Renate van der Zee

Bitter avontuur

Drie vrouwen in het verborgen Nederland

Uitgeverij De Geus

breda 2012

© Renate van der Zee, 2012

Omslagontwerp Berry van Gerwen

Omslagillustratie © Allan Jenkins/Trevillion Images

isbn 978 90 445 2331 7

nur 320

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2012.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

Narindra

De vrouwenstem aan de andere kant van de lijn klinkt warm en kalm.

‘We willen graag dat je zo snel mogelijk komt.’

Ik zeg dat het geen probleem is, dat ik elk moment kan komen. Dat ik kan komen wanneer ze maar willen.

‘Wij regelen alles. Maak je geen zorgen over je ticket en je papieren, dat komt allemaal in orde. Je zult deel uitmaken van de familie.’

Ik zeg dat ik blij ben, dat ik graag wil komen.

De stem zegt: ‘Je zult als een oudere zus voor onze kinderen zijn, zo moet je het zien. Je krijgt kost en inwoning en daarbovenop nog een vast maandelijks bedrag. Je kunt ook studeren als je dat wilt. Je kunt Nederlands leren, of Engels. Dat betalen wij dan voor je. Ik bel je binnenkort om alles door te nemen.’

Als ik de verbinding verbreek, klopt mijn hart in mijn keel.

Ik zing zachtjes terwijl ik me een weg baan door de straten van Analakely. Er is geen enkele reden om te zingen als je je een weg baant door Analakely: het centrum van Antananarivo is vuil, lawaaierig, benauwd en er lopen je voortdurend mensen voor de voeten zodat je niet opschiet. Altijd botsen voorbijgangers tegen je op die nooit hun excuses aanbieden. Overal zitten straathandelaren langs de kant van de weg, ze stallen hun spullen gewoon uit op de grond: je moet goed uitkijken dat je niet op hun koopwaar stapt, anders kun je ruzie krijgen. Je moet ook goed uitkijken dat niemand een hand in je tas steekt.

Over de wijk hangt de zware walm van uitlaatgassen van oude auto’s. Rondslingerend afval verspreidt een weeïge stank en zo nu en dan blaast de wind je de zure lucht van urine in het gezicht. De straten zijn altijd stoffig. Het is de droge, rode aarde van Madagaskar die, meegevoerd door de wind, op alles neerdaalt – op de huizen met hun puntige pannendaken, de marktkramen met tweedehandskleding, de Chinese winkels, de kerktorens, de groentetuinen, zelfs op de mensen – en alles een rood waas geeft. Het is onmogelijk je schoon te voelen als je in Analakely woont. Al ben je maar even buiten, altijd nestelt zich rood stof in je haar en in de plooien van je huid. In de regentijd verandert de wijk in een grote, rode modderpoel.

Om mee te kunnen reizen in de volle bus moet ik me door een drom mensen heen vechten. Een man duwt me ruw opzij en als ik terugduw, draait hij zich om en kijkt me aan met een harde blik. Niemand is beleefd in de straten van Analakely, maar mij raakt dat niet. Vandaag niet, in elk geval.

Ik kom thuis en mijn zus kijkt op van haar boek. Ze trekt een wenkbrauw op als ze de uitdrukking op mijn gezicht ziet.

Ik zeg: ‘Ik ga op reis.’

Er moet een moment zijn geweest waarop ik voor het eerst de kringen onder de ogen van mijn moeder zag. Waarop ik haar voor het eerst hoorde zuchten als ze zich aan de tafel zette waar ze ’s nachts bij het licht van een kaars die ze met een paar druppels kaarsvet op een leeg melkblikje bevestigde, de tafellakens borduurde die ze overdag verkocht op de Marché Pochard.

Daar leefden we van, sinds mijn vader dood was, van de tafellakens die mijn moeder ’s nachts borduurde, haar rug gebogen, urenlang, bij het licht van die kaars, in de stilte van de nacht. Zodat ik ’s ochtends tot mijn verbazing zag dat er rode en gele bloemen aan het katoen waren ontloken, of dat slanke vrouwenfiguren met kruiken op hun hoofd hun weg over het laken zochten.

Ik was nog een klein kind toen ze me vertelden dat mijn vader was doodgegaan aan een ziekte waarvan zelfs de dokter niet wist wat het was. Mijn vader werkte als aannemer in de bouw en we hadden het goed. Toen hij nog leefde, kwamen er vaak familieleden en vrienden op bezoek om problemen te bespreken of geld te lenen. Toen hij dood was, waren we alleen.

Ik moest naar een andere school en we verhuisden naar het oude huis van mijn grootouders, dat eigenlijk een bouwval was. Eens was het wit geweest, maar het stof van Analakely had het in de loop van de jaren rood gekleurd. Mijn vader had het indertijd gekocht met het plan het bewoonbaar te maken: hij had een vloer van rood cement gestort en hij was begonnen er een nieuw dak op te zetten, maar hij leefde niet lang genoeg om het af te maken. Er zaten scheuren in de muren en er waren geen plafonds: als je omhoogkeek, zag je dakpannen. Sommige waren gebroken en als het regende zetten we schalen onder de plekken waar het water naar binnen liep.

Drinkwater haalden we uit de put achter het huis. Dat water moest je koken voor je het kon drinken en tijdens de regentijd was het troebel en lichtrood van kleur. Achter het huis stond ook de wc, een bakstenen bouwsel zoals je ze overal hebt in Madagaskar. Maar onze wc was uitzonderlijk, want hij had geen dak: je kon er van bovenaf zo in kijken. Jarenlang had hij zelfs geen deur.

In huis rook het naar vochtig hout en naar de was waarmee mijn moeder de vloer inwreef om hem te laten glimmen en die ze maakte van kaarsvet en petroleum. We hadden maar één bed en daar sliepen we met zijn drieën in: mijn moeder, mijn oudere zus en ik. Het was een houten bed en het kraakte.

Na de dood van mijn vader was mijn moeder overdag nooit meer thuis. ’s Ochtends om zeven uur vertrok ze naar de markt en dan bleef ze de hele dag weg. ‘Pas op dat je geen domme dingen doet’, zei ze telkens weer tegen mij. ‘Want hoe graag ik het ook zou willen, ik ben er niet om je te helpen. Het is je eigen verantwoordelijkheid als je iets doms doet.’ En dan glimlachte ze, pakte me bij mijn kin, gaf me een kus op mijn mond en liep de deur uit.

Op de markt waren veel vrouwen die hun geborduurde tafellakens te koop aanboden, en hoewel mijn moeder slim en handig was, had ze niet het karakter om met hen te concurreren. Het kostte geld om op die markt te staan, dus als ze niet voldoende verkocht, verloor ze erop. ‘Je moet harder worden, mam’, zeiden mijn zus en ik altijd tegen haar. ‘De mensen lopen over je heen.’

Als mijn moeder op de markt stond, boende mijn zus de vloer en stoomde ze de rijst met een beetje groente dat we goedkoop konden krijgen van de straatverkopers: kool, soms bonen, soms aardappelen of spinazie. Het was niet veel, maar het was vers, het kwam rechtstreeks van de groentetuinen rond de stad.

Mijn zus was snel volwassen geworden na de dood van mijn vader. Ze was een stug meisje dat hoge cijfers haalde op school, lachen hoorde je haar nooit en praten deed ze zelden. Ze was kleiner dan ik, haar huid was niet café crème zoals de mijne, maar diep donkerbruin, en ze had niet, zoals ik, de grote ronde ogen van mijn moeder geërfd. Ze bezat de smalle ogen van mijn vader: kleine zwarte spleten waardoor ze me zwijgend bekeek als ik thuiskwam. Met een blik die van alles kon betekenen, maar zeker niets goeds.

Kon ik het helpen dat ik anders was dan zij? Ik voelde er niets voor mijn dagen door te brengen in dat lege, stille huis waar het naar schimmel rook. Ik had vriendinnetjes die in huizen woonden waar wel moeders rondliepen, waar ik televisie kon kijken, plezier kon maken en eindeloos kon luisteren naar Engelse popmuziek, Spice Girls en Backstreet Boys.

Ik kwam altijd laat thuis en dan trof ik mijn stille zus gebogen over haar boeken, over het komfoor met de rijst of over de vloer die ze aan het boenen was. En dan keek ze me aan met die zwarte ogen van haar. Soms kregen we ruzie. Soms gingen er weken voorbij waarin ons enige gespreksonderwerp de positie van de kaars op tafel was als we ’s avonds ons huiswerk maakten.

Het moet in het eerste jaar van mijn studie zijn geweest dat de schaduwen onder de ogen van mijn moeder verschenen. Ik was geslaagd voor het toelatingsexamen van de studie Engels aan de universiteit van Antananarivo. Ik zat bij de tien beste leerlingen en ik was zo opgetogen dat ik begon te fantaseren over studeren in Amerika – al wist ik best dat mijn moeder daarvoor niet de connecties bezat en ook het smeergeld niet over tafel kon schuiven dat in Madagaskar nodig is om een buitenlandse studiebeurs te krijgen. Waar ik vandaan kom, gaan de kansen altijd naar mensen die al een goed leven hebben.

Dat ik geslaagd was voor het toelatingsexamen betekende dat ik geen collegegeld hoefde te betalen en zelfs elke maand een klein geldbedrag kreeg. Dat geld was net genoeg om boeken en schriften van te kopen, de bus kon ik er niet van betalen. De universiteit lag ver buiten het centrum, een uur reizen met twee verschillende bussen of zelfs anderhalf als het verkeer tegenzat. En in Antananarivo, de stad zonder stoplichten, zit het verkeer altijd tegen.

Mijn zus, die boekhouden was gaan studeren, verdiende zo nu en dan wat bij als serveerster op bruiloften en partijen, maar het geld voor de bus bleef ons hoofdpijn bezorgen. Het had veel gescheeld als ik ook zo’n baantje had kunnen vinden, maar het is moeilijk om aan werk te komen in Madagaskar. Zelfs voor eenvoudig werk, de meest rottige baantjes, staan de gegadigden in een lange rij.

‘Misschien helpt het om een advertentie op internet te zetten’, zei mijn vriendin Felana. Ze nam me mee naar een internetcafé in de buurt. Ze liet me zien hoe je een account aanmaakt en hoe je een gratis advertentie plaatst. Ik bood me aan als serveerster. Even had ik goede hoop. Maar er kwamen geen reacties.

En dus werkte mijn moeder ’s nachts langer door aan de bloemen en de vrouwen met de kruiken op hun hoofd, haar rug krommer dan voorheen. Iets in die rug en in de manier waarop die zich over het geborduurde laken boog, maakte me ongerust. Maar mijn moeder borduurde door en klaagde nergens over. Ik zag dat ze moe was, dat de schaduwen onder haar ogen donkerder werden, maar ik zei niets, omdat ik bang was voor wat ze zou antwoorden.

Maar ons huis was te klein om een geheim verborgen te houden. Op een dag trof ik onder de gootsteen in de keuken een emmer aan waarvan de inhoud me achteruit deed deinzen. In de emmer lagen repen katoen, overgebleven van mijn moeders borduurwerk, die we gebruikten als we ongesteld waren en die we meestal zo snel mogelijk uitwasten. Maar deze waren doordrenkt met bloed, en het waren er zo veel. Ik kokhalsde toen ik de geur rook.

Ik had wel gezien dat mijn moeder vaker dan normaal maandverbanden aan het uitspoelen was, maar op zulke momenten zei ze glimlachend: ‘Gek hè, nou is het alweer zo ver. Het moet de overgang zijn, mijn lichaam is van slag.’ Mijn moeder had wel vaker kwaaltjes. Soms was het haar hart, soms haar bloeddruk. Maar toen ik in die emmer had gekeken, wist ik dat het deze keer anders was.

De ziekte van mijn moeder hing als een stiekeme schaduw over ons huis. We probeerden hem te bezweren door te zwijgen. Zolang we niet praatten, was het nog mogelijk dat er niets aan de hand was, of misschien zelfs dat ze zou genezen. Vanzelf zou genezen, want geld voor een dokter hadden we niet.

Op een nacht werd ik wakker doordat mijn moeder uit bed kroop en de kamer uit stommelde. In het donker wachtte ik tot ze terugkwam, maar de tijd verstreek. Een klam, koud gevoel kroop langzaam langs mijn wervelkolom omhoog en maakte het onmogelijk weer in slaap te vallen. Ik klom uit bed en liep door het stille, donkere huis. Ze was niet in de woonkamer. Ze was niet in de keuken. Ik trof haar aan op het erf achter het huis, op haar knieën, voorovergebogen, met haar voorhoofd tegen de ruwe houten deur van de wc. Ze hijgde. Ze zweette. Ik pakte haar vast en hielp haar met opstaan. Het bloed trok donkere sporen langs haar benen.

‘Het komt wel weer goed, Narindra’, zei ze terwijl ik haar hielp zich te wassen. Maar de tranen rolden over mijn gezicht en het lukte me niet ze te stoppen, wat mijn moeder ook zei. Het lukte me niet die ene gedachte, die ik zo lang had weten tegen te houden, nog langer weg te drukken. Hij was er nu en ik kon er niet meer omheen. Het was de gedachte aan hoe het verder moest als mijn moeder er niet meer zou zijn.

Een studiegenootje vertelde me dat aan de rand van de stad een klein ziekenhuis stond, waar ze je goed hielpen voor weinig geld. ‘Ik ben er geopereerd aan mijn blindedarm en je ziet het: ik leef nog’, zei ze.

‘Ga ernaartoe, mama’, zei ik tegen mijn moeder. ‘Laat je tenminste onderzoeken.’

De volgende dag arriveerde mijn tante om mijn moeder mee te nemen naar dat goedkope ziekenhuis. Toen ik die avond thuiskwam, zag ik ze zwijgend in de woonkamer zitten. Mijn moeder met een grauw gezicht, mijn tante met een strakke, samengeknepen mond. ‘De dokter zei dat ze niet veel later had moeten komen’, zei ze. ‘Ze moet onmiddellijk geopereerd worden. We gaan proberen het geld bij elkaar te lenen.’

En zo verdween mijn moeder plotseling uit mijn leven. Ik kon haar niet bezoeken, want ik had geen geld voor de bus. Ik had nauwelijks geld om eten te kopen. Ik wist niet waarvan mijn zus en ik moesten leven als mijn moeder niet snel terugkwam.

‘Probeer het bij het callcenter. Misschien heb je geluk’, zei Felana. Ze had een tijd terug, toen haar ouders schulden hadden, voor een Frans bedrijf gewerkt in een residentiële buurt in Antananarivo.

‘Het werk is makkelijk’, vertelde ze. ‘Je moet per computer sms’jes beantwoorden waarin klanten informatie vragen over bepaalde producten. Als het je lukt om aangenomen te worden, hoef je je studie niet eens op te geven. Je kunt ’s nachts werken en overdag college lopen. Dat heb ik indertijd ook gedaan.’ En ze schoof me het geld voor de bus toe.

Het Franse bedrijf was gevestigd in een groot, wit gebouw met veel ramen in een wijk waar een hoog hek omheen stond. Binnen liepen jonge mensen rond die vriendelijk groetten. Ze namen je alleen aan als je Frans sprak, snel kon typen en voldoende algemene ontwikkeling bezat, daarom moest ik eerst een paar tests afleggen.

De manager was een jongen van begin twintig met een open gezicht. ‘Je kunt meteen aan de slag’, zei hij, toen hij de resultaten van de tests had bekeken. ‘We zetten je op productinformatie. Dat betekent dat je klanten moet beantwoorden die informatie willen over cosmeticaproducten. Het gaat erom dat jij hun vertelt dat het geweldig spul is en beslist niet duur.’ Ik wilde iets zeggen, hem bedanken, maar ik kon helemaal niets bedenken. De manager grijnsde vrolijk zijn tanden bloot: ‘Je wilt nachtdiensten draaien, toch? Dat betekent dat je van zeven uur ’s avonds tot drie uur ’s nachts werkt. Daarna brengt onze vervoersdienst je thuis.’

Van mijn eerst verdiende geld kocht ik fruit, potjes yoghurt en een buskaartje naar het ziekenhuis aan de rand van de stad, waar mijn moeder herstelde van haar operatie. Het ziekenhuis bleek een simpel woonhuis en het was er niet schoon. Mijn moeder deelde haar kamer met zes andere patiënten en de familieleden die voor hen zorgden. De lucht van medicijnen en ongewassen lichamen kwam me tegemoet toen ik de deur opende. Het duurde een paar seconden voor ik mijn moeder herkende in de vrouw in het zesde bed. Haar huid had een vreemde, blauwachtige kleur en ik had haar nog nooit zo mager gezien. ‘Het gaat goed, Narindra’, zei ze opgewekt. ‘Ik mag al snel naar huis.’

Het lukte haar niet zonder hulp overeind te komen.

Mijn wereld veranderde langzaam in een soort schemergebied. ’s Nachts werkte ik tot drie uur bij het callcenter en voor ik eenmaal thuis was, was het vier uur. Dan had ik een uur de tijd om nog even te gaan liggen, want als ik op tijd op de universiteit wilde zijn, moest ik om vijf uur op. En het was belangrijk om op tijd te zijn, want als ik colleges miste, raakte ik mijn beurs kwijt.

Het werd langzaam mistig in mijn hoofd. Ik zorgde ervoor dat ik tijdens de colleges achter in het lokaal zat zodat ik niet zou opvallen, en dan gleed ik weg in een diepe slaap. Ik merkte pas dat de les was afgelopen als mijn medestudenten me aanstootten.

Een voor een verdwenen de dingen waarin ik plezier had. Ik sprak niet meer af met mijn vriendinnen, ik kon geen muziek meer verdragen, ik kon geen film meer tot het einde toe uit kijken. Ik werd een ander meisje. Ik kon geen antwoord meer bedenken als mensen me wat vroegen, ik vergat doodgewone dagelijkse dingen, ik viel zomaar woedend uit. Omdat mijn ogen zo branderig aanvoelden en mijn lichaam zo zwaar was. Omdat het zo ontzettend mistig was in mijn hoofd. Omdat ik alleen maar kon denken aan liggen, aan mijn ogen sluiten, aan slapen, eindelijk.

Toen mijn moeder thuiskwam uit het ziekenhuis waren de kringen onder haar ogen niet verdwenen en was haar huid nog steeds donkerblauw. Ik keek naar haar terwijl ze door het huis scharrelde. Als ze het doorhad, probeerde ze te glimlachen.

Maar ook als ze wel voldoende was hersteld, had ze niet kunnen terugkeren naar de markt. Haar plaats was ingenomen door een andere vrouw. Bovendien had ze geen materialen meer. Ze had alleen schulden en ongeduldige schuldeisers. En ergens in mijn achterhoofd begon het besef te dagen dat ik moest kiezen.

‘Is alles in orde?’ Ik opende mijn ogen en keek midden in een vrouwengezicht dat mij bezorgd opnam. Toen wist ik het weer: ik was op de universiteit en deze vrouw was de lerares vertalen. Ik streek mijn haar uit mijn ogen. ‘Niets aan de hand. Ik ben alleen maar moe.’

‘Oké’, zei ze. ‘Zolang je de les niet verstoort, heb ik er geen bezwaar tegen als je slaapt.’ Ze draaide zich om en voordat ze doorging met de les, was ik alweer weggezakt.

Nadat mijn studiegenoten me aan het einde van het college hadden wakker geschud, nam ik een beslissing. Ik gooide mijn spullen in mijn tas, zwaaide hem over mijn schouder en liep de trappen af, het universiteitsgebouw uit. Buiten was het drukkend warm, de zon scheen heet in mijn gezicht. Auto’s en bussen raasden hard langs me heen. Het stadsgedruis van Antananarivo stroomde mijn versufte hersens binnen. In die uitgestrekte stad, waarvan ik hele delen niet kende en ook nooit zou kennen, was alles en iedereen onafgebroken, onvermoeibaar in beweging. Behalve ik.

Thuis viel ik opnieuw in een diepe slaap om pas tegen het begin van de avond wakker te schrikken. Ik was zo ver weg geweest dat ik een seconde lang niet kon bedenken wie ik was. Toen landde de werkelijkheid: ik was dat meisje dat niet meer verder kon. Dat meisje dat haar studie moest opgeven.

‘Doe dan in ieder geval mee met de examens’, zei Felana. ‘Wie weet wat je ervan bakt.’

‘Nee’, antwoordde ik. ‘Wat heeft het voor zin als ik alleen maar slechte cijfers haal?’

‘Misschien valt het mee met die slechte cijfers, je weet het nooit. Je bent slim.’

‘Ik ben bang om te zakken.’

‘Je kunt toch een poging doen?’

‘Ik ben nog nooit gezakt voor een examen en dat wil ik niet meemaken ook.’

‘Misschien zak je niet.’

Ik legde mijn hand op haar schouder en zei: ‘Houd op, Felana. Ik doe het zoals ik het wil.’

Dat was de laatste keer dat ik het met iemand over mijn studie had.

Op een dag sloeg de sfeer in Analakely om. Er waren meer mensen op straat dan gewoonlijk, maar dit was geen gezellige drukte. Groepen mannen doorkruisten de wijk. Ze hadden harde, schorre stemmen en ogen die nerveus heen en weer schoten. Sommigen hadden stenen in hun handen. Waar ze voorbijkwamen, lieten ze chaos achter. Er klonk glasgerinkel en geschreeuw in de wijk.

Ik zag mensen met grote zakken rijst op hun rug haastig hun weg zoeken door de smalle straten. Anderen sleepten olievaten mee. Ergens ver weg gilde zonder ophouden een vrouw. Ik klemde mijn tas onder mijn arm en versnelde mijn pas met een hart dat klopte in mijn keel.

Op mijn werk had iedereen het over de plunderingen en de demonstraties. ‘Ze hebben het vertrek van Ravalomanana geëist’, zei mijn collega Sariaka ademloos. We stonden allemaal aan de kant van de demonstranten. We hadden allemaal het land aan de corruptie die onder deze regering steeds absurdere vormen aannam en we vonden het machtig dat er mensen waren die er iets van durfden te zeggen. Maar het maakte ons ook zenuwachtig.

Mijn moeder volgde ingespannen het nieuws en had het voortdurend over Rajoelina, de knappe jonge burgemeester van onze stad, die kalm en zelfverzekerd de opstandelingen leidde. ‘Laten we hopen dat hij de nieuwe president van ons land wordt’, zei ze. ‘En dat ze Ravalomanana voor het gerecht slepen.’

Het leven werd ingewikkeld. Mijn moeder ging boodschappen doen en kwam thuis met een lege tas. ‘De rijst is twee keer zo duur geworden’, zuchtte ze. ‘Suiker en olie zijn niet meer te krijgen. Iedereen is aan het hamsteren, mensen kapen alles voor je neus weg.’

Op verschillende plekken in de stad vlogen huizen in brand, buitenlandse bedrijven en overheidsgebouwen gingen zomaar in vlammen op en zwarte rookwolken bleven boven de wijk hangen zodat het leek alsof elk moment een daverend onweer kon losbarsten. Ik ging ’s avonds niet meer in mijn eentje de straat op en durfde alleen samen met collega’s naar mijn werk. Er deden allerlei verhalen de ronde. Dat er mensen waren omgekomen tijdens de plunderingen, dat er demonstranten waren doodgeschoten.

Op het callcenter heerste een drukkende stilte. Collega’s bleven weg zonder dat ze belden om uit te leggen waarom. Sommigen verschenen de volgende dag, anderen zagen we nooit meer. We moesten het werk met steeds minder mensen doen.

Onze jonge manager grijnsde niet meer. ‘Jullie productielevel is te laag’, zei hij. ‘De directie in Frankrijk heeft geen begrip voor de situatie hier. Ze zijn van plan de tent te sluiten en te verhuizen naar onze dependance in Marokko. Ze vinden dat daar harder wordt gewerkt.’

Toen hij uitgesproken was, liet ik me op een stoel zakken. Ik voelde me plotseling doodmoe. Elke dag vroeg ik me af of ik er goed aan had gedaan mijn studie op te geven. Elke dag zei ik tegen mezelf dat ik door te werken geld kon sparen om mijn studie ooit weer op te pakken. En nu dit.

Die advertentie die ik ooit op internet heb gezet, ben ik allang vergeten, als ik plotseling een mailtje krijg. ‘Ben je nog op zoek naar werk?’ staat er. ‘We zijn een Nederlandse familie met zakenrelaties in Madagaskar en we zoeken een au pair voor onze drie kinderen. Er is haast bij, want onze huidige au pair vertrekt. We bieden een beginsalaris van 150 euro per maand, dat is ongeveer 2 miljoen Malagassische francs.’

Ik lees het mailtje drie keer over. Twee miljoen fmg, dat is een goed salaris voor een beginner, meer dan ik bij het callcenter verdien. Ik aarzel geen seconde, ik mail onmiddellijk terug dat ik beschikbaar ben.

‘Wat is er met jou aan de hand?’ vraagt Sariaka, die ziet dat ik plotseling kaarsrecht achter mijn scherm zit.

Ik laat haar de mail lezen.

‘En?’ vraagt ze.

‘Ik heb meteen teruggemaild. Zo’n kans krijg ik nooit meer.’

Ze kijkt me aan en knijpt haar ogen kort samen. Dan zegt ze: ‘Misschien moet je ze wel even vragen waarom hun vorige au pair vertrekt.’