Michael Rasmussen

Gele koorts

==

Ten koste van alles naar de top

In samenwerking met Klaus Wivel

==

Uit het Deens vertaald door Femke Blekkingh-Muller, Ingrid Hilwerda, Angélique de Kroon en Carla Joustra

Uitgeverij De Geus

breda 2013

Oorspronkelijke titel Gul feber, verschenen bij People’s Press

Oorspronkelijke tekst © Michael Rasmussen, Klaus Wivel en People’s Press, Kopenhagen 2013

Foto’s binnenwerk zonder copyrightvermelding zijn van de auteur

Nederlandse vertaling © Femke Blekkingh-Muller, Ingrid Hilwerda, Angélique de Kroon, Carla Joustra en De Geus BV, Breda 2013

Omslagontwerp Berry van Gerwen

Omslagillustratie © Hans Heus/Hollandse Hoogte

ISBN 978 90 445 2287 7

NUR 491

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2013.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

#

==

==

==

‘In de jungle groeien geen kleine bomen.’ – Jacques Anquetil

#

==

==

==

Voor Milo

VOORWOORD

Mag Michael Rasmussen vertellen dat anderen ook doping gebruikten? Mag hij namen noemen van renners die er zelf nooit mee naar buiten zijn gekomen, maar wel partners in crime waren? Vreemd genoeg wordt hij nog voordat dit boek is uitgekomen bekritiseerd vanwege het feit dat hij een bekentenis heeft afgelegd tegenover Anti Doping Danmark. Hij heeft zichzelf in dit boek niet gespaard en vertelt tevens over andere renners, onder wie diverse Deense.

Nu al wordt hij ‘verrader’ genoemd door mensen die tegelijkertijd beweren dat ze een schone sport willen. Hierbij lijkt de houding te zijn dat je alles moet vertellen, maar al met al niet het hele verhaal. Dit argument is net zo corrupt als de wielersport, en is symptomatisch voor een sporttak waarin renners worden gestigmatiseerd, ongeacht wat ze doen. Houden ze hun mond, dan worden ze leugenaars genoemd die dopinggebruik verzwijgen en de wielersport kapotmaken. Leggen ze een bekentenis af, dan worden ze ook leugenaars genoemd en uit de wielerwereld verstoten, die hen ervan beschuldigt dat ze verbitterd zijn over het feit dat ze gepakt werden, en daarom met hun beschuldigingen de wielersport voor alle anderen willen verpesten. Vaak hebben sportjournalisten er een handje van om beide posities tegelijk in te nemen.

Michael Rasmussen nam dit jaar de beslissing dat het niet langer zin heeft om mee te doen met de zwijgcultuur. Alleen het eigenlijke verhaal kan de wielersport verder brengen.

Ik heb er nooit aan getwijfeld of Michael Rasmussen doping gebruikte. Ook niet toen hij in 2005 en 2006 de bolletjestrui won, of toen hij op 25 juli 2007 uit de Tour de France werd gehaald, die hij aan het winnen was.

Het is eigenlijk een met tegenzin genomen principebesluit, gebaseerd op gezond verstand. Wilde ik mijn zomervakantie achter gesloten gordijnen die koers kijkend doorbrengen, dan moest ik accepteren dat de grote renners waarschijnlijk aan de pepmiddelen waren. Anders had ik net zo goed naar het strand kunnen gaan met mijn jengelende kinderen. Slechts weinig mensen wisten toen hoe georganiseerd het dopinggebruik was. Maar je moest wel over een zeer goed ontwikkelde goedgelovigheid beschikken als je naar de Tour keek met het idee dat de renners zo schoon waren als ze altijd zeiden dat ze waren wanneer achterdochtige journalisten ernaar vroegen. Al dat trieste verlies van onschuld dat je in dat geval door de tijd heen hebt moeten doormaken.

De mogelijkheid om Michael Rasmussens autobiografie te schrijven, kwam enkele weken nadat de renner op 31 januari 2013 publiekelijk erkende wat hij gedaan had en dat hij met de Deense antidopingautoriteiten had samengewerkt met het oog op een vermindering van zijn schorsing tot twee jaar. Tegelijkertijd beëindigde hij zijn carrière. Nu was hij klaar om zijn verhaal te vertellen, ook dat deel waar wij met z’n allen slechts naar hebben kunnen gissen.

Ik werd al gefascineerd door zijn dramatische lot sinds die verschrikkelijke dag op de Col d’Aubisque. Zijn carrière toonde aan hoe verziekt de wielersport is, waarbij jaar na jaar alleen de individuele, wegens dopinggebruik veroordeelde renner als ziekmaker werd aangewezen. Elke keer dat er weer iemand werd betrapt, was juist hij die besmette sjoemelaar die het voor de anderen verpestte.

Degene die werd gepakt, werd altijd zwartgemaakt door de pers, die beter had moeten weten. Sportjournalisten stelden zelden vragen aan organisaties zoals de Internationale Wielerunie, UCI, die zich lieten omkopen om het dopinggebruik van de grote ploegen door de vingers te zien. Of ze hielden bepaalde renners buiten de sport, hoewel die hun schorsing hadden uitgezeten, terwijl ze andere eerder veroordeelden wel lieten rijden. Onder dat machtsmisbruik gingen schandalen schuil die veel verder gingen dan wat de renners nou precies in hun aderen spoten.

Ze riepen ook de achterbakse ploegleiders niet genoeg ter verantwoording, die altijd zo teleurgesteld leken wanneer een nieuw dopinggeval een van hun renners trof. Het lag verder voor de hand met de vinger te wijzen naar de belachelijk barre omstandigheden waaronder de ploegen hun renners lieten rijden, waarbij de ploegleiders aan de ene kant verwachtten dat de renners doping namen om de ploeg aan de overwinning te helpen en aan de andere kant iedere verantwoordelijkheid afwezen wanneer er een positieve dopingtest binnenkwam. Dan stond je gewoon in de kou.

Ik ben vergeten hoeveel jaar iedereen rond het wielrennen, van renners, ploegleiders en UCI tot aan sportjournalisten toe, het er al over had dat de sport nú schoner was dan ooit, nú, nee, nú, totdat weer een ander groot probleem stof deed opwaaien. Het werd steeds pijnlijker om aan te zien. Zelden hoorde je dat men zich afvroeg of er misschien iets anders, iets diepers en veelomvattenders was dan die individuele renner met wie iets mis was.

In het geval van Michael Rasmussen botste ook dat gewetenloze egoïsme, dat nodig is om ’s werelds zwaarste koersen te winnen, met het moralisme van deze tijd, dat hogere idealen van sporters verlangt dan van anderen: ze moeten rolmodellen zijn voor onze arme, licht beïnvloedbare kinderen. Het was niet langer voldoende dat de renner alleen maar degene was die als eerste finishte.

Michael Rasmussen is nooit een rolmodel geweest. Hij werd door bijna de gehele pers veroordeeld, uit verontwaardiging over het feit dat hij zich gedróég alsof hij de intentie had om doping te nemen, niet omdat hij aantoonbaar dopingregels had overtreden. Velen konden zich er niet toe zetten zich te verdiepen in de regels, die Michael Rasmussen van buiten kende en tot het uiterste oprekte. Het was genoeg dat hij verdacht léék.

Dat deed hij inderdaad ook. Ik vond het zowel onheilspellend als fascinerend dat hij in al die jaren zo weinig heeft gedaan om te verbergen waar hij mee bezig was. Ik was ook gefascineerd door het feit dat hij nooit echt de moeite nam om dopinggebruik te veroordelen, wat zoveel van zijn grootste tegenstanders, die later gesnapt werden, wel hadden gedaan.

Met dat gebrek aan hypocrisie stond hij alleen. Ik vond het wel verfrissend – en ook heel dom. Het heeft hem de das omgedaan.

Ik ontmoette Michael Rasmussen voor het eerst in maart 2010, in zijn Noord-Italiaanse woonplaats Lazise, toen hij me urenlang met een duistere uitdrukking op zijn gezicht in zijn kelder vertelde over zijn schorsing van twee jaar, en de gerechtelijke dwaling waarvan hij vond dat die hem was aangedaan toen hij uit de wedstrijd werd gehaald. Er waren slechts enkele sportjournalisten die zich destijds wilden branden aan de kritische opmerkingen van de wegens dopinggebruik veroordeelde renner. Alleen sportprofessor Verner Møller had zich in de feiten verdiept en er een omvangrijk boek over samengesteld. Geen sportjournalist kon zich ertoe zetten er een recensie over te schrijven, alhoewel het krasse uitspraken over hun beroepsgroep bevatte.

Toen ik Michael Rasmussen ontmoette, zat zijn schorsing er al meer dan een half jaar op, en hij legde me uit hoe UCI, de Internationale Wielerunie, en DCU, de Deense Wielerbond, hem beletten om weer terug te komen in een wielerploeg die recht deed aan het talent en de wilskracht die hij op dat moment nog steeds bezat. Hij geloofde dat hij op de zwarte lijst stond. Andere wegens dopinggebruik veroordeelde renners mochten terugkeren, maar deze klimmer niet. Zijn bitterheid was goed te voelen in de kelderruimte.

Eén vraag stelde ik hem die keer niet: of hij doping had gebruikt. Ik dacht wel dat dat zo was, maar ik wist ook dat als hij me de waarheid vertelde, zijn carrière finaal voorbij zou zijn. Zei hij van niet, dan zou ik waarschijnlijk een leugen overbrengen. Daar had ik geen zin in.

Vandaag de dag zullen veel mensen vinden dat het onrecht dat hem overkwam, opweegt tegen het feit dat hij inderdaad aan de doping was. Maakt het ook nog maar iets uit, zullen velen zich afvragen, of hij onderwijl slecht werd behandeld door de pers, zijn ploeg en nationale en internationale wielerorganisaties als die gelijk hadden met hun beschuldigingen? Moeten we echt medelijden hebben met Michael Rasmussen?

In deze autobiografie neemt hij ons mee door een lange wielercarrière met een beperkt aantal maar fenomenaal grote prestaties, en met gebruik van doping gedurende het grootste deel ervan. Sommige van zijn anekdotes hebben me gechoqueerd zoals ik ook denk dat ze de lezers zullen choqueren. Hij is meedogenloos geweest; in deze autobiografie spaart hij zichzelf dan ook niet.

Hij neemt ons mee naar een verborgen wereld, die zijn eigen regels heeft en waarin gezond verstand en moraal op hun kop zijn gezet. Voor Michael Rasmussen ging het er niet om of hij doping zou gebruiken of niet, het ging erom een niveau te bereiken waarop hij in dezelfde mate gedrogeerd was als degenen met wie hij de hele weg naar de top streed. Dat niveau bereikte hij uiteindelijk tien dagen lang in juli 2007, toen hij de wereld bestormde voordat de wereld hem bestormde.

We weten nu dat in vrijwel alle grote ploegen – ook in zijn eigen Rabobankploeg – systematisch, van bovenaf aangestuurd dopinggebruik van de beste renners de praktijk was. Dus Rasmussens gevoel was juist. Wilde hij winnen, dan moest hij op gelijke voorwaarden kunnen concurreren. Het verhaal over zijn spectaculaire en ongelooflijke carrière is dat hij meent dat hij zwaarder werd veroordeeld dan alle anderen.

Oordeel zelf.

Klaus Wivel, New York, september 2013

1

COL D’AUBISQUE

Op 25 juli 2007 werd ik om 06.00 uur wakker en plakte het zakje met de zoutoplossing met ducttape tegen de muur. Vervolgens stak ik de naald erin, ging op mijn andere zij liggen en sliep verder. Dat duurde een kwartier, toen was het zakje leeg.

Als je elke dag op dezelfde plek wordt geprikt, ontstaat er littekenweefsel. Dus ik prikte mezelf op zoveel mogelijk verschillende plekken. Die ochtend deed ik de injectie in mijn polsaderen.

Ik verbleef al drie dagen in een klein kamertje met nummer 17. Koffers stonden open en overal lag kleding. Het Mercurehotel Pau Palais des Sport ligt aan de rand van Pau in de Pyreneeën aan een saaie rondweg. Ik had uitzicht op de parkeerplaats waar onze bus stond. De muren waren kaal, afgezien van een poster met een jockey plus paard. De gele trui hing op het toilet te drogen, klaar voor de zestiende etappe, de dag dat ik op de Col d’Aubisque kon winnen. Deed ik dat, dan was het zo goed als zeker dat ik ook in het geel zou rijden als we Parijs naderden.

Ik had nog andere tegenstanders dan degenen met wie ik tegen de bergen op moest rijden. De pers, bijvoorbeeld, die met de dag feller werd. De politie lag ook op de loer. Twee dagen eerder was er een razzia geweest in de bus van de Rabobankploeg. De Franse gendarmerie had zich verdekt opgesteld bij een afrit van de snelweg en had onze bus en die van Caisse d’Épargne, Discovery en Astana aangehouden. Twee gendarmes waren de bus binnengedrongen en hadden die doorzocht.

Het was goed dat chauffeur Piet die middag wakker was. Hij stopte de dynepo snel in zijn broek en probeerde te kijken alsof er niets aan de hand was. De politie had met lege handen de bus moeten verlaten. Dat soort dingen maakte de leiding van de Rabobankploeg natuurlijk erg nerveus. Ik besloot samen met de ploegarts, dokter Van Mantgem, om mijn laatste dynepo te nemen: duizend eenheden. Daarna hadden we niets meer dat gevonden zou kunnen worden. De naalden leverde ik in bij de arts, die ze vernietigde.

De avond vóór deze beslissende etappe, de zwaarste van de Tour, was ik op dokter Van Mantgems kamer geweest. Hij had me 0,25 milliliter diprophos gegeven, een cortisonpreparaat dat het vermoeidheidsgevoel uitstelt, zodat je meer kunt presteren. Voor elk van de bergetappes gaf hij me 0,2 milliliter, terwijl ik om de dag 0,1 milliliter nam voor de vlakke etappes. De eigen aanmaak van cortison in het lichaam wordt geblokkeerd als je het kunstmatig inneemt. Daarom moet je het om het niveau te handhaven elke dag of om de dag innemen.

Op belangrijke dagen nam ik wat extra. Nu was het zo’n heel grote dag, dus nam ik een klein beetje meer dan gebruikelijk. Ik had uitgelegd gekregen dat ik cortison moest gebruiken, dus het deed er niet toe dat het getraceerd zou kunnen worden. De toestemming kwam van de Internationale Wielerunie. Zakjes bloed had ik niet meer. Na de elfde etappe kregen Michael Boogerd en ik onze tweede en laatste transfusie met bloed, dat Stefan Matschiner uit Oostenrijk had meegenomen. Over die levering hadden we de leiding van de Rabobankploeg niets verteld, maar dokter Van Mantgem wist er wel van. Hij kwam daarom elke ochtend om zes uur een halve liter zoutwateroplossing afleveren. Dat brengt de hematocrietwaarde wat naar beneden zodat die constant is. Anders was er het risico dat de schommeling te verdacht groot zou zijn bij de metingen van de dopinginspecteurs.

Hier in Pau, op de tweede rustdag, de dag vóór de Col d’Aubisque-etappe, was ik gaan trainen met de Rabobankrenners, onder wie Michael Boogerd en zijn broer, een fervent amateurwielrenner.

Boogerd had in die tijd een hematocrietwaarde van bijna 50, UCI’s bovengrens. Kom je boven de 50, dan resulteert dat automatisch in schorsing. Het is een teken dat je epo hebt genomen. Die van mij lag op een krappe 44. Dat was verre van alarmerend. Maar de dokter en ik probeerden de hematocrietwaarde constant te houden in verhouding tot wat die op de eerste rustdag was, negen dagen daarvoor. Dat was de dag nadat ik de gele trui had behaald en in Tignes had gewonnen. Tien dagen lang had ik in het geel gereden. Nu moest dit voor de eeuwigheid worden behouden.

Als ontbijt at ik op 25 juli 2007 pasta en een omelet. Ik dronk twee kopjes espresso en een glas water. Voordat we aan de etappe van die dag begonnen in de stad Orthez hoorden we geruchten dat een stuk of zeven Franse ploegen zouden staken uit protest over alles wat er was gebeurd. In het bijzonder met betrekking tot alle gedoe rond Aleksandr Vinokoerov, die de dag ervoor naar huis was gestuurd. Hij was positief getest op homologe bloeddoping vanaf de tijdrit op 21 juli, die door hem was gewonnen. Dat is doping met het bloed van iemand anders. Vinokoerov had ook de vijftiende etappe gewonnen, twee dagen erna, dus de positieve dopinguitslag was een groot schandaal. De Fransen, zowel sommige renners als de pers, waren woedend.

Daarbovenop was er al dat geklets over mij, mijn waarschuwingen en ‘whereabouts’, een nieuw woord dat de journalisten en alle anderen in die tijd hadden geleerd. Veel mensen zeiden dat ze ons zat waren. Zij geloofden dat de Kazach, mijn enige overgebleven bedreiging Alberto Contador en ik de koers verpestten. We reden verdacht sterk en antwoordden verdacht slecht op alle vragen. We logen. Ze wilden een minuut stilte houden en weigeren te rijden wanneer het startschot klonk.

Ik stond in de voorste linie en kon het publiek naar mij horen fluiten en boe roepen. Dat maakte me alleen maar fanatieker. Toen het startschot klonk, schoten ik en de anderen weg. Al die gekke Franse renners konden daar wat mij betreft blijven staan met hun gekke Franse publiek.

Ik was niet de enige die vond dat ze veel te ver gingen. Andere renners kwamen bij me rijden en betuigden me hun steun. José Gutiérrez zei dat hij het vervelend voor me vond. In al zijn jaren als professional had hij nog nooit meegemaakt dat iemand met een leiderstrui zo slecht behandeld werd door het publiek. Hij had nog nooit gehoord dat de koploper werd uitgejouwd. Óscar Pereiro vertelde me dat als ik die dag niet had mogen starten, ze van zijn Caisse d’Épargne-ploeg ook naar huis waren gegaan. Hij vond dat van die ontbrekende whereabouts onzin.

Fränk Schleck kwam ook even naast me fietsen. Hij had niets slechts te melden over Vinokoerov. Degenen die gisteren vrienden waren, waren dat morgen waarschijnlijk ook nog, zei hij. Ik zoog hun woorden in me op. Dit waren toch immers een paar van mijn geduchtste concurrenten. Levi Leipheimer, mijn oude maat bij de Rabobankploeg, vertelde me dat hij ook een close call had gehad. Een test was een millimeter af geweest van de grens die zou betekenen dat hij eruit was gegooid.

Zelf was ik nogal verbolgen over die boze, stakende Franse renners. Vandaag maak ik ze in, dacht ik. Ik rij tachtig man het klassement uit, zodat ze Parijs niet eens halen. Dan kunnen ze de rest van de Tour blijven staken.

De staking duurde precies honderdtwintig seconden. Toen beseften ze dat ze alleen zichzelf er maar mee hadden. We zetten er namelijk zo’n hoge vaart in dat het hun twintig minuten kostte om ons in te halen. Ze moesten zich door een cordon van volgauto’s werken. Ze waren er al bijna uit gereden voordat de etappe überhaupt was begonnen.

De tactiek van de Rabobankploeg was helder. We moesten bij elkaar blijven in het peloton, totdat we de voet van de laatste berg, de Col d’Aubisque, naderden. We hadden die dag meer dan vijf bergen voor de boeg. We probeerden Juan Antonio Flecha mee te krijgen in een ontsnapping, maar dat mislukte. Vier man van andere ploegen sprintten weg. Zij waren niet van belang.

Na 70 kilometer bereikten we de onderkant van de buitencategoriepas van de Col de Larrau, de eerste klim van de dag. Toen het echt steil begon te worden, vielen Carlos Sastre, Iban Mayo en Mauricio Soler aan. Ik overwoog heel even of ik mee moest rijden. Ik had er op dat moment al zoveel zin in, maar er was nog een 150 kilometer te gaan tot de finish. Ik hield me in. Ik had immers bijna drie minuten voorsprong op nummer twee in de koers, Alberto Contador. Sastre was nummer zeven in het klassement, dus het was zijn laatste kans om te avanceren. Mayo was nummer vijftien en was hard omlaaggegaan in de tijdrit. Hij had meer dan zes minuten verloren op het Plateau de Beille. Mauricio Soler had bergpunten nodig. Hij had mijn bergtrui te leen. Het was niet meer dan normaal dat ze aanvielen. Rustig blijven.

Ik liet ze gaan en liet Nederlands jonge talent Thomas Dekker naar boven aan kop gaan. Hij werd gewoon met de dag sterker. Wat ik toen niet wist was dat hij om de dag zijn tweeduizend eenheden dynepo kreeg. Ik constateerde gewoon met tevredenheid dat hij sterk reed. Dekker voerde aan tot voorbij Port de Larrau. Op dat moment waren er meer mensen meegekomen in de demarrage. Wij moesten ervoor zorgen dat die niet al te groot werd, en dat ze daar niet te veel hulp kregen.

Thomas ging door naar beneden. Het was net alsof ik een joystick had waarmee ik kon bepalen hoe hard hij moest rijden. Vooraan viel de kopgroep uiteen. Sergio Paulinho werd afgeschud en kwam terug, samen met enkele anderen. Het was belangrijk voor mij dat Sastre, Mayo en Soler niet te veel knechten hadden in de voorhoede. Dat zij zelf het werk moesten doen.

Wij kwamen tweeënhalve minuut na de ontsnappers over de eerste berg, Port de Larrau, heen. Ik was niet nerveus. We reden op ons gemak naar beneden en bereidden ons mentaal voor op de volgende berg, een helling van de derde categorie, die in Spanje lag. Algauw kregen we te horen dat de ETA, de Baskische afscheidingsbeweging, een paar bommen op de route had laten ontploffen. Ik wist niet of het om vuurwerk ging, of dat we het serieuzer moesten nemen. Via de radio werd ons verzocht om op te letten.

We forceerden niets, maar wachtten tot er mensen aansloten. Flecha, onze Spanjaard bij Rabobank, die we bij Port de Larrau achter ons hadden gelaten, haalde ons weer in. Hij ging aan kop en voerde aan zodat we Mensjov, Dekker en Boogerd, de sterkste renners van de Rabobankploeg, konden sparen als we omhoog moesten. Flecha was 20 kilometer lang knecht onder aan de Col de la Pierre St. Martin, een helling van de eerste categorie. Vooraan hadden Sastre, Mayo en Soler een voorsprong van zo’n zeven minuten weten te behalen.

Etappeprofiel, zestiende etappe, van Orthez-Gourette naar Col d’Aubisque, Tour de France 2007.

Toen wij helling nummer drie bereikten, haalde Thomas Dekker weer in. Hij had ongekende krachten die dag en reed in een constant tempo. Het was niet bijzonder steil, en er was misschien tachtig tot honderd man over in het veld. We hadden de renners in de voorhoede geteld en wisten hoeveel er daar zaten. Tot over de top van de Col de la Pierre St. Martin reed ik vooraan om de laatste bergpunten te pakken. Om een onverklaarbare reden sprintten Jens Voigt en een andere renner me voorbij de top over, dus kreeg ik de punten niet. Dat is wel vreemd, dacht ik. Ze hadden die punten helemaal niet nodig.

Het voelde absoluut als een provocatie. Zij wilden me duidelijk maken dat ik het niet allemaal zelf moest inpikken. Ze vonden blijkbaar dat ik te hebberig was. Maar wij hadden de hele dag aangevoerd. Niemand anders had de verantwoordelijkheid op zich genomen. Jens Voigts belerende wijsvingertje was weer een extra irritatiemoment.

De natuur heeft vele manieren om het renners lastig te maken; bergen zijn één ding, insecten iets anders. Ik kreeg een bijensteek in mijn lip toen we over de top van Pierre St. Martin kwamen. Ik krijg een allergische reactie van dat soort dingen. Ik merkte dat mijn lip in een mum van tijd steeds dikker werd. Ik kreeg een flashback van Jonathan Vaughters, die ooit een bijensteek op zijn voorhoofd kreeg. Zijn ene oog zat volledig dicht en hij had de wedstrijd moeten staken.

Maar de zwelling begon algauw af te nemen, misschien omdat ik cortison had genomen. Dat heeft een ontstekingsremmend effect. De cortison verminderde de zwelling.

Op weg naar beneden lieten Boogerd en ik ons terugvallen om te vragen of er iemand was die aan kop wilde gaan rijden. Er was niemand die dat wilde, dus Thomas Dekker bleef gewoon verder aanvoeren naar het lage deel van de Col de Marie-Blanque, de voorlaatste klim van de koers. Vanaf daar had ik nog steeds Boogerd en Mensjov over. Thomas reed zoals hij nog nooit eerder had gereden.

Er kwam een bevoorradingszone onder aan de afdaling vanaf Pierre St. Martin. Ik zei tegen Thomas Dekker dat hij gewoon op hoge snelheid door moest blijven rijden. We hielden het tempo door de bevoorradingszone heen strak. Niet veel renners kregen hun zakje brood of bidon te pakken. Sommigen werden eruit gereden. Als niemand aardig voor ons wilde zijn, waren wij dat ook niet voor hen.

Thomas Dekker zette alles in als knecht, de eerste paar kilometer de Col de Marie-Blanque op. Die klim is bijna 8 kilometer lang, en de eerste 2 of 3 kilometer stijgt hij langzaam. Het is een akelige berg. Hij ziet er niet steil uit omdat er geen bochten zijn, maar het gaat gewoon omhoog tot in het oneindige. Op een gegeven moment nam Mensjov de leiding en zette een constant snel tempo in helemaal naar de top. De een na de ander gaf het op.

Met nog 40 kilometer te gaan tot de finish waren we flink uitgedund in het peloton. Er zaten vier man in van Caisse d’Épargne. Discovery had drie renners. Lotto had er twee, onder wie Cadel Evans. Van CSC was alleen Fränk Schleck over. De Saunier-Duvalploeg had nog maar één renner. Wij van de Rabobankploeg waren met z’n drieën: Boogerd, Mensjov en ik.

Dekker had de voorsprong van de demarragegroep vrij ver weten terug te dringen. Ze hadden nu slechts een minuut of drie voorsprong. Het was nog 10 kilometer naar de voet van de berg; van daaruit was het 12 kilometer naar het lage deel van de Col d’Aubisque, op de top waarvan de etappe eindigde. De velden stonden vol met campers. De demarrage was volledig onder controle.

Op dat moment haalden we een van de ontsnapte renners in. Het was een van Denis Mensjovs oude ploeggenoten. Die lange met die haviksneus, José García Acosta. Hij ging er meteen in met Mensjov en ging op kop rijden. Dat had hij niet hoeven doen. Het was misschien omdat hij met ons meevoelde vanwege de behandeling die we hadden gekregen. Caisse d’Épargne had de hele tijd aan onze kant gestaan, en Mensjov had ooit in die ploeg gereden.

Boogerd had die dag tegen mij gezegd dat hij zich niet zo goed voelde. Maar hij zat nog steeds in de groep met de vijftien man die over waren. Dat was oké. Ik had mijn sterkste knechten mee, ook al was Thomas Dekker gelost. We hadden veel tijd, er was slechts anderhalve minuut tot degenen aan kop.

Mijn benen voelden licht aan. Ik had alles volledig onder controle. Ik kon mijn speciale wielen voelen die keramische lagers in de naven hadden, zodat ze gemakkelijker ronddraaiden. Een geweldige uitvinding, duurzaam en hard. Ze zaten alleen op míjn fiets; de monteurs van de Rabobankploeg wisten niet altijd wat het beste voor ons was.

Ik had de puf om eraan te denken dat we voldoende aten en dronken. Er was geen reden om risico’s te nemen. Ik kreeg mijn ‘Finale-Flasche’, zoals de artsen dat noemen. Die bestond uit cafeïne, tefamine en paracetamol, dat de bronchiën verwijdt – en wat fluimicil, dat je normaal gesproken bij verkoudheid krijgt. Niets in de bidon was illegaal. Ik kreeg ook Extran, een drankje met een hoge concentratie suiker, zodat ik geen last kreeg van hongerklop. En een verse bidon om op de fiets te bevestigen. Hier onderaan reden we ongeveer 45 kilometer per uur. We zaten krachten te verzamelen voor de grote slag. Ik kon voelen dat de koers begon te intensiveren. Nu zou worden uitgemaakt wie de beste wielrenner ter wereld was. Het was heel prettig om met slechts vijftien man in het veld te zijn. Je hoefde niet te vechten met veel wannabe-bergrenners die niet kunnen klimmen. Iedereen behield zijn positie. We bereikten de laatste klim. Over drie kwartier zou de koers voorbij zijn.

Mensjov ging aan kop onder aan de Col d’Aubisque. Op dat moment was zijn voorsprong nog maar ongeveer een minuut. De rustige Rus klom de eerste 3 kilometer omhoog. Daarna raakte hij uitgeschakeld en stond volledig geparkeerd. Nu begonnen de percentages hun tol te eisen.

Boogerd voerde korte tijd aan, en toen nam Jaroslav Popovitsj van Discovery het over met verwoestende kracht. Die ploeg had nog drie man en zou even testen of hun kopman Alberto Contador me af kon schudden en tijd van me af kon pakken. Met hun snelheid vermoeiden ze ook hun eigen mannen. Daar kon ik prima mee leven. Ik constateerde ook met tevredenheid dat Schleck, Valverde en Pereiro moesten afstappen.

Het eerste stuk is heel regelmatig. Pas over de brug komt er een stijging van 13 procent. We haalden Sastre en Mayo in bij een haarspeldbocht. Nu hadden we niemand meer voor ons. Alleen de top van de berg wachtte. Bijna loodrecht omhoog.

We waren met vijf renners over: Popovitsj, Leipheimer, Contador, Cadel Evans en ik. Kort daarop werd Popovitsj gelost, waarna Leipheimer onmiddellijk aanviel.

Vanaf daar komt de stijging nooit onder de 8 procent, en Leipheimer werd weer ingehaald. We waren nu met vier man over. Leipheimer probeerde er nogmaals vandoor te gaan. Er was nog 9 kilometer te gaan tot de tunnel.

Ik zat te wachten op Contador, die de hele dag had gekleefd, bijna 200 kilometer achter elkaar. Het was duidelijk dat hij dacht dat hij me kon verslaan. Hij had twee dagen eerder op de Col de Peyresourde heel sterk gereden. Wat hij niet wist was dat mijn suikerniveau laag was geweest, dus ik was verre van 100 procent geweest die dag. Daarom kon hij me een beetje onder druk zetten. Maar nu was ik er klaar voor. Laat maar eens zien wat je kunt, Contador, dacht ik.

Hij ging er voor het eerst vandoor toen we de tunnel uit kwamen. Ik liet hem wegrijden om hem vervolgens op m’n gemak in te halen. Ik had niet eens zin om op de pedalen te gaan staan en dacht bij mezelf: is dat alles wat hij vandaag te bieden heeft? Leipheimer en Evans voegden zich bij ons. Vervolgens probeerde Leipheimer te ontsnappen, maar hij had niets meer in zijn benen. Het was duidelijk dat het in deze etappe alleen om Contador en mij draaide. Tussen ons tweeën ging de strijd om de Col d’Aubisque en de Tour de France.

Kort daarop wordt de weg heel even vlakker, en in een bocht accelereerde Contador weer. Ik liet hem gaan.

Meteen daarna kwam er een cameramotor naast me rijden om een close-up te maken. Ik wist dat ze in auto’s zaten en op tv meekeken. Ik trok een gezicht alsof ik hevig leed, een signaal naar Contadors ploegleider, Johan Bruyneel. Ik wist dat hij de boodschap over mijn meelijwekkende toestand aan Contador over zou brengen. De Spanjaard moest worden wijsgemaakt dat hij kon winnen. Hoe langer hij alleen vooraan zat te pompen, hoe vermoeider hij zou zijn.

Ik reed weer op hem in en liet Leipheimer en Evans achter me. Opnieuw beproefde Contador zijn geluk. Ik ging niet eens staan, maar haalde gewoon het snot van mijn mond en trapte weg. Hij had een aantal fantastische demarrages gehad. Dat had ik de voorgaande paar dagen gezien, maar er was genoeg tijd om hem in te halen. Hij mocht aanvallen. Ik reed zonder me volledig in te spannen. Hij was degene die tweeënhalve minuut moest inhalen, niet ik.

Hier overwoog ik of ik hem zou gaan inhalen en van hem weg zou rijden. Durfde ik dat? Zou het publiek het toelaten? Ik had het gevoel dat het risico bestond dat iemand mij daar iets zou aandoen. Er hing een slechte sfeer op de berg vanwege alles wat er de afgelopen dagen en de ochtend vóór het begin van de etappe gebeurd was. Een slechte sfeer, tegen mij gericht. Ik begon nerveus te worden. Er stonden duizenden mensen de laatste 8 kilometer naar boven. Wat als ik van de fiets werd getrokken?

Leipheimer wist Evans af te schudden en bereikte ons. Op hetzelfde moment ging hij een tijdje aan kop. Maar hij kon niet meer. We hadden op dat moment 214 kilometer gereden.

Ik wilde liever Leipheimer dan Evans op het podium. Evans is een huilebalk die altijd honderdduizend excuses heeft waarom hij niet won: De anderen rijden te snel! Ze spelen vals! Mijn ploegmaten helpen me niet! Maar Leipheimer viel terug. Hij had de moed verloren. Ik pakte hem bij zijn achterwerk en zei: ‘Kom op. Je kunt jezelf het podium op rijden.’ Dat gaf hem dat extraatje. Hij pakte door. Ik bleef tussen hen in zitten. Leipheimer voor en Contador achter. Bij het publiek werd de sfeer steeds grimmiger: hatelijk van de kant van de Fransen, enthousiast van de kant van de Denen en de Nederlanders. De Spanjaarden toonden een mengeling van enthousiasme en agressiviteit. Hen kon ik niet doorgronden. Wat was dit voor houding? Was het nationalisme waar ze uitdrukking aan gaven, of waren ze net zo kwaadaardig als de Fransen?

Het was verschrikkelijk warm, geen wind, verschillende motoren voor ons. Twee dagen eerder had Contador achter de motoren gekleefd. Om dit te vermijden, wilde ik dat de motoren verder weg zouden rijden, zodat hij niet uit de wind lag door hen. Ik bleef in de microfoon schreeuwen tegen mijn ploegleider Erik Breukink dat hij van de Tourleiding moest verlangen dat de motoren werden weggehaald. Ik heb zelf geprobeerd ze te gebaren om weg te gaan. Dat maakte het natuurlijk plotseling nog interessanter voor hen om daar te blijven.

Er was geen ruimte voor een tv-camera of podium boven op de Col d’Aubisque. Het is maar een kleine pas. Er was maar een heel klein podium daarboven. Het hele mediacircus en de commentatorboxen bevonden zich ongeveer 5 kilometer lager op de berg. Op dit stuk werd de koers waanzinnig intens. Ik kon niet meer dan 20 meter voor me uit zien vanwege de toeschouwers langs de weg. ‘Kom op, Michael, allez!’ werd er geroepen.

Daar viel Contador voor de laatste keer aan. Ik had me niet gerealiseerd hoe hij op de fiets had gezeten. Als hij kwiek is, heeft hij het stuur altijd stevig vast. Hij ziet er fris uit. Nu was hij moe en zat wat naar voren op het zadel. Zijn armen waren wat naar beneden gevallen. Dat had ik moeten weten. Dan had ik zelf misschien wat eerder aangevallen. Ik haalde hem weer in en ging aan kop. Pas toen we achter de afzettingen kwamen, 1,2 kilometer voor de finish, verhoogde ik mijn snelheid. Nu spande het erom. De koninginnenrit van de koers. Ik keek over mijn schouder en zag dat hij verdwenen was. Toen begon ik pas echt de leiding te nemen. Ik kon het in mijn benen voelen. Het gevoel dat het moment nu was aangebroken. Die laatste kilometer reed ik met een gemiddelde snelheid van 24 kilometer per uur. Het was een lange energieontlading. Op een helling van 9 procent. Na 218 kilometer.

Ik herinner me nog hoe ik van versnelling wisselde op weg omhoog. Toen ik zag dat hij weg was, klikte ik twee door, dus ik reed 39x16 totdat ik de fiets op snelheid kreeg, en toen reed ik in 39x17 de rest van de weg tot aan de finish. Hier klikte ik naar beneden, zodat ik het stuur kon laten gaan.

Het lukte me om 35 seconden op Contador te winnen in de laatste kilometer. Hij haakte af voordat mijn hartslag in het rood ging. Ik ben nog steeds van mening dat ik hem een gunst heb verleend door hem die dag niet op twee minuten achterstand te zetten. Daar had ik wel de benen voor.

Ik had zelfs nog de tijd om mijn rits omlaag te doen en beide armen in de lucht te gooien en met losse handen over de top van de Col d’Aubisque te rijden. Daar dacht ik dat ik de Tour de France had gewonnen. Ik dacht ook aan die belachelijke Fransen, die tegen me riepen en schreeuwden; dat zou ze leren.

Als je de beelden van de prijsuitreiking ziet, lijkt het alsof ik me op het podium achter een zonnebril verschuil. Dat deed ik niet. Ik had zin om mezelf op de borst te kloppen. Nu had ik ze allemaal voor eens en altijd op hun plaats gezet, op de allermooiste plek in de Tour, de meest gebruikte berg in de Tour de France: de Col d’Aubisque.

Maar de zon stond fel aan de blauwe hemel en ik moest mijn ogen beschermen. De sfeer was verwarrend. Sommige mensen klapten, sommige waren me aan het uitjouwen. Ik zag twee Denen helemaal vooraan bij de tribune. Naar hen probeerde ik de bloemen voor de etappezege te gooien. Dat mislukte. Maar bij het volgende boeket, dat ik kreeg voor de gele trui, slaagde ik er wel in om het naar hen te gooien.

Er was iets gaande een stuk lager op de berg, in het persdorp, maar wat wist ik niet. Het bereikte de 5 kilometer hoger gelegen top niet. Mijn ploegleider Erik Breukink wist ook niet anders dan dat we net de Tour de France hadden gewonnen. Hij was uitzinnig van blijdschap. Ik hield een persconferentie via een camera in een kleine wagen. Er waren geen vragen die over Mexico of Italië gingen of over een Italiaanse wielercommentator met de naam Davide Cassani.

Daarna moest ik op voor dopingcontrole. Mij werd verteld dat Christian Moreni, nadat hij over de finishlijn was gekomen, door de politie in de boeien was geslagen en afgevoerd. Er was aan het licht gekomen dat hij na de elfde etappe positief was getest op testosteron.

‘Ze zijn behoorlijk grof tegen jou daar’, zei een van de dopinginspecteurs. Een ander vertelde me hoe Lance Armstrong vaak in de dopingcontrolebus had zitten huilen, omdat de pers zo vreselijk tegen hem had gedaan. Dat verraste me wel een beetje. Armstrong huilen? Hij leek altijd zo onaangedaan onder de kritiek van journalisten.

Er stond een helikopter klaar op de berg. Die zou me terugvliegen naar het hotel. Toen ik erin was gestapt, begon ik voor het eerst te denken aan de gevolgen van het winnen van de Tour. Nu zou ik die Ferrari 599 kopen. Ik had geen zin genoegen te nemen met de 430. Het moest die dure worden met twaalf cilinders, bedacht ik toen we vlogen. Nu hoefde ik me niet meer over de keuze van het model maar alleen nog over de kleur van de bekleding te bekommeren. Boven ons brandde de zon, onder ons strekten de Pyreneeën zich uit.

Toen ik tien minuten in de lucht was, belde mijn manager, Theo de Rooij. De verbinding was slecht en ik kon niet goed verstaan wat hij zei. Maar ik kon aan zijn stem horen dat hij overstuur was. Ik schreeuwde dat we erover moesten praten als ik weer terug was.