Chuck Palahniuk

VERDOEMD

Het leven is kort.
De dood is voor eeuwig

Vertaald uit het Engels door Inge Pieters

Uitgeverij De Geus

breda 2013

Oorspronkelijke titel Damned, verschenen bij Doubleday, VS

First published in 2011, in the United States by Doubleday, a division of Random House, Inc., New York

Oorspronkelijke tekst © Chuck Palahniuk, 2011

Nederlandse vertaling © Inge Pieters en De Geus BV, Breda 2013

Omslagontwerp Mijke Wondergem,

Omslagillustratie © Rodrigo Corral Design Inc.

ISBN 978 90 445 2418 5

NUR 302

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2013.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

I

Ben je daar, Satan? Ik ben ’t, Madison. Ik ben net aangekomen in de hel, maar daar kan ik ook niets aan doen, behalve misschien dat ik ben overleden aan een overdosis marihuana. Misschien zit ik wel in de hel omdat ik te dik ben, een echte vetzak. Als je naar de hel kunt gaan vanwege een laag zelfbeeld, dan is dat de reden. Ik wou dat ik kon liegen, gewoon zeggen dat ik graatmager ben, met blond haar en dikke tieten. Maar echt, ik heb een heel goede reden om zo dik te zijn.

==Laat ik me om te beginnen eerst eens voorstellen.

oe breng je dat in optima forma over, dat gevoel van dood zijn …

Ja, ik weet heus wel wat ‘in optima forma’ betekent. Ik ben dood, niet zwakzinnig.

Echt, dood zijn is stukken makkelijker dan doodgaan. Als je veel tv kunt kijken, dan wordt de dood een eitje. Sterker nog, televisie kijken en internetten zijn een geweldige oefening voor de dood.

Het dichtst dat ik bij een omschrijving van de dood kan komen is via een vergelijking met mijn moeder als die haar laptop aanzet en inlogt op het bewakingssysteem van ons huis in Mazatlán of Banff. ‘Kijk’, zei ze dan, het scherm opzijdraaiend zodat ik kon meekijken. ‘Het sneeuwt.’ Dan zag je het interieur van ons huis in Milaan zachtjes opgloeien op het beeldscherm, de woonkamer en de sneeuw die achter de grote ramen omlaagdwarrelde, en vanaf de andere kant van de wereld deed mijn moeder met haar Control-, Alt- en W-toets de gordijnen van de woonkamer helemaal open. Met Control en D dimde ze op afstand het licht en dan zaten we samen – in een trein of huurauto of aan boord van een leasejet – te kijken naar het mooie, winterse uitzicht door de vensters van dat lege huis op haar computerscherm. Met de Control- en F-toets stak ze de gasgestookte open haard aan en via de audiomonitors van het bewakingssysteem konden we luisteren naar de zacht vallende Italiaanse sneeuw en het knappende haardvuur. Daarna tikte mijn moeder door naar het systeem voor ons huis in Kaapstad. Dan logde ze in op ons huis in Brentwood. Ze kon overal en nergens tegelijk zijn, weg zwijmelen bij zonsondergangen en lentegroen over de hele wereld, behalve waar ze zelf was. Een uitkijkpost, op zijn best. Op zijn slechtst een voyeur.

Mijn moeder brengt zo een halve dag zoek achter haar laptop, alleen maar met kijken naar lege kamers die vol staan met onze meubelen. Ze stelt op afstand de thermostaat bij. Dimt het licht en kiest het juiste volume zachte muziek uit voor elke kamer. ‘Om de inbrekers op een dwaalspoor te brengen’, zei ze dan. Ze switchte van camera naar camera, naar het Somalische dienstmeisje dat ons huis in Parijs schoonmaakte. Ineengedoken voor haar scherm zuchtte ze dan en zei: ‘Mijn kroki in Londen bloeien …’

Dan zei mijn vader van achter zijn opengeslagen economiebijlage van de Times: ‘Het meervoud is “krokussen”.’

Waarschijnlijk zou mijn moeder dan met een kakelend lachje haar Control- en L-toets aanslaan om een dienstmeisje drie continenten verderop in een badkamer op te sluiten omdat de tegels nog niet genoeg glommen. Bij haar ging dit door voor een superleuk spelletje. De omgeving beïnvloeden zonder dat je fysiek aanwezig bent. Consumptie in absentia. Alsof een hitsingle die je decennia geleden hebt opgenomen nog steeds doorklinkt in het hoofd van een Chinees in een sweatshop die je nooit zult ontmoeten. Het is macht, maar een zinloos, impotent soort macht.

Op het computerscherm zette een dienstmeisje bijvoorbeeld een vaas vol versgeplukte pioenrozen op de vensterbank van ons huis in Dubai terwijl mijn moeder haar per satelliet bespioneerde en de airco lager draaide, kouder en kouder, met een reeks tikjes op haar toetsen via haar draadloze verbinding, om dat huis, die ene kamer, zo koud te krijgen als een vriescel, een skipiste, en een fortuin uit te geven aan cfk’s en elektriciteit om tien dollar aan toch al gedoemde mooie roze bloemen een dagje langer goed te houden.

Zo is het dus om dood te zijn. Ja, ik weet heus wel wat ‘in absentia’ betekent. Ik ben dertien, niet achterlijk. En grote goden, nu ik dood ben begrijp ik het idee van absentia helemáál.

Dood zijn is het summum van reizen zonder bagage.

Dood zijn, écht dood zijn, is non-stop, 24/7, 365 dagen per jaar … voor eeuwig.

Hoe het voelt als ze al je bloed uit je lichaam pompen, dat wil je niet weten. Waarschijnlijk zou ik niet eens moeten zeggen dat ik dood ben, want nu voel je je natuurlijk afgrijselijk superieur. Zelfs andere dikkerds voelen zich superieur aan Dode Mensen. Maar goed, daar gaat-ie dan, mijn Gruwelijke Bekentenis. Ik biecht het eerlijk op. Ik ben uit de kast. Ik ben dood. Neem het me vooral niet kwalijk.

Ja, wij mensen komen sowieso al ietwat mysterieus en absurd op elkaar over, maar niemand die er zo vreemdsoortig uitziet als een dode. We kunnen de eerste de beste vreemde haar keuze voor het katholicisme vergeven of haar voorkeur voor homoseksuele handelingen, maar niet haar overgave aan de dood. We houden niet van afvalligen. Meer nog dan alcoholisme of heroïneverslaving komt sterven ons voor als de ultieme zwakheid, en in een wereld waar je al voor lui doorgaat als je je benen niet scheert, komt dood zijn ons voor als de ultieme karakterzwakte.

Alsof je je onttrekt aan het leven, gewoon niet serieus de moeite hebt gedaan om je potentieel volledig te verwezenlijken. Lijntrekker! En dik zijn én dood, echt, dat is dubbel erg.

Nee, eerlijk is het niet, maar zelfs als je nu medelijden met me hebt, voel je je waarschijnlijk nog steeds heel wat omdat jij leeft en ongetwijfeld zit te kauwen op een mond vol zielig beest dat de pech had om onder jou in de voedselketen te zitten. En ik vertel je dit allemaal niet om sympathie te wekken. Ik ben dertien jaar oud en ik ben een meisje en ik ben dood. Ik heet Madison en het laatste wat ik nodig heb is dat stomme, neerbuigende medelijden van je. Nee, eerlijk is het niet, maar het is wat mensen doen. De eerste keer dat je iemand ontmoet zegt zo’n steels stemmetje in je hoofd: ik heb misschien een bril of iets te forse heupen of ik ben een meisje, maar ik ben in elk geval niet homo of zwart of Jood. Met andere woorden: ik ben misschien ík, maar ik ben in elk geval wel zo slim geweest om niet jóú te zijn. Dus ik aarzel eigenlijk nogal om te vermelden dat ik dood ben, omdat iedereen zich toch al zo gruwelijk superieur voelt aan dode mensen, zelfs Mexicanen en aidslijders. Net als in de brugklas bij de geschiedenisles over Alexander de Grote, waarbij je je steeds maar bleef afvragen: als die Alexander zo dapper en slim en, nou ja, Groot was, waarom ging hij dan dood?

Ja, ik weet heus wel wat ‘steels’ betekent.

De dood is die ene Grote Vergissing die níémand ooit wil begaan. Vandaar al die zemelmuffins en colonoscopieën. Vandaar dat je vitamines slikt en uitstrijkjes laat maken. Nee, jij niet – jij gaat natuurlijk nóóit dood – dus nu voel je je helemaal superieur. Oké dan, blijf dat maar lekker denken. Smeer je lekker in met zonnebrandcrème en ga braaf op zoek naar knobbeltjes. Laat de Grote Verrassing vooral niet verpesten door mij.

Maar als je het echt wilt weten: als je dood bent willen zelfs daklozen en zwakzinnigen waarschijnlijk niet meer met je ruilen. Ik bedoel maar, dan mogen de wormen je aanvreten en alles. Het is een totale aantasting van je burgerrechten. De dood zou eigenlijk onwettig verklaard moeten worden, maar je ziet Amnesty International hier nou nooit eens brievencampagnes over beginnen. Je ziet geen rocksterren bij elkaar komen voor hitsingles waarvan de hele opbrengst opgaat aan het voorkomen dat mijn gezicht eraf wordt gevreten door wormen.

Mijn moeder zou zeggen dat ik te brutaal en bijdehand doe over alles. Mijn moeder zou zeggen: ‘Madison, doe alsjeblieft niet zo wijsneuzig.’ Ze zou zeggen: ‘Je bent dóód, dus doe nou eens rústig.’

Voor mijn vader is mijn dood waarschijnlijk een enorme opluchting. Nu hoeft hij tenminste niet bang te zijn dat ik hem ooit in verlegenheid breng door zwanger thuis te komen. Mijn vader zei altijd: ‘Madison, de man die later met jou gaat trouwen, krijgt zijn handen vol …’ Mijn vader moest eens weten.

Toen mijn goudvis Bubbeltje overleed hebben we hem door de wc gespoeld. Toen mijn kitten Tijgertje doodging probeerde ik hetzelfde en moesten we een loodgieter bellen om de leidingen door te steken. Wat een puinhoop. Arme Tijgertje. Toen ik doodging, nou ja, ik zal niet in details treden, maar laten we zeggen dat de lijkbezorger, een of andere Vuns van Vunzigem, me naakt heeft gezien en al mijn bloed eruit heeft gepompt en God weet wat voor gestoorde geintjes heeft uitgehaald met mijn maagdelijke, dertienjarige lichaam. Noem me gerust bijdehand, maar de dood is de grootste grap aller tijden. Na al die permanentjes en balletlessen die mijn moeder heeft betaald, lig je daar ineens en word je letterlijk afgelebberd door zo’n ontaarde vetzak van het uitvaartcentrum.

Als je dood bent, kan ik je vertellen, kun je meteen al je voorkeuren omtrent je grenzen en persoonlijke ruimte vaarwel zeggen. Begrijp me goed, ik ben niet gestorven omdat ik te lui was om te leven. Ik ben niet gestorven omdat ik mijn familie terug wilde pakken. En hoe ik mijn ouders ook afkraak, denk vooral niet dat ik ze haat. Ja, ik ben nog een tijdje blijven hangen om naar mijn moeder te kijken, gebogen over haar laptop Control, Alt en L intoetsend om mijn slaapkamer in Rome af te sluiten, mijn kamer in Athene, al mijn kamers overal ter wereld. Daarna tikte ze al mijn gordijnen dicht, ze zette de airco uit en activeerde het elektrostatische luchtfilter zodat er geen stofje zou neerdalen op mijn poppen en kleren en knuffels. Het is alleen maar logisch dat ik mijn ouders meer mis dan zij mij, vooral als je bedenkt dat ze maar dertien jaar van mij hebben gehouden en ik mijn hele leven van hen. Sorry dat ik niet langer ben blijven hangen, maar ik wil niet morsdood naar iedereen zitten kijken terwijl ik kamers laat afkoelen, lampen laat flikkeren en gordijnen open- en dichttrek. Ik wil niet stomweg een voyeur zijn.

Nee, eerlijk is het niet, maar we ervaren de aarde als een hel omdat we vinden dat hij aan moet voelen als de hemel. De aarde is de aarde. Dood is dood. Dat zul je gauw genoeg merken. Je hebt er niets aan om daar overstuur over te raken.

II

Ben je daar, Satan? Ik ben ’t, Madison. Denk vooral niet dat ik de hel niks vind. Nee, echt, het is hier super. Veel gaver dan ik verwachtte. Eerlijk waar, ik kan duidelijk zien dat je hard en lang gewerkt hebt aan die kolkende, deinende oceanen van kokendhete kots en de zwavelstank en de zoemende zwermen steekvliegen.

ls mijn versie van de hel geen overweldigende indruk op je maakt, schuif dat dan rustig op mij af. Ik bedoel, wat weet ik nou helemaal? De gemiddelde volwassene zou het waarschijnlijk in haar broek doen bij al die vliegende vampiervleermuizen en majestueuze, bruisende watervallen van stinkpoep. Het is ongetwijfeld geheel en al mijn fout, want als ik me de hel ooit al heb voorgesteld, dan zag ik een vurige versie voor me van de Hollywoodklassieker The Breakfast Club, bevolkt door – denkt u even mee – een hypersociale, bekoorlijke cheerleader, een rebels stonertype, een sportieve dommekracht, een geniale nerd en een misantropische mafkees, samen opgesloten in de schoolbibliotheek om na te blijven op een verder doodgewone zaterdag. Maar dan met alle boeken en stoelen laaiend in de brand.

Ja, jij mag dan nog leven en je bent homo of oud of Mexicaan en je voelt je torenhoog boven mij verheven, maar bedenk wel dat ik daadwerkelijk heb meegemaakt hoe het is om wakker te worden op je eerste dag in de hel, dus je zult me gewoon op mijn woord moeten geloven hoe dat is. Nee, eerlijk is het niet, maar je kunt hem mooi vergeten, die legendarische tunnel met dat heldere, onwezenlijk witte licht aan het einde, waar je met open armen begroet wordt door je overleden oma en opa. Misschien dat anderen melding hebben gemaakt van zo’n soort paradijselijk proces, maar bedenk wel dat die mensen nog leven of dat in elk geval nog lang genoeg gedaan hebben om er verslag over uit te brengen. Mijn punt is: die mensen hebben iets genoten wat duidelijk omschreven wordt als een bijna-doodervaring. Ik, daarentegen, ben dood. Mijn bloed is al lang en breed uit mijn lichaam gepompt en de wormen knagen aan mijn resten. In mijn beleving ben ik hier dus de autoriteit. Die anderen – onder wie, tot mijn leedwezen, de beroemde Italiaanse dichter Dante Alighieri – hebben gewoon een kwistige dosis fantasiekitsch uitgestort over het lezende publiek.

Leg mijn relaas over de hel dus gerust naast je neer, maar wel op eigen risico.

Het eerste wat er gebeurt, is dat je wakker wordt op een stenen vloer in een tamelijk deprimerende cel, opgetrokken uit ijzeren tralies. En neem mijn dringende advies ter harte: raak niets aan. Die tralies zijn zo goor als wat. Als je ze per ongeluk tóch aanraakt, die tralies, die er lichtelijk slijmerig uitzien van de schimmel en andermans bloed, raak daarna dan in géén geval je gezicht aan – of je kleren – als je tenminste nog enigszins de ambitie hebt om er fatsoenlijk bij te blijven lopen tot aan de Dag des Oordeels.

En eet níét van het snoep dat je overal op de grond ziet rondslingeren.

De exacte manier waarop ik in de onderwereld ben gearriveerd blijft ietwat onduidelijk. Ik herinner me een chauffeur die ergens langs de stoep stond naast een geparkeerde zwarte limousine, met in zijn handen een wit bordje met mijn naam erop, MADISON SPENCER, alles in hoofdletters in een gruwelijk handschrift. De chauffeur – die lui spreken nooit Engels – had een zonnebril met spiegelende glazen op en een chauffeurspet met klep, zodat zijn gezicht grotendeels onzichtbaar bleef. Ik weet nog dat hij het achterportier opendeed zodat ik kon instappen. Daarna kwam een ultralange rit achter autoruiten die zo donkergetint waren dat ik niet goed naar buiten kon kijken, maar wat ik hier beschrijf is volkomen inwisselbaar met al die tien triljoen ritten die ik in mijn leven gemaakt heb tussen vliegvelden en steden. Ik kan niet met zekerheid zeggen of die limousine me naar de hel heeft gebracht, maar het volgende moment werd ik wakker in deze gore cel.

Waarschijnlijk werd ik wakker omdat er iemand begon te schreeuwen in de hel. Er schreeuwt hier altijd wel iemand. Iedereen die ooit van Londen naar Sydney is gevlogen in een stoel naast of vlak bij een lastige baby zal zich hier ongetwijfeld naadloos kunnen aanpassen. Met al die vreemden en de drukte en de schijnbaar eindeloze uren wachten op helemaal niets is de hel te ervaren als één lange, nostalgische dosis déjà vu. Vooral als je vliegtuigfilm The English Patient was. Als de demonen hier aankondigen dat ze de goegemeente gaan trakteren op een grote Hollywoodfilm, raak dan niet té enthousiast, want het is altijd The English Patient of, jammer genoeg, The Piano. Nooit eens The Breakfast Club.

Wat de lucht betreft komt de hel bij lange na niet in de buurt van Napels tijdens een zomerse vuilnisstaking.

Als je het mij vraagt schreeuwen de mensen in de hel alleen maar om hun eigen stem te horen en om de tijd te doden. Hoe dan ook vind ik klagen over de hel net iets te voor de hand liggend en zelfmedelijdend. Net als al die andere ervaringen die je aangaat in de volledige wetenschap dat ze verschrikkelijk zijn, ligt het basale genot juist in die ingebakken verschrikking, net als bij die kippasteien uit de diepvries die ze serveren op kostschool of een diepvriestartaartje als de kokkin een avond vrij heeft. Of zo’n beetje ál het eten in Schotland. Vergun mij te opperen dat de enige reden dat we genieten van bepaalde bezigheden, zoals de filmversie van Valley of the Dolls kijken, te danken is aan de troostende vertrouwdheid van het uiterst inherente gebrek aan kwaliteit ervan.

The English Patient, daarentegen, streeft wanhopig naar diepzinnigheid en slaagt er hoogstens in om pijnlijk saai te zijn.

Excuses voor de herhaling, maar we ervaren de aarde als een hel omdat we vinden dat hij aan moet voelen als de hemel. De aarde is de aarde. De hel is de hel. En nu klaar met al dat gejammer en geweeklaag.

Zo bezien komt het ietwat cliché en overbodig over om na aankomst in de hel te gaan zitten wenen en tandenknarsen en je kleren aan repen te rijten omdat je ondergedompeld wordt in ongezuiverd rioolwater of neergekwakt op een bedje van withete scheermessen. Gillen en spartelen komt, hoe zal ik dat nou eens zeggen, hypocriet over, alsof je een kaartje hebt gekocht voor Jean de Florette en dan op hoge toon gaat zitten jeremiëren dat alle acteurs Frans spreken. Of van die mensen die naar Las Vegas gaan en vervolgens maar zaniken dat alles daar zo plat en ordinair is. Natuurlijk, zelfs de casino’s die een gooi doen naar elegantie met kristallen kroonluchters en glas-in-lood, zelfs die zijn een en al lawaai, een kakofonie van plastic fruitmachines met flikkerlichtjes om je aandacht te trekken. In dergelijke situaties beelden mensen die klagen en zeuren zich misschien in dat ze een bijdrage leveren, maar in feite zijn ze de zoveelste triviale ergernis.

De andere belangrijkste regel die het herhalen waard is: eet hier geen snoep. Niet dat je ook maar in de verste verte in de verleiding zult komen, want het ligt verspreid over de smerige grond en het is ook nog eens het soort snoep dat zelfs dikke mensen en heroïnejunks niet willen: zuurtjes, keiharde Bazooka-bubblegum, Wybertjes, zoute karamels, kokindjes en popcornballetjes.

Gezien het feit dat jij persoonlijk nog leeft en zwart bent of Jood of wat dan ook – lekker voor je, blijf maar lekker zemelmuffins eten – moet je al deze details maar gewoon van me aannemen, dus luister goed en knoop het in je oren.

Aan weerszijden van jouw cel zie je niets dan andere cellen zover het oog reikt, de meeste met één persoon erin, die meestal schreeuwt. Mijn ogen gaan nog maar net open of ik hoor al een meisjesstem die zegt: ‘Niet aan de tralies komen …’ In de cel naast mij staat een tienermeisje dat haar handen opsteekt en haar vingers uitspreidt om te laten zien dat haar handpalmen vol viezigheid zitten. De hel heeft echt een gruwelijk schimmelprobleem. De hele onderwereld is zo ongeveer één groot sick building.

Mijn buurmeisje is tien tegen één een middelbare scholiere, want ze heeft de heupen om een rechte rok op te houden en ze heeft borsten in plaats van volants of smokwerk op haar bloes om de boel een beetje op te vullen. Zelfs met al die rookwolken in de lucht en hier en daar een vampiervleermuis die mijn blikveld doorkruist kan ik zien dat haar Manolo Blahnik-schoenen nep zijn, van het soort dat je voor vijf dollar online kunt kopen van merkpiraten in Singapore. Als je nog meer goede raad aankunt: ga vooral niet dood op goedkope schoenen. De hel is … nou ja, een plek waar het je al snel te heet onder de schoenen wordt. Alles van plastic smelt en je wilt niet de rest van de eeuwigheid barrevoets over gebroken glas lopen. Als het zover is, als je spreekwoordelijke uur geslagen heeft, overweeg dan serieus een eenvoudige, platte instapper, een Bass-Weejun in een donkere kleur die niet zo besmettelijk is.

Het tienermeisje in de cel naast me roept me toe en vraagt: ‘Waarom ben jij verdoemd?’

Ik sta op, rek mijn armen, klop het stof van de pijpen van mijn skort en antwoord: ‘Marihuana roken, denk ik.’

Meer uit beleefdheid dan uit oprechte belangstelling vraag ik het meisje naar haar doodzonde.

Het meisje haalt haar schouders op. Ze wijst met een vlekkerige, gore vinger naar haar voeten en zegt: ‘Witte schoenen aangetrokken terwijl het geen zomer meer was.’ Die treurige schoenen van haar. Het nepleer is wit en vertoont al slijtplekken, en je kunt Manolo Blahnik-rip-offs toch al niet echt poetsen.

‘Mooie schoenen’, lieg ik met een knikje naar haar voeten. ‘Zijn dat Manolo Blahniks?’

‘Ja’, liegt ze terug. ‘Klopt. Kosten een fortuin.’

Nog een detail om te onthouden over de hel … Als je iemand vraagt waarom ze eeuwig verdoemd is zegt ze altijd ‘door rood lopen’ of ‘zwarte tas gedragen bij bruine schoenen’ of dat soort triviale onzin. Je moet wel heel stom zijn als je verwacht dat mensen er fatsoenlijke normen wat betreft eerlijkheid op na houden in de hel. Hetzelfde geldt voor de aarde.

Het meisje in de cel naast me komt een stap dichterbij en zegt, nog steeds met haar blik op mij: ‘Jij ziet er echt goed uit, weet je dat?’

Die uitspraak ontmaskert haar als een doorgewinterde, totale superleugenaar, maar ik reageer er niet op.

‘Nee, serieus’, zegt ze. ‘Je moet alleen wat meer eyeliner opdoen en een beetje mascara.’ Ze rommelt al in haar schoudertas – ook wit, nep en plastic – en haalt wat mascara’s en doosjes turquoise oogschaduw tevoorschijn. Met een vieze hand gebaart ze dat ik mijn gezicht tussen de tralies door moet steken.

In mijn ervaring zijn meisjes doorgaans buitengewoon slim tot het moment dat ze borsten krijgen. Je kunt deze observatie wegzetten als mijn persoonlijke vooroordeel, ingegeven door mijn eigen prille leeftijd, maar dertien lijkt de leeftijd te zijn waarop we onze top bereiken qua intelligentie, persoonlijkheid en pit. Meisjes én jongens. Ik wil niet opscheppen, maar ik geloof dat je op je dertiende op je alleruitzonderlijkst bent – kijk naar Pippi Langkous, Pollyanna, Tom Sawyer en Dennis the Menace – voordat je verscheurd en opgejaagd wordt door hormonen en verpletterende genderverwachtingen. Zodra meisjes gaan menstrueren of jongens hun eerste natte droom krijgen, vergeten ze op slag al hun genialiteit en talent. Wederom kom ik met een verwijzing naar mijn geschiedenisboek: na de puberteit blijft het lange tijd zoiets als de duistere Middeleeuwen tussen de gouden eeuw van Athene en de Italiaanse Renaissance. Meisjes krijgen tieten en vergeten dat ze ooit zo veel lef en hersens hadden. Jongens kunnen ook zo hun eigen soort van slim en grappig gedrag vertonen, maar geef ze een eerste erectie en voor de komende zestig jaar zijn het meteen mongolen. Bij beide geslachten komt de adolescentie als een soort ijstijd van pure domheid.

En ja, ik ken het woord ‘gender’. Goden nog aan toe! Ik ben misschien aan de mollige kant en zo plat als een dubbeltje en bijziend en dood, maar ik ben géén mongool.

Ja, en ik weet dat een supersexy ouder meisje met heupen en borsten en een leuk kapsel dat je bril wil afzetten en je ogen wil opmaken alleen maar probeert je in te schrijven voor een schoonheidswedstrijd die zij al gewonnen heeft. Het is een verachtelijk, neerbuigend gebaar, zoiets als rijke mensen die aan armoedzaaiers vragen waar ze hun zomerhuis hebben, of Marie Antoinette met haar: ‘Heeft het volk geen brood? Laat ze dan taartjes eten.’ Het riekt, voor mij althans, naar een schaamteloos, ongevoelig vertoon van superioriteit.

Dat, of dat aantrekkelijke oudere meisje is lesbisch. Hoe dan ook buig ik mijn gezicht niet naar haar toe, hoewel ze al klaarstaat met een klodderig mascaraborsteltje, dat ze omhooghoudt als een fee een toverstokje om mij te veranderen in een sletterig soort Assepoester. Om eerlijk te zijn: steeds als ik de klassieker The Breakfast Club van John Hughes zie en Molly Ringwald die arme Ally Sheedy meetroont naar de meisjes-wc om haar vervolgens weer mee naar buiten te tronen met van die gruwelijke plakkaten jarentachtigrouge onder haar jukbeenderen en Ally’s haar in zo’n kakkerig lintje en haar lippen volgesmeerd met dat gedateerde knalrode rood, als een goedkope, popperige versie van Ringwald zelf, die als de eerste de beste Sloerie van der Hoer zo hard haar best doet om op de eerste de beste covergirl van Vogue te lijken en die arme Ally reduceert tot een soort levend Patrick Nagelwijfie, dan gil ik elke keer weer tegen de televisie: ‘Wegwezen, Ally!’ Echt, dan gil ik: ‘Was die rommel van je gezicht, Ally, en maak dat je wegkomt!’

In plaats van mijn gezicht naar haar toe te buigen zeg ik: ‘Beter van niet, in elk geval zolang mijn eczeem nog niet over is.’

Het magische mascarastokje gaat met een ruk achteruit. De oogschaduw en de lippenstiften kletteren allemaal terug in die neptas, die zogenaamd van Coach is, en haar ogen knijpen zich tot spleetjes en speuren mijn gezicht af naar tekenen van rood ontstoken schilferhuid en open wonden.

Zoals mijn moeder altijd zegt: ‘Alle nieuwe dienstmeisjes willen je ondergoed weer op een andere manier opvouwen.’ Met andere woorden: je moet je kop erbij houden en je niet laten ringeloren.

Andere cellen strekken zich uit achter de onze, sommige leeg, andere bezet door eenzame zielen. Ongetwijfeld de sportfanaat, de stonerrebel, de slimme nerd, de halve gek, die hier allemaal voor eeuwig moeten nablijven.

Nee, eerlijk is het niet, maar de kans is groot dat ik nog eeuwen in deze cel moet zitten doen alsof ik psoriasis heb, terwijl de hypocrieten schreeuwen en klagen over het vocht en de stank en die Sloerie van der Hoer van hiernaast neerhurkt in een poging haar goedkope witplastic schoenen te poetsen met spuug en een verfrommeld papieren zakdoekje. Dwars door de stank van poep en rook en zwavel kun je haar supermarktparfum ruiken, als een fruitig soort kauwgum, een limonadesmaakje. Om eerlijk te zijn ruik ik liever poep, maar wie kan zijn adem tig miljoen jaar inhouden? Dus uit pure beleefdheid zeg ik: ‘Toch bedankt. Dat je die make-over bij me wilde doen, bedoel ik.’ Uit pure beleefdheid dwing ik mezelf te glimlachen en zeg ik: ‘Ik ben Madison.’

Bij die woorden duikt het tienermeisje bijna tussen de tralies die onze cellen scheiden door. Een en al borsten en heupen en hoge hakken, en nu zo overduidelijk, pijnlijk dankbaar voor mijn gezelschap schenkt ze me een stralende blik en glimlacht ze al haar prefab porseleinen kronen bloot. Ze heeft zelfs diamanten oorbellen in haar oorlellen met gaatjes – hoe ontzettend Claire Standish van haar – alleen zijn het vulgaire, veel te grote, flonkerend geslepen stukjes zirkoon. ‘Ik ben Babette’, zegt ze en ze laat het verfrommelde papieren zakdoekje vallen en duwt een gore, bevlekte hand door de tralies, die ik blijkbaar moet schudden.

III

Ben je daar, Satan? Ik ben ’t, Madison. Trek het je niet persoonlijk aan, Satan, maar mijn ouders hebben me opgevoed in het geloof dat je niet bestaat. Mijn vader en moeder zeiden dat jij en God zijn verzonnen in de achterlijke, bijgelovige kleuterhersenen van heikneuterige dominees en conservatieve hypocrieten.

olgens mijn ouders bestaat er geen hel. Als je het hun vroeg, zouden ze vast zeggen dat ik allang gereïncarneerd ben als vlinder of stamcel of duif. Ik bedoel, mijn ouders riepen allebei altijd hoe belangrijk het voor me was om ze continu naakt te zien rondlopen omdat ik anders zou opgroeien tot een totale Pervy van Perversen. Ze zeiden dat zonde niet bestond, hoogstens slechte keuzes. Gebrekkige impulsbeheersing. Dat niets slecht is. Ieder concept van goed of kwaad is volgens hen een simpel cultureel construct dat afhangt van tijd en plaats. Als iets ons moet kunnen dwingen ons persoonlijke gedrag aan te passen, zeiden ze, dan zou dat onze loyaliteit aan een sociaal contract moeten zijn en niet een vaag, van buitenaf opgelegd dreigement vol vlammende bestraffingen. Niets is verdorven, beweerden ze, en zelfs seriemoordenaars verdienen kabeltelevisie en psychologen, want meervoudige moordenaars hebben ook veel te lijden gehad.

In de geest van de klassieke John Hughesfilm The Breakfast Club ben ik begonnen aan een opstel, net als de nablijvers op de Shermer High School, die duizend woorden moesten neerpennen over het thema ‘wie denk je dat je bent?’.

Ja, ik weet heus wel wat ‘construct’ betekent. Verplaats je eens even in mij: ik zit opgesloten in een betraliede cel in de hel, dertien jaar oud en gedoemd om voor eeuwig dertien te blijven, maar ik heb nog wel énig zelfbewustzijn.

Wat erger is, is dat mijn moeder al dat Oermoeder Gaia-gezwam ook nog spuide in het tijdschrift Vanity Fair, tijdens de promotie van haar laatste film. Het tijdschrift zette haar op de foto toen ze met mijn vader bij de rode loper voor de Oscars arriveerde in zo’n ondermaats elektrisch autootje, terwijl ze in het echt, als niemand kijkt, overal naartoe gaan in een geleasde Gulfstreamjet, al is het maar om hun kleren op te halen van de stomerij in Frankrijk. In die ene film werd ze genomineerd voor haar rol als een non die zich gaat vervelen en onvoldaan voelen en dan haar gelofte aan de kant gooit voor een leven vol prostitutie en heroïne en een paar abortussen, voordat ze haar eigen gigantisch goed bekeken middagprogramma op tv krijgt en met Richard Gere trouwt. Geen hond die ervoor naar de bioscoop ging, maar de critici dweepten ermee. Critici en filmrecensenten rekenen er echt heel hard op dat er geen hel bestaat.

Ik vermoed dat The Breakfast Club voor mij net zoiets is als Virginia Woolf voor mijn moeder. Ik bedoel, ze moest aan de Xanax om door De uren heen te komen en toen bleef ze nog bijna een jaar huilen.

In de Vanity Fair zei mijn moeder dat het enige echte kwaad de grote oliemaatschappijen zijn, die mondiale opwarming gebruiken om onschuldige babyijsbeertjes steeds dichter naar de afgrond te duwen. Wat nog erger was, was dat ze zei: ‘Mijn dochter Madison en ik hebben jaren geworsteld met haar tragische jeugdobesitas.’ Dus ja, ik begrijp de term ‘passief-agressief’ heel goed.

Andere kinderen gingen naar zondagsschool, ik naar een ecologisch jeugdkamp. Op Fiji. Andere meisjes leerden de tien geboden opdreunen, ik leerde mijn CO2-voetafdruk reduceren. Bij onze workshop Aboriginalvaardigheden – op Fiji – kregen we gegarandeerd biologisch gekweekte, duurzaam geoogste fairtradepalmbladeren om van die waardeloze portefeuilles mee te vlechten die iedereen weggooide. Het ecologische jeugdkamp kostte zo ongeveer een miljoen dollar, maar op de wc moesten we wel allemaal dezelfde gore bamboestok gebruiken om onze kont mee af te vegen. In plaats van Kerstmis hadden we de Dag van de Aarde. Als er al een hel bestond, dan ging je daar volgens mijn moeder naartoe als je bontjassen droeg of crèmespoeling kocht die door ontsnapte naziwetenschappers was uitgetest op Franse babykonijntjes. Als er al een duivel bestond, dan was dat Ann Coulter, volgens mijn vader. Als er al een doodzonde bestond, dan was het piepschuim, aldus mijn moeder. Meestal spuiden ze dit soort milieudogma’s terwijl ze naakt rondliepen met de gordijnen open, om mij niet te laten opgroeien als een of andere Sloerie van der Hoer.

Soms was de duivel de tabaksindustrie. Soms ook Japanse drijfnetten.

Wat nog veel erger is, is dat we heus niet naar dat ecologische jeugdkamp gingen in sampans die zachtkens voortdobberden op de stroming van de Stille Oceaan. Nee, al die kinderen arriveerden daar in afzonderlijke privéjets die zo ongeveer een miljard-triljard liter fossiele brandstoffen opslurpten, hoeveelheden dinosaurusolie die onze planeet van zijn levensdagen niet meer te zien zal krijgen. Al die kinderen stegen op met hun eigen lichaamsgewicht aan biologische vijgenrepen en fairtradeyoghurtsnackjes in biologisch volstrekt onafbreekbare kunststofverpakkingen voor eenmalig gebruik, en die hele vracht heimweekinderen en tussendoorcalorieën schoot op Fiji af, sneller dan het geluid.

En wie heeft er wat aan gehad? Moet je mij nu zien: overleden aan een marihuanaoverdosis en veroordeeld tot de hel, waar ik mijn wangen stukkrab om mijn celbuur ervan te overtuigen dat ik aan overdraagbare psoriasis lijd. Omringd door een miljoen-miljard muffe popcornballetjes. Maar van de positieve kant bekeken ben je in de hel geen slaaf meer van je fysieke zelf en dat kan een zegen zijn voor de meer veeleisende zielen. Om het eens onverbloemd te zeggen hoef je allerlei lichaamsopeningen niet meer eindeloos te flossen en boenen en ontlasten om een fysiek lichaam op gang te houden. Mocht je ooit in de hel belanden, dan zal je cel geen wc bevatten, geen water, geen bed, en je zult ze niet missen ook. Niemand slaapt in de hel, hoogstens als defensieve maatregel, uit wraak voor de zoveelste strafvertoning van The English Patient.

Mijn vader en moeder bedoelden het goed, ongetwijfeld, maar je kunt er nu eenmaal niet omheen dat ik vastzit in een roestige ijzeren kooi met een prachtig uitzicht op een donderende waterval van excrementen, en dan bedoel ik ook echt poep en niet gewoon The English Patient. Niet dat ik klaag, hoor. Geloof mij maar als ik zeg dat klagende mensen wel het laatste zijn wat de hel op het eerste gezicht nodig heeft. Alsof je water naar de zee draagt.

Ja, ik weet heus wel wat ‘excrementen’ zijn. Ik zit gevangen en ik verveel me suf, maar ik heb geen hersenletsel of zo.

En het waren mijn ouders die zeiden dat ik best eens wat gekker mocht doen en een beetje moest experimenteren met recreatief drugsgebruik.

Nee, eerlijk is het niet, maar het ergste is geloof ik nog dat ze me hebben geleerd om te hopen. Als je maar bomen plantte en zwerfvuil verzamelde, zo zeiden ze, dan zou het allemaal wel goed komen. Je hoefde alleen je keukenafval maar te composteren en je dak te betegelen met zonnecellen, dan was er verder niets om je zorgen over te maken. Windenergie. Biodiesel. Walvissen. Dat soort dingen beschouwden mijn ouders als onze spirituele redding. Dan zagen we pakweg een ziljoen katholieken wierook gooien naar een of ander gipsbeeld of een biljoen-triljoen moslims rijendik op hun knieën liggen met hun hoofd richting New York en dan zei mijn vader: ‘Die arme, onwetende sukkels …’

Het is één ding dat mijn ouders met al hun seculiere humanisme hun eigen onvergankelijke ziel op het spel zetten, maar het is op geen enkele manier oké dat ze ook de mijne hebben verspeeld. Ze hebben zo blindelings overtuigd van hun gelijk op dat stokpaard gewed, maar ik ben de grote verliezer.

Dan zagen we baptisten op televisie die babypoppen op stokken hadden gespietst, druipend van het ketchupbloed, en daarmee rondzwaaiden voor een of andere kliniek en dan kon ik echt geloven dat alle religies totaal van de pot gerukt waren. Daar stonden de preken van mijn vader dan tegenover, dat alles goed zou komen als ik maar genoeg voedingsvezels at en al mijn plastic flessen in de recyclebak gooide. Als ik vragen stelde over hemel of hel kreeg ik een Xanaxje van mijn moeder.

En nu – snap jij het? – is het een kwestie van tijd tot mijn tong eruit wordt gerukt en gebakken in spekvet met wat knoflook erbij. Waarschijnlijk smeden de demonen al plannen om hun sigaren uit te drukken in mijn oksels.

Begrijp me niet verkeerd. Vergeleken bij het ecologische jeugdkamp is de hel zo erg nog niet, en vergeleken bij de brugklas helemáál niet. Noem me gerust blasé, maar er zijn nauwelijks ergere dingen dan je benen laten harsen of een navelpiercing. Of boulimie. Niet dat ik een totale Slettie Slettema met een eetstoornis ben.

Het enige wat me dwarszit is nog steeds mijn hoop. In de hel is hoop echt een enorm slechte gewoonte, net zoiets als roken of nagelbijten. Hoop is iets ontzettend taais en obstinaats, waar je vanaf moet. Een verslaving die je op moet geven.

Ja, ik weet heus wel wat ‘obstinaat’ betekent. Ik ben dertien en ontgoocheld en een tikje eenzaam, maar ik ben niet simpel.

Hoe ik de neiging ook probeer te weerstaan, ik blijf hopen dat mijn eerste menstruatie toch ooit zal komen. Ik blijf hopen dat ik ontzettend dikke tieten krijg, zoals Babette in de cel naast me. Of dat ik een hand in mijn zak steek en daar een Xanaxje vind. Ik blijf duimen dat de demon die me straks in een vat vol kokende lava gooit me naakt onderdompelt naast River Phoenix, en dat die dan zegt dat hij me leuk vindt en me probeert te zoenen.

Het probleem is dat er in de hel geen hoop is.

‘Wie denk ik dat ik ben?’ Een opstel van duizend woorden … Ik heb geen idee, maar ik begin maar met het laten varen van alle hoop. Help me alsjeblieft, Satan. Daar zou je me zo’n plezier mee doen. Help me mijn hoopverslaving aan te pakken. Dank je wel.

IV

Ben je daar, Satan? Ik ben ’t, Madison. Ik dacht vandaag dat ik je zag, dus ik zwaaien als een gek om je aandacht te trekken, als een of andere overspannen groupie. De hel blijft zich openbaren als een interessant, opwindend oord en ik ben begonnen wat rudimentaire demonologische kennis op te doen, zodat ik me niet voor eeuwig een debiel hoef te voelen. Echt, ik heb nauwelijks tijd voor heimwee.

==Vandaag ben ik zelfs bevriend geraakt met een jongen met sprookjesachtige bruine ogen.

m het even heel technisch uit te drukken: de tijd in de hel bestaat niet uit dagen en nachten, meer uit een soort constante schemertoestand die geaccentueerd wordt door de flakkerende oranje gloed van de vlammen, kolkende witte stoomwolken en zwarte rook. Die elementen vormen samen een eeuwig, rustiek après-ski-sfeertje.

Goddank dus dat ik een zelfopwindend horloge met kalenderfunctie om had. Sorry, Satan, mijn fout, ik gebruikte het G-woord.

Jullie daar, levende mensen die nog rondlopen, multivitamines slikken en het druk hebben met luthers zijn of darmonderzoeken ondergaan, ga maar snel investeren in een duurzaam kwaliteitshorloge met dag- en datumfunctie. Reken er niet op dat je gsm-ontvangst hebt in de hel en denk vooral niet dat je zo vooruitziend zult zijn om te sterven met je oplader bij de hand, of als je dat al doet, geloof dan maar niet dat je roestige gevangeniscel voorzien zal zijn van een bruikbaar stopcontact. En dan bedoel ik dus niet dat je een Swatch moet kopen. Die zijn van plastic en plastic smelt in de hel. Doe jezelf dus een lol en investeer in een deugdelijk leren polsbandje of zo’n rekbaar, flexibel metalen exemplaar.

Voor het geval je verzuimt een geschikt horloge in je uitrusting op te nemen, ga dan níét op zoek naar een pienter, proactief, mollig, dertienjarig meisje met platte Bass-Weejuns en een hoornen brilmontuur om haar tot vervelens toe te vragen wat voor dag het is, of hoe laat. Genoemd intelligent, zij het corpulent meisje zal dan hoogstens doen alsof ze op haar horloge kijkt en zeggen: ‘Vijfduizend jaar later dan de vórige keer dat je het vroeg …’

Ja, ik weet heus wel wat ‘corpulent’ betekent. Ik ben misschien een tikkeltje geïrriteerd en defensief, maar – hoe aardig je het ook vraagt op dat vleierige toontje van je – ik ben je klokkijkslaafje niet.

En bedenk voor je de moeite neemt om te stoppen met roken dat het roken van sigaretten en sigaren uitstekende training is voor de hel.

En dan nog dit, voordat je hatelijke opmerkingen gaat maken over mijn temperament, in de trant van dat ik ‘opoe zeker op bezoek heb’ of ‘de rode vlag heb uithangen’: ik ben – nogmaals – dood, overleden, een prepuber tot in de eeuwigheid en dus immuun voor de stompzinnige hormonale impulsen die jouw stomme levendenleventje ongetwijfeld van a tot z beheersen.

Ik hoor het mijn moeder zo zeggen: ‘Madison, je bent dood, dus doe nou eens rústig.’

Ik begin steeds meer te twijfelen waaraan ik nu erger verslaafd was: hoop of Xanax.

In de cel naast me verdoet Babette haar tijd met het inspecteren van haar nagelriemen en het polijsten van haar nagels met de riem van haar witte schoudertas. Steeds als ze een blik in mijn richting werpt, maak ik er een hele show van om aan mijn nek te krabben en bij mijn ogen. Het lijkt niet bij Babette op te komen dat we dood zijn en dat het weinig aannemelijk is dat aandoeningen als psoriasis in het hiernamaals gewoon door blijven zieken. Maar als je ziet wat voor iets te witte nagellak ze op heeft, wordt meteen duidelijk dat Babette nooit door zou kunnen gaan voor een gymnasiummeisje. Hoogstens voor een wandelende camouflagestift.

Babette vangt mijn blik en roept: ‘Wat voor dag is het vandaag?’

Ik roep krabbend en wel terug: ‘Donderdag.’ In feite laat ik mijn nagels geen contact maken met mijn huid, ik voer alleen een luchtgitaarvariant van krabben uit, anders zou mijn hele gezicht inmiddels openliggen. Het laatste wat ik nodig heb is een infectie in zo’n vieze, gore omgeving.

Babette tuurt met halfdichtgeknepen ogen naar haar nagels en zegt: ‘Ik ben dol op donderdagen …’ Ze vist een flesje witte nagellak uit haar neppe Coachtas en zegt: ‘Donderdag voelt net als vrijdag, maar dan zonder de verplichting om uit te gaan en lol te maken. Eigenlijk is het net zoiets als Kerstavond, weet je wel, drieëntwintig december …’ Ze schudt het flesje nagellak en zegt: ‘Donderdag is net een ontzettend geslaagde tweede date, als je nog denkt dat de seks weleens goed kon uitpakken …’

In een andere cel, redelijk dichtbij, begint iemand te schreeuwen. De andere eenzame zielen in hun cellen liggen er uitgezakt bij in klassieke poses van catatonische lethargie, gekleed in de bevuilde kostuums van Venetiaanse doges, napoleontische marketentsters, Maorikoppensnellers. Blijkbaar zijn ze erin geslaagd om alle hoop te laten varen en ze klampen zich nu vast aan hun gore tralies. Ze hebben met totale overgave liggen spartelen en stuipen en liggen er nu vervuild, starend en roerloos bij. De mazzelaars.

Babette lakt haar nagels en vraagt: ‘Maar … wat voor dag is het nu?’

Mijn horloge zegt donderdag. ‘Het is vrijdag’, lieg ik.

‘Je huid ziet er vandaag al een stuk beter uit’, liegt Babette terug.

Ik pareer haar leugen met een tegenleugen: ‘Wat ruikt je parfum lekker.’

Babette onderschept mijn tegenleugen met: ‘Volgens mij zijn je borsten een beetje gegroeid.’

En dat is het moment waarop ik denk dat ik je zie, Satan. Een gigantische gestalte komt aanstappen vanuit het duister en schrijdt langs een verre rij kooien. Hij is minstens drie keer zo groot als de mensen die terugdeinzen achter hun tralies. De gedaante sleept een gevorkte staart achter zich aan, die onder aan zijn ruggengraat ontspruit. Zijn schubbige vel glinstert. Enorme zwartlederen vleugels steken tussen zijn schouderbladen uit – echt leer, niet zoals die armoedige, neppe Manolo Blahniks van Babette – en dikke horens van bot barsten door het geschubde oppervlak van zijn kale hoofd.

Vergeef me mijn mogelijke schending van het helse protocol, maar ik kan de verleiding niet weerstaan. Met een hand zwaaiend boven mijn hoofd alsof ik een passerende taxi aan probeer te houden schreeuw ik: ‘Hallo? Meneer Satan?’ Ik schreeuw: ‘Ik ben het, Madison!’

De gehoornde gestalte houdt halt naast een kooi waarin een sterveling schreeuwend wegduikt, gekleed in het gerafelde, bezoedelde tenue van een of ander American-footballteam. Met puntige adelaarsklauwen in plaats van handen tikt hij het slot van de kooi open, steekt zijn poot naar binnen en graait rond in de kleine ruimte, terwijl de gillende footballer hem naarstig probeert te ontwijken.

Ik sta nog steeds te zwaaien en roep: ‘Hierzo!’ Ik roep: ‘Deze kant op!’ Ik wil gewoon even dag zeggen, mezelf voorstellen. Dat lijkt me wel zo beleefd.

Uiteindelijk krijgt de klauw de hijgende, uitgeputte footballer te pakken en trekt hem uit de ijzeren kooi. De gevangenen in alle omringende cellen schreeuwen het uit en nemen zo veel afstand van dit alles als maar mogelijk is. Ze kruipen huiverend weg in de verste hoekjes, hyperventilerend met uitpuilende ogen. Hun gecombineerde jammerklacht klinkt schor en moeizaam. Zoals je een gestoomde krab zou ontleden grijpt de gehoornde gestalte een van de benen van de footballer en draait het om en om tot het heupgewricht knakt en de pezen knappen en het been loskomt van de romp. Op dezelfde wijze verwijdert de gestalte de overige ledematen van de man, die hij stuk voor stuk naar zijn mond vol puntige haaientanden brengt om het vlezige, opgepompte spierweefsel van het bot te knagen.

En ik blijf maar roepen: ‘Hallo? Als u even een momentje hebt, meneer Satan …’ al weet ik niet goed of het wel comme il faut is om een dergelijk maal te onderbreken.

Als hij alle ledematen heeft verorberd, smijt de gehoornde figuur de overgebleven botten terug in de kooi van de footballer. Zelfs het gegil wordt overstemd door de nattige slurpgeluiden en het smakken en kauwen. Dan een donderende boer. Wanneer de footballer eindelijk gereduceerd is tot een benige borstkas, als het kaalgeplukte karkas van een kerstkalkoen, een witte ribbenkast met losse slierten resterend vel, dan pas gooit de gehoornde figuur de laatste resten terug in de kooi, die hij daarna weer op slot doet.

In deze korte pauze spring ik spastisch op en neer met woest zwaaiende armen, schreeuwend als een gek. Terwijl ik mijn best blijf doen om mijn eigen smerige, gore ijzeren tralies niet aan te raken, roep ik: ‘Hallo? Madison hier!’ Ik raap een viezig popcornballetje op en gooi het in zijn richting, terwijl ik schreeuw: ‘Ik wil zo stervensgraag even kennismaken!’

De losse, bebloede botten van de footballer beginnen zich al te herstellen en komen bij elkaar om weer een mens te vormen. Ze hullen zich weer in spieren en huid en herscheppen de man, alleen maar om opnieuw gefolterd te worden, eindeloos, voor eeuwig en altijd.

Nu zijn honger schijnbaar gestild is draait de gehoornde gestalte zich om en verdwijnt in de verte.

In mijn wanhoop schreeuw ik het uit. Nee, eerlijk is het niet, want ik heb net al verteld dat schreeuwen in de hel geen pas geeft. Ik vind schreeuwen uitermate misplaatst, maar ik schreeuw: ‘Meneer Satan!’

De kolossale gedaante met de staart is weg.

In de cel naast me zegt Babettes stem: ‘Wat voor dag is het nu?’

Als de hel al ergens op lijkt, dan is het op die oude tekenfilms van Warner Bros waarin de personages continu worden onthoofd door guillotines en uiteengereten door dynamietexplosies, om er mooi op tijd voor de volgende gewelddaad weer helemaal bovenop te komen. Een systeem dat toch enige troost biedt, naast monotonie.

Een stem zegt: ‘Dat was Satan niet.’ Vanuit een naburige cel roept een tienerjongen: ‘Dat was Ahriman, gewoon een demon uit de Iraanse woestijn.’ De jongen heeft een bloesje met korte mouwen aan, dat ingestopt zit in zijn kakibroek. Hij heeft een dik duikershorloge om met een drukbestendige onderwaterstopwatch en een ingebouwde rekenmachine. Aan zijn voeten zitten Hush Puppies met rubberzolen en zijn broek is zo kort dat je zijn witte sportsokken kunt zien. De jongen rolt met zijn ogen, schudt zijn hoofd en zegt: ‘Tjeezus, jij weet écht niks van de meest basale klassieke interculturele theologische antropologie, hè?’

Babette gaat op haar hurken zitten en begint haar waardeloze schoenen op te poetsen met spuug en een nieuw papieren zakdoekje. ‘Hou je kop, nerd’, mompelt ze.

‘Mijn fout’, zeg ik tegen de jongen. Ik wijs naar mezelf – wat een lam gebaar, ik voel zelfs in de blakerende hitte van de hel dat ik bloos – en ik zeg: ‘Ik ben Madison.’

‘Weet ik’, zegt de jongen. ‘Ik heb ook oren.’

En met één blik op de bruine ogen van die jongen … zwelt die akelige, gruwelijke dreiging van hoop aan in mijn kwabbige lichaam.

Ahriman, legt hij uit, is niemand minder dan de onttroonde godheid van een oeroud Perzisch volk. Hij was de tweelingbroer van Ohrmazd, geboren uit de god Zurvan de Schepper. Ahriman is verantwoordelijk voor gif, droogte, hongersnood, schorpioenen – voornamelijk stereotiep woestijngedoe. Zijn zoon heet Zohak en er groeien gifslangen uit zijn schouders. Volgens die jongen eten deze slangen uitsluitend menselijke hersenen. Al die dingen … zo helemaal de lugubere trivia waarin een puberjongen zich zou verdiepen. Zo totaal Dungeons & Dragons.

Babette polijst haar nagels met de riem van haar tas en negeert ons.

De jongen gebaart met zijn hoofd in de richting waarin de gehoornde gedaante is verdwenen en zegt: ‘Meestal hangt hij rond aan de andere kant van de Braakselvijver, net ten westen van de Hete Speekselrivier, op de andere oever van het Strontmeer …’ De jongen haalt zijn schouders op en zegt: ‘Voor een lijkenvretende demon is hij best cool …’

Babettes stem onderbreekt ons gesprek. Ze zegt: ‘Ahriman heeft mij ook een keer gepakt …’ Als ze de uitdrukking op het gezicht van de jongen ziet en de bobbel in zijn broek, zegt Babette: ‘Niet op díé manier, weerzinwekkende kleine klier.’

Ja, ik mag dan dood zijn en een eersteklas minderwaardigheidscomplex hebben, maar ik herken heus wel een erectie als ik er eentje zie. Ondanks de poepstank en de zwermen dikke, zwarte vliegen vraag ik de jongen: ‘Hoe heet je?’

‘Leonard’, zegt hij.

Ik vraag: ‘Waarom zit jij in de hel?’

‘Rukken’, zegt Babette.

Leonard zegt: ‘Door rood lopen.’

Ik vraag: ‘Vind jij The Breakfast Club goed?’

Hij zegt: ‘Wat is dat?’

Ik vraag: ‘Vind je me mooi?’

De sprookjesachtige bruine ogen van die jongen, Leonard, glijden over me heen, strijken als wespen neer op mijn plompe benen, mijn jampotbril, mijn scheve neus en mijn platte boezem. Hij kijkt naar Babette. Hij kijkt weer naar mij en zijn wenkbrauwen springen op tot aan zijn haarlijn en vouwen diepe accordeonkreukels in zijn voorhoofd. Hij glimlacht, maar hij schudt van nee.

‘Ik vraag het maar even’, zeg ik en ik maskeer mijn eigen glimlach door net te doen alsof ik aan het eczeem krab dat ik niet op mijn wang heb zitten.