Anders de la Motte

Game

Vertaald uit het Zweeds door Clementine Luijten

Uitgeverij De Geus

breda 2012

Oorspronkelijke titel [geim], verschenen bij Alfabeta Bokförlag

Oorspronkelijke tekst © Anders de la Motte, 2010

Nederlandse vertaling © Clementine Luijten en De Geus bv,

Breda 2012

Omslagontwerp Rozemarijn Koopmans, naar een ontwerp van

Niklas Lindblad, Mystical Garden Design

Omslagillustratie © Niklas Lindblad, Mystical Garden Design

isbn 978 90 445 2237 2

nur 331

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2012.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

Voor Anette

==

==

Mijn hartelijke dank aan alle Mieren,

zonder jullie raad en daad had het Spel nooit
werkelijkheid kunnen worden.

De auteur

#

Een oogknippering schijnt de snelste beweging te zijn die het menselijk lichaam kan realiseren.

Toch moet deze het afleggen tegen de elektrische synapsen van de hersenen.

Niet nu! was de gedachte die door zijn hoofd flitste toen het lichtschijnsel hem tegemoet sloeg.

En gezien vanuit zijn optiek had hij volkomen gelijk. Er had nog tijd moeten zijn, voldoende tijd – dat was hem immers beloofd. Hij had ondanks alles de instructies tot in details opgevolgd, precies gedaan wat hem was opgedragen.

Dus dit mocht niet gebeuren.

Niet nu!

Echt niet!

Zijn verbazing was volkomen begrijpelijk, om niet te zeggen logisch. Bovendien zou het de laatste zintuiglijke waarneming van zijn leven zijn.

Een milliseconde later veranderde de explosie hem in een zwartgeblakerde puzzel waar de technisch rechercheurs van de politie meer dan een week over zouden doen om hem te leggen. Stukje voor stukje, als een macaber gezelschapsspel, totdat hij weer min of meer in elkaar zat.

Maar op dat moment was het Spel allang uit.

==

Game [Geim]

A competitive activity involving skill, chance, or endurance on the part of two or more persons who play according to a set of rules, usually for their own amusement or for that of spectators.

An amusement or pastime

A state of being willing to do something

Evasive, trifling, or manipulative behavior

An animal hunted for food or sport

A calculated strategy or approach; a scheme

A distraction or diversion

Having or showing skill or courage

An activity for recreation

======= www.wiktionary.org

======= www.dictionary.com

======= www.urbandictionary.com

‘Winning isn’t everything, it’s the only thing!’

Vince Lombardi

EEN | Wanna play a game?

De tekst verscheen voor de tigste keer in het display en voor de evenzoveelste keer klikte hp hem geïrriteerd weg. Nee, hij wilde geen stom spelletje spelen. Hij wilde alleen maar uitvinden of het mobieltje dat hij in zijn hand hield werkte en of het misschien mogelijk was er zoiets simpels mee te doen als bellen.

De forensentrein uit Märsta richting centrum, begin juli.

Bijna dertig graden, zijn shirtje plakte tegen zijn rug en zijn tong was al behoorlijk verkleefd met zijn gehemelte. Zijn peuk was op en het enige wat verlichting bood was de rijwind die zich door het armzalige ventilatieraampje boven hem naar binnen perste.

Hij rook een paar keer aan zijn T-shirt en testte daarna zijn adem. Het resultaat was ongeveer wat hij had verwacht. Een onenightstand, een kater en de smaak van een dood vogeltje, yiehaa! Een bijna perfecte zondagochtend, afgezien van het minuscule detail dat het donderdag was en hij twee uur geleden op zijn werk had moeten zijn. Midden in zijn proeftijd.

Shit!

McJob zoog aan alle kanten, een stelletje kontlikkers met een eersteklasrukker als chef.

Belangrijk om erbij te horen, Pettersson. Ja, hallo hé! Alsof hij van plan was ‘Kumbayah’ te neuriën en te gaan macrameeën met een stelletje losers. De enige reden dat hij werkte was om weer aanspraak te kunnen maken op een uitkering.

Suck my ass, mofos!

Vlak na station Rosersberg had hij het ontdekt. Een klein, zilverkleurig ding op de zitplaats aan de andere kant van het middenpad. Zojuist had daar nog iemand gezeten, maar de persoon was uitgestapt en de trein reed al. Roepen en zwaaien had geen enkele zin, voor het geval hij overwoog de brave hendrik uit te gaan hangen.

As if …!

Iedereen moest maar op zijn eigen rotzooi letten, toch?!

Hij keek even vlug om zich heen, speurde geroutineerd naar bewakingscamera’s en toen hij tot de conclusie was gekomen dat de wagon daar te oud voor was, veranderde hij van plaats zodat hij in alle rust zijn vondst kon bestuderen.

Een mobiele telefoon, net wat hij dacht, en zijn ochtend werd ineens een paar tandjes beter.

Nieuw model, zo eentje zonder toetsen, met een touchscreen.

Beter!

Vreemd genoeg kon hij nergens de naam van de fabrikant ontdekken, maar misschien was de telefoon zo exclusief dat dat niet nodig was. Of misschien waren de gegraveerde cijfers op de achterkant het handelsmerk?

In amper een centimeter grote, lichtgrijze cijfers stond er in licht reliëf: 128.

Hij kon zich niet herinneren dat hij ooit van een telefoonfabrikant had gehoord die zo heette.

Maar what the hell …

Even flink cashen bij de Griek die in mobieltjes deed, dit dingetje was echt wel wat waard. Het alternatief was een paar honderd kronen neertellen om de imei-code te kraken, zodat de eigenaar hem niet kon blokkeren en hp het mobieltje zelf kon houden.

Maar dat was op dit moment niet echt een optie …

Gisteravond had hij zijn toch al overspannen financiën volledig lek geprikt. Hij stond al heel lang rood en alle hulplijnen waren uitgeput. Maar een beetje ritselen hier en daar en hij had het lek weer boven water …

Iemand als hij zat nooit lang op zwart zaad, daar was deze mobiel het levende bewijs van. Hij draaide het gevalletje om en om voor nader onderzoek.

Het mobieltje was klein en slank, amper groter dan zijn handpalm, met een behuizing van geborsteld metaal. Een klein gaatje aan de achterkant gaf aan dat het voorzien was van een camera, en aan de bovenkant zat een knullige zwarte clip, waarschijnlijk bedoeld om het aan je kleren te bevestigen. De clip stak scherp af bij het verder zo minimalistische design en hij probeerde net om de clip te verwijderen, toen het scherm ineens tot leven kwam.

Wanna play a game?

vroeg het, en het liet ook nog eens twee iconen voor yes en no zien.

hp schrok verbaasd op. Door zijn katercoma had hij niet eens gecheckt of de telefoon aanstond.

Lomp!

Hij drukte met zijn vinger op het No-icoontje en probeerde er vervolgens achter te komen hoe hij het menu kon oproepen. Met een beetje geluk deed hij het nog een paar dagen voordat de eigenaar hem blokkeerde.

Maar in plaats van een startmenu te tonen bleef de telefoon zijn vraag maar herhalen en toen hij deze – hij had geen idee voor de hoeveelste keer – met groeiende irritatie wegklikte, stond hij op het punt het op te geven.

Klotemobiel!

Hij slikte een paar keer in een poging zijn braakneigingen te onderdrukken. Klotekater, het kwam door dat mixen, hij had beter moeten weten. Trek in een peuk had hij ook, hij explodeerde zowat. En dan die meid, jezus, wat een misvangst, maar wat kon je anders verwachten als je ging hengelen in een buitenwijk?

Hij had een smoes opgehangen over een hockeywedstrijd die hij had beloofd te spelen en snel de aftocht geblazen toen de ochtendzon meedogenloos de tekortkomingen van de vangst van de vorige avond onthulde. Te oordelen naar de zacht gezegd flauwe protesten van het mokkel was het inzicht waarschijnlijk wederzijds geweest. Run, Forrest, run!

Maar eigenlijk had hij geen haast om naar huis te gaan. Een tussenstop bij de Griek, wat snelle dollars scoren die zouden kunnen voorzien in een katerpizza en daarna een paar biertjes in café Kvarnen.

Voor zoiets was altijd wel een gaatje te vinden in zijn agenda.

Met een beetje geluk bleef er zelfs nog wat over voor wiet, het mobieltje was tenslotte niet zo’n dertien-in-een-dozijnmodel dat soms ‘toevallig’ op zijn pad kwam. Vijfhonderd tot duizend kronen pure winst, al met al geen slechte dag, ondanks de kater en de Afrikaanse hitte.

Het scherm knipperde weer en zijn vinger raakte bijna automatisch het No-icoontje aan, toen hij ineens besefte dat deze boodschap anders was.

Wanna play a game, Henrik Pettersson?

Yes

No

hp verstijfde ter plekke.

What the f…?!

Hij keek snel om zich heen. Zat iemand hem soms in de zeik te nemen?

Er zaten nog tien, twaalf passagiers verspreid in de wagon. Behalve een moeder met twee hyperactieve kinderen leken de anderen zijn futloze ochtendcoma te delen. Hangende hoofden, glazige blikken, zweet en lichaamswarmte. Niemand die ook maar in zijn richting gluurde.

Hij checkte het scherm weer. Dezelfde tekst. Hoe kon dat mobieltje in godsnaam weten hoe hij heette?

Hij keek nogmaals om zich heen zonder ook maar iets wijzer te worden. Toen klikte hij op No.

Meteen verscheen er een nieuwe tekst.

Weet je heel zeker dat

je geen Spel wilt spelen, HP?

Hij vloog bijna overeind! Wat in jezusnaam was er aan de hand?!

Hij kneep zijn ogen tot spleetjes, haalde een paar keer diep adem en kreeg langzaam weer controle over zijn op hol geslagen katerangst.

Rustig man, dacht hij. Je bent een slimme vent. Dit is geen fucking twilight zone.

Of dit is een verborgen camera, of een maat haalt een geintje met je uit. Waarschijnlijk keuzemogelijkheid twee …

Mange stond boven aan de lijst met verdachten. Een oude schoolkameraad, goed in technische klusjes, eigenaar van een computerwinkel, razend dat ze de gek staken met zijn nieuw opgeduikelde Arabische god en in het bezit van een flinke portie zieke humor.

Yep, zeker weten. Dit was een van die zieke geintjes van Mange.

Opluchting verspreidde zich door zijn lichaam.

Mangelito dus.

De laatste keer was lang geleden, hij was bijna gaan denken dat zijn huwelijk en nieuwe religie Mange soft hadden gemaakt, maar die eikel moest de tijd hebben genomen voor een echte voltreffer.

Nu ging het erom uit te zoeken hoe alles werkte en een manier te bedenken om het hem betaald te zetten.

Verdomd goed gedaan tot zover, dat moest-ie die kleine grondkusser nageven.

hp keek nog een keer om zich heen.

Tien mensen in totaal in de coupé, twaalf als je die peuters meerekende. Drie pubermeisjes, een alcoholist, twee sneue doorsnee-Zweedjes van zijn eigen leeftijd, dat wil zeggen rond de dertig. Een bejaarde met een stok, een best lekkere chick, vijfentwintig plus met opgestoken haar en sportkleren (kwam zeker door de kater dat hij haar niet eerder had gezien) en dan nog de moeder met de kinderen.

Wie Mange the Muslim ook had weten te rekruteren, de persoon moest een of andere elektronische gadget hebben waarmee hij de berichten kon versturen. Daar werd het lijstje helaas niet veel korter van. Vijf van de verdachten zaten te klooien met een elektronisch ding en naar de oortjes van de alcoholist te oordelen kon hij de lijst met enige aarzeling uitbreiden tot zes.

Zijn vermoeide brein herinnerde zich ineens dat het eerder regel dan uitzondering was om met je mobieltje te spelen in de trein, was het niet om te sms’en, dan toch om een paar minuten te doden met een suf telefoonspelletje.

Niet veel wijzer dus, Einstein!

Zijn hoofd bonkte van de onverwachte activiteit en zijn tong zat nog steeds met superlijm aan zijn gehemelte geplakt. Maar vreemd genoeg voelde hij zich toch wat fitter.

Wat nu?

Hoe kon hij die kleine grappenmaker terugpakken?

Hij besloot het spel een poosje mee te spelen, tikte daarom eerst op het icoontje voor No en toen de eerste vraag weer werd herhaald op het icoontje voor Yes.

Ja, hij zou zijn gezicht in de plooi houden en het spel meespelen en hoe langer hij erover nadacht, des te leuker hij het begon te vinden. Een goede manier om een saaie treinreis te doden.

‘Fucking Mange’, grijnsde hij voordat een nieuwe tekst op het display verscheen.

Welkom bij het Spel, HP!

Oké! dacht hij en hij leunde achterover.

Dit kon interessant worden.

*

Nog voordat de wielen van de zware beveiligingsauto helemaal tot stilstand gekomen waren, stond Rebecca Normén al op de stoep. De hitte die haar tegemoet sloeg was zo intens dat ze onmiddellijk terugverlangde naar de koelte van de auto.

Drie weken hoogzomer in Zweden hadden de straten warm genoeg gemaakt om het asfalt aan je zolen te laten kleven, en het kogelvrije vest dat ze onder haar overhemd en jasje droeg maakte het er niet beter op.

Nadat ze vlug haar blik over de omgeving had laten glijden en had geconstateerd dat alles rustig was, opende ze het portier en liet haar Te Beveiligen Persoon uitstappen die braaf op de achterbank zat te wachten.

De bewaker voor de hoofdingang van het parlementsgebouw Rosenbad was voor de verandering wakker genoeg om de deur open te houden, en een paar seconden later was de Zweedse minister van Integratie veilig achter de dikke muren.

Rebecca had net tijd voor een kop koffie in de kantine en een vlug toiletbezoek voordat ze terugliep naar de chauffeur om te checken of alles in orde was voor de volgende verplaatsing.

Ze wierp een blik op haar horloge. Nog veertien minuten, dan een korte wandeling langs de kade naar het Arvfurstens Palats voor een vergadering met de minister van Buitenlandse Zaken, die in tegenstelling tot haar eigen tbp volledige bescherming genoot. Minstens twee man, vaak meer. Een heel team, precies zoals het hoorde.

‘Coördinator Persoonsbeveiliging’, zo werd haar functie genoemd, waarschijnlijk klonk ‘solo werkende beveiliger’ niet geruststellend genoeg. De minister van Integratie beschermen werd beschouwd als een geschikte taak voor iemand die minder dan een jaar in dienst was als persoonsbeveiliger, in de optiek van haar chef dan. Dreigbeeld medium tot laag, aldus de laatste analyse. Bovendien, en dat was misschien wel veelzeggender, had niemand van haar oudere collega’s de baan willen hebben …

Toen ze door de hoofdingang naar buiten kwam, zag ze nog net hoe haar chauffeur vlug zijn sigaret in de goot uittrapte.

Onprofessioneel, dacht ze geërgerd, maar wat kon je anders verwachten?

In tegenstelling tot Rebecca was hij geen echte beveiliger maar een lightvariant, waardoor de staat geld bespaarde. Een chauffeur met een beetje extra opleiding en een slecht zittend kogelvrij vest, aangesteld door de afdeling Vervoer en niet door de veiligheidsdienst Säpo. De man was twintig jaar ouder dan zij en had zichtbaar problemen met het opvolgen van orders van iemand die jonger was en ook nog eens een vrouw.

‘Tien minuten’, zei ze kort. ‘Jij wacht hier met de auto tot we er zijn.’

‘Is het niet beter als ik nu alvast naar het ministerie van BuZa rij, het is altijd een ramp om daar een parkeerplek te vinden.’

De tegenwerping was te verwachten. De chauffeur, die Bengt heette, had in principe altijd een mening over haar instructies. Er zweefde een ‘beste meid’ boven zo ongeveer iedere zin die hij sprak.

Alsof leeftijd en geslacht hem automatisch tot expert persoonsbeveiliging maakten.

Blijkbaar had zijn opleiding van één week hem niet geleerd dat achteruit veilig was, terwijl vooruit onbekend territorium was en daarmee ook een hoger risico. Idioot!

‘Je wacht tot ik zeg dat je kunt gaan rijden!’ bitste ze zonder haar beslissing nader toe te lichten. ‘Nog vragen?’

‘Nee, baas’, morde hij, zonder erg zijn best te doen om zijn ongenoegen te verbergen.

Dat het toch zo verdomd moeilijk was voor sommige soorten mannen om een vrouwelijke chef te accepteren.

Of ze probeerden het commando over te nemen, zoals Bengt, of, nog erger, ze begonnen te knipogen en opmerkingen te maken over je seksleven of het ontbreken daarvan.

Boden zichzelf aan, trouwring of niet … Was je dan ook nog zo stom om je beklag te doen bij je leidinggevende, dan werd je algauw buitengesloten. Daar had ze genoeg voorbeelden van gezien.

Zelf maakte ze in principe nooit afspraakjes met collega’s. Werk en privéleven combineren was veel te gecompliceerd. Nooit je eigen nest bevuilen, punt uit.

Feit was dat ze eigenlijk helemaal geen dates had. Misschien was het daten zelf wel te gecompliceerd.

Ze haalde haar schouders op om de nare gedachten van zich af te zetten. Haar werk was nu prio 1.

Al het andere moest wachten.

Ze waren nog maar net de hoek van het parlementsgebouw om of ze voelde dat er iets mis was. Toen ze amper een minuut geleden de route had verkend, stonden er drie personen over de leuning van de brug over de Norrström geleund. Twee met visgerei in de hand, de derde gehuld in visserskleding, al zag ze zo gauw geen hengel. In ieder geval leken ze geen van drieën een directe dreiging te vormen.

Maar toen zij en haar tbp plus de altijd kletsende assistent van de minister de plek naderden waar het trio stond, merkte ze dat er iets veranderde in de lichaamstaal van de mannen. Automatisch verdween haar rechterhand onder haar jasje, legde ze haar duim op de kolf van het pistool en gleed met haar vingers over de telescopische wapenstok en de politieradio die bevestigd waren aan haar riem. Ze wist nog net haar andere hand waarschuwend op de schouder van haar tbp te leggen, toen het gebeurde.

Twee van de mannen draaiden zich om en deden een paar snelle passen hun kant op. De ene vouwde een soort spandoek uit dat hij voor zich hield terwijl de andere zijn hand optilde alsof hij iets wilde gooien.

‘Zweden beschermt moordenaars, Zweden beschermt moordenaars!’ brulden de mannen terwijl ze de minister naderden.

Rebecca reageerde bliksemsnel. Ze drukte de alarmknop op de radio in en in één vloeiende beweging trok ze vervolgens de wapenstok uit haar riemholster, knipte hem in zijn volle lengte open en hakte in op het opdringerige spandoek. Ze voelde dat de stok iets hards raakte en zag de aanvallers een stap terug doen, even uit balans.

‘Terug naar de auto’, riep ze tegen de minister van Integratie, terwijl ze de vrouw achter haar rug naar beneden drukte. Met de wapenstok klaar om toe te slaan over haar schouder liep ze vlug achterwaarts naar de auto, de bovenarm van de minister nog steeds in een ferme greep.

‘Victor vijf, problemen hier, maak de wagen gereed!’ schreeuwde ze in het microfoontje op haar revers, dat automatisch aan was gegaan toen ze op de alarmknop had gedrukt.

Versterking zou minstens drie minuten duren, eerder vijf, rekende ze vlug. Het was alleen te hopen dat Bengt niet in slaap was gevallen achter het stuur, zodat ze snel weg konden komen.

Vlak voordat ze de hoek hadden bereikt, wisten de aanvallers zich te vermannen en deden een nieuwe run op Rebecca en haar protegee. Er kwam iets aanzeilen door de lucht en in een reflex sloeg ze ernaar met haar wapenstok.

Steen, fles, handgranaat? kon ze nog net denken voordat er een lauwe douche over haar gezicht en bovenlichaam spatte. O, god, als het maar geen benzine is!

Eindelijk waren ze de hoek om en ze keek vlug of ze Bengt zag, ze hoopte maar dat hij zich genoeg van zijn korte opleiding herinnerde om de portieren voor hen te hebben geopend.

Maar de keerlus waar de auto zojuist nog had gestaan was leeg.

‘Godverdegodver!’ siste ze voordat het geschreeuw van de assistent haar overstemde.

‘Bloed!’ gilde de man met overslaande stem. ‘Jezus, ik bloed!’

Rebecca draaide haar hoofd nogmaals om en merkte ineens dat ze moeite had met zien. Een rode nevel hing voor haar ogen en ze streek met de hand van de wapenstok over haar neus.

Geen auto, geen Bengt en de aanvallers op hun hielen. Wat nu?

Neem een besluit, Normén! Neem nu een besluit! brulde ze inwendig tegen zichzelf.

Achteruit is bekend en veilig, vooruit is onbekend en gevaarlijk. Maar wat doe je als je vluchtweg ineens is afgesloten? Dat leerde je niet op de beveiligingscursus. Improviseren was nooit haar sterkste kant geweest. Paniek lag op de loer.

‘Hierheen!’ hoorde ze een stem roepen.

De beveiliger had de deur wijd opengezet en zich opgesteld halverwege de deur en Rebecca. Hij had zijn wapenstok getrokken en zijn blik gericht op de hoek waar de aanvallers allang omheen hadden moeten komen.

Met een paar snelle passen manoeuvreerde Rebecca half trekkend, half schuivend de minister van Integratie door dezelfde deur die ze een paar minuten geleden uit waren gelopen. Ze hoorde nog steeds het hysterische gesnik van de assistent achter zich, maar bekommerde zich niet om hem, gefocust als ze was om haar tbp in veiligheid te krijgen.

Pas minuten later, toen er versterking was gearriveerd en de situatie onder controle was, besefte ze dat haar hele bovenlichaam onder het bloed zat.

TWEE | Trial

Beste HP

Dit is een trialopdracht, waarde 100 punten.

Test het en als de ervaring je aanspreekt,

kies je zelf of je verder wilt spelen.

Dit is je opdracht:

bij het volgende station stapt er een man

met een lichte jas in de trein.

De man heeft een paraplu bij zich.

Voor 100 punten moet je de paraplu pakken

voordat de trein Stockholm Centraal bereikt.

Als je erin slaagt deblokkeer ik de telefoon en

mag je hem gebruiken zolang je meedoet aan het Spel.

Begrepen?

Ja

Nee

Dit is helemaal niet slecht, grinnikte hp bij zichzelf terwijl hij op Ja klikte. Echt Mission Impossible, het enige wat nog ontbrak was de droge voice-over en dat de telefoon in rook opging.

This message will self-destruct in ten seconds …

Hij was er nog niet in geslaagd erachter te komen wie van de andere passagiers voor Mange werkte, maar eigenlijk deed dat er niet toe. Hij dacht dat hij aardig doorhad waar het om draaide. Of ze verwachtten dat hij zich terug zou trekken omdat hij te schijterig was en dan zou hij dat nog weken moeten aanhoren, of – en als hij erover nadacht lag dat meer voor de hand – er was waarschijnlijk iets mis met die paraplu. Misschien zat-ie vastgelijmd of spoot-ie water of kreeg hp een stroomstoot als hij probeerde hem te pakken terwijl een van de passagiers het hele gebeuren filmde, zodat Mange en zijn maten nog maanden op YouTube van zijn vernedering konden genieten. Erg leuk allemaal, maar nu was het te laat om eruit te stappen.

Uitstekend!

Als je het teken krijgt te beginnen met spelen, clip je de telefoon
aan je kleding met de camera naar buiten gericht, zodat wij
kunnen zien hoe je je opdracht uitvoert.

Begrepen?

Ja hoor, hij had het begrepen. De telefoon aan de voorkant, de camera naar buiten gericht.

YouTube, here I come!

hp grinnikte nogmaals, die eikel van een Mange was vindingrijk. Dit was anders dan anders. Toen hij weer op Ja klikte, merkte hij tot zijn verbazing dat zijn kater bijna verdwenen was.

Goed, HP!

Je kunt nu beginnen met je opdracht.

Succes!

Het scherm werd donker.

Oké, hij kon zich nog maar beter even aan de regels houden, dacht hij en hij clipte de telefoon aan zijn riem, de camera volgens de instructies naar buiten gericht.

Toen de trein met knarsende remmen Sollentuna binnenreed, merkte hij dat zijn hart wat sneller begon te kloppen.

De man met de lichte jas stapte achteraan in en het duurde een paar seconden voordat hp hem ontdekte. Een doorsnee-Zweedje van een jaar of veertig en ongeveer een meter tachtig lang, net als hijzelf. Donker montuur, achterovergekamd haar, pak en jas volgens de laatste mode, constateerde hij terwijl de trein het station uit reed. Moest verrekte warm zijn.

De onderste lichaamshelft van de man werd aan het oog onttrokken, waardoor hp niet kon zien of hij echt een paraplu bij zich had. Er was maar één manier om daarachter te komen.

Hij stond op en liep langzaam door de wagon in de richting van de man. Om de een of andere reden begon hij te zweten, zijn T-shirt plakte aan zijn lichaam en zijn handpalmen jeukten, maar nu kwam het niet meer door de kater.

Toen hij de pubermeisjes passeerde, schoot een van hen plotseling in de lach en het geluid deed hem een sprongetje maken. Beheers je, het is maar een spelletje, een geavanceerde joke, niets om je over op te winden. Een lullige paraplu pikken kon je niet echt een uitdaging noemen. Hij had beduidend betere spullen gejat.

Nu kon hij zien dat de man een zwart-witte papieren tas bij zich had, zo’n designgeval met koordhengsels en een groot logo op de zijkant zodat iedereen kon zien dat hij het geld had om in dure winkels te shoppen. Aan een zijkant stak een ovaal cilindervormig voorwerp uit. De paraplu!

hp merkte dat zijn pols opliep. Hij moest toegeven dat het toch wel spannend was. Iets pikken terwijl alles werd gefilmd …

De man met de jas zat ongetwijfeld in het complot, maar toch. De hele situatie had iets prikkelends wat hij niet goed kon verklaren. Hij had in ieder geval geen zin om af te gaan.

‘Volgend station Karlberg. Karlberg volgend station’, kraakte de luidspreker in het plafond en hij voelde dat de trein langzaam begon af te remmen. Hij deed nog een paar voorzichtige passen in de richting van de man, die hem geen blik waardig keurde.

Toen schudde de trein een paar keer en kwam sissend en knarsend tot stilstand bij het perron. De deuren gingen open en lieten een geur van zomerwarm asfalt en hete remmen binnen. hp deed nog een stap naar voren. Here we go!

*

‘Varkensbloed’, zei commissaris Runeberg achteroverleunend in zijn bureaustoel.

Hoewel er inmiddels uren waren verstreken sinds de gebeurtenis bij Rosenbad en het kantoor airconditioning had, transpireerde Rebecca nog steeds. Haar haar was nat van het douchen en bij gebrek aan beter had ze haar trainingspak aangetrokken, de enige schone kleren in haar locker.

‘Jullie hebben varkensbloed over je heen gekregen, jij en die Lessmark’, vervolgde haar baas, een stevig gebouwde man van halverwege de veertig met een stalen blik, blond stekeltjeshaar en bruin verbrand tot op zijn schedel.

Het symbool van de perfecte bodyguard. Knap ook, als je valt op van die opgepompte types, dacht ze.

Maar die tijd lag ver achter haar.

Vreemd genoeg voelde ze zich ondanks wat er gebeurd was best goed, afgezien misschien van de door adrenaline veroorzaakte trillingen die ze zo goed mogelijk probeerde te verbergen. Ze had haar werk gedaan en haar tbp was oké, dat was het belangrijkste. Nadenken deed ze later wel.

‘Volgens het technisch onderzoek gooide een van de daders een ballon met varkensbloed naar de minister van Integratie, maar jij prikte hem lek met je stok en hebt het grootste deel van de klap opgevangen. De minister kwam weg met een paar druppeltjes op haar jasje en een grote blauwe plek op haar bovenarm, daar waar jij haar hebt vastgehouden.’

Hij pauzeerde, maar voordat ze eruit was of ze geacht werd iets te zeggen, praatte hij alweer door. ‘Een van de avondkranten blijkt al foto’s te hebben, wat zou kunnen verklaren waarom de derde dader niet betrokken was bij de aanval zelf. Hij had het blijkbaar te druk met fotograferen. De vrije markt en de vrije pers in mooie harmonie. En bedankt nog, namens de minister, niet namens de dader’, verduidelijkte Runeberg.

Rebecca knikte kort als antwoord.

‘De daders ontkwamen volgens getuigen rennend over het plein Gustav Adolfstorg in noordelijke richting en namen de achteringang van winkelcentrum Gallerian. Onze geüniformeerde collega’s alarmeerden de metro, maar voordat ze de verkeersleiding te pakken hadden, vertrokken er minstens vier verschillende metro’s van T-centralen en ook nog eentje van Kungsträdgården, dus als de daders echt zo stom waren om niet gewoon in de massa op het plein te verdwijnen, dan hadden ze in ieder geval alle gelegenheid om met de metro te ontkomen.’

Runeberg haalde gelaten zijn schouders op.

‘Het voordeel van kattekwaad uithalen op klaarlichte dag midden in de stad is dat het makkelijker is te ontkomen dan veel mensen denken’, concludeerde hij.

‘Terwijl jij je aan het opknappen was, heb ik een kort gesprek gehad met je chauffeur, de heer Göransson. Hij beweerde dat jij tegen hem had gezegd vast vooruit te rijden naar het ministerie van BuZa en daar te wachten, wat de oorzaak was van het ontbreken van een veilige vluchtroute’, vervolgde Runeberg ernstig. Rebecca veerde op in haar stoel.

Bengt had niet alleen haar orders genegeerd en Rebecca en de tbp in gevaar gebracht, nu probeerde die eikel zich er nog uit te liegen ook. Alles op haar schuiven, wat een brutaliteit! Als hij zijn werk had gedaan en de wagen had gestaan waar hij moest staan, dan had ze de situatie zelf geklaard, zonder hulp van buitenaf!

Ze opende haar mond om te protesteren, maar haar baas stak afwerend zijn hand op.

‘Rustig maar, Normén. Je hoeft niets te zeggen, ik weet dat die rotvent liegt. In de tien maanden dat je bij ons bent is er niemand die meer volgens het boekje werkt dan jij. Jij doet niets zonder het van alle kanten te hebben bekeken en van al je collega’s niets dan goeds over je inzet. Honderdentien procent professioneel, zei een collega onlangs nog en daar kan ik me alleen maar bij aansluiten. Je bent gewoon een goeie beveiliger, Normén … Voor een jonkie dan …’ grijnsde hij. ‘Bovendien is die Göransson een slechte leugenaar. Hij stond te zweten als een otter en aan het einde van het gesprek stond hij bijna te janken. Sinds een uur staan zijn diensten weer ter beschikking op de arbeidsmarkt, ik heb schijt aan wat de vakbond zegt. Ik heb dat stuk ellende er hoogstpersoonlijk uit getrapt’, rondde Runeberg af en hij knipoogde tevreden naar Rebecca om te bevestigen dat hij letterlijk had gedaan wat hij zojuist had gezegd.

Net kleine jongens in de zandbak, verzuchtte ze inwendig voordat ze besefte dat Runeberg haar zojuist had geroemd en ze besloot haar ogen respectvol neer te slaan om haar rol als dankbare ondergeschikte te onderstrepen. Binnen de eenheid was het zaak er het beste van te maken en je aan te passen.

Dat de bewaker bij de deur had moeten inspringen stoorde haar wel een beetje, maar Ludde Runeberg had haar zojuist een goede beveiliger genoemd en dat was niet slecht voor iemand die nog maar net was begonnen.

Helemaal niet slecht!

*

hp telde zacht tot tien en wierp een laatste blik op het perron voordat hij op de man in de jas afstapte. Deze keek verbaasd op van de opgevouwen krant die hij net uit zijn jaszak had gehaald.

‘Zeg maar tegen Mange dat hij nog steeds een vervloekte tapijtlikker is!’ toeterde hp in zijn oor en hij griste de paraplu uit de papieren tas en precies op het moment dat de deuren dichtgingen, sprong hij op het perron. Hij landde zo hard dat hij bijna zijn evenwicht verloor en hij moest al struikelend een paar grote passen nemen om niet op zijn gezicht te gaan.

Fuck me! dacht hij terwijl hij naar de trap aan het einde van het perron sprintte. Het was niet zo’n coole aftocht als hij voor ogen had gehad, maar what the hell. Hij had de paraplu, de opdracht was volbracht en geen van de nachtmerriescenario’s was uitgekomen. De paraplu had geen problemen gegeven, geen explosies, watervallen of grijnzende presentatoren die meedeelden dat hij zojuist had meegedaan aan een opname van Bananasplit, Candid Camera of een vergelijkbaar kwaliteitsprogramma op tv3.

Behalve het gestruikel was alles volgens plan verlopen en hij genoot ervan hoe de adrenaline door zijn lichaam stroomde en de laatste restjes van zijn kater verdreef.

Helemaal niet slecht! Wat had die kerel verbaasd gekeken bij hp’s boodschap aan het adres van Mange.

Luid schaterend nam hij in vijf grote stappen de trap en hij liep direct het station uit, de Rörstrandsgatan in, en toen hij op een sukkeldrafje het St. Eriksplan had bereikt was hij doornat van het zweet, maar niet bepaald buiten adem.

Hij was altijd een kei geweest in hardlopen, al sinds de lagere school. Verder was hij in de meeste dingen tamelijk slecht geweest, maar rennen kon hij als de beste.

De ingang van de metro was onbemand, dus het was een kwestie van over het hekje springen. Niet dat het verder wat uitmaakte. Hij had nog nooit een cent betaald voor de trein of de metro, zelfs niet als hij geld had. Dat was een principekwestie. Power to the people!

Pas toen hij plaatsnam in een van de wagons, besefte hij dat de telefoon nog steeds aan zijn riem zat. Hij maakte hem los en keek naar het scherm.

Gefeliciteerd, HP!

Je hebt net succesvol je trialopdracht afgerond

en je spelconto is met 100 punten opgewaardeerd.

De telefoon is nu gedeblokkeerd en onder het icoontje

Spel vind je informatie over hoe je kunt doorgaan met spelen.

We raden je aan vooral het gedeelte met Spelregels door te lezen en goed na te denken voordat je ervoor kiest om verder te spelen.

Als je er liever van afziet, scheiden onze wegen hier en vragen we je om de telefoon op Bellmansgatan 7 in de brievenbus te doen.

Groeten

De SpelLeider

*

‘Ik ben van plan je te bevorderen’, zei Runeberg. ‘Alfa heeft nieuwe mensen nodig als Zweden het voorzitterschap van de eu krijgt. Je bent nog maar kort in dienst, maar na je ingrijpen van vandaag zijn Vahtola en ik het erover eens dat je voldoende gekwalificeerd bent. Je begint maandag, aangenomen dat Anderberg geen bezwaar heeft op psychische gronden. Nog vragen?’

Ze schudde alleen haar hoofd.

‘Goed werk, Normén, als je zo doorgaat staat je een mooie tijd te wachten bij ons’, rondde hij af terwijl hij zijn bureaustoel naar achteren schoof.

‘Over tien minuten debriefing bij Anderberg. Als dat achter de rug is kun je de rest van de dag vrij nemen. Dat was het. Oké, ik ben naar de fitness beneden.’

Hij stond op om aan te geven dat het gesprek was afgelopen en Rebecca kwam ook overeind. Haar hoofd tolde en ze had moeite een niet al te professionele glimlach te onderdrukken.

De Alfagroep, het versterkingsteam, de elite van de afdeling Persoonsbeveiliging. Vanaf maandag zou ze daarbij horen. Geen beginnersklusjes meer, alleen nog gekwalificeerd beveiligingswerk.

Goed werk, Normén, knappe meid!

Toen ze negen minuten en vijftig seconden later aanklopte bij de psycholoog kostte het haar nog steeds moeite die irritante glimlach te onderdrukken.