Aifric Campbell

Stop

Vertaald uit het Engels door Robert Neugarten

Uitgeverij De Geus

breda 2012

Deze uitgave is tot stand gekomen met een bijdrage van Ireland Literature Exchange (Vertalingsfonds), Dublin, Ierland

www.irelandliterature.com

info@irelandliterature.com

Oorspronkelijke titel On the Floor, verschenen bij Serpent’s Tail/Profile Books Ltd, uk

Oorspronkelijke tekst © Aifric Campbell, 2012

Nederlandse vertaling © Robert Neugarten en De Geus bv, Breda 2012

Omslagontwerp Berry van Gerwen

Omslagillustratie © Stephen Stickler/Getty Images

isbn 978 90 445 2219 8

nur 302

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2012.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

Vrouwen in de wereld van het grote geld,

Klimmen naar de top,

Vrouwen in krijtstreeppakken,

Houden zich vast aan aktetassen, haasten zich,

Omhoog in liften,

Met op elkaar geklemde kaken en gespannen gezichten …

Hoopten we niet, toen ze

Deze dagelijkse waanzin betraden,

Dat ze zich op de een of andere manier

Minder in de alomvattende droefheid zouden baden?

Anthony Cronin

proloog - de ggd

de ggd

5 maart 1986

16.21

londen

Zo gaat het, het Moment van mijn wording.

Het telefoontje komt om 16.09, als we al aan het afwikkelen zijn. De Londense markt is net gesloten, dus het is rustig op de vloer. Er lekt alleen nog wat geschreeuw uit de speaker van de intercom, ons lijntje met New York.

Het eerste wat me opvalt is een werveling bij de handelsdesk, een versnelling, als het gegrom van naderend onweer. Dan beent de Grabbelaar zijn glazen toren uit, zijn granieten kaken op elkaar geklemd, zoals altijd als er iets groots op til is. Het is alsof iedereen via de tamtam op de hoogte is gebracht, de gezichten schieten achter de rijen monitoren omhoog en er rolt van Zuidoost Azië tot de Amerikadesk een wave van hoofden over de vloer.

Tegenover me staat Rob op uit zijn stoel. Hij slaat de hoorn van zijn telefoon in zijn hand alsof hij een knuppel test. Naast me komt ook Al overeind. Hij vergeet voor het moment zijn vuistdikke onderzoeksrapport over vuilnisverwerking of, zoals Al ons tot vervelens toe bezweert, de Industrie van de Toekomst. En dan sta ook ik op, het enige mokkel in een zee van mannen.

De Grabbelaar blijft staan bij de handelsdesk, waar Skippy Dolan, de telefoon tegen zijn oor geplakt, ook is gaan staan. Zijn elleboog steekt uit, zodat we allemaal de donkere zweetplek onder zijn blauwe oksel zien. En ik denk: dat ziet er niet goed uit, Skippy die staat te lekken, hij is de enige yank op de vloer die geen wit hemd draagt met een onderhemd om de boel op te dweilen. De Grabbelaar leunt voorover naar het monitorscherm en iedereen kijkt reikhalzend toe, als prairiehonden, om te zien wiens kerngegevens hij opneemt.

‘Hij zal Fido wel aan de lijn hebben’, zegt Al. ‘Skippy zei dat ze heel close worden met elkaar.’

Skippy brult in zijn telefoon en schudt zijn vlezige kop met aardbeikleurig haar alsof hij last heeft van onbeheersbare stuiptrekkingen. Met zijn vrije hand hakt hij het luchtruim voor zich in grote lege stukken en aangezien ik hier al 352 dagen werk weet ik wat dat betekent: Skippy’s klant is een bulkverkoper die nu wil dumpen. En ik zie aan de manier waarop hij voorovergebogen staat en het telefoonkoord om zijn nek wikkelt dat Skippy’s klant naar een andere bank stapt als we niet snel de trekker overhalen.

‘Laat me Felix Mann bellen.’ Mijn stem klinkt heel hard en heel helder. De Grabbelaar kijkt me aan. Alle hoofden mijn kant uit. Rob draait zich om en kijkt me met openhangende mond aan. Ik hoor Al naar adem happen.

De Grabbelaar overbrugt de afstand tussen hem en mij subiet en leunt over Robs bureau om me met die dodelijke blik aan te staren.

‘Dit kan alleen Felix Mann aan’, zeg ik. De telefoon in mijn hand voelt warm en glad aan, als een stuk gekoesterd speelgoed.

Geluk dwing je af. Je kiest je momenten. Dit is het mijne.

‘Twee minuten’, piept Skippy en hij nepsnijdt zijn keel door. ‘Dan stapt mijn man naar Goldman’s.’

‘Oké, Geri, speel het spel en bel’, zegt de Grabbelaar op zachte en gevaarlijke toon. Dan laat hij me weten wat Skippy in handen heeft.

Het is middernacht in Hongkong maar Felix laat de telefoon maar één keer overgaan.

‘Cemco’, zeg ik. ‘Ik heb een bulkverkoper.’

Ik hoor zijn vingers over het toetsenbord fladderen. Zie zijn bleke gezicht fel uitgelicht in het donkere kantoor, de fonkelende havenlichtjes achter het zwarte glas.

‘Het gaat om 56 miljoen aandelen tegen 224.’

Al staat als een stilleven achter me. De Grabbelaar vormt samen met Rob een tableau aan de andere kant van de monitoren. Daarachter verzamelt zich een publiek om mijn circusact met dieren te zien. De waarheid is dat ik geen flauw benul heb wat Felix van Cemco vindt. Of van de prijs. Of van wat dan ook. Ik weet alleen dat hij de enige is die zo’n order onmiddellijk kan verwerken.

‘En ik heb één minuut’, zeg ik tegen Felix. Skippy zit in zwijgende paniek met zijn vingers af te tellen naar het onverbiddelijke einde.

Het rommelt in mijn borst alsof een deel van mijn long is ingeklapt. De koersen zoeven groen over de zwarte balk. Ik steek mijn vingers uit om de heilige Reuterssteen aan te raken. Uit mijn ooghoek zie ik Al met een vinger op zijn bureau tikken. Hij houdt Skippy’s countdown bij terwijl ik op mijn begrafenis afsteven.

‘Geri!’ beukt de stem van de Grabbelaar tegen mijn slaap.

‘Felix’, zeg ik. ‘De tijd is om.’

Er zit een kraakje op de lijn en ik zie voor me hoe mijn stem in zee zinkt, zie zeesterren zwijgend over de trans-Atlantische kabels glijden, scharrelende klauwen op de stille bodem. Al tikt niet meer met zijn vinger en het trouweloze publiek leunt voorover om beter te kunnen zien hoe Geri Molloy zich verslikt in het slijm van haar schaamteloze ambitie.

Felix’ stem schiet door het oppervlak mijn oor in.

‘Hij is bereid 223 te betalen voor het hele pakket’, zeg ik en kijk de Grabbelaar recht in zijn niet-knipperende staarogen. De Grabbelaar knikt snel en strak en ik steek mijn bibberende duim bij zijn hoofd op en zeg, hard genoeg dat iedereen me kan horen: ‘Geregeld, Felix. 56 miljoen Cemco aan je verkocht tegen 223.’ En Skippy beukt met zijn telefoon en draait om zijn as om zich uit het koord te wikkelen terwijl hij het blauwe briefje boven zijn hoofd wappert. ‘Bedankt, Felix.’ Ik hang op, schrijf een transactiebriefje uit en haal het door de tijdstempelaar. Het is 16.21 op 5 maart 1986 en iedereen staart me aan alsof ik in iemand anders ben veranderd.

‘Godverdomme Geri’, buldert Rob en iedereen loeit. Skippy leunt over de monitoren en mijn handpalm gloeit van een spervuur aan high fives.

Dan staat de Grabbelaar naast me. Hij gunt me een blik op zijn complete set parelwitte tanden. Zijn zware hand landt harder dan ooit op mijn schouder. Hij laat ’m even liggen en kijkt me met een nieuwe blik aan, alsof ik niet ben wie hij dacht dat ik was. Want ik ben herboren en in mijn hand heb ik een stukje levende geschiedenis: het duurste ticket dat ooit geschreven is in de dealingroom van Steiner’s.

Zo werd ik een levende legende.

Dit was de Godvergeten Grote Deal die me alles maakte wat ik ben.

1 - tijdswaarde

tijdswaarde

maandag 14 januari 1991

05.17

londen

Na de Godvergeten Grote Deal leek er lange tijd een stijgende lijn in mijn leven te zitten. Ik ontmoette Stephen en werd verliefd, de krach van ’87 kwam en ging, de markten bleven maar groeien en ik verdiende bij Steiner’s goud geld. Wie had kunnen voorspellen hoeveel problemen eraan zaten te komen? Wie had zien aankomen dat Stephen me vier jaar later in Venetië zou dumpen, dat Felix Mann mijn verhuizing naar Hongkong zou afdwingen en dat ik hier om zeventien minuten over vijf ’s ochtends met een lege fles Absolut op de grond zou liggen kijken naar een miljoen militairen die zich voorbereiden op een woestijnoorlog?

Er was een tijd dat ik wilde geloven dat alle ellende me beslopen had toen ik even niet oplette, maar ik heb inmiddels uitgevogeld dat de neerwaartse spiraal op de kop af 737 dagen geleden is ingezet. Het was 1988 en ik had de hele zomer over KitKats gedroomd. Het hele land was in paniek omdat de favoriete nationale chocoladereep door de Zwitsers werd opgepeuzeld. Stephen werkte non-stop aan het overnamebod, zodat ik hem amper zag.

‘Het is het ultieme compromis, dat weet je best’, zei ik op een decemberochtend in Kensington Gardens tegen hem. ‘KitKat is de reep die je koopt als je niet weet wat je echt wilt.’ Rex, die een beslijmde tennisbal in zijn mond had, liet zijn kop bemoedigend zakken. Een rood sliertje kerstversiering zat rond zijn halsband gevlochten. Ik liet mijn arm door die van Stephen glijden. Hij droeg zijn marineblauwe duffelse jas. Het mohair was berijpt.

‘hier!’ Hij hief zijn hand, maar Rex draafde weg in de richting van de Round Pound. ‘Ik vraag me af waarom je een hond hebt als je niet de moeite neemt ’m af te richten’, mompelde hij en hij knarste weg over het bevroren gras. Ik verbaasde me over het gemak waarmee mijn arm zijn positie had opgegeven, als een blad dat van de boom valt omdat het jaargetijde dat voorschrijft, alsof deze overgave voorbestemd was en de natuur bezig was mij een toekomst als alleenstaande binnen te loodsen die sindsdien daadwerkelijk is ingetreden.

Dat moment was een waarschuwingssignaal, een belletje in dichte mist dat je waarschuwt dat je rotsen nadert. En dus was het einde toen zich dat 181 dagen geleden voordeed niet zozeer verrassend om wat er gebeurde, maar om wat Zanna mijn buitenproportionele reactie noemt. Ik stribbelde niet tegen en schreeuwde niet. Ik liet Stephen zonder een woord van protest in alle vroegte wegglippen, want hoe kan een mens zich vastklampen aan iets wat er niet is? Ik pakte mijn koffer in en vloog terug naar huis om met verstrengelde benen in mijn slapeloze bed te gaan liggen hyperventileren, alsof mijn longen stervende dieren waren die hijgend in mijn handen lagen.

Zanna stelde de diagnose: een viraal verdriet. Dat had ze eerder gezien, want als het om hartszaken gaat, ligt Manhattan jaren op Londen voor. En dus liet ze me naar Finsbury Circus marcheren, naar de behandelkamer van haar vertrouwensarts, die haar hand zo delicaat in zijn twee handen nam dat ik even dacht dat hij haar ging kussen. ‘Geri moet slapen en ze moet ontspannen’, verkondigde Zanna terwijl ik zwijgend op een krakende sofa zat. De dokter knikte ernstig van achter zijn kolossale bureau en nam mijn bloeddruk op en ik vertrok met receptjes voor valium en mogadon. ‘Kijk om je heen’, zei Zanna toen we weer buiten op het trapje stonden. Gemeenteambtenaren die hun colberts vanwege de augustushitte over hun schouders droegen, zwermden over de stoep vlak onder ons. Ze keek me aan en zei: ‘Onthoud goed wie je bent. Je bent Geri Molloy en je bent de beste van de beursvloer. Jij bent het wijf dat de melkkoe heeft binnengehaald. Dit is een tijdelijke tegenvaller, meer niet.’

Zanna’s voorspelling klopte in grote lijnen wel, al lijk ik een biochemische weerstand tegen slaappillen te hebben ontdekt die ertoe leidt dat ik gemiddeld nog altijd maar 3,4 uur per nacht slaap. Daar staat tegenover dat ik op allerlei kwantificeerbare manieren mijn mannetje sta. Ik doe nog altijd voor 25 miljoen dollar per maand zaken met Felix. Ik ben nog altijd de aangewezen persoon om de belangrijkste cliënt van Steiner’s te bellen. Ik heb mijn gevoel voor humor gedeeltelijk hervonden. En mijn momenten van emotionele terugval spelen zich hoofdzakelijk in de privésfeer af, al vertelde Zanna me gisteravond in Zafferano’s dat sporen ervan ook in het publieke domein waarneembaar zijn.

‘Je ziet er …’ ze bekeek me van top tot teen, overwoog een scala aan mogelijkheden en besloot met ‘… ontmanteld uit.’

‘Ik ben gisteren uit Hongkong teruggekomen.’

Ze schudde afkeurend haar boblijn. ‘Je ziet er helemaal niet goed uit.’

‘Ik moet gewoon wat meer eten.’ Ik trok aan mijn loszittende ceintuur.

‘Je zou dit zo nu en dan moeten laten staan.’ Ze tikte met haar scharlakenrode nagel tegen mijn lege glas. Ik liet de ijsklontjes dansen en zei: ‘Een nacht lekker slapen zou al heel aardig helpen.’ Maar Zanna weigert mijn chronische slapeloosheid te erkennen en lijkt te denken dat we die aandoening kunnen beëindigen door haar zuurstof te onthouden. Ik vermoed dat ze me voor een farmaceutische mutant aanziet of me van grove overdrijving verdenkt. Daarom zwijg ik maar over de zwakte die me van mijn krachten berooft, vooral omdat ik zelf ook geen verklaring heb voor de nachtelijke angstaanvallen of voor het vermoeden dat een of ander knaagdiertje in mijn borst heen en weer scharrelt en met zijn scherpe klauwtjes snel en hard op de gepijnigde spieren van mijn hart beukt.

‘Je moet die baan in Hongkong absoluut aannemen’, zei Zanna terwijl ze de serveerster met een handgebaar wegbonjourde voordat ik de kans kreeg nog een drankje te bestellen. ‘Felix Mann is je route naar het succes. Deze baan weigeren staat gelijk aan professionele zelfmoord, Geri.’

‘Maar ik wil er niet heen.’

‘Het grootste hedgefonds van Azië eet uit je hand en hij wil je bij zich in de buurt hebben. In Hongkong. Iedere andere verkoper zou zijn eigen arm eraf bijten voor zo’n kans.’

‘Ik kan dat werk net zo goed vanuit Londen doen.’

‘Daar denkt je grootste cliënt heel anders over. En Felix maakt de dienst uit. Je zei zelf dat de concurrentie zich in Hongkong vestigt. Merrill’s, Morgan Stanley, Goldman’s. Ze zetten daar allemaal een verkoper neer, alleen om hem te kunnen bedienen.’

Zanna stak een lok stralend blond haar achter haar oor weg en leunde voorover, parkeerde haar ellebogen breeduit op de tafel en staarde me over haar door elkaar gevlochten vingers indringend aan. Ik hield op met het prakken van mijn polenta en liet mijn vork zakken.

‘Ik weet waarom je niet wilt gaan’, zei ze en ik herkende haar blik als de voorloper van ongemakkelijke openbaringen over de toestand van mijn financiële of, zoals in dit geval, mijn amoureuze toestand. Ze neemt die houding ook in de boardroom aan om cliënten van Steiner’s te vertellen dat hun investering van vijf miljoen dollar een zeperd is en dat ze hun aandelen razendsnel moeten verkopen voordat ze het lid op de neus krijgen. In tegenstelling tot veel andere analisten draagt Zanna het hart op de tong en heeft ze er geen enkele moeite mee om je met slecht nieuws uit het lood te slaan.

‘Stephen is de reden dat je niet naar Hongkong wilt verhuizen.’

‘Niet waar’, kwaakte ik zonder die klaaglijke ontkenning te kunnen onderbouwen met enige vorm van bewijs of haar een overtuigende reden te geven waarom ik de logische carrièrestap dan wel van de hand wees.

‘O Geri …’ Ze schudde bedroefd het hoofd. ‘Het is over en uit met je als je Felix Manns handel verliest.’ Zanna spreidde haar armen op het tafeloppervlak alsof ze ergens ruimte voor moest maken. Maar waarvoor? Voor het wrak dat ik aan het worden ben?

‘Je hebt geen idee hoe raar hij is.’

‘Wat maakt het uit hoe raar je cliënt is als hij je al zijn handel toeschuift? Jezus, Geri, hij vraagt je toch niet ten huwelijk? Je hoeft niet eens met hem naar bed. Naar het schijnt.’

Aan een tafel iets verderop liet een vrouw gedachtenloos haar vingertoppen over de rand van haar wijnglas glijden terwijl de man tegenover haar uitgebreid en heel serieus zat te gesticuleren. Zanna zuchtte zo hard dat je haar boven het geluid van de ruisende serveersters en het opruimen van servies kon horen. Het overstemde zelfs het plotselinge geratel in mijn hoofd, dat klonk alsof er een leeg blikje tegen de muren van mijn schedel werd getrapt.

‘En trouwens, je hebt geen keus, want de Grabbelaar zal je dwingen te gaan. Je denkt toch niet dat je baas zo’n constante orderstroom op het spel gaat zetten?’

‘Felix zei dat hij hem waarschijnlijk zou bellen.’

Zanna keek op haar horloge en gebaarde dat ze de rekening wilde. Haar regel voor zondagavond is om tien uur naar bed, behalve in uitzonderlijke gevallen. Daar was nu blijkbaar geen sprake van.

‘Dus, Geri,’ leunde ze achterover in haar stoel, ‘herhaal wat ik zeg.’ En ik moest haar glimlach beantwoorden met eentje van mij, want dit is Zanna’s oude truc en ik doe altijd graag mee omdat ik heb ontdekt dat het merkwaardig helend kan zijn om bij de neus genomen te worden.

‘Herhaal wat ik zeg: ik wil verder met mijn leven.’

‘Ik wil verder met mijn leven.’

‘Ik laat het verleden achter me.’

‘Ik laat het verleden achter me.’

‘Ik ga naar Hongkong.’

‘Waarom vindt iedereen dat ik moet gaan?’

‘Omdat iedereen het beste voor je wil’, zei ze schouderophalend. ‘En jij bent aan het verslappen. Luister, ik vertel je de harde waarheid, de dingen die anderen voor je verzwijgen. Er komt een dag dat je me zult bedanken voor al mijn goede raad.’ Ze legde een koele hand op de mijne, kneep er even in. ‘Ik ben je meest effectieve vriendin.’

*===*===*===*===*

Zanna zou weleens gelijk kunnen hebben over die verslapping, want het is nooit leuk om wakker te worden om 5.17 en te bemerken dat je bovenlichaam op de vloer ligt en je benen op de bank terwijl je hond je aankijkt met die onverdraaglijke verfomfaaide droefheid, al weet ik ook wel dat dat geen droefheid is, maar een zekere losheid van de huid rond zijn gouden snuit. ‘Brave hond.’ Ik aai Rex over zijn nekvacht en zijn oren spitsen zich alsof hij iemand hoort aankomen. Ik zie hem ’s avonds zo nu en dan nog altijd naar de deur kijken omdat hij zich de keren herinnert dat Stephen na een late vergadering langskwam. Soms maakt Rex klaaglijke geluidjes als hij als een geruststellend gewicht op mijn benen ligt te slapen. Misschien droomt hij over hoe Stephen de tennisbal met de stijve arm van een cricketbowler voor hem weggooide en hoe hij er dan als een cartoonhond achteraan scharrelde en van het begraasde hellinkje denderde en onhandig, met een plukje schuim op zijn kaak en uit zijn bek bungelende tong, opsprong om de stuiterende bal te pakken te krijgen. Want het was Stephen die Rex liet kennismaken met de kunst van het apporteren, een talent dat in zijn soort eigenlijk aangeboren had moeten zijn. Rex had de gewoonte de bal nooit helemaal terug te brengen, maar het ding op ongeveer anderhalve meter van de gooier uit zijn bek te laten vallen en er dan boven te gaan dansen, een gewoonte die Stephen, een kenner van de kwaliteiten van goede vogelhonden, aan inferieure genetica toeschreef. De laatste tijd valt het me op dat Rex de bal precies bij mijn voeten laat vallen alsof hij opeens besloten heeft te laten zien dat hij best wil meewerken voor het geval het misschien zijn koppigheid was waarvoor Stephen op de vlucht geslagen is, als een lastig kind dat verantwoordelijk denkt te zijn voor de scheiding van zijn ouders. Of misschien probeert hij me zo ver te krijgen dat ik het aan Stephen vertel, alsof die transformatie hem misschien kan laten terugkeren om ons allemaal een nieuwe kans te geven. Hij neemt de bal tegenwoordig zelfs mee naar bed, alsof hij volledig voorbereid wil zijn op Stephens terugkeer, die we nooit zullen meemaken.

De wekker gaat piepend af in de slaapkamer en Rex drukt zijn neus tegen mijn kin. Ik draai mijn hoofd weg en die plotselinge beweging ontketent een pijnscheut in mijn rechterslaap die ik herken als de cumulatieve effecten van uitdroging, jetlag, slapeloosheid, ondervoeding en de inhoud van de lege fles die naast me op de vloer ligt. De klok op de stereo-installatie geeft 05.22 aan en ik heb het gevoel dat ik hier voorgoed zou kunnen blijven liggen, als een auto die met constant ronddraaiende banden klemzit in een greppel zonder enig uitzicht op redding. En ik denk: misschien is dit een burn-out, misschien nadert het levensverhaal waarin ik investeringsbankier speel zijn teloor- en ondergang en ben ik een ster die vlak voordat ze op aarde neerstort nog fel oplicht. En dus blijf ik een poosje liggen en over Rex’ hoofd krabben, maar uiteindelijk dwingt zijn niet-aflatende gejank me toch op te staan en hem mee te nemen voor een rondje in Pembroke Square, ook al staat de hondenuitlater over een paar uur voor de deur. Het duizelt me als ik naar buiten stap. Ik ben net op tijd aan de overkant en kots in de ijzige goot. Daarna voel ik me goed genoeg om rillend bij de stoeprand te staan onder het gele schijnsel van een straatlantaarn. Ik zie hoe zich op de relingen in het plantsoen een laagje sneeuw vormt. Heel even heb ik het idee dat ik via de klerenkast in Narnia ben beland. Ik heb de vage verwachting dat Rex terwijl hij door de verstilde straat paradeert in een faun zal veranderen en denk dan: weet je, Geri, het is tijd om je leven eens in de hand te nemen, om vaste grond onder je voeten te voelen en alles nuchter te bekijken, want als je aan één draadje begint te trekken, is in no time de hele trui aan gort. Dus ik ga weer naar binnen en slik wat nurofen en een paar blije pilletjes en neem een douche. Dan dwing ik mezelf rechtop voor de spiegel te staan en vertel mijn bleke weerspiegeling dat ik wel degelijk naar mijn werk ga om de dag het hoofd te bieden. Des te sneller is hij voorbij en ik zie wel wat er komt. ‘Want je bent Geri Molloy en de City ligt aan je voeten. Dus pak het stuur en geef gas.’

06.14

Ik boek echt lekker vooruitgang en rij met dik 110 kilometer per uur langs Embankment met het ontnuchterende getik van ijzel tegen mijn open raam en de radio die zijn dwingende roep om oorlog uitschreeuwt over de zwarte rivier. Een verslagen klinkende Franse stem hijgt zachtjes in de uitzending: We hebben alles gedaan om het te voorkomen, maar het is nu tijd dat we een daad stellen. We hebben geen enkel signaal ontvangen uit Irak. Ik zeg het u: helemaal niets. En zo beschreef de Franse premier de mislukking van de Franse pogingen om middels onderhandelingen op het laatste moment nog tot een vreedzame oplossing voor de Golfcrisis te komen.

Het stoplicht op de hoek van Queen Street staat op rood en ik ga een paar centimeter over de stopstreep heen. Er staat maar één andere auto op het kruispunt, schuin tegenover me, een auto die vanaf Southwark Bridge in noordelijke richting rijdt en ik wil gierend gas geven, maar het zou je reinste waanzin zijn om in de doodse stilte van de vroege ochtend al die aandacht te trekken terwijl er nog genoeg wodka door mijn aderen giert om een emmer te vullen. De regen spoelt over de lege straten en de radio blijft op een laag volume over de oorlog babbelen. Maar zeg me eens. Zou u uw huis verlaten? Zou u Californië verlaten? Koeweit is ons grondgebied, onze provincie.

Het vn-ultimatum verstrijkt over drie dagen. Die fatale datum nadert razendsnel en het zou zomaar kunnen dat ik dankzij de afleiding van een oorlog in de Golf zo veel tijd win dat dat malle idee van mijn verhuizing naar de achtergrond verdwijnt. Misschien breekt volgende week de pleuris uit en worden alle vliegvelden gesloten en gaan de olieprijzen door het dak en heeft Felix het zo druk met geld verdienen aan andermans ellende dat hij de kwestie vergeet. En misschien is iedereen wel dood tegen de tijd dat het allemaal voorbij is, al is Felix het type dat je niet dood krijgt, een postapocalyptisch spook dat tot het eind der tijden over de puinhopen van de financiële markten blijft dolen.

Uiteraard ben ik zelf volledig verantwoordelijk voor deze akelige toestand, want ik ben het bofkontje van de City, en ik heb de klant die iedereen hebben wil: de onvoorspelbare kluizenaar Felix Mann, de slimste man van de planeet. Luxueus gesitueerd op Victoria Peak in Hongkong overziet hij, gewapend met een aandelenpakket dat een slordige twee miljard beloopt, het landschap van mogelijkheden dat zich aan zijn mondiale horizon staat te verdringen. Geruchten over zijn aanwezigheid in de markt kunnen een vleugellam aandeel een pikstart geven en tot ongekende hoogten opjagen. Zijn naam, al wordt hij maar gefluisterd, kan de zeepbel van superhits doorprikken, hele hordes ambulancejagers ontketenen en een bloedig verval naar de vergetelheid in gang zetten. Felix is constant paraat om alles te bespringen wat beweegt. Zijn bedreven klauwen, behept met het uitzonderlijke vermogen om uit chaos waarde te puren, scheuren het vlees van de botten van een breed scala aan financiële instrumenten. Hij beent over de op het slagveld achtergebleven bloedige resten, keurt het gewonde vlees van mislukte fusies en overnames, blaast dode deals nieuw leven in. Het scheppen en vernietigen van rijkdom, Geraldine. Het meest primitieve genot dat er is. Felix beweegt markten zoals Jezus over water loopt.

‘Hoe zit dat verdomme met die vent?’ snauwde de Grabbelaar vier jaar geleden toen hij onverrichter zake uit Hongkong was teruggevlogen nadat Felix zomaar had afgeblazen wat hun eerste ontmoeting had moeten worden: zonder reden, zonder excuses en zonder een nieuwe afspraak. ‘Vertel me alles wat je weet.’

‘Veel is het niet’, gaf ik toe, want het is niet anders: zelfs na vijf jaar samenwerking zou ik niet meer dan een summiere schets van Felix’ identiteit kunnen geven: een accent dat doet vermoeden dat hij misschien uit het zuidoosten van Engeland komt, een garderobe die een onberispelijke Britse neutraliteit weerspiegelt, geen opvallende voorkeuren of eigenaardigheden, geen familiekiekjes, geen Ferrari’s die ingevlogen worden zodat hij na een lange dag op kantoor stoom kan afblazen, geen behoefte om gezien te worden in trendy restaurants of champagne uit topjaren te drinken, een totaal ontbreken van de gebruikelijke bezittingen en accessoires van de Man van de Jaren Tachtig. Een telescoop in zijn appartement op de Peak. Een verzameling oude wapens en oorlogsfoto’s in zijn kantoor, en verder een onvruchtbaar spoor van persoonlijke aanwijzingen.

‘Ik gok dat Felix halverwege de dertig is. Al jaren geleden met zijn graad in de filosofie naar Hongkong verkast. Geen vrouw, geen kinderen. Spreekt Kantonees alsof hij er geboren is. Niemand weet waar het geld vandaan komt, maar er wordt gezegd dat de Chinese overheid hem steunt.’

‘Jij bent de enige die contact met hem heeft. Wat is je geheim, Geri?’

‘Pascal.’

De mond van de Grabbelaar viel open. ‘Programmeertaal?’

‘Nee, Blaise Pascal. Felix heeft iets met filosofie.’

‘O ja, filosofie?’ vroeg de Grabbelaar met toegeknepen ogen. ‘En verder?’

‘Hij ziet me graag rare Chinese gerechten eten. Hagedissenhuid, konijnenpezen, dat soort dingen.’

Uiteraard vermoedt de Grabbelaar dat ik met Felix neuk of hem op zijn minst bepaalde zieke seksuele gunsten verleen en dat ik daarmee de orderstroom van Steiner’s op het spel zet omdat ik op elk moment kan worden afgedankt ten faveure van een seksueel topatleet. Vandaar dat hij me om de zoveel tijd van de vloer sleurt om in zijn glazen kantoor een praatje te maken, maar ik weet dat het enige doel van die gesprekjes is dat hij me even van dichtbij op slijtage wil controleren. Vorige week woensdag had hij me nog te pakken toen ik net naar Heathrow wilde vertrekken om Felix’ opdracht voor een blok China Fire af te ronden. Hij deed heel nonchalant en pakte zijn golfclub erbij. ‘Heb jij nooit gespeeld?’ vroeg hij, en zette zijn Eezee Putt tegen de glazen wand. ‘Als kind bracht ik hele zomers op de country club door.’ Ik vertelde hem dat golf niet de populairste hobby was bij meisjes die in Dublin de nonnenschool bezochten. De Grabbelaar nam in alle rust de vereiste houding aan, verplaatste zijn gewicht van de ene voet naar de andere, schudde zijn heupen. Toen hij zijn eerste slag verklootte, hield hij de club vlak voor zich en loenste langs de shaft omlaag alsof zijn blunder een constructiefout aan het licht had gebracht. ‘Ping’, zei hij vol bewondering. ‘Ken je het verhaal, Geri?’ en ik nam niet de moeite hem te vertellen dat ik het al vele malen gehoord had. ‘Karsten Salheim,’ ging hij verder, ‘een onderknuppel die als mechanisch ingenieur voor General Motors werkte, ontwierp en vervaardigde de beste putter ter wereld gewoon in zijn huis in River Road in Californië. Net als Microsoft is het allemaal begonnen in een garage.’ Hij leunde dromerig op zijn club en keek naar zijn vitrinekast, waarin een Amerikaanse vlag de wacht houdt over trofeeën en gedenktekens aan deals, wat de verzameling een vaag aura van uitvaarten verleent. Ik stelde me voor dat het gebalsemde lichaam van de Grabbelaar opgebaard tussen zijn buit lag, een reliek van de Amerikaanse Droom, geconserveerd in een luchtloos altaar om voor altijd over de vloer te waken.

‘Nooit te laat om te beginnen.’ Hij gaf me de Ping met een bemoedigende grijns aan. ‘En altijd goed voor een topdag met klanten.’

Ik schudde van nee. ‘Felix haat sport. Dat is tijdverdrijf voor primitievelingen, vindt hij.’ Deze opmerking had het beoogde effect want de Grabbelaar schopte de Eezee Putt weg, trok het kleine handschoentje van bont over de club en zette het ding bij de kapstok.

‘Ik weet niet wat jij met Felix Mann doet, Geri’, zei hij. ‘En ik wil het ook niet weten. Maar blijf het vooral doen en verneuk het niet.’

*===*===*===*===*

Het is zes jaar en een heel leven geleden dat ik de naam Felix Mann voor het eerst hoorde. Het was de dag dat de Grabbelaar dreigde zijn reet aan stukken te scheuren. Ik werkte pas een paar maanden bij Steiner’s en was in het gezelschap van mijn oude baas, Ed Karetsky, die aan het einde van een avondje tequila hijsen graag op een barkruk mocht klimmen om Ivan Boesky’s beroemde speech voor Berkeleys afstudeerklas van ’83 te declameren: Er is overigens niets mis met hebzucht. Jullie mogen best weten dat ik hebzucht gezond vind. Je kunt best hebzuchtig zijn en toch een goed gevoel over jezelf hebben. Ed had me meegenomen zodat ik in de rol van doofstom groentje kon observeren hoe het er in zo’n vergadering aan toeging. Hij wist niet dat hij luttele maanden later in Illinois mopshonden zou fokken en dat Boesky en de andere beursaasgieren van de jaren tachtig achter de tralies zouden zitten; twee incidenten die op zich niets met elkaar te maken hadden, maar het is een aardig toeval.

Zodra we het kantoor van de Grabbelaar binnenliepen, knipte Ed met zijn vingers om aan te geven in welke muur hij wilde dat ik verdween. Hij legde achteloos een been op de rand van de vergadertafel. De indicaties dat er stront aan de knikker was ontgingen hem volledig: de bleke lippen van de twee topjongens van Kapitaalmarkt en de achterkant van het hoofd van de Grabbelaar, dat als een waarschuwend silhouet was afgetekend in de raamlijst. Ed rekte het elastiek van zijn businessschoolglimlach op en bleef maar naar de open zee zwemmen. Mogge mannen, alles lekker? Alsof ze niets beters te doen hadden dan halverwege een aandelenplaatsing van tweehonderd miljoen dollar voor Cargo International gezellig met Ed een boom op te zetten terwijl de klant – de ceo van Cargo – langsgekomen was voor info over de deal om vervolgens op het scherm te moeten zien hoe de waarde van zijn aandeel met vijftien procent afnam.

En dat allemaal omdat Felix Mann besloten had Cargo naar de filistijnen te verkopen.

De Grabbelaar prikte met een scherpe, kalme vinger in het luchtruim vlak voor Ed. Karetsky. Wat Is Er Godverdomme Aan De Hand? Ed verstijfde, vergat te watertrappelen en zijn mond stroomde vol water, een droge slik van zijn adamsappel rukte zijn dasknoop omhoog en hij zei: Het gerucht gaat dat Felix Cargo op de korrel heeft genomen. Dat hij short is gegaan om de waarde compleet naar beneden te drijven. Al kunnen we er niet zeker van zijn dat hij het is. De Grabbelaar ramde zijn vuist op de stoelleuning. Dit is duidelijk het werk van die flikker van een Mann. Dus moet jij met hem praten. Ed kauwde op zijn wang en mompelde Weet je wat ’t is … hij weigert nog steeds met ons te praten. Hij keek omlaag, naar het overbekende landschap van zijn schoenen en de Grabbelaar staarde naar zijn gebogen hoofd alsof hij op grote hoogte stond, al was hij amper tien centimeter groter. De Cargodeal zinkt als een baksteen dus het maakt me niet uit wat je doet, Karetsky, als je maar zorgt dat die vent OPHOUDT. Ik timede Eds stilte. Na zeven lange seconden knikte hij en zei Ja, wat zo ongeveer het enige is wat je kunt zeggen als de messen eenmaal getrokken zijn. Maar in werkelijkheid kon Felix net zo lang doorgaan met het verkopen van Cargo tot het aandeel geen ene moer meer waard was. Ed kon niets ondernemen om hem een halt toe te roepen. Er was zelfs helemaal niets wat wie dan ook bij Steiner’s kon ondernemen om Felix te weerhouden van wat hij ook maar wilde doen, om de simpele reden dat destijds niemand van de bank een relatie met hem onderhield. En hoewel dat in feite de Grabbelaar te verwijten was – hij was immers hoofd van de afdeling Verkoop en Transacties – moest hij die schuld effectief delegeren aan iemand met een lagere plek in de voedselketen.

Opeens baadde de zon de kamer in geel licht en de Grabbelaar rechtte zijn schouders, zijn witte overhemd lichtte op als de gerimpelde huid van een leeuw die zich in slowmotion te goed doet aan een gevelde antilope. De mannen van Kapitaalmarkt zaten rechtop als op prooi beluste hyena’s en de Grabbelaar maakte die opmerking over Felix’ reet en ik dacht: da’s allemaal leuk en aardig, maar hoe scheur je iemands reet aan stukken als je hem niet eens aan de lijn kunt krijgen?

In de gang moest ik half rennen om Ed bij te benen en ik probeerde wanhopig opbeurende opmerkingen te bedenken om hem te laten vergeten dat ik getuige was geweest van zijn publieke vernedering, maar het was te laat; ik had zijn goodwill al verspeeld. Hij bleef opeens midden in de gang staan en boog zich voorover. Hij was zo dicht bij me dat ik het mondwater in zijn adem kon ruiken. Ga maar met je autootjes spelen, Geri, siste hij, ik moet nu even echt werk doen, en hij baande zich krachtig een weg door de dubbele deuren en daar stond ik dan om na te denken over een belangrijke les waarvan het goed is dat ik ’m al vroeg leerde: stront gaat maar één kant op: naar beneden. Dat mag je nooit vergeten.

Het aandeel Cargo daalde die dag 21 procent en het bedrijf zag zich genoodzaakt de deal af te blazen. Twee maanden later werden er onregelmatigheden aangetroffen in hun financiële administratie, de ceo kon niet anders dan ontslag nemen en de genante affaire liep uit op een openbare heksenjacht die ook Steiner’s flink wat pijnlijke media-aandacht opleverde. Felix verdiende naar schatting acht miljoen dollar met het terugkopen van zijn aandelen en was er toen het stof was opgetrokken in geslaagd een boel slimme kerels heel dom te laten lijken. Iedereen zocht dekking en waste zijn handen in onschuld, wat resulteerde in een reeks interne wisselingen in de bevelsketen bij Steiner’s. Een handvol analisten en bankiers werd in alle rust gescalpeerd omdat ze de boel hadden laten sloffen. Ed werd ontslagen omdat hij een verkoopstaf had geleid die er niet in was geslaagd productief contact te leggen met een van de meest belangrijke niet-Amerikaanse cliënten. Toen ze hem kwamen halen, zei hij ik zal mijn jasje maar meenemen, hè?, een laatste poging tot galgenhumor. Tegen mij zei hij nog oogjes openhouden, meid, maar ik knikte hem alleen toe. Alle andere aanwezigen probeerden weg te kruipen in hun telefoons en deinsden achteruit voor de giftige geur van mislukking; je wist maar nooit of die besmettelijk was. De beveiligingsman stond als Magere Hein bij de uitgang en Ed sloeg hem joviaal op de schouder en draaide zich om om nog een laatste maal naar de vloer te kijken. Ik hou van jullie allemaal, stelletje klootzakken, bulderde hij. Maar niemand zei iets en Ed liep naar buiten en werd opgeslokt door de grote oceaan. Alsof hij nooit had bestaan.

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk bladiebla, zei Al. God heeft er niets mee te maken, mompelde Rob. Karetsky is een rukker. Altijd geweest.

De consensus bij Steiner’s is dat de Cargo-affaire de Grabbelaar ongeveer twee carrièrejaren heeft gekost. Het was al de tweede misstap van zijn machtstrip. De eerste deed zich voor toen zijn klasgenoot James Moose Hanson jr. in ’83 toetrad tot de Uitvoerende Commissie en hij niet. Het zal dus niemand verbazen dat die hele toestand met Cargo hem een Felix Mannallergie heeft bezorgd. Het is alsof hij zich in de jungle niet veilig voelt bij het idee dat Mann misschien ergens op een rots ligt te zonnen en rustig afwacht totdat de Grabbelaar komt aanwandelen met een lekkere sappige deal tussen zijn tanden. Maar ik geloof dat wat de Grabbelaar nog het meest dwarszit, meer dan het feit dat de Moose hem de loef heeft afgestoken, de gedachte is dat de man met de grootste pik in de investeerdersgemeenschap hem doodleuk negeert en zelfs aan de telefoon niet met hem wil spreken. Die afwijzing kan de Grabbelaar niet verdragen, ook al weet hij dat Felix iedereen zo behandelt. Omdat hij er niet honderd procent zeker van kan zijn dat het niet persoonlijk is en dat Felix hem niet stilletjes uitlacht.

Jaren later, toen ik het gevoel had dat we samen genoeg kilometers achter de wielen hadden, vroeg ik Felix hoe hij geweten had dat Cargo het niet zo nauw nam met de voorschriften. Ik zat tegenover hem in een gammel stoeltje in een onooglijk restaurant in Kowloon te vechten tegen de eerste symptomen van een voorspelbare misselijkheid. Felix boog zich over de berg lauw voedsel die op de tafel was opgetast en zei: Het doel van selectief luisteren is dat je scherper hoort. Dat je de juiste signalen opvangt en de achtergrondruis elimineert.

De straatlichten vallen uit en flikkeren en ik geef gas als ik een donker stuk van Lower Thames Street binnenrijd. Voorbij de zwarte stenen van de in deze kantoorwijk verdwaalde en eenzaam ogende kerk van St. Magnus the Martyr. De kerstlichtjes deinen nog zachtjes aan de bladloze takken van de boom in het hofje en ik vraag me af wat voor afschrikwekkende dood Magnus gestorven is. Of het erger was dan ondersteboven gekruisigd worden, zoals Petrus overkwam, of geradbraakt zoals Catharina of zoals Sebastiaan langzaam dood te bloeden terwijl hij melancholiek naar de hemel staarde en het engelenkoor in zijn oren bulderde en de heilige het punt bereikte dat zijn pijn geneutraliseerd werd door pure overtuiging en hij totaal gefixeerd raakte op een oogverblindend visioen van Gods wijd geopende armen en de belofte van een weldadig einde in zijn heilige omarming.

Ik rijd om Tower Hill heen en sla af bij Minories. Haal een eenzame taxi in met een passagier die zijn door een peertje boven de achterbank flauw verlichte hoofd over een Financial Times buigt. Het is 06.31, nog niet eens half licht en ik lig op schema voor een recordtijd, ben misschien zelfs als eerste op kantoor, afgezien van de onverslaanbare Rob. Ik rij langs zijn 911, die helemaal voor aan de ondergrondse kudde Porsches geparkeerd staat en trek pardoes aan mijn stuur omdat ik de banden wil horen gieren. Exact 22 minuten naar de lift, wat mijn vijfweekse gemiddelde terugbrengt naar 24,2. Ik druk op 15 en de stem van de pratende pop verbreekt de stilte. Het is uiteraard zeer wel mogelijk dat Felix zijn verzoek al bij de Grabbelaar heeft ingediend. Misschien zijn mijn bescheiden bezwaren tegen de verhuizing al hoog en breed terzijde geschoven en is het eerste wat ik zometeen op mijn bureau zie liggen een ticket voor een enkele reis naar Hongkong. Of misschien is de Grabbelaar plotsklaps naar New York geroepen voor een cruciale strategievergadering over hoe Steiner’s lucratief door de oorlog kan worden geloodst. Misschien eisen al die marathonbesprekingen eindelijk hun tol en is hij met een hartinfarct ingestort en wordt hij op dit moment met hoge spoed naar Chelsea & Westminster vervoerd terwijl zijn vrouw in een met monogrammen geborduurd zakdoekje snikt en verzucht: ik had nog zo gezegd dat hij het rustig aan moest doen, maar hij is ook zo koppig. Met veel pijn en moeite weet hij zwakjes aan het zuurstofmasker te rommelen en de broeder trekt het zuurstofmasker bij zijn mond weg. Het is door zijn gecondenseerde adem ondoorzichtig geworden. Zijn vrouw buigt zich naar hem toe en doet haar best om boven het geluid van de sirene en de motor van de ambulance nog de laatste woorden van haar stervende echtgenoot op te vangen en de Grabbelaar tilt zijn hoofd met een schok op tot wel drie centimeter boven de brancard en sterft terwijl hij met blauwe lippen en een schurend geluid nog weet uit te brengen: Stuur dat kutwijf naar Hongkong!