wij onmogelijk de herkomst kunnen achterhalen. Het gebrek aan vingerafdrukken maakt het bovendien waardeloos als element voor een klassiek onderzoek. Een zeer slimme zet.’

Ziedaar, een complimentje.

‘Maar de manier waarop deze mannen vermoord zijn, vertelt ons veel meer over de dader’, zegt De Bon na een pauze waarin Steen nerveus op haar stoel schuift. ‘De actie van de moordenaar is volledig gericht op het resultaat: doden. Hij kiest de keel, het hart, de longen. Hij slaat maar één keer toe. Hij vindt het niet nodig om de slachtoffers eerst te folteren of een spelletje met hen te spelen. Neen, hij wil het zo snel mogelijk afgehandeld hebben. De moord op zich interesseert hem niet. Het doden zelf doet de dader geen plezier. Het gaat om een moordenaar met een missie.’

Ze zwijgt. Tijdens de ongemakkelijke stilte kijkt ze ons een voor een aan. Ik slik. Een metaalachtige smaak vult mijn mond, alsof ik op geldmuntjes zuig. Ik slik nog eens.

‘Een moordenaar met een missie kiest zijn slachtoffers zorgvuldig uit. Het is dus van het grootste belang dat we te weten komen wat Dimitri Debo, Karl Vanoot en Gilbert Vermoer gemeen hebben.’

Steen buigt voorover om iets te zeggen, maar De Bon heft haar hand op en Steen leunt weer achteruit. Ze kijkt naar me om. Ik trek mijn wenkbrauwen op. Het lijkt alsof De Bon Steens reactie verwacht had, maar dat ze er voorlopig niet op wil ingaan.

‘Momenteel is er één spoor dat de twee eerste doden met elkaar verbindt, hoorde ik van directeur Creus. Het is goed mogelijk dat dit het juiste spoor is. Maar tot we meer informatie hebben over Vermoer, is er slechts één gemeenschappelijke factor bij alle drie de mannen: ze zijn vrijgezellen zonder kinderen.’

Ze drinkt van een glas water dat Creus haar aanreikt. In de vergaderzaal is niets anders te horen dan het klokken van De Bons slokdarm.

‘Het moorden zal doorgaan zolang de dader mensen zoals de slachtoffers ontmoet. Vermoer was niet de laatste dode. De drang om te moorden zal de dader ooit fataal worden.’

Fataal. Het woord haakt zich vast in mijn hersens.

‘Het is toch vreemd dat er geen sporen van inbraak zijn’, zegt Steen, die haar ongeduld niet meer kan bedwingen en De Bon wil confronteren met het fragiele spoor waar het team zich aan vastklampt. ‘Wat denkt u daarvan?’

‘Misschien kenden de slachtoffers de dader’, antwoordt De Bon droog.

‘Of ze vertrouwden de dader voldoende om hem binnen te laten’, zegt Steen.

De Bon glimlacht. ‘Dat kan ook.’

Steen kijkt opnieuw achterom, ze wil dat ik haar steun, dat ik ook iets zeg over het spoor.

‘U praat voortdurend in de hij-vorm. Kan de dader ook een vrouw zijn?’ vraag ik.

Nu richt De Bon haar ogen op mij. Ik voel hoe de hele zaal met haar meekijkt. ‘Dat kan. Maar het lijkt me onwaarschijnlijk.’

Ze haalt haar ogen pas van mijn gezicht als ik een blos voel gloeien zo heet als een kampvuur.