Keigo Higashino

De fatale toewijding van verdachte X

Vertaald uit het Japans door Luk Van Haute

Uitgeverij De Geus

breda 2012

De vertaler ontving voor deze vertaling een werkbeurs van het Vlaams Fonds voor de Letteren

Oorspronkelijke titel Yôgisha X no Kenshin, verschenen bij Bungeishunju Ltd., Tokio.

Dutch translation rights arranged with Bungeishunju Ltd. Tokyo through Japan Foreign-Rights Centra/Aitken Alexander Associates

Oorspronkelijke tekst © Keigo Higashino, 2005

Nederlandse vertaling © Luk Van Haute en De Geus bv, Breda 2012

Kaart binnenwerk © Erik d’Ailly

Omslagontwerp Rozemarijn Koopmans

Omslagillustratie © Tomasz Jankowski/Trevillion Images

isbn 978 90 445 2298 3

nur 305

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2012.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

1

Zoals iedere ochtend verliet Ishigami om 7:35 zijn flat. Het was al maart, maar er stond nog een behoorlijk koude wind. Hij begroef zijn kin in zijn sjaal en begaf zich op weg. Voor hij de straat op liep, wierp hij een vluchtige blik op de fietsenstalling. Daar stonden een paar fietsen naast elkaar, maar de groene die hem interesseerde was er niet bij.

Toen hij zo’n twintig meter zuidwaarts had gelopen, kwam hij bij een boulevard. Dat was de Shin-Ohashilaan. Links, in oostelijke richting dus, leidde die naar het stadsdeel Edogawa, en als je naar het westen ging, kwam je uit in Nihonbashi. Vlak voor Nihonbashi lag de rivier de Sumida, en die stak je over via de Shin-Ohashibrug.

De kortste weg naar zijn werk was rechtdoor, verder zuidwaarts. Na een paar honderd meter liep die weg uit op een park, de Tuinen van Kiyosumi. De private middelbare school daar vlak voor was de school waar hij werkte. Hij was, met andere woorden, een leraar. Hij gaf wiskunde.

Ishigami zag het stoplicht voor hem op rood springen en sloeg rechts af. Hij liep dus in de richting van de Shin-Ohashibrug. De tegenwind deed zijn jas wapperen. Hij stak zijn handen in zijn zakken, leunde licht voorover en zette er flink de pas in.

Dikke wolken bedekten de hemel. Door hun weerspiegeling zag ook de Sumida er troebel uit. Een bootje voer stroomopwaarts. Ishigami sloeg het gade terwijl hij de Shin-Ohashibrug overstak.

Aan de overkant daalde hij een trap af. Hij ging onder de brug door en begon langs de rivier te lopen. Aan beide oevers was een wandelpromenade aangelegd. Maar pas verderop, vanaf de Kiyosubrug ongeveer, kuierden er gezellig gezinnen en stelletjes; in de buurt van de Shin-Ohashibrug kwamen zelfs op vrije dagen niet veel mensen. De reden daarvoor werd meteen duidelijk als je hier was: een lange rij met blauw plastic zeil bedekte optrekjes van daklozen. Vlak erboven liep de autosnelweg, wat deze locatie mogelijk ook tot de ideale beschutting tegen regen en wind maakte. Ten bewijze daarvan zag je aan de overkant van de rivier niet één blauw hutje. Natuurlijk zou het voor hen ook wel praktischer zijn op hun manier een soort gemeenschap te vormen.

Ishigami liep kalm de blauwe hutjes voorbij. De grootste waren manshoog, maar sommige reikten slechts tot zijn heup. Die zou je eerder dozen dan hutten moeten noemen. Maar om gewoon in te slapen was het misschien voldoende. Vlak bij die hutjes en dozen hing wasgoed uit, alsof ze onderling hadden afgesproken dat dit hun levensruimte was.

Steunend op de reling aan de rand van de dijk stond een man zijn tanden te poetsen. Ishigami zag hem wel vaker. Hij was boven de zestig en zijn grijzende haar was achteraan samengebonden. Waarschijnlijk had hij zijn zin om te werken verloren. Wie uit was op een klus als dagloner lummelde rond deze tijd niet meer rond. Het toekennen van dat soort werk vond ’s ochtends vroeg plaats. Hij zou ook wel niet van plan zijn naar het arbeidsbureau te gaan. Ook al werd hem een baan aangeboden, met dat lange haar kon hij onmogelijk een sollicitatiegesprek gaan voeren. En de kans dat hem op die leeftijd nog een baan werd aangeboden was natuurlijk zo goed als nihil.

Naast zijn stekje stond een andere man een stapel lege blikjes plat te stampen. Omdat Ishigami dat tafereel al meermaals had gezien, had hij hem heimelijk de bijnaam ‘Blikman’ gegeven. Blikman leek rond de vijftig. Hij had een aantal elementaire persoonlijke bezittingen verzameld en bezat zelfs een fiets. Ongetwijfeld kwam die mobiliteit hem heel goed van pas als hij blikjes verzamelde. Hij bevond zich aan het uiteinde van de groep, een beetje afgezonderd zelfs, wat op een soort ereplaats leek te duiden. Dat deed Ishigami vermoeden dat Blikman de vroegste bewoner van deze gemeenschap was.

Even voorbij het eind van de rij optrekjes met blauw plastic zeil zat een man op een bank. Zijn jas, oorspronkelijk wellicht beige, was bevlekt en bijna grijs. Onder die overjas droeg hij een vest, en daaronder een hemd. Ishigami leidde daaruit af dat in zijn jaszak wel een das zou zitten. In gedachten noemde hij hem ‘de ingenieur’. Hij had hem onlangs namelijk een industrieel tijdschrift zien lezen. De Ingenieur hield zijn haar kort en ook zijn baard was geschoren. Hij had de hoop op nieuwe tewerkstelling dus nog niet opgegeven. Misschien zou hij later vandaag nog naar het arbeidsbureau gaan. Maar waarschijnlijk zou hij geen werk vinden. Daarvoor moest hij eerst zijn trots afgooien. Ishigami had de Ingenieur tien dagen geleden voor het eerst gezien. Hij was nog niet gewend aan het leven hier. Hij wilde nog een scheidslijn trekken tussen zichzelf en het leven onder de blauwe zeilen. Maar toch was hij hier, niet wetende wat hij moest aanvangen met zijn verdere leven als dakloze.

Ishigami liep verder langs de Sumida. Voor de Kiyosubrug wandelde een oud vrouwtje met drie honden. Het waren miniatuurdashonden, met respectievelijk een rode, een blauwe en een roze halsband om. Toen Ishigami al wat dichterbij was, leek ze hem ook op te merken. Ze glimlachte en knikte eventjes. Hij knikte terug.

‘Goedemorgen’, groette hij als eerste.

‘Goedemorgen. Alweer frisjes vanochtend, nietwaar.’

‘En of.’ Hij liet een frons op zijn gezicht zien.

Toen ze op gelijke hoogte kwam, zei het vrouwtje: ‘Tot ziens. Nog een prettige dag.’ Hij knikte, ditmaal dieper.

Ishigami zag haar weleens een tasje uit de gemakswinkel dragen. Daar leken dan sandwiches in te zitten. Waarschijnlijk haar ontbijt. Ishigami ging er dus van uit dat ze alleen woonde. En niet zo ver hiervandaan. Een vorige keer had hij immers gemerkt dat ze sandalen droeg. Met sandalen kun je niet autorijden. Ze had dus haar partner verloren en leefde nu met de drie honden in een flatgebouw hier in de buurt. Een vrij ruime flat bovendien. Zo kon ze drie honden houden. En vanwege die drie honden kon ze dan weer niet verhuizen naar een ander, knusser flatje. Haar lening was misschien al afbetaald, maar de kosten voor het onderhoud bleven. Daardoor moest ze besparen. Uiteindelijk had ze de hele winter niet naar de kapper kunnen gaan. Ze had haar haar ook niet geverfd.

Bij de Kiyosubrug beklom Ishigami de trap. Om naar zijn school te gaan, moest hij hier de brug over. Maar hij liep de andere kant op.

In de straat hing een uithangbord waarop stond: bententei. Het was een kleine bento[1]-winkel. Ishigami duwde de glazen deur open.

‘Goedemorgen. Welkom.’ De stem die hem van achter de toonbank tegemoet waaide klonk vertrouwd, maar gaf hem als steeds toch een fris gevoel. Yasuko Hanaoka lachte hem toe onder haar witte hoedje.

Er waren geen andere klanten in de zaak. Dat bracht hem in een nog beter humeur.

‘Eh, een bento van het huis …’

‘Goed, eentje van het huis. Bedankt voor uw bestelling.’

Ze sprak met heldere stem, maar wat voor uitdrukking ze had wist Ishigami niet. Hij slaagde er niet in haar recht in het gezicht te kijken en staarde in zijn portefeuille. Omdat ze tenslotte buren waren, wilde hij naast de bestelling van zijn lunch ook graag over iets anders met haar praten, maar er schoot hem geen enkel onderwerp te binnen.

Toen hij moest betalen, zei hij eindelijk: ‘Koud, hè.’ Maar zijn gemompel werd overstemd door iemand die achter hem de glazen deur opendeed. Yasuko verplaatste haar aandacht naar die nieuwe klant.

Met zijn bento in de hand verliet Ishigami de winkel. Nu liep hij wel naar de Kiyosubrug. De enige reden voor zijn omweg was Bententei.

Na de ochtendspits werd het kalmer in Bententei. Tenminste, het aantal klanten nam af. Maar achter in de zaak begon dan alweer de voorbereiding op de lunch. Ze hadden een contract met een aantal bedrijven en daar moesten ze tegen twaalf uur leveren. Als er geen klanten waren, hielp ook Yasuko mee in de keuken.

Er werkten vier mensen bij Bententei, Yasuko inbegrepen. Het bereiden van de maaltijden deden Yonezawa, tevens zaakvoerder, en zijn vrouw Sayoko. Leveringen waren de taak van Kaneko, die parttime in dienst was, en de verkoop in de winkel was bijna volledig voor rekening van Yasuko.

Voor ze deze baan had, werkte Yasuko als hostess in een bar in Kinshicho, met Sayoko als mama.[2] Yonezawa was een van de stamgasten daar. Dat Sayoko zijn vrouw was, kwam Yasuko pas te weten toen ze het haar, vlak voor ze ontslag nam, persoonlijk vertelde.

‘Van mama in een bar naar echtgenote in een bentowinkel, wat een ommezwaai. Met sommige mensen weet je het maar nooit’, roddelden de klanten. Maar volgens Sayoko was het al jarenlang hun droom een bentozaak te beginnen, en om die te verwezenlijken had ze dat barwerk gedaan.

Nadat Bententei de deuren opende, nam Yasuko er af en toe een kijkje. De zaak leek goed te draaien. Een vol jaar na de opening kreeg ze het aanbod te komen helpen. Alles met z’n tweeën regelen werd zowel fysiek als praktisch te veel voor het echtpaar.

‘Je kunt toch niet eeuwig in het nachtleven werken, Yasuko. Misato wordt ook groter, en voor je het weet krijgt ze er complexen van dat haar moeder hostess is’, zei Sayoko. ‘Misschien zijn het mijn zaken niet, natuurlijk’, voegde ze eraan toe.

Misato was Yasuko’s enig kind. Een vaderfiguur was er niet. Vijf jaar geleden was ze gescheiden. Sayoko hoefde het haar eigenlijk niet te zeggen; Yasuko vond zelf ook al dat het zo niet verder kon. Misato was natuurlijk één reden, maar gezien haar eigen leeftijd was het maar de vraag hoelang ze nog in dienst kon blijven in de bar.

Uiteindelijk kwam ze na amper een dag nadenken tot een besluit. In de bar probeerden ze haar niet eens tegen te houden. ‘Wat leuk voor je’, was alles wat ze zeiden. Ze moest vaststellen dat ook haar omgeving had ingezeten over haar toekomstperspectieven als hostess van rijpere leeftijd.

Toen Misato de vorige lente overging naar de middelbare school, maakte Yasuko van de gelegenheid gebruik om te verhuizen naar haar huidige flat. De vroegere lag te ver van Bententei. Anders dan voorheen begon haar werk nu ’s ochtends vroeg. Ze stond om zes uur op en tegen half zeven was ze al de deur uit en zat ze op haar fiets. Haar groene fiets.

‘Was die leraar er vanochtend weer?’ vroeg Sayoko tijdens haar pauze.

‘Ja hoor. Die komt toch elke dag?’ antwoordde Yasuko, waarop Sayoko een blik van verstandhouding uitwisselde met haar man en grijnsde.

‘Wat is er? Doe niet zo geheimzinnig.’

‘O, begrijp ons niet verkeerd, hoor. We hadden het er gisteren alleen over dat die leraar een zwak voor jou moet hebben.’

‘Hè?’ Met haar kopje thee in haar hand boog Yasuko zich achterover.

‘Nou, gisteren had je toch vrij? Wel, toen kwam hij niet. Hij komt iedere dag, behalve als jij er niet bent; vind je dat niet vreemd?’

‘Dat zal wel toeval zijn, zeker?’

‘Dat denk ik niet, hoor … Hè, schat?’ Sayoko zocht de instemming van haar man.

Yonezawa knikte lachend.

‘Volgens haar gaat het al de hele tijd zo. Op jouw vrije dagen komt die leraar geen lunch kopen. Ze had al eerder een vermoeden, maar sinds gisteren is ze er stellig van overtuigd.’

‘Maar buiten onze sluitingsdag neem ik verlof op onregelmatige tijdstippen. Het is geen vaste dag van de week.’

‘Dat maakt het juist zo eigenaardig. Hij woont toch naast je? Ik wed dat hij kijkt tot je weggaat, om zich te verzekeren dat je geen vrij neemt.’

‘Wat? Maar ik heb hem nog nooit gezien als ik naar buiten ging.’

‘Hij zal je wel van ergens in het oog houden, zeker? Door het raam of zo.’

‘Ik denk niet dat hij me door het raam kan zien.’

‘Nou ja, doet er niet toe. Als hij echt iets voor je voelt, zal hij er spoedig wel iets over zeggen. In ieder geval hebben we er dankzij jou een vaste klant bij en dus zijn we je dankbaar. Je hebt het nog niet verleerd sinds je tijd in Kinshicho’, besloot Yonezawa.

Yasuko lachte wrang en dronk de rest van haar thee op. Ze dacht aan de leraar over wie ze het hadden.

Zijn familienaam was Ishigami. De avond van haar verhuizing was ze hem goedendag gaan zeggen. Het was toen dat ze vernam dat hij leraar was op een middelbare school. Hij was gedrongen van gestalte, en zijn gezicht was rond en groot. Zijn ogen daarentegen waren smal als draadjes. Hij had kort, dun haar, waardoor hij tegen de vijftig leek, maar in werkelijkheid was hij misschien jonger. Het lag blijkbaar niet in zijn aard zich veel aan te trekken van zijn voorkomen, want hij kleedde zich altijd eender. Deze winter droeg hij meestal een bruine trui. Daaroverheen trok hij een overjas aan en zo kwam hij zijn lunch kopen. Toch deed hij netjes de was, te oordelen naar het wasgoed dat af en toe op zijn kleine balkon te drogen hing. Hij was vrijgezel, zo leek het, en Yasuko vermoedde dat hij ook nooit getrouwd was geweest.

Ze kreeg nu wel te horen dat die leraar iets voor haar voelde, maar ze kon zich daar niet meteen iets bij voorstellen. Voor Yasuko was hij als de barst in een muur van haar flat; ze wist van zijn bestaan af, maar was er zich nooit bepaald bewust van geweest, in de overtuiging dat ze zich er ook niet bewust van hoefde te zijn.

Als ze hem tegenkwam, zei ze hallo en ze hadden ook weleens van gedachten gewisseld over het beheer van het gebouw, maar Yasuko wist vrijwel niets over hem. Onlangs was ze erachter gekomen dat hij wiskunde gaf – ze had gezien dat er voor zijn deur een stapel oude wiskundige naslagwerken lag, samengebonden met een touwtje – maar dat was het zo ongeveer.

Zolang hij me maar niet mee uit vraagt, dacht Yasuko. Maar meteen daarop grijnsde ze bij zichzelf. Gesteld dat zo’n stugge man haar toch mee uit zou vragen, met wat voor een gezicht zou hij haar dan in hemelsnaam aanspreken, vroeg ze zich af.

Zoals altijd kreeg ze het tegen het eind van de ochtend toe weer drukker en kwam vlak na het middaguur de piekperiode. Na één uur werd het een stuk rustiger. Ook dat was het gebruikelijke patroon.

Yasuko verving het rolletje papier in de kassa toen het gebeurde. De glazen deur ging open en iemand kwam naar binnen. ‘Welkom’, zei ze, opkijkend naar de klant. Het volgende ogenblik verstijfde ze. Ze sperde haar ogen open en kon geen woord meer uitbrengen.

‘Gezond en wel, zie ik.’ De man lachte. Maar zijn ogen zagen er duister en troebel uit.

‘Jij …? Wat doe je hier?’

‘Zo verrassend is dat toch niet? Als ik wil, kan ik wel uitvissen waar mijn ex-vrouw uithangt, weet je.’ De man stak zijn handen in de zakken van zijn donkerblauwe jack en keek rond in de winkel. Met een blik alsof hij iets uitzocht om te bestellen.

‘Wat moet je, na al die tijd?’ Haar stem was bits maar ingehouden. Ze wilde niet dat de Yonezawa’s achterin iets merkten.

‘Maak je niet zo druk. Ik heb je al zo lang niet meer gezien, een lachje kan er toch wel vanaf, ook al is het niet gemeend. Nou?’ De man had nog steeds die nare grijns op zijn gezicht.

‘Als er verder niets is, ga dan maar weg.’

‘Ik ben hier juist omdat er wel iets is. Ik wil je iets belangrijks vertellen. Kun je er even tussenuit knijpen?’

‘Ben je gek? Je ziet toch ook dat ik aan het werk ben?’ Yasuko had meteen spijt van dat antwoord. Hij kon het opvatten als een teken dat ze wel bereid was naar hem te luisteren als ze niet aan het werk was.

De man likte zijn lippen. ‘Hoe laat ben je hier klaar?’

‘Ik wil helemaal niet weten wat je te vertellen hebt. Ga alsjeblieft weg. En kom hier nooit meer terug.’

‘Wat koud van je.’

‘Verrast je dat dan?’

Yasuko keek naar buiten. Ze hoopte op een klant, maar niemand leek naar binnen te zullen komen.

‘Als jij me zo koud behandelt, laat je me geen andere keus. Zal ik dan maar bij haar mijn kans wagen?’ De man krabde aan de achterkant van zijn hoofd.

‘Hoe bedoel je, bij haar?’ Ze had een bang voorgevoel.

‘Als mijn vrouw niet naar me wil luisteren, moet ik wel haar dochter opzoeken. Haar school was toch hier in de buurt?’ Yasuko’s vrees was bewaarheid.

‘Doe dat niet, laat haar met rust.’

‘Tja, stel jij dan iets voor. Mij is het om het even.’

Yasuko zuchtte. Ze wilde hem hier in ieder geval weg.

‘Ik ben om zes uur klaar.’

‘Van ’s morgens vroeg tot zes uur ’s avonds. Ze laten je wel erg lang zwoegen.’

‘Dat zijn je zaken niet.’

‘Het is dus goed als ik hier tegen zes uur terugkom?’

‘Nee, niet hier. Als je deze straat naar rechts volgt, kom je bij een groot kruispunt. Vlak daarvoor is een familierestaurant. Kom om half zeven daarnaartoe.’

‘Goed. Zorg dat je er bent. Als je niet komt opdagen …’

‘Ik zal er zijn. Maak dus nu maar dat je wegkomt.’

‘Al goed. Waarom doe je toch zo afstandelijk?’ De man keek nog een keer rond in de winkel en ging toen naar buiten. Hij sloeg ruw de glazen deur achter zich dicht.

Yasuko legde een hand tegen haar voorhoofd. Ze voelde een lichte hoofdpijn opkomen. Ze was ook misselijk. Een gevoel van wanhoop verspreidde zich langzaam in haar borststreek.

Acht jaar eerder was ze met Shinji Togashi getrouwd. In die tijd werkte ze als hostess in Akasaka. Hij was een van de vaste klanten in haar bar.

Togashi zei dat hij in de verkoop van buitenlandse auto’s zat en liet het breed hangen. Hij gaf haar dure cadeaus en nam haar mee naar chique restaurants. Toen hij haar een huwelijksaanzoek deed, voelde ze zich dan ook als Julia Roberts in Pretty Woman. Yasuko’s eerste huwelijk was mislukt en ze was het moe al werkend in haar eentje een dochter groot te brengen.

In het begin van hun huwelijk was ze gelukkig. Togashi had een stabiel inkomen en daardoor kon Yasuko stoppen met haar baan in het nachtleven. En hij was lief voor Misato. Misato leek ook haar best te doen hem als vader te aanvaarden.

Maar plotseling viel het allemaal in duigen. Togashi werd ontslagen. Het was uitgekomen dat hij jarenlang geld had verduisterd. Dat het bedrijf geen juridische klacht indiende, kwam doordat zijn oversten de zaak handig wisten toe te dekken, uit vrees dat anders hun bestuursverantwoordelijkheid ter discussie zou worden gesteld. Het was simpel: het geld dat Togashi in Akasaka had verkwist, was allemaal zwart.

Sindsdien veranderde Togashi als mens. Of nee, misschien was het juister te zeggen dat hij zijn ware aard toonde. Hij werkte niet meer en lummelde de hele dag rond, of ging gokken. En als ze daarover haar beklag deed, gebruikte hij geweld. Hij dronk ook meer. Hij was voortdurend beneveld en zijn woeste ogen schoten vuur.

Als een logisch gevolg ging Yasuko opnieuw werken. Maar het geld dat ze zo verdiende, pakte Togashi haar hardhandig af. Toen ze het probeerde te verbergen, dreef hij het zo ver dat hij haar op haar betaaldag te vlug af was en in de bar zomaar haar loon in ontvangst nam.

Misato werd doodsbang voor haar stiefvader. Ze wilde niet meer alleen met hem in huis zijn en kwam soms zelfs mee naar de bar waar Yasuko werkte.

Yasuko vroeg Togashi om een echtscheiding, maar die had daar geen oren naar. Toen ze koppig volhield, werd hij alleen maar gewelddadiger. Na veel ellende ging ze te rade bij een advocaat, die een klant haar had aanbevolen. Onder druk van die advocaat tekende Togashi met tegenzin de echtscheidingspapieren. Hij wist ook wel dat hij geen schijn van kans maakte als het tot een proces kwam en dat hij bovendien zou worden verplicht alimentatie te betalen.

Maar daarmee was het probleem niet van de baan. Ook na de scheiding dook Togashi herhaaldelijk bij hen op. Zijn smoes was altijd dezelfde: wilde ze alsjeblieft geen verzoening overwegen, want hij zou voortaan zijn leven beteren en hard werken? Als Yasuko hem ontweek, benaderde hij Misato. Soms lag hij in een hinderlaag bij haar school.

Toen ze zag hoe hij zelfs voor haar op de knieën ging, kreeg ze medelijden, ook al wist ze dat hij komedie speelde. Misschien was er ergens nog een restje genegenheid overgebleven, doordat ze ooit man en vrouw waren geweest. Tegen beter weten in gaf ze hem geld. Dat was een vergissing. Nu hij de smaak te pakken had, kwam Togashi steeds vaker langs. Ondanks zijn kruiperige houding leek zijn schaamteloosheid toe te nemen.

Yasuko ging in een andere bar werken en verhuisde. Hoewel ze het jammer vond voor Misato, liet ze haar ook van school veranderen. Nadat ze in de bar in Kinshicho begon, liet Togashi zich niet meer zien. Inmiddels was het bijna een jaar geleden dat ze nogmaals verhuisde en in Bententei aan de slag ging. Ze had geloofd dat ze voorgoed van haar kwelgeest was verlost.

De Yonezawa’s kon ze er niet mee lastigvallen. Misato mocht er ook geen lucht van krijgen. Terwijl ze naar de klok aan de muur gluurde, nam Yasuko zich vast voor er ten koste van alles op eigen kracht voor te zorgen dat die vent nooit meer terugkwam.

Op het afgesproken tijdstip begaf ze zich naar het familierestaurant. Togashi zat aan het raam een sigaret te roken. Op tafel stond een kop koffie. Terwijl Yasuko ging zitten, bestelde ze bij de serveerster een chocolademelk. Bij frisdranken kon je gratis een tweede krijgen, maar ze was niet van plan lang te blijven.

‘Oké, wat wil je?’ vroeg ze met een nijdige blik.

Togashi blies tussen zijn tanden. ‘Nou zeg, wat een haast.’

‘Ik heb het druk. Dus als er iets is, voor de dag ermee.’

‘Yasuko.’ Togashi stak een hand uit. Blijkbaar wilde hij de hare, die op tafel lag, aanraken. Toen ze dat besefte en haar hand weghaalde, vertrokken zijn mondhoeken. ‘Wat ben jij in een slecht humeur.’

‘Vind je het gek? Waarom blijf je me in hemelsnaam lastigvallen?’

‘Zo zou ik het niet willen noemen. Misschien geloof je me niet, maar ik meen het serieus.’

‘Wat meen je serieus?’

De serveerster bracht haar chocolademelk. Yasuko pakte de kop meteen. Ze wilde hem vlug leegdrinken en zich uit de voeten maken.

‘Je bent toch nog altijd alleen?’ Togashi sloeg zijn ogen naar haar op.

‘Wat doet dat ertoe?’

‘Als alleenstaande vrouw een kind grootbrengen is geen lachertje. Het gaat je ook steeds meer geld kosten. Werken in zo’n bentozaak biedt geen garantie voor de toekomst. Wil je er dus niet nog een keer over nadenken? Ik ben niet meer zoals vroeger, weet je.’

‘Wat is er dan veranderd? Heb je een fatsoenlijke baan, als ik vragen mag?’

‘Ik werk. Ik heb al een baan gevonden.’

‘Dat wil dus zeggen dat je op dit moment nog niet aan het werk bent?’

‘Ik zeg toch dat ik een baan heb? Volgende maand begin ik. Het is een nieuw bedrijf, maar als het eenmaal op de rails zit, kan ik jullie leven makkelijker maken.’

‘Laat maar zitten. Waarom zoek je geen andere partner, als je toch zo veel kunt verdienen? Alsjeblieft, laat ons nu eindelijk met rust.’

‘Yasuko, ik heb je nodig.’

Togashi wilde opnieuw haar hand vastpakken. ‘Raak me niet aan’, zei ze en ze rukte de hand, waarmee ze haar kop vasthield, weg. Daardoor morste ze een beetje van de chocolademelk op Togashi’s vingers. ‘Au!’ riep hij en hij trok ook zijn hand terug. Vervolgens staarde hij haar aan met haat in zijn ogen.

‘Hou op met die mooie praatjes. Denk je nu echt dat ik zoiets geloof? Ik zei het je vroeger al: ik heb geen enkele intentie met jou opnieuw te beginnen. Leg je daar gewoon bij neer. Begrepen?’

Yasuko stond op. Togashi staarde haar sprakeloos aan. Ze negeerde zijn blik, legde het geld voor de chocolademelk op tafel en liep naar de uitgang.

Toen ze het restaurant uit was, stapte ze op haar fiets, die naast de deur stond, en begon meteen te trappen. Als ze treuzelde en Togashi haar achterna kwam, zou dat alleen maar narigheid geven. Ze reed rechtdoor op de Kiyosubruglaan en sloeg over de brug links af.

Ze ging ervan uit dat ze had gezegd wat er te zeggen viel, maar toch kon ze niet geloven dat Togashi het daarbij zou laten. Binnenkort zou hij wel weer opduiken in de winkel. Hij zou haar het leven zuur blijven maken en de zaak uiteindelijk last bezorgen. Misschien zou hij ook op Misato’s school verschijnen. Hij wachtte tot haar geduld was uitgeput. Daar rekende hij op: dat haar geduld uitgeput zou raken en ze hem geld zou geven.

Terug in haar flat begon ze het avondeten klaar te maken. Eigenlijk deed ze niet meer dan wat restjes van bijgerechten opwarmen die ze in de winkel had gekregen. Toch hield ze herhaaldelijk haar handen stil. Ze werd afgeleid door al die onprettige vooruitzichten.

Misato zou zo thuiskomen. Ze was bij de badmintonclub en na de training bleef ze eerst nog even kletsen met de meisjes van haar team voor ze de terugweg aanvatte. Daarom was ze meestal iets na zeven uur thuis.

Plotseling werd er aangebeld. Achterdochtig liep Yasuko naar de hal. Misato had normaal gesproken een sleutel bij zich.

‘Wie is het?’ vroeg ze aan de binnenkant van de deur.

Na een korte stilte kwam er antwoord. ‘Ik ben het.’

Het werd Yasuko zwart voor haar ogen. Haar nare voorgevoel was uitgekomen. Togashi had ook dit adres opgespoord. Waarschijnlijk was hij haar een keer gevolgd vanaf Bententei.

Toen ze niet antwoordde, begon Togashi op de deur te kloppen. ‘Hé!’

Hoofdschuddend deed ze de deur van het slot. Maar de ketting maakte ze nog niet los.

Toen ze de deur een tiental centimeter opendeed, stak Togashi onmiddellijk zijn gezicht in de kier. Hij grijnsde haar toe. Zijn tanden waren geel.

‘Ga weg. Wat moet je hier?’

‘Ik was nog niet klaar met mijn verhaal. Je bent nog altijd even opvliegend, zie ik.’

‘Ik zei toch dat je me met rust moet laten?’

‘Even luisteren naar wat ik te zeggen heb kan toch geen kwaad? Laat me gewoon binnen.’

‘Nee, ga weg.’

‘Als je me niet binnenlaat, blijf ik hier wel wachten. Misato komt zo toch thuis? Als ik niet met jou kan praten, doe ik het wel met haar.’

‘Zij heeft hier niets mee te maken.’

‘Laat me dan binnen.’

‘Ik bel de politie, hoor je.’

‘Doe maar. Wat is er mis met een bezoekje aan mijn ex-vrouw? De agenten zullen aan mijn kant staan. Mevrouw, je kunt hem ten minste toch binnenlaten, zullen ze zeggen.’

Yasuko beet op haar lip. Helaas had Togashi gelijk. Ze had de politie er in het verleden al bij gehaald. Maar nooit had die haar hulp geboden.

Ze wilde ook geen herrie veroorzaken. Ze had hier haar intrek mogen nemen zonder dat iemand borg voor haar stond, maar daarom was ze ook bang dat ze er haar bij het geringste gerucht uit zouden zetten.

‘Je gaat meteen weer weg, begrepen?’

‘Ja, ja, geen probleem.’ Togashi begon te glunderen.

Nadat ze de ketting had losgemaakt, deed ze de deur weer open. Terwijl hij zijn schoenen uittrok, keek Togashi nieuwsgierig rond. De flat bestond uit twee kamers en een keuken. Als je binnenkwam, was er een kamer met tatami van zes mat groot, aan de rechterkant verbonden met het keukentje. Achterin was een tatamikamer van vierenhalve mat, met daarachter een balkon.

‘Krap en oud, maar al bij al niet slecht.’ Togashi stak ongegeneerd zijn voeten onder de kotatsu,[3] die in het midden van de kamer van zes mat was gezet. ‘Wat krijgen we nou? Hij staat niet eens aan’, zei hij en hij klikte zonder iets te vragen de elektriciteit aan.

‘Ik weet wel waar je op uit bent.’ Yasuko stond nog steeds en keek op hem neer. ‘Je kletst maar raak, maar uiteindelijk draait het altijd om geld, of niet?’

‘Kom nou, wat bedoel je daar nu mee?’ Togashi haalde een pakje Seven Stars uit de zak van zijn jack. Nadat hij met een wegwerpaansteker een sigaret had aangestoken, keek hij om zich heen. Blijkbaar had hij ontdekt dat er geen asbak was. Hij rekte zich en viste een leeg blikje uit de zak voor onbrandbaar afval. Daar liet hij zijn as in vallen.

‘Je wilt me gewoon weer geld aftroggelen. Daar komt het toch op neer?’

‘Nou, denk maar wat je wilt.’

‘Je krijgt geen yen van me.’

‘Mm, kijk eens aan.’

‘Ga dus maar weg. En kom niet meer terug’, zei Yasuko nadrukkelijk, waarop de deur openzwaaide en Misato binnenkwam in haar schooluniform. Ze merkte de aanwezigheid van een bezoeker en bleef even staan. Toen begreep ze wie die bezoeker was en kreeg ze een uitdrukking die het midden hield tussen angst en wanhoop. Het badmintonracket viel uit haar hand.

‘Misato! Langgeleden. Wat ben je groot geworden’, riep Togashi vrijmoedig.

Misato wierp een blik op Yasuko, waarna ze haar sportschoenen uittrok en zonder iets te zeggen de kamer binnenkwam. Ze liep recht naar de achterste kamer en trok de afscheidende fusuma[4] stevig achter zich dicht.

Togashi deed langzaam zijn mond open.

‘Wat jij over me denkt weet ik niet, maar ik wil het weer goedmaken, meer niet. Is het zo verkeerd je dat te vragen?’

‘Zei ik niet dat daar geen sprake van kan zijn? Je denkt toch niet dat ik erop inga? Het is alleen een excuus om me lastig te komen vallen.’

Daarmee dacht ze de spijker op de kop te slaan, maar zonder erop te reageren klikte Togashi met de afstandsbediening de tv aan. Er begon net een tekenfilm.

Yasuko zuchtte en ging naar de keuken. In de la naast het aanrecht lag haar portemonnee. Ze haalde er twee briefjes van tienduizend yen uit.

‘Hier moet je maar tevreden mee zijn.’ Ze legde het geld op de kotatsu.

‘Hoezo? Je zei toch dat je me geen geld zou geven?’

‘Dit is de laatste keer.’

‘Ik hoef dit helemaal niet.’

‘Je bent toch niet van plan hier met lege handen weg te gaan, of wel soms? Je had vast meer gewild, maar we hebben het ook moeilijk.’

Togashi staarde naar de twintigduizend yen en keek vervolgens Yasuko aan.

‘Niets aan te doen, veronderstel ik. Goed, ik ga al. Maar niet vergeten: ik heb gezegd dat ik geen geld hoefde. Jij hebt het me ongevraagd gegeven.’

Togashi propte de briefjes in zijn zak. Hij mikte de peuk van zijn sigaret in het lege blikje en kwam van onder de kotatsu. Maar in plaats van naar de hal liep hij naar de achterste kamer. Abrupt schoof hij de fusuma open. Ze hoorde Misato een gil slaken.

‘Stop, wat doe je?’ zei Yasuko bits.

‘Ik mag toch wel hallo zeggen tegen mijn stiefdochter?’

‘Ze is niet langer je dochter of wat dan ook.’

‘Ach, wat is het probleem? Nou, Misato, tot ziens’, zei Togashi in de richting van de kamer. Yasuko kon niet zien hoe Misato reageerde.

Eindelijk ging Togashi dan toch naar de hal. ‘Ze wordt een prima vrouwtje. Ik kijk er al naar uit.’

‘Wat is dat voor onzin?’

‘Dat is helemaal geen onzin. Over een jaar of drie kan ze al geld opbrengen. Ze willen haar vast overal in dienst nemen.’

‘Hou toch op. Maak dat je wegkomt.’

‘Ik ga al. Voor vandaag tenminste.’

‘Waag het niet nog terug te komen.’

‘Nou, dat weet ik nog zo net niet.’

‘Jij …’

‘Knoop het in je oren, Yasuko, je kunt niet aan me ontsnappen. Leg jij je dáár maar bij neer.’ Togashi lachte grommend. Toen boog hij voorover om zijn schoenen aan te trekken.

Op dat moment klonk er een geluid achter Yasuko’s rug. Toen ze omkeek, zag ze Misato, vlak bij haar. Ze zwaaide iets in de hoogte.

Yasuko kon haar niet meer tegenhouden of iets toeroepen. Misato sloeg Togashi hard op zijn achterhoofd. Met een doffe plof viel hij ter plekke neer.

[1]bento – Gevarieerde verpakte maaltijd om mee te nemen, meestal voor de lunch. Bententei, de naam van deze zaak, verwijst naar de shintogodin Benten, een van de zeven geluksgoden, die onder andere voor financiële voorspoed zorgt..

[2]mama – Uitbaatster van een bar waar zogeheten hostesses de mannen gezelschap houden, in principe alleen om te praten en te drinken. De mama is meestal zelf een ex-hostess.

[3]kotatsu – Lage tafel met een verwarmingselement eronder, afgeschermd door een deken of futon.

[4]fusuma – Japanse schuifdeur, aan beide zijden beplakt met dik, niet transparant, papier. Dient als scheidingswand tussen kamers of voor een kastenwand.