Erlend Loe

Gelukkig getrouwd

Vertaald uit het Noors door Paula Stevens

Uitgeverij De Geus

breda 2012

Boeken van Erlend Loe

Naïef. Super.

Maria & José

Tang

Doppler

De ontmaskering van Shakespeare

Volvo Vrachtwagens

Muleum

Kurt en de vis

Deze uitgave is mede tot stand gekomen dankzij een bijdrage van NORLA (Oslo)

Oorspronkelijke titel Stille dager i Mixing Part, verschenen bij Cappelen Damm as

Oorspronkelijke tekst © Cappelen Damm as, Oslo 2009

Nederlandse vertaling © Paula Stevens en De Geus bv, Breda 2012

Omslagontwerp en -illustratie Berry van Gerwen

isbn 978 90 445 2313 3

nur 302

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2012.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

#

*

Heb je rode wijn gekocht?

Staat op het aanrecht.

Maar liefje, dat is Duitse wijn.

Ik vind het niet prettig als je me liefje noemt.

Ik dacht dat wij dol op elkaar waren.

Ja, ja.

Dus wat is dan het probleem?

Jij zegt liefje als je je ergert en dan denk je dat die zogenaamd vriendelijke toon de indruk wekt dat je agressie beheerst en onder controle is. Maar dat heeft precies het tegenovergestelde effect. Het heeft er niks mee te maken dat je dol op me bent, al is dat mogelijk wel zo.

Ik heb zin in wijn, Nina, niet in een gesprek over jou en mij.

De wijn staat op het aanrecht.

Maar dat is Duitse rode wijn.

Ja. Nou en?

Ik drink geen Duitse rode wijn.

O nee?

Nee.

Kun je hem niet gewoon opentrekken en proeven?

Nee.

Waarom niet?

Omdat ik dat niet kan.

Dan niet. Ik vind dat ik me aan mijn deel van de afspraak heb gehouden.

Tot hoe laat is de Lidl in de Olympiastrasse open?

Weet ik niet.

Ik dacht dat je zo van dit land hield dat je alle zeden en gewoonten kon dromen?

Dat is ook zo.

Maar je weet niet tot hoe laat de Lidl in de Olympiastrasse in Mixing Part open is?

Nee. En het heet niet Mixing Part.

#

*

Welterusten.

Welterusten.

Zeg?

Ja?

Ik weet dat het nogal intiem is en dat we er normaal niet over praten, maar kun je me een van je seksuele fantasieën vertellen?

Neee.

Toe nou.

Nu, bedoel je?

Ja.

Nee.

Waarom niet?

Wil ik niet.

Vind je het gênant?

Nee, niet direct gênant, maar …

Toe nou.

Ik heb ze niet.

Wat?

Ik heb geen seksuele fantasieën.

Die heeft iedereen.

Ik niet.

Tuurlijk wel.

Nee.

Vroeger had je ze wel.

Vroeger, ja.

Maar toen ben je ermee gestopt?

Ja.

Waar denk je dan aan?

Weet ik niet. Aan van alles. Aan theater. Ik denk eigenlijk vooral aan theater.

Kleed je me nooit uit met je ogen als je naar me kijkt en ik bijvoorbeeld in een beetje sexy houding sta?

Nee, ik geloof het niet.

En andere vrouwen dan?

Nee. Ik denk aan theater.

En Nigella dan?

Ik heb nooit op die manier aan haar gedacht.

Hou je me voor de gek?

Nee.

Telemann, hier word ik erg onrustig van.

Tja. Welterusten.

Nu maak ik me echt zorgen.

#

*

Je bent zo stil vandaag.

Ik dacht dat je zei dat we allebei stille types waren.

Jawel, maar vandaag ben je extra stil. Is er iets?

Ik geloof het niet.

Er is iets. Wat is er?

Ik weet het niet.

Komt het door waar we het vannacht over hadden?

Nee.

Jawel, ik wed dat dat het is.

Ik denk niet aan waar we het vannacht over hebben gehad, Nina. Echt niet.

Waar denk je dan aan?

Weet ik niet goed. Aan theater, misschien.

Onzin. Je denkt niet aan theater.

Dan niet.

Wil je erover praten, over waar je écht aan denkt?

Nee.

Helemaal niet?

Nee.

Hier moet ik het fijne van weten, Telemann. Ja, neem me niet kwalijk, maar nu moet ik je echt een beetje onder druk zetten.

O.

Komt het door het toneelstuk dat je graag wilt schrijven, en waar je nooit aan toekomt, maar waar je volgens eigen zeggen de hele tijd aan denkt?

Nee.

Komt het door mij?

Nee.

Komt het door de kinderen?

Nee.

Door Heidi? Baal je ervan dat ze zo veel tennist?

Nee, lieve help. Ze mag van mij zo veel tennissen als ze maar wil – in elk geval zo lang ze maar heel duidelijk beseft dat jij haar pusht en niet ik.

Ik push haar niet.

O nee? Je doet niks anders dan tenniskleren kopen en trainingen en wedstrijden en diëten regelen.

Maar ze wil immers goed worden.

Ja, dat zegt ze. Maar waar komt die ambitie vandaan, denk je?

Nou hadden we het eigenlijk over jou. We hadden het erover dat je extra stil was, en ik probeerde erachter te komen waarom. Komt het door Duitsland?

Nee.

Helemaal niet?

Nee.

En niet doordat Beieren de wieg van het nazisme is?

Nee.

Oké, ik geef het op.

Fijn.

Ho, wacht even. Komt het door Nigella? Je geeft geen antwoord, maar ik weet zeker dat dit door Nigella komt. Het komt door haar, nietwaar? Ik weet dat het door haar komt. Je hoeft niks te zeggen, Telemann, ik zie het aan je.

Nina heeft gelijk. Telemann denkt aan Nigella Lawson. Hij praat er niet graag over, maar hij denkt best vaak aan haar.

Het was begonnen toen Nina hem voor zijn verjaardag een kookboek cadeau gaf, Nigella bijt. Hij bedankte beleefd en dacht dat als je elkaar kookboeken begon te geven, de relatie op zijn laatste benen liep, maar hij zei niks. Integendeel. Telemann is heel goed in het aannemen van cadeautjes zonder zijn teleurstelling te laten blijken, al sinds hij als kind met Kerst een tafelweefgetouw kreeg en hij aan de blik van zijn vader zag dat zijn ouders hier de nodige woorden over hadden gehad en dat zijn vader het onderspit had moeten delven en zijn moeder was erg benieuwd en het lag niet in Telemanns aard om haar teleur te stellen, dus bedankte hij hartelijk en weefde tot oudejaarsdag. De clou van cadeaus, begreep Telemann, is de band die ze scheppen tussen degene die ze geeft en degene die ze krijgt, en dat cadeaus op zich eigenlijk geen waarde hebben. Hij dacht eerst dat Nigella bijt ook zo’n cadeau was. Maar zonder goed te weten waarom, bleef hij in het boek zitten bladeren. Hij zag recepten en foto’s van eten, zoals in alle kookboeken, en een beschrijving van hoe je alles moest doen, maar hij zag ook foto’s van Nigella zelf, genomen terwijl ze in de keuken staat, boven de pannen, met verschillende kleren aan, en ze ruikt aan ingrediënten, mengt, roert, giet, bijvoorbeeld melk uit een klein schaaltje in een grote, ze stopt iets in haar mond of staat op het punt om iets in haar mond te stoppen. Soms is haar blik vooral koket, andere keren schalks, brutaal zelfs. Als ze zwarte kleren aanheeft, is ze een beetje gevaarlijk, een vrouw die Telemann nooit zou durven benaderen of aanspreken, maar als ze haar dunne, lichtblauwe truitje aanheeft en ze bijvoorbeeld een dessertbordje met slagroom en aardbeien in haar linkerhand houdt en een lepel in haar rechter- en ze haar hoofd een beetje naar beneden buigt, is ze zacht en bijna kwetsbaar en heeft ze zo te zien troost nodig van iemand als Telemann.

Bovendien vind hij dat Nigella fascinerend struis is. Ze heeft bijvoorbeeld heupen. En borsten.