Anders de la Motte

Buzz

Uit het Zweeds vertaald door Clementine Luijten

Uitgeverij De Geus

breda 2013

Oorspronkelijke titel [buzz], verschenen bij Alfabeta Bokförlag ab, Stockholm

Oorspronkelijke tekst © Anders de la Motte 2011

Nederlandse vertaling © Clementine Luijten en De Geus bv,
Breda 2013

Omslagontwerp Rozemarijn Koopmans, naar het ontwerp van Niklas Lindblad, Mystical Garden Design

Omslagillustratie © www.123rf.com

isbn 978 90 445 2328 7

nur 331

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2013.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

EEN | Neverlands

Met twee snelle sprongen zat hij boven op haar.

Het lukte haar zelfs niet om te reageren voor hij haar van haar stoel sleurde. Haar rug tegen de muur, zijn hand in een snoeiharde wurggreep rond haar keel – zo hard dat haar tenen losraakten van het zachte tapijt.

Gerinkel van serviesgoed en verschrikte kreten van de overige gasten – maar daar had hij schijt aan. De lounge lag op de zesde verdieping en het zou minstens drie minuten duren voor het beveiligingspersoneel van het hotel ter plaatse was. Drie minuten waren meer dan genoeg om te kunnen doen wat hij moest doen.

Ze maakte keelgeluiden, probeerde koortsachtig zijn greep losser te maken maar hij kneep nog harder en voelde haar verzet wegebben. De kleur in haar zorgvuldig opgemaakte gezicht zakte binnen de kortste keren van hoogrood naar krijtwit en paste ineens perfect bij haar lichte outfit.

Blond businesswoman – my ass!

Alsof zo’n simpele vermomming hem om de tuin zou kunnen leiden.

Hij verslapte zijn greep net voldoende om een noodzakelijke dosis bloed naar haar hersenen te laten stromen, terwijl hij met zijn vrije hand naar een voorwerp op tafel tastte. Een onverwachte, halfslachtige trap in zijn kruis deed hem even wankelen, maar ze had een schoen verloren en zonder Jimmy Choo was de kick niet hard genoeg om hem zijn greep te laten verliezen. Hij kneep weer harder en drukte zijn gezicht dicht tegen het hare. De angst in haar ogen was merkwaardig bevredigend.

‘Hoe hebben jullie me verdomme gevonden?’ siste hij en hij dwong het mobieltje in haar gezichtsveld. Een zilverglanzend ding met een touchscreen van glas.

Plotseling kwam de telefoon tot leven. Instinctief hield hij het mobieltje een eindje van zich af en tot zijn verbazing ontdekte hij zijn eigen gezicht op het scherm. Een starende blik, uitpuilende ogen en roodbezwete kop. Er moest een camera in zitten want toen hij zijn hand omdraaide, kwam ook haar angstig bleke gezicht in beeld. Beauty and the fucking beast in podcast!

Volkomen gestoord!

Waar was-ie in jezusnaam mee bezig?!

Hij moest immers een superheld voorstellen, een redder van werelden – maar dit? Zich op een meid storten?! Was hij echt zo diep gezonken?

Weer keek hij haar aan, maar dit keer zorgde de angst in haar ogen ervoor dat hij zich alleen maar leeg voelde.

Hij was zichzelf niet.

Hij was niet …

‘Mr. Andersen?’

‘Hmm?!’ hp schrok op.

De kleine, geüniformeerde man stond naast zijn tafel, zijn zachte stem net luid genoeg om het slaapverwekkende geroezemoes in de lounge te overstemmen.

‘Het spijt me dat ik u moet storen, maar uw nieuwe kamer is gereed.’

De man overhandigde een papieren mapje met een sleutelkaart erin.

‘Kamer 931, Mr. Andersen, we hebben u een upgrade gegeven naar een juniorsuite. Uw bagage wordt voor u naar boven gebracht. Ik hoop dat uw verblijf verder naar wens zal zijn en onze welgemeende excuses voor het ongemak.’

De man boog licht en legde het mapje behoedzaam op tafel.

‘Zal ik u nog een keer koffie bijschenken, sir?’

‘Nee, bedankt’, mompelde hp en met rode ogen wierp hij een blik op het tafeltje aan het raam. Juist ja, de vrouw zat er nog en naast haar kopje lag dat zilveren rechthoekige ding, waardoor zijn fantasie op hol was geslagen.

Hij sloot zijn ogen weer, kneep boven in zijn neusrug en haalde een paar keer diep adem.

Afgezien van het feit dat de telefoon hem bekend voorkwam, was er verder toch niets wat erop wees dat ze hem hadden achterhaald?

Hij had tig valse paspoorten versleten, die stuk voor stuk op geen enkele manier met elkaar in verband konden worden gebracht. Bovendien was hij de nodige kilootjes aangekomen, had een poepbruine kleur van de zon en een lange, blonde hippiebaard die goed bij zijn nog langere haar stond. Al minstens een jaar had hij geen woord Zweeds gesproken, in elk geval niet meer nadat hij Thailand had verlaten. Kortom, het risico dat iemand hem zou kunnen identificeren was verrekte klein, om niet te zeggen nagenoeg nihil. Behalve hijzelf was er geen sterveling in de hele wereld die wist waar hij was.

En de conclusie, Sherlock?

Dat mobieltje was gewoon toeval. Bijna alle smartphones die op de markt waren leken op elkaar, de meeste werden ongetwijfeld in dezelfde Chinese sweatshops gemaakt. Bovendien was het niet bepaald de eerste keer dat hij dacht dat hij ontdekt was …

Hij was de tel kwijtgeraakt van alle keren dat hij in paniek door een achterdeur gevlucht was of zich langs een brandtrap naar beneden had gestort om te ontsnappen aan ingebeelde achtervolgers.

Ook al was het maanden geleden dat hij getript had, zijn aandachtsgeile hersens namen hem nog regelmatig te grazen. Serveerden hem midden op de dag spoken met vriendelijke groeten van die grauwe gasten van de afdeling ontwenningsverschijnselen.

Slaapgebrek maakte de zaak er al niet veel beter op.

Hij had zich net een comfortabeler kamer in weten te zeuren die verder bij de liften vandaan lag.

Maar hij wist nu al dat het niet zou helpen …

De vrouw van wie de telefoon was, maakte geen aanstalten het mobieltje op te pakken.

In plaats daarvan nipte ze rustig van haar koffie, keek uit over de zee en leek hp niet eens te hebben opgemerkt. Ze was best een stuk, veertig plus met blond haar in een kort, strak pagemodel. Colbertje, lange broek en lage pumps. Toen hij beter keek, zag hij dat ze een hiel uit het ongetwijfeld peperdure schoeisel had laten glijden en de schoen ogenschijnlijk onbewust met haar tenen boven haar gekruiste enkels heen en weer liet wiebelen.

Deze verstrooide beweging zorgde er op de een of andere manier voor dat hij een beetje kalmeerde.

Hij ademde diep in door zijn neus en liet de lucht langzaam tussen zijn lippen ontsnappen.

Zijn hele droomleven was bijna ongemerkt van gedaante veranderd.

Veertien maanden in ballingschap, djiezus, vier maanden langer dan hij in de bak had gezeten, maar in veel opzichten natuurlijk wel een stuk beter. Toch was het gevoel van rusteloosheid op dit moment, vreemd genoeg, ongeveer vergelijkbaar.

De nachten waren het ergst. Rieten hutjes, youth hostels, hotels op vliegvelden of platinum places zoals dit hier – het maakte weinig uit. Insomnia trok zich niets aan van de weefdichtheid van de lakens.

Aan het begin van zijn tournee had hij er steeds voor gezorgd dat hij gezelschap had. Giechelige backpackmeiden die hij oppikte bij diverse kampvuurparty’s en die de hele nacht konden feesten.

Na verloop van tijd, toen hij het niet meer trok met al die pillowtalk en zandstrand-troubadourversies van ‘oooh baby it’s a wild world’, had hij zich beperkt tot het aanbod in de hotelbar.

Maar inmiddels was het lang geleden dat hij enige vorm van menselijke nabijheid had gevoeld.

Zijn tanende geslachtsdrift vereiste niet veel meer dan dat hij zich stoned paniekerig aftrok bij een of andere geflipte adult movie. Gevolgd door een slappe, halflauwe roomservicehap terwijl hij op hoge snelheid de Thaise kopieën van blockbusters afspeelde, tot hij in een toestand verzeilde die ergens in de verte aan slaap deed denken. Een grijze mist waarin zijn fantasie op eigen houtje aan de slag ging en plekken onderzocht die hij het liefst wilde vergeten.

Het was duidelijk dat zijn droombestaan bezig was naar de don …

*

Shit!

Hoewel ze de automatische wapens al gezien had voordat de stoet halt hield, was de stank die Rebecca tegemoetkwam zo overweldigend dat ze de wapens heel even bijna vergat.

Het was een zoetige, misselijkmakende schokgolf van dicht op elkaar gepakte lichamen, afval, open riool en verrotting. Ze had het gisteren ook al geroken, toen ze de transportroute verkenden, maar het was vandaag aanzienlijk warmer en door de hitte leek de stank exponentieel te zijn toegenomen.

De menigte omcirkelde snel hun opstelplaats en honderden opgewonden mensen verdrongen zich rond het plastic lint dat was gespannen om ze op afstand te houden.

De soldaten wisselden nerveuze blikken met elkaar. Hun handen omklemden de geweerkolven terwijl ze onzeker heen en weer liepen in het rode gruis.

Er waren zes aanvalsgeweren en evenveel soldaten in slecht zittende camouflagepakken met zweetplekken en afgetrapte laarzen. Hun meerdere, een aanzienlijk beter geklede officier met een glanzende spiegelzonnebril, gebaarde gebiedend naar Rebecca dat ze moest uitladen. Zijn dienstwapen zat nog in de laag zittende beenholster op zijn rechterdij, waardoor het totaal op zeven kwam, hun eigen wapens niet meegerekend.

Hoe langer Rebecca talmde, hoe ongeduldiger de gebaren van de officier werden. Maar ze negeerde hem. Ze stond bij het geopende autoportier terwijl haar chauffeur Karolina Modin met draaiende motor afwachtte.

Ze hoorde de portieren van de volgauto dichtslaan en wierp vlug een blik over haar schouder. Göransson en Malmén kwamen haar kant op. Geen van beide mannen zei iets, maar onder hun zonnebril liet hun mimiek duidelijk zien wat ze van de situatie vonden.

De menigte werd steeds luidruchtiger en duwde steeds harder tegen de afzetting, waardoor de miezerige stokken waaraan het afzetband was bevestigd begonnen te wijken. Rebecca ving wat losse woorden in het Engels op.

Help us. No food, no doctor.

De soldaat die het dichtst bij haar stond, likte nerveus zijn lippen terwijl hij aan de veiligheidspal van zijn wapen friemelde.

Klik-klik.

Gezekerd-niet gezekerd.

Ongevaarlijk-gevaarlijk.

Een zweetdruppel rolde langs haar ruggengraat naar beneden.

Toen nog een.

‘Nou, waar wacht je op, Normén?’

De broodmagere ambassaderaad Gladh was blijkbaar aan de andere kant zelf uit de auto gestapt en dook nu achter haar op.

‘De pers wacht, tijd om het tempo een beetje op te voeren. We zijn al laat.’

Hij reikte naar de handgreep van het achterportier om de minister van Ontwikkelingssamenwerking eruit te laten, maar Rebecca was hem voor.

‘Raak de deur niet aan!’ siste ze terwijl ze haar rechterhandpalm tegen de zijruit legde.

De ambassaderaad had de handgreep van het portier nog steeds vast en zo stonden ze een paar seconden tegenover elkaar, terwijl ze woedende blikken uitwisselden. Toen liet Gladh los, rechtte zijn rug en frunnikte beledigd aan de knoop van zijn stropdas.

‘Hoelang was je van plan om ons hier in de hitte te laten staan, Normén?’ zeurde hij net iets te hard zodat de minister hem door de getinte autoruit heen kon horen.

‘Begrijp je niet dat die mensen hier alleen maar opgefokter raken hoe langer het duurt? Ze wachten op ons – op de minister, snap dat dan!’

Ja hoor, dat begreep ze maar al te goed, alleen klopte er iets niet met de hele situatie.

Toen ze gisteren de plek hadden verkend, konden ze helemaal doorrijden tot het kantoor van het vluchtelingenkamp waar de bijeenkomst zou worden gehouden. Maar vandaag was de weg ineens een flink stuk voor het einddoel afgesloten, hoewel ze verderop allemaal auto’s zag staan.

Dat de minister tweehonderd meter door de menigte moest lopen met zes nerveuze regeringssoldaten als escorte voelde niet echt als een goede oplossing.

En waarom zo weinig, trouwens?

Gisteren had het gekrioeld van soldaten, pantservoertuigen en er had zelfs een helikopter in de lucht gehangen. De vluchtelingen hadden zich vooral op de achtergrond gehouden in hun armzalige plastic tentjes en amper naar buiten gedurfd.

Maar vandaag was de situatie ineens het tegenovergestelde.

‘Come on, let’s go! All is good, all is good …’ riep de officier en hij gebaarde dat ze naar hem toe moesten komen terwijl enkele soldaten onhandige pogingen deden de meest opdringerige personen achter de afzetting te houden. Maar Rebecca aarzelde nog steeds. Het lawaai van de menigte werd steeds luider, en toch meende ze nog steeds het metalen geluid van de veiligheidspal te horen.

Als een secondewijzer die aftelde.

Klik …

Klik …

Klik …

Onbewust verplaatste ze haar rechterhand naar het pistool in haar riemholster.

‘We moeten gaan nu’, zeurde Gladh en ze bespeurde de plotselinge angst in zijn stem.

Göransson en Malmén wisselden blikken over het dak van de auto heen.

‘Hoe gaan we te werk, Normén?’

Haar plaatsvervangend groepschef, Malmén, had gelijk. Ze moest een besluit nemen.

Gevaarlijk?

Ongevaarlijk?

Neem een besluit, Normén!

Natuurlijk moest ze het portier openen en de minister laten uitstappen. Ze kon alleen het gevoel maar niet van zich afzetten dat er iets mis was – veel erger mis dan een woedende menigte, een afgesloten transportweg of een ambassaderaad die hoge nood had.

Het rubberen handvat van het pistool voelde kleverig in haar handpalm.

Klik …

Klik …

En opeens zag ze hem. Een man midden in de menigte rechts. Qua uiterlijk leek hij op al die schreeuwende mensen met een donkere huid. Lang wit hemd, donkere harembroek en een doek om zijn hoofd gewikkeld. Toch had hij iets waarin hij van ze verschilde.

Om te beginnen was hij rustig. Hij schreeuwde niet, dreigde niet met zijn vuisten of probeerde op een andere manier haar aandacht te trekken.

In plaats daarvan bewoog hij zich doelbewust naar voren, laveerde kalm tussen zijn getergde medestanders door en kwam steeds dichterbij.

De man hield iets in zijn hand en het duurde een paar seconden voor ze zag wat het was.

Een plastic tas, en naar de effen felgele kleur te oordelen had hij nog niet de kans gehad te verschieten en te verkreukelen zoals alles in het kamp.

Wat deed zoiets nieuws en schoons midden in al die overweldigende ellende?

Ze hield haar linkerhand boven haar ogen tegen de zon en probeerde haar blik te focussen. De tas gleed haar blikveld in en uit, ging schuil achter de vele benen om daarna meteen weer op te duiken. Knalgeel, glad en absoluut afwijkend.

Heel even meende ze op de bodem de schaduw van een donker voorwerp te zien.

En opeens nam ze een besluit!

‘Inladen’, brulde ze en ze wierp een snelle blik op haar twee collega’s om te checken of ze haar order hadden begrepen.

‘Inladen, nu meteen, we blazen het af!’ schreeuwde ze tegen Malmén, die haar door het gejoel van de menigte niet gehoord leek te hebben.

Eerst reageerde hij niet, maar toen knikte hij kort en gebaarde met zijn hand naar de bestuurder van de derde volgauto om achteruit te rijden en hun vrij baan te geven.

‘Wat doe je verdomme, Normén?!’ schreeuwde de ambassaderaad en hij greep haar rechterarm vast.

Ze schudde hem gewoon van zich af.

‘De auto in, Gladh, als je niet achter wilt blijven!’ siste ze terwijl ze haar chauffeur het sein gaf om de aftocht voor te bereiden.

Gladh bleef in haar oor brullen maar ze hoorde hem niet.

De man met de plastic tas was verdwenen maar ze wist zeker dat hij zich in de menigte bevond – dat hij zich nog steeds een weg naar hen toe baande.

De Landcruiser achter hen reed een paar meter achteruit en zonder haar blik van de menigte te halen bonkte ze op het dak als teken voor Modin om hetzelfde te doen.

Langzaam bewoog hun auto achterwaarts over de ongelijke ondergrond.

De passagiersdeur stond nog steeds wagenwijd open, in afwachting van haar actie om in de auto te springen.

Op hetzelfde moment dat de stoet aan de aftocht begon, ging het geluid van de menigte over in een woedend gebrul en plotseling begaf de zwakke afzetting het.

De dichtstbijzijnde soldaat slaagde er niet eens in zijn wapen te heffen voordat hij werd opgeslokt door de massa.

Binnen een paar seconden was hun auto omsingeld. Handen bonsden op de motorkap en voorruit – trokken aan haar kleren en probeerden haar weg te trekken uit het open portier.

Ze verstapte zich en in een moment van paniek viel ze bijna.

Haar hart pompte op volle toeren, ze vocht om los te komen maar de aanvallers kwamen van alle kanten.

Handen gleden over haar riem, naar het pistool onder haar muurvaste rechterhand. Ze plaatste met haar linkerhand een opwaartse stoot in een gezicht, zette haar knie in een kruis en gaf een achterwaartse kopstoot richting een stem die in haar oor brulde, maar de aanvallers waren met te veel, ze kon elk moment vallen en dan was alles voorbij.

Plotseling maakte de auto een zijwaartse beweging en de zware deur maaide precies genoeg aanvallers tegen de grond waardoor Rebecca haar rechterarm vrij kon maken om haar pistool te trekken.

De loop de lucht in, de trekker overhalen!

Het wapen schokte in haar hand – één keer, toen nog een paar keer en opeens sloeg het gebrul over van woede in angst en paniek. Opeens was ze los. De mensen het dichtst bij haar probeerden te vluchten en botsten tegen degenen die nog steeds naar voren drongen. Het geschreeuw mengde zich met het gebons van botsende lichamen. Ze hoorde een schot recht voor zich. Korte salvo’s, knetterend mitrailleurvuur, waarschijnlijk gericht tegen de menigte. Een kogel suisde slechts een paar decimeter van haar hoofd als een boze hommel voorbij, maar ze merkte het amper. Modin liet de motor loeien en spinnende banden deden enorme hoeveelheden gruis opstuiven waardoor het hele gezichtsveld van Rebecca algauw in een rode nevel veranderde.

De auto begon vaart te krijgen. Ze struikelde, maar het lukte haar op het laatste moment het wild zwaaiende portier te pakken te krijgen. Haar vingers lagen nog op de trekker, de loop wees omhoog.

De man kwam recht uit de stofwolk. Midden voor de motorkap, misschien een meter of zes, acht verderop. Hij sprong lenig over liggende lichamen en zigzagde tussen vluchtende mensen door naar hun auto. Zijn ene hand halverwege de plastic tas. Het voorwerp was nu duidelijk zichtbaar.

Rebecca liet haar pistoolarm zakken, probeerde op zijn benen te richten maar het was onmogelijk het wapen stil te houden. De auto maakte snelheid, liet nog meer rode stof opstuiven en reed toen frontaal in op de volgauto die achter hen had gereden. Door de onverwachte stop kreeg Rebecca het portier tegen haar kin en weer viel ze bijna. Heel even zag ze alleen maar sterretjes en rode stof.

Toen haar zicht beter werd, was de revolver recht op haar gericht.

*

Ze bereed hem als een rodeohengst.

Haar perfecte siliconenborsten wipten in de maat op en neer terwijl ze enthousiast haar geschoren kut tegen zijn schaambeen wreef. Haar ene hand op het hoofdeinde van het bed, de andere in een vaste greep om zijn lange haar, zo stevig dat hij het voelde knappen in de haarwortels toen ze hem naar zich toe trok. Haar stilettohakken maakten diepe, pijnlijke sporen aan de buitenkant van zijn bovenbenen.

Maar dat kon hem allemaal niks schelen want de businesslady was net bezig hem de rijtoer van zijn leven te bezorgen.

Hij was bepaald geen onervaren bedpiloot – integendeel! Hij had zichzelf eigenlijk altijd gezien als een soort topgun op dat terrein.

Maar allemachtig, wat kon zij neuken!

De Gonzo van het jaar op de Adult Awards met een dubbele nominatie voor female performer of the year. De ervaring was zo overweldigend dat hij zich er af en toe aan moest herinneren om adem te halen.

Het begon te schokken in zijn liezen – de spanning plantte zich voort door zijn hele lichaam terwijl hij tevergeefs probeerde aan iets minder opwindends te denken. Maar dat was onmogelijk.

‘I’m coming’, murmelde hij als waarschuwing, maar ze maakte geen aanstalten om van hem af te gaan. In plaats daarvan liet ze het hoofdeinde los, verplaatste haar hand naar achteren, naar zijn kruis en op het moment dat hij bijna kwam boorde ze haar nagels in zijn zak. Hij ging dood!! Het orgasme was zo heftig dat hij als een brug overeind kwam en te oordelen naar haar geschreeuw benutte ze zijn beweging in haar eigen voordeel.

Het kostte hem minuten om weer bij zijn positieven te komen en ondertussen rolde ze van hem af en stak een sigaret op.

‘Isn’t this a non-smoking room?’ was het eerste wat hij wist uit te brengen toen hij zijn spraakvermogen terughad.

‘Who are you – the smoking police?’ grijnsde ze en ze blies een lange rookpilaar naar het plafond.

‘H-hoe … heet je?’ stotterde hij bij gebrek aan een betere repliek.

‘Anna – Anna Argos.’

Ze doofde de sigaret in een glas op het nachtkastje en gleed een eindje richting het voeteneind.

‘Eh … leuk om kennis te maken, Anna.’

Maar ze antwoordde niet. Haar mond werd volledig in beslag genomen door het weer tot leven wekken van de doden.

*

Het wapen wees recht op haar, toch kon Rebecca zich niet verroeren.

Ze hing met haar armen over het portier terwijl haar voeten over de voorbijrazende grond sleepten. Het pistool hield ze nog steeds in haar rechterhand, maar aangezien haar hele lichaamsgewicht nu op haar onderarmen rustte, kon ze het slechts een paar centimeter optillen. Ze probeerde steun voor haar voeten te vinden, haar gewicht te verdelen en haar pistoolarm vrij te krijgen.

Maar de rennende man had zijn wapen geheven en ze besefte dat het haar niet ging lukken. Het stof spoot weg onder de banden, wervelde om haar heen en versmalde het zicht tot een rode tunnel, tot ze alleen nog maar het uiteinde van de glanzende loop zag. Ze wachtte op het schot.

Maar dat kwam niet.

De auto zwenkte plotseling scherp naar rechts en de kracht van de draai was zo sterk dat ze half de auto in werd geslingerd. Ze kreeg de stoel te pakken, zette zich met één been schrap tegen de deurpost en trok zichzelf naar binnen. De auto bleef overhellen en het portier sloeg achter haar dicht en ineens waren ze honderdtachtig graden gedraaid en reden terug over de weg waarlangs ze zojuist gekomen waren.

Het stof van de wielen van de Landcruiser spoelde over hen heen en Modin moest de ruitenwissers aanzetten om iets te kunnen zien.

Rebecca ging achterstevoren zitten om te kijken of ze de revolverman door de achterruit kon zien. Ze zette zich schrap tussen de stoelen met haar wapen in de aanslag. Haar blik gefixeerd langs de loop, haar vinger aan de trekker …

Maar achter hen was alleen een rode wervelende stofwolk die de hele wereld opslokte.

Het vluchtelingenkamp, de menigte, de revolverman – alles was gewoon verdwenen. Binnen enkele seconden leek het wel alsof dat alles nooit had bestaan …

Modin schreeuwde iets, in de verte hoorde ze de radio kraken, maar haar hart bonsde zo hard tegen haar trommelvliezen dat ze de woorden niet verstond.

Alles om haar heen leek in slowmotion te gaan. Het minste geringste detail kwam bij haar binnen: de geur van de leren bekleding, de in elkaar gedoken figuren op de achterbank, de schokkerige bewegingen van Modin die uit alle macht probeerde om de wagen op de weg te houden.

Rebecca’s handen omklemden de kolf van het pistool zo hard dat haar vingers begonnen te steken.

Het zand bleef opdwarrelen in de zuiging achter de auto, vormde lange hypnotiserende spiralen waar haar blik naartoe werd gezogen, wegkijken was onmogelijk.

Toen raakte Modin waarschijnlijk een hobbel.

De auto schommelde en heel even leek het alsof ze vlogen, vrijelijk zweefden, als in een droom.

Enkele milliseconden van gewichtloosheid – toen knalde de auto tegen de grond. Rebecca stootte tegen de rugleuning van de stoel, het droomgevoel week en ze werd teruggeslingerd in de werkelijkheid.

‘Beantwoord de radio!’ schreeuwde Modin en op hetzelfde moment ontdekte Rebecca dat haar oortje los was geschoten en over haar rechterschouder hing. Ze stak het snel terug in haar oor, liet haar wapen zakken en leunde achterover in de voorstoel.

‘Is iedereen oké, Normén, over?’

Malméns stem klonk bezorgd.

Weer draaide Rebecca haar bovenlichaam om en keek naar haar passagiers.

De minister en Gladh lagen ieder in elkaar gedoken in een hoek van de achterbank.

‘Zijn jullie oké daar achterin?’

Geen antwoord, maar twee lijkbleke gezichten keken langzaam naar haar op.

‘Alles in orde, Ann-Christin?’

Rebecca boog zich schuin naar achteren en raakte de knie van de minister aan, wat voldoende was om een glazig knikje als antwoord te krijgen.

‘De minister is oké, we keren terug naar de villa’, zei ze zo beheerst mogelijk in de microfoon, maar de radio leek de trilling in haar stem alleen maar te versterken.

‘Begrepen’, antwoordde Malmén kort.

Rebecca ontdekte ineens dat ze haar pistool nog in haar rechterhand hield.

Ze ontspande het wapen, stak het in de holster en deed daarna langzaam de veiligheidsgordel om.

Haar hartslag begon te zakken, de adrenalinekick ebde langzaam weg en in plaats daarvan voelde ze een lichte misselijkheid opkomen.

‘Dat was op het nippertje …’

Modin knikte instemmend, zonder haar ogen van de weg te halen.

‘Ik dacht even dat ik er geweest was, ’k snap niet waarom hij niet schoot.’

Modin wierp haar een snelle blik van opzij toe.

‘Hij kreeg waarschijnlijk niet de kans zijn geweer te heffen voordat ze hem overmeesterden.’

Het duurde even voordat Rebecca het doorkreeg.

‘Nee nee, niet de soldaat – de revolverman natuurlijk.’

‘Wie?’ Modin wierp haar een vragende blik toe.

Voordat ze kon antwoorden boog Gladh zich naar haar linkeroor.

‘Waar ben je in jezusnaam mee bezig, Normén?!’ siste hij.

TWEE | Flashback

‘Hallo?’

‘Goedenavond, m’n beste, want het is zeker al avond bij jullie …? Bel ik ongelegen?’

‘Nee, nee, helemaal niet, ik verwachtte al dat u contact zou opnemen. Ik ben op mijn post – is alles … gereed?’

‘Alles is gereed.’

‘En hoe is het met …?’

‘Zoals ik al zei – alles paraat. De vraag is alleen of u dat bent? De opdracht is gevaarlijk, dus ik begrijp het als u aarzelt … Maar feit is dat we het niet redden zonder uw hulp.’

‘Ik ben bereid – geen probleem!’

‘Uitstekend!’

‘Wanneer beginnen we?’

‘Gauw, m’n beste – heel gauw …’

*

‘Darfur?’

‘Mmm …’

‘Voor hoelang?’

‘Krap een week om te verkennen, vier dagen met de minister en een paar dagen om af te ronden. Zo’n week of twee in totaal, schat ik, hangt er een beetje van af of ik met het regeringstoestel mee terug kan of dat ik een lijnvlucht moet nemen.’

Hij knikte en keek in de opengeslagen ochtendkrant die voor hem lag.

‘Het is mijn werk, Micke, dat weet je.’

‘Ja ja’, pruttelde hij zonder op te kijken. ‘Maar dat betekent nog niet dat ik hoef te juichen elke keer dat je naar een levensgevaarlijke plek vertrekt, vooral niet als er alternatieven zijn. Wat wordt het volgende keer, Bagdad?’

Eerder Kabul, liet ze zich bijna ontvallen maar ze wist zich te beheersen. Die kleine verrassing wilde ze bewaren tot ze zeker wist dat háár team zou worden uitgezonden.

‘Micke?’ Ze wachtte tot hij opkeek. ‘Ik kan heel goed voor mezelf zorgen en daar komt bij dat ik van mijn werk hou. Van baan veranderen hebben we besproken en is een gepasseerd station, dus wat dacht je van een beetje support in plaats van een zuur gezicht?’

Ze hield zijn blik een paar seconden vast en zoals gebruikelijk sloeg hij zijn ogen neer.

‘Tuurlijk, sorry, het was niet mijn bedoeling als een zeurend oud wijf te klinken …’

Hij vouwde de krant dicht en legde zijn hand op de hare.

‘Het spijt me, Becca, uiteraard moet je gaan, oké? Het laatste waar je behoefte aan hebt is gezeik van het thuisfront vlak voor zo’n reis. Ik heb wat moeite met slapen, drukte op het werk, je weet wel …’

Hij keek haar aan met zijn trouwe hondenogen en ze glimlachte plichtmatig.

‘Oké,’ mompelde ze, ‘geen probleem.’

Zijn ommezwaai had haar blij moeten maken, maar ze voelde zich vooral teleurgesteld.

Micke was een fantastische jongen die nooit ruzie zocht en die altijd toegaf als ze van mening verschilden. Prima baan, goede algemene ontwikkeling, humor en zo … Echt een droomprins, vooral als je hem vergeleek met haar eerdere ervaringen.

Toch voelde ze even spijt dat ze hem niet meteen met de reis naar Afghanistan om de oren had geslagen nu de gelegenheid zich voordeed. Een beetje olie op het vuur, alleen maar om te kijken wat er gebeurde. Maar zulke dingen deden brave meisjes niet …

Bovendien zou het toch nergens toe leiden.

Misschien was hij een minuut langer chagrijnig gebleven, maar het eindresultaat was altijd hetzelfde.

Een droevige hondenblik en ‘sorry, Becca’.

Om de een of andere reden kreeg ze daar steeds meer de kriebels van en om bij hetzelfde bedrijf als Micke te gaan werken – ook al betaalden ze bijna het dubbele – was iets wat haar absoluut niet trok.

Soms verlangde ze terug naar de tijd dat ze elkaar alleen zagen voor een beetje vrijblijvende seks. Toen was hij leuker geweest, spannender op een bepaalde manier …

Ze griste een stuk krant naar zich toe en begon verstrooid te bladeren. Na een paar seconden deed hij hetzelfde en was ze alleen met haar gedachten.

Ze had alles wat ze zich kon wensen – en toch was ze niet tevreden.

Wat was er toch mis met haar?

*

Er hadden twee miljoen dollar en wat grijpstuivers op de rekening van het Spel gestaan op het moment dat hij die leegroofde.

Weliswaar iets minder dan waar hij aanvankelijk van was uitgegaan, maar voldoende om riant van te kunnen leven.

Een deel van de poen was naar de banken gegaan die hem hadden geholpen de sporen te wissen, en een deel naar de advocaat die thuis de boel geregeld had. De lening op hp’s appartement had afbetaald, een fonds had ingesteld voor de lopende kosten en een ander fonds dat een aardig sommetje had uitgekeerd voor geleden materiële en immateriële schade aan die arme smeris die bij het viaduct Lindhagensplan half om zeep was gebracht door hp. Het nieuw opgerichte Politiefonds Bijzondere Gevallen had inspecteur Hans Kruse een belastingvrij stipendium uitgekeerd van een miljoen kronen voor getoonde dapperheid en om dezelfde reden een bedrag aan collega Rebecca Normén dat bijna tot op de cent overeenkwam met haar hypotheek bij de Handelsbank.

Dankzij de advocaat waren alle papieren honderd procent koosjer en daarom hadden de ontvangers dan ook niet geprotesteerd tegen de royale bedragen. Bovendien wist hij dat zijn oude maat Gustav ‘de Sik’ Boch en Faroek ‘Mange’ Al-Hassan ieder een dikke envelop in de brievenbus hadden gekregen waarvan de inhoud de kosten meer dan dekte van de twee in de prak gereden brommers en een computerwinkel met rookschade.

Na al die uitgaven en met aftrek van zijn kosten van levensonderhoud had hij nu nog ruim de helft van de buit over.

Een dikke miljoen dollar, zo verrekte goed weggezet dat alleen hij erbij kon. Niet slecht …

*

Vier personen in haar team – drie mannen en een vrouw.

Eigenlijk zouden het er meer moeten zijn maar in de huidige situatie bleef de beschikbaarheid van persoonsbeveiligers ver achter bij de vraag.

Maar hoe dan ook …

Vier goed opgeleide, ervaren persoonsbeveiligers die lang hadden samengewerkt en de procedures op hun duimpje kenden. Ook al kenden ze elkaar allemaal, een nieuwe chef bracht bijna altijd een bepaalde mate van onzekerheid met zich mee. De meeste mensen waren niet blij met veranderingen, wat ze ook beweerden als je ze ernaar vroeg. Het probleem met haar groep was dat ze maandenlang geen leidinggevende hadden gehad en dat David Malmén verwacht had de nieuwe baas te worden.

De drie anderen luisterden naar hem en zouden moeite hebben om de nieuwe situatie te accepteren als hij dat niet deed. Groepen met informele leiders functioneerden op de lange duur niet. Dat had ze van dichtbij meegemaakt, eerst als aspirant-agent en ook later tijdens haar loopbaan.

Het zou zowel fingerspitzengefühl als doortastendheid vergen, wilde ze slagen. Voor fouten was in principe geen ruimte.

De vlucht was vermoeiend geweest, drie keer overstappen voordat ze eindelijk in Khartoem waren.

Een paar hotelovernachtingen en heel veel besprekingen om allerlei formaliteiten te regelen.

De Soedanese overheid wilde alles inspecteren: hun wapens, communicatie-uitrusting en kogelvrije vesten. Bovendien moesten alle papieren gecontroleerd, gestempeld, nogmaals gecontroleerd en weer gestempeld worden voordat ze hun voertuigen kregen en eindelijk op pad konden.

Hoe zuidelijker ze kwamen, hoe schraler het landschap werd. De droge rode aarde spreidde zich rondom hen uit, wervelde op onder hun voertuigen en zocht zich door alle kieren een weg naar binnen, waardoor hun kleding en uitrusting bedekt werden met een glanzend roze, krokant vliesje.

Hoewel het de winterperiode was, was de hitte soms vrijwel ondraaglijk. Karolina Modin reed, Rebecca zelf zat op de plaats van de chef, naast de chauffeur.

Bengt Esbjörnson bestuurde de grote volgauto achter hen met de tolk.

De collega’s Malmén en Göransson zouden een paar dagen later met de minister meekomen in het regeringsvliegtuig; in de tussentijd kon Rebecca samen met de andere twee de plekken verkennen die ze zouden bezoeken.

Er stak een visie achter haar planning. Peter Göransson en Rebecca kenden elkaar van de opleiding en hadden vroeger geregeld samengewerkt, dus met hem voelde ze zich op haar gemak.

Malmén en Esbjörnson waren close en door hen op te delen, en hopelijk ook tijd te krijgen voor een praatje met Modin, zou ze de kans krijgen de nieuwe groepshiërarchie bij te vijlen. Maar ze moest toegeven dat haar plannen tot op heden maar matig waren geslaagd …

Haar besluit om Malmén aan te houden als plaatsvervangend groepschef was niet met het door haar verwachte gejuich ontvangen. Niet zo vreemd eigenlijk. Maar ze had weinig keus gehad.

En tijdens de reis naar Soedan was het al niet veel beter gegaan.

Esbjörnson was een stugge Norrlander die niet meer praatte dan nodig was en Karolina Modin was nogal op zichzelf zonder echt onaardig of bepaald vriendelijk te zijn.

Eigenlijk had de groep zich in Zweden eerst moeten inwerken voordat ze werden uitgezonden op zo’n riskante missie als deze, maar daar had haar baas geen oren naar gehad.

‘Jij wilde groepschef worden, Normén, dus nu is het een kwestie van tanden op elkaar en de situatie voor lief nemen. Jouw team heeft de minste overuren en eerlijk gezegd heb ik geen middelen of zin om iemand anders te sturen’, had commissaris Runeberg haar afgekapt en hij had haar aangekeken met een blik waardoor ze zich een zeurderig schoolkind voelde.

In Khartoem hadden ze ambassaderaad Gladh, zijn assistent en de tolk opgepikt. Binnen enkele seconden had ze de hooghartige man ingeschat en helaas werden haar vermoedens meteen bevestigd. Gladh was een opgeblazen statusmannetje dat haar en haar team als simpele chauffeurs behandelde. Dit fossiel moest al bij Buitenlandse Zaken zijn aangesteld nog voordat Rebecca was geboren. Ze zag hem nooit in iets anders dan een krijtstreeppak met stropdas en een pochet in zijn borstzak. De kleding deed hem er zo mogelijk nog langer en magerder uitzien dan hij al was, bijna als een karikatuur van zichzelf, en de weinige keren dat hij zich ertoe verlaagde tegen hen te praten maakte zijn bekakte, brouwende Zuid-Zweedse tongval dat iedereen moeite had zijn lachen in te houden.

Tijdens de autorit zat Gladh vooral aan de telefoon te mekkeren tegen zijn collega’s van het ministerie. Dat zijn staf alle veiligheidsvoorzieningen met de Soedanese regering had kunnen regelen in plaats van onervaren Zweedse agenten in te vliegen die het land noch de cultuur kenden. Bovendien bleek Gladh een neefje bij de politie te hebben en zodoende ‘het een en ander over het korps’ te weten, wat naar zijn toon en gezichtsuitdrukking te oordelen niet al te positief was.

Het enige lichtpuntje tijdens de reis was dat Karolina Modin haar mening over de ambassaderaad leek te delen, waardoor ze tijdens de autorit ironische blikken konden uitwisselen zodra hij zijn mond opendeed.

Helaas was Gladh niet zo dom dat hij hun mimiek niet begreep en tegen het einde van de rit lag de stemming in de auto rond het vriespunt.

De assistent van Gladh, Håkan Berglund, was daarentegen een geschikte vent van haar eigen leeftijd die enkele pogingen deed om de ergste opmerkingen van zijn baas glad te strijken.

‘Sixten is van de oude stempel’, zei hij verontschuldigend tijdens hun eerste borrel na het werk. ‘Het is geen slechte kerel en ik heb veel geleerd door met hem te werken.’

Rebecca haalde haar schouders op.

‘Van mij mag hij zijn zoals hij is, als jij hem maar uitlegt dat ík bepaal waar de minister gaat en staat en niet het BuZa-protocol, oké?’

Berglund antwoordde door zijn glas te heffen.

‘Begrepen, inspecteur. Heb ik je trouwens al verteld dat ik over een paar weken terugverhuis naar Stockholm …’ glimlachte hij vriendelijk en min of meer op hetzelfde moment dat ze bedacht dat zijn glimlach haar beviel, realiseerde ze zich dat ze vergeten was om naar huis te bellen.

*

Zijn vlucht was verrekte goed begonnen.

De eerste stop was het appartementenhotel in Thailand van zijn oude maat Jesus geweest, waar hij lekker had zitten freewheelen onder de palmbomen. Zuigend op de heerlijke herinneringen aan hoe hij het Spel had belazerd en er met hun poen vandoor was gegaan.

Maar al na een maand of zo had hij de kriebels gekregen.

Chillen in een hangmat bij het geruis van de golven klonk echt relaxt als je erover praatte – maar om dat nu de rest van je leven te doen?

No fucking way!

Net als Caine in Kung Fu was hij niet het type om zijn reet vast te laten roesten.

Dus huurde hij een scheurijzer om een paar weken te easyriden, tot hij de uitlaatgassen, zijn blikken reet en de insecten tussen zijn tanden zat werd.

Daarna had hij de Filippijnen, Singapore en Bali afgewerkt en zich vervolgens Down Under gewaagd.

Zijn dagen gevuld met toeristenavonturen: krokodillensafari’s, bungeejumping en haaienduiken.

Maar purchased experiences didn’t count – vooral niet na alles wat hij had meegemaakt, dus na een paar maanden begon hij de toeristenavonturen zat te worden, kwam de rusteloosheid weer opzetten en besloot hij om verder te trekken.

Hij had overwogen om door te reizen in oostelijke richting, misschien wel helemaal naar de States, maar hij was bang dat zijn valse identiteit de toets van Immigrations niet zou doorstaan.

Een paspoort was één ding, maar vingerafdrukken waren lastiger te vervalsen en de SpelLeider had de zijne vast in alle denkbare databases gezet.

Het idee aan te moeten zitten als prisonbitch in Alabama State was afschrikwekkend genoeg om zijn droom van de US of A in de ijskast te zetten.

Bovendien begon al het rondsjouwen hem op de zenuwen te werken.

De rusteloosheid in hem groeide exponentieel, net als de slapeloosheid.

Al dan niet bewust was hij langzaam in noordelijke richting getrokken. Had een stop in India gemaakt, zich een paar weken suf geblowd op de playa in Goa, tot hij uiteindelijk hier was beland – in fucking Neverland.

Dubai is verrie kul, you will luv it, maai frend – mais bien sûr!

Note to self: nooit meer ingaan op reistips van Franse snobjes met een zwarte AmEx-creditcard, hoeveel wiet ze je ook aanbieden …

Hij was meer dan verzadigd na de overdosis toeristentroep op het oostelijke halfrond en dit hele nepland was ongeveer net zo echt als de naam in zijn laatste paspoort.

Een façade, alleen maar zielloze buitenkant zonder enig contact met hun eigen geschiedenis – en trouwens ook niet met hun eigen werkelijkheid …

Zijn nieuwe speelkameraadje Vincent had beloofd hem hier te ontmoeten, maar tot op heden had hij niets van zich laten horen. Vermoedelijk waren de Fransman en zijn posse blijven hangen in de nevelen op het strand van Goa, terwijl hp op dit kunstmatige eiland verdomme als een soort luxe wegwerpartikel zat te smachten. Het enige wat eraan ontbrak was een nepvriend.

Zou Armani ook volleyballen maken …?

Shit, deze hele place kon het makkelijk twaalf rondes tegen Vegas volhouden als het ging om de zwaargewichttitel in smakeloosheid.

Een paar dagen geleden had hij een roodverbrand gezinnetje – mama, papa en 2,1 kind – een paar tafeltjes verderop Zweeds horen praten en ineens had hij bijna zitten sjimpen boven zijn ontbijtje. Het had een paar minuten geduurd voor hij echt begreep waarom.

Hij had goddomme heimwee!

Naar Zweden, Stockholm, voetbalclub Hammarby if, zijn zus, Mange, de Sik, kerstzang op Skansen, Ropsten acht wagons en you fucking name it!

Maar misschien nog wel het meest van alles: naar zichzelf.

Want ook al had hij bijna alles wat het klootjesvolk zich kon wensen – geld, vrijheid en minimale verantwoordelijkheid – zuur genoeg verlangde hij naar dat wat onmogelijk was. Weer hp worden – correction, de nieuwe en verbeterde HP – in zijn eigen kleine vijver.

De gedachte dat hij voor eeuwig was gedoemd om als een slaapwandelaar rond te reizen tussen alle toeristenhotels in Azië tot hij niet meer wist hoe hij heette, maakte hem pas echt depri.

Zelfs de Kung Fu-legende himself had het vagebondleven uiteindelijk niet aangekund en was geëindigd als washed up dragqueen in een hotelkast met het koord van een luxaflex als afscheidsstropdas om zijn nek.

And who could blame him?

Hij had iets nodig, kon niet schelen wat, dat hem herinnerde aan wie hij eigenlijk was en waardoor hij zich verdomme weer een beetje levend ging voelen.

*

Het regeringsvliegtuig landde exact volgens het tijdschema op het kleine vliegveld in El Fasher en de beide straalmotoren zweepten wolken stof in de richting van de wachtende auto’s.

Behalve hun eigen groep was ook de lokale chef van de vn aanwezig en Rebecca had enkele woorden met diens veiligheidspersoneel kunnen wisselen.

De deur van het toestel ging open en Malmén keek naar buiten. Rebecca gaf hem het alles-veilig-teken en hij knikte als antwoord.

De minister van Ontwikkelingssamenwerking glimlachte met een blik van herkenning naar Rebecca toen ze de vliegtuigtrap afliep.

‘Welkom in …’ groette Rebecca, maar Gladh had zich al tussen hen in gedrongen.

‘Welkom in Afrika, minister, ik hoop dat u een goede reis heeft gehad? Mag ik aan u voorstellen, de lokale chef van de vn, Mr. Moon en zijn adjunct, Mrs. Awaga. De eerste stop is zoals de minister weet vluchtelingenkamp Dali, waar we de Soedanese minister van Binnenlandse Zaken en de gouverneur van Darfur zullen ontmoeten. Vervolgens gaan we naar het kindertehuis in Kaguro …’

Rebecca deed een paar passen opzij en hield het portier voor de minister open die gehoorzaam instapte. Gladh liep om de auto heen en wachtte, maar Rebecca negeerde hem. De minister was haar Te Beveiligen Persoon, kortweg tbp, en Gladh moest zichzelf maar zien te redden. Een autoportier openen kon die ouwe sok vast en zeker zelf.

Een paar minuten later waren ze klaar voor vertrek. De minister en Gladh zaten samen met Karolina Modin en Rebecca zelf in de auto achter het eerste militaire voertuig. Esbjörnson, Malmén en Göransson vlak achter hen in de Landcruiser en de rest van het gezelschap in een derde auto die door een lokale chauffeur werd bestuurd. Daarachter drie auto’s van de vn en als laatste nog een voertuig van het Soedanese leger. Alles geheel volgens plan.

Haar telefoon piepte.

Ze waren halverwege het vluchtelingenkamp, uitsluitend woestijnsavanne aan weerszijden van de hobbelige onverharde wegen, dus het leek haar geen enkel probleem even haar inbox te checken. Nogal onwaarschijnlijk trouwens dat er zelfs hier in the middle of nowhere dekking was – maar Afrika was blijkbaar de nieuwe goudmijn van telefoonproviders.

Zorg goed voor jezelf Becca – zie ik je als je weer thuis bent?

Ze glimlachte en draaide toen haar hoofd om. Op de achterbank waren de minister en Gladh in een discussie verwikkeld die ze minuten geleden al opgehouden was te volgen.

Door de achterruit waren de volgauto’s en de donkere silhouetten van hun passagiers vaag zichtbaar. Op deze afstand was het onmogelijk uit te maken wie wie was.

We zien wel …

schreef ze en op het moment dat ze op verzenden drukte, merkte ze dat Modin heimelijk naar haar keek.

‘Thuisfront’, zei ze kort en ze kreeg wat gemompel als antwoord.

Ze checkte de tijd.

‘Nog tien minuten’, zei ze in de radiomicrofoon om haar pols. De dubbele klik in haar oortje was het teken dat Malmén haar gehoord had en verder niets had toe te voegen.

Mooi!

Maar in feite had ze zijn toestemming niet nodig. Ze moest eraan zien te wennen dat dit nu haar team was, haar vier plus één.

De mensenmenigte was al van verre te zien.

Het militaire voertuig voor hen was opzijgegaan en gebaarde dat ze door moesten rijden, maar het verschil met gisteren was dat het laatste stuk naar de bebouwing toe was afgesloten.

‘We lijken niet verder te kunnen’, zei ze en Karolina Modin knikte.

‘Gewijzigde plannen’, zei ze in de microfoon op haar pols. ‘De weg is geblokkeerd, dus we moeten het laatste stukje lopen. Esbjörnson en Modin, jullie blijven tot nader order bij de auto’s, begrepen, over?’

‘Denk je niet dat we allemaal nodig zijn? Het ziet er niet echt rustig uit daar, over.’

De radiostem van Malmén klonk kortaf en hees en ze merkte dat Modin bijna ongemerkt haar hoofd hief om haar antwoord af te wachten.

Rebecca haalde diep adem.

Vier plus één of vier tegen één? Alles hing van haar antwoord af.

Malmén was een ervaren persoonsbeveiliger en had ongetwijfeld een punt, maar als ze nu toegaf stond het voor eens en altijd vast wie er daadwerkelijk de baas was.

Aan de andere kant, als ze hem al te hard afkneep zou het lijken alsof ze zich bedreigd voelde en niet bereid was überhaupt naar zijn opvattingen te luisteren, hoe zinvol die ook waren. Een dergelijk leiderschap was niet alleen slecht, maar kon zelfs de veiligheid van de groep op het spel zetten.

Rebecca bracht haar linkerhand naar haar mond, haalde diep adem en drukte de zendknop in.

‘Begrijp wat je bedoelt, Malmén, maar op dit moment kies ik ervoor dat we ons klaarhouden om te bewegen. Esbjörnson en Modin, jullie blijven tot nader order hier. Ik maak een nieuwe inschatting voor we uitladen, over en uit.’

Die drie laatste woorden maakten doeltreffend een einde aan het gesprek. Rebecca gluurde naar Modin, maar die verroerde geen vin en keek stoïcijns voor zich uit.

Ze reden naar de plek waar gekeerd kon worden en Rebecca opende het portier.

De eerste ronde leek in haar voordeel beslist, maar ergens had ze het gevoel dat het spel nog maar net begonnen was.