Håkan Nesser

De zwaluw, de kat, de roos en de dood

Vertaald uit het Zweeds door Axel Vandevenne

Uitgeverij De Geus

breda 2012

Oorspronkelijke titel Svalan, katten, rosen, döden, verschenen bij Albert Bonniers Förlag AB, Stockholm, Zweden

Oorspronkelijke tekst © Håkan Nesser, 2001

All rights reserved.

Published by agreement with Linda Michaels Limited, International Literary Agents.

Nederlandse vertaling © Axel Vandevenne en De Geus bv, Breda 2008

Omslagontwerp Stef van Zimmeren | Riesenkind

Omslagillustratie © Valentino Sari/Arcangel images

isbn 978 90 445 2482 6

nur 331

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de derde druk, 2010.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

Een mens doden duurt hoogstens

één minuut.

Een normaal leven leiden

kan vijfenzeventig jaar duren.

Henry Moll, auteur

Kefalonia, augustus 1995

1

‘In mijn volgende leven wil ik een olijfboom zijn.’

Ze maakte een vaag gebaar met haar hand in de richting van de hellingen waar nu snel de schemering viel.

‘Ze kunnen honderden jaren oud worden, heb ik gehoord. Dat is een geruststellend gevoel, vind je ook niet?’

Achteraf moest hij er soms aan denken dat precies die woorden haar laatste werden. Over de olijfboom en het geruststellende gevoel. Opmerkelijk. Alsof ze toch iets groots en subliems meenam naar gene zijde. Iets verhevens, een zweem van een inzicht dat haar eigenlijk ontbrak.

Tegelijk vond hij het natuurlijk wel een beetje vreemd dat ze met zo’n alledaagse – en eigenlijk bijzonder weinigzeggende – bespiegeling was gekomen, vlak na die vreselijke woorden die haar lot zo onherroepelijk hadden bezegeld. Die een einde aan haar leven hadden gemaakt en hun verhouding haar beslag hadden gegeven.

Ik hou van iemand anders.

Natuurlijk had ze er niet bij stilgestaan dat het zo zou uitpakken. Dat juist dát de enige uitweg was – pas op het allerlaatste moment – maar in zekere zin was het typerend, voor haar argeloosheid én voor hun relatie in het algemeen. Ze had zo vaak de draagwijdte van de dingen pas ingezien toen het al te laat was. In een stadium waarin het geen zin meer had om de zaak recht te trekken, waarin de woorden, alle woorden, al waren verbruikt. Waarin alleen nog actie restte, dat had hij al eens eerder bedacht.

‘Ik heb mijn besluit genomen. Ik weet dat ik je pijn doe, maar vanaf nu moeten we onze eigen weg gaan. Ik hou van iemand anders.’

Gevolgd door stilte.

Gevolgd door de opmerking over de olijfboom.

Hij had niet geantwoord. Had ze een antwoord verwacht?

Het was geen vraag geweest. Alleen maar een vaststelling. Een fait accompli. Wat had hij verdomme moeten antwoorden?

Het balkon was niet groot. Zes tot acht vierkante meter. Een wit tafeltje met twee stoelen die eruitzagen als alle andere plastic stoelen en plastic tafels ter wereld. Zo ook het hotel. Slechts twee verdiepingen, geen eetzaal, zelfs nauwelijks een receptie, ze hadden de vakantie op het laatste moment geboekt en geen zin gehad om te kiezen en te keuren.

Olympos. Op een paar minuten wandelafstand van het strand, met een besnorde hotelhoudster; het aantal kamers lag rond het dozijn, waarschijnlijk lager.

Hun bontgekleurde badlakens hingen over het rekje te drogen. Elk een glas ouzo, niet meer dan een halve meter van elkaar verwijderd; ze had net gedoucht, ze was gebruind en fris na een hele middag op het strand.

Een tijmgeur die van de hellingen naar omlaag kwam in een onheilig verbond met laagoctanige benzine van de drukke weg beneden. Zo zag het verhaal eruit, zo ongeveer.

Dat en die woorden. Ineens hoort hij een geluid in zijn hoofd.

Zwak en ongrijpbaar, maar evengoed hardnekkig. Het klinkt als een stroompje te midden van de cicaden die lui tsjirpen na een hete dag. Alsof het er honderden zijn, maar waarschijnlijk zijn het er niet meer dan twee of drie. Hij staat op. Slaat de ouzo achterover en haalt een paar keer diep adem.

Hij gaat achter haar staan, schuift haar haar opzij en legt zijn handen op haar naakte schouders.

Ze verstijft. De spanning is haast onmerkbaar, in een paar spieren slechts, maar hij merkt het meteen. Zijn vingertoppen op haar warme huid zijn zo gevoelig als kleine seismografen. Hij glijdt tastend langs de scherpe randen van de sleutelbeenderen. Hij voelt haar hart kloppen. Ze zegt niets. Haar linkerhand laat het glas op tafel los. Nu zit ze stil. Alsof ze wacht.

Hij brengt zijn handen naar haar hals. Hij voelt dat hij een erectie krijgt.

Een motorfiets met een geluidsdemper in heel slechte staat knettert voorbij, beneden op straat. Het bloed stroomt toe, in zijn handen en in zijn onderbuik.

Nu, denkt hij. Nu.

In het begin lijkt haar gevecht een soort orgasme, hij registreert de gelijkenis al meteen. Een orgasme? denkt hij. Wat paradoxaal. Haar lichaam spant zich als een boog tussen haar blote voetzolen op de grond, en zijn handen om haar keel. De plastic stoel valt om, met haar linkerhand gooit ze het ouzoglas omver, het belandt op een van zijn badschoenen, rolt om en om zonder te breken. Ze omklemt zijn polsen, haar dunne vingers knijpen zo hard dat haar knokkels wit worden, maar hij is sterker. Oneindig veel sterker. De motorfiets knettert verder op de smalle asfaltstrook tussen de olijfbosjes, hij is klaarblijkelijk van de hoofdweg afgeslagen; hij versterkt zijn greep, het geluid nog in zijn hoofd en nog steeds met een erectie.

Het neemt niet meer dan veertig, vijftig seconden in beslag, maar de ogenblikken lijken lang. Hij denkt aan niets in het bijzonder en wanneer haar lichaam ineens verslapt, verlegt hij zijn greep maar blijft drukken. Hij knielt en buigt zich van voren over haar heen. Haar ogen zijn wijdopen, de randen van haar contactlenzen zijn goed te zien, haar tong steekt een beetje tussen haar gelijkmatige, witte tanden uit. Hij denkt even na over wat hij met het cadeau moet doen dat hij voor haar verjaardag heeft gekocht. Het Afrikaanse houten beeldje dat hij die ochtend beneden op de markt van Argostoli heeft gevonden. Een springende antilope. Misschien kan hij het houden.

Misschien gooit hij het uiteindelijk wel weg.

Hij denkt ook na over hoe hij de resterende dagen zal doorbrengen, terwijl hij zijn greep langzaam laat verslappen en zijn rug recht. Haar korte jurk is omhooggegleden, waardoor haar piepkleine witte slipje te zien is. Hij bekijkt haar donkere driehoek die dwars door het dunne katoen heen zichtbaar is, streelt die een paar keer met zijn hand en bevoelt zijn steenharde lid.

Hij staat op. Hij gaat naar het toilet om te masturberen. Voor zover hij achteraf iets voelt, is het een vreemd gevoel.

Vreemd en een beetje leeg.

In afwachting van het juiste moment ligt hij in het donker op zijn hotelbed te roken.

Te roken en aan zijn moeder te denken. Aan haar onmogelijk af te wijzen mildheid en het merkwaardig lege gevoel van vrijheid dat ze heeft achtergelaten. Zíjn vrijheid. Na haar dood afgelopen winter voelt hij ineens haar ogen niet meer in zijn rug. Niemand meer die hem helemaal ziet zoals hij is, niemand die hem één keer per week belt om te vragen hoe het is.

Niemand om een vakantiekaart te sturen en niemand om verslag bij uit te brengen.

Als zij nog had geleefd, had hij dit nooit kunnen doen, dat weet hij zeker. Niet op deze manier. Maar nu de bloedband is doorgeknipt, zijn veel dingen gemakkelijker geworden. Of dat nou goed of slecht is, zo is het.

Gemakkelijker maar ook een beetje zinloos. Hij is zijn innerlijke zwaarte kwijt, zijn kern; daar heeft hij het afgelopen half jaar vaker over nagedacht. Verschillende keren. Plotseling is het leven zijn densiteit kwijt. En nu ligt hij hier op een hotelbed op een Grieks eiland te roken met haar milde maar tegelijk strenge gezicht voor zijn geestesoog, terwijl zijn echtgenote buiten op het balkon koud ligt te worden. Hij heeft haar tegen de muur geschoven en een deken over haar heen gelegd, en hij weet niet goed of zijn moeder toch niet op een of andere ondoorgrondelijke manier, op onnaspeurbare wijze – verdomme nog aan toe – weet wat er deze avond is gebeurd. Evengoed.

Het ergert hem een beetje dat hij hierin geen klaarheid kan scheppen en evenmin weet welke houding ze zou hebben ingenomen ten opzichte van wat hij op deze warme mediterrane avond heeft gedaan; en na zijn tiende of mogelijk elfde sigaret staat hij op. Het is bijna half een, het nachtleven in de bars en de discotheken is nog in volle gang, er is nog geen sprake van dat hij het lijk weg kan brengen. Nog lang niet. Hij loopt het balkon op en blijft even met zijn handen op de leuning staan terwijl hij overdenkt hoe hij het zal aanpakken. Een lijk ongemerkt een hotel uit krijgen is geen eenvoudige opdracht, ook al is het een klein en afgelegen hotel, maar hij is het gewend om moeilijke opdrachten op zich te nemen. Vaak kan het hem zelfs stimuleren, maakt het zijn leven intenser op de een of andere manier, het brengt die verloren densiteit terug. Waarschijnlijk heeft hij het in zijn carrière juist daarom zo ver gebracht, ook dat is een terugkerende gedachte. De uitdaging. Het spel. De densiteit.

Hij zuigt de geur van het olijfbosje op, probeert die waar te nemen alsof het de geur van de eerste of de oudste olijfboom ter wereld was, maar de geur blijft niet hangen. Haar laatste woorden zitten in de weg en zijn sigaretten hebben zijn reukzin danig afgestompt.

Hij loopt naar binnen, haalt het pakje van het nachtkastje en steekt er nog een op. Gaat dan buiten in de witte plastic stoel zitten en bedenkt dat ze toch al bijna acht jaar getrouwd waren. Dat is een vijfde van zijn leven en aanmerkelijk meer dan zijn moeder had voorspeld, toen hij haar vertelde dat hij een vrouw had gevonden met wie hij het serieus meende. Aanmerkelijk meer.

Ook al had ze haar visie nooit zo expliciet verwoord.

Als hij ook deze sigaret heeft opgerookt, tilt hij zijn dode echtgenote op en draagt haar de kamer in. Hij legt haar schuin over het tweepersoonsbed, trekt haar T-shirt en slipje uit, krijgt plotseling weer een erectie maar bekommert zich er niet om.

Gelukkig dat ze zo licht is, denkt hij. Ze weegt zo goed als niets.

Hij tilt haar weer op en hij legt haar over zijn schouders zoals hij haar straks moet dragen; hij heeft slechts een heel vaag idee van hoe rigor mortis precies werkt en wanneer hij haar weer op bed gooit, laat hij haar in U-bocht liggen waarin ze lag toen ze om zijn nek en krachtige schouders hing.

Als ze nou toch eens zou verstijven.

Daarna haalt hij de tent uit de kleerkast, de lichte nylontent die hij met alle geweld mee wilde nemen, en wikkelt die om het lichaam. Hij knoopt er alle losse nylon scheerlijnen omheen en constateert dat het er erg netjes uitziet.

Het zou een tapijt kunnen zijn of zo.

Een reuzedolmade.

Maar het is zijn vrouw. Naakt, dood en netjes ingepakt in een tweepersoonstent van het merk Exploor waarmee je in het wild gaat kamperen. En zo is het precies.

Om half drie ’s nachts wordt hij na een korte sluimering wakker. Het hotel lijkt in diepe rust verzonken, maar hij hoort nog lawaai van het uitgaansleven in hun straat en de verbindingsweg langs het strand. Hij besluit nog een uur te wachten.

Exact zestig minuten. Hij drinkt koffie om wakker te blijven. De nacht is als een bondgenoot.

De huurauto is een Ford Fiesta, niet een van de allerkleinste modellen, ze kan zonder problemen de bagageruimte in, dubbelgevouwen als ze is. Hij doet de kofferbak met zijn rechterhand open en laat haar van zijn linkerschouder glijden door zich een beetje voorover en opzij te buigen. Hij doet de kofferbak dicht, kijkt om zich heen en gaat achter het stuur zitten. Ging vlot, denkt hij. Geen mens te zien.

Niet in het hotel, niet op straat. Hij start en vertrekt. Terwijl hij de stad uit rijdt, ziet hij drie levende wezens. Een mager kattenbeest dat langs een gevel strijkt en een straatveger met zijn ezel. Geen van hen neemt enige notitie van hem. Simpel, denkt hij. Moorden is niet moeilijk.

Dat weet hij in theorie zijn hele leven al; nu heeft hij de theorie in praktijk gebracht. Het komt hem voor dat dit nou juist de zin van het leven is. Want het handelen van de mens is de gedachte Gods.

Het ravijn herinnert hij zich ook wel, maar zijn herinnering is vaag en hij ziet zich genoodzaakt op de eerste roze ochtendschemer te wachten om de juiste plek te vinden. Ze zijn er twee dagen eerder op hun weg over de bergen vanuit Sami en het oosten langsgekomen; hij weet nog dat zij precies op deze plek had willen stoppen om foto’s te maken, dat hij gedaan had wat ze wilde, maar dat ze moeilijk de juiste invalshoek had kunnen vinden.

Nu staan ze hier toch. Het is eigenlijk eerder een kloof dan een ravijn. Een diepe keg in een haarspeldbocht, een bijna loodrechte afgrond van dertig, veertig meter diep; de bodem verliest zich in een wirwar van doornstruiken en troep die door minder gewetensvolle automobilisten uit opengedraaide zijraampjes is weggegooid.

Hij zet de motor af en stapt uit. Kijkt om zich heen. Luistert. Het is tien over vijf, een vroege roofvogel hangt bewegingloos boven de schrale berghelling in het zuidwesten. Helemaal onderaan in de V tussen twee andere stenige steilten vertoont zich even een handbreedte zee.

Verder stilte. En een duidelijke geur van een kruid dat hij herkent maar niet kan thuisbrengen. Oregano of tijm, waarschijnlijk. Of basilicum. Hij maakt de kofferbak open. Twijfelt even of hij haar van het tentdoek zal bevrijden, maar doet het niet. Niemand zal het lijk daarbeneden ooit vinden en niemand zal hem rekenschap voor een tent komen vragen. Hij beschikt nog twee dagen over de auto en kan zich nog een ritje naar de andere kant veroorloven, om zich in een andere kloof van de haringen, touwen en hoes te ontdoen. Of in zee.

Niets kon simpeler zijn. Niets.

Hij kijkt nog een keer om zich heen. Hij tilt de volumineuze bundel uit de auto en gooit die over de lage reling. De bundel botst een paar keer tegen de steile wanden, kraakt door de dorre bosjes heen en verdwijnt. De roofvogel lijkt op het geluid en de beweging te reageren en verplaatst zich naar een nieuwe positie een eind verder naar het westen.

Hij recht zijn rug. Ik kan me haast niet voorstellen dat zij het echt is, denkt hij. Het is nogal onwerkelijk allemaal.

Hij steekt een sigaret op. Hij heeft vannacht zo veel gerookt dat het pijn doet in zijn borst, maar dat is van ondergeschikt belang. Hij gaat in de auto zitten en rijdt verder over de bergkam.

Twaalf uur later, precies op het heetste uur van de siësta, schuift hij de glazen deur open van het luchtgekoelde kantoor van de reisagent naast de grote agora in Argostoli. Hij zit geduldig in de kleverige plastic stoel te wachten, terwijl twee te dikke vrouwen die te lang in de zon hebben gezeten aan het blonde, in een blauw pakje gestoken meisje achter de balie onregelmatigheden in hun hotel beschrijven.

Wanneer hij alleen is met de blonde zet hij zijn verdrietigste stem op en doet het volgende verhaal over zijn echtgenote.

Dat hij haar is kwijtgeraakt.

Dat ze, zomaar, verdwenen lijkt te zijn.

Gisteravond laat, ze zou een duik gaan nemen; natuurlijk kan er een volkomen natuurlijke verklaring zijn, maar hij maakt zich toch ongerust. Het is niets voor haar om zomaar weg te blijven.

Dus moet er misschien wel iets gedaan worden?

Informeren bij een autoriteit?

Of bij ziekenhuizen?

Of wat moet je doen in zo’n geval?

Het meisje biedt hem water aan en schudt bezorgd haar noordse haar. Ze komt niet uit hetzelfde land als hij, maar toch verstaan ze elkaar goed. Ze hoeven niet eens Engels te praten. Als ze zich naar de telefoon toe keert, kan hij een glimp van haar borst opvangen, tot aan de tepel toe; er gaat opeens een rilling door hem heen.

En terwijl ze tevergeefs telefonisch contact probeert te maken, precies op het heetste uur van de dag, komt bij hem de vraag op wie die ander kan zijn over wie zijn vrouw het had gehad.

Degene van wie ze beweerde te houden.

Maardam, augustus – september 2000

2

Typisch, dacht Monica Kammerle toen ze ophing. Zo verdomd typisch. Ik haat haar.

Meteen speelde haar geweten op. Zoals gewoonlijk. Zo gauw ze een negatieve gedachte over haar moeder had, was het er, maakte het dat ze zich schaamde. Haar geweten. Die verwijtende stem in haar binnenste die haar zei dat je niets slechts van je moeder mocht denken. Dat je een goede dochter moest zijn en moest helpen.

Elkaar ruggen in plaats van elkaar nekken, zoals ze enkele jaren geleden in een meisjesblad had gelezen. Dat had ze zo’n wijze spreuk gevonden dat ze die had uitgeknipt en boven haar bed had opgeprikt toen ze nog in de Palitzerlaan woonden.

Nu woonden ze in de Moerckstraat. De vierkamerflat in de Deijkstrawijk, met zijn hoge plafonds en uitzicht over het Rinderpark, het kanaal en het kopergroene dak van de Czekarkerk, was te duur geworden toen ze nog maar met zijn tweeën waren. Toch waren ze er na de dood van haar vader nog drie jaar blijven wonen, maar uiteindelijk was het geld dat hij had nagelaten op. Natuurlijk. Ze had de hele tijd geweten dat ze moesten verhuizen, ze hoefde zich geen illusies te maken. Vroeg of laat, dat kon niet missen. Haar moeder had het meerdere keren uitgebreid en buitengewoon pedagogisch uitgelegd en in de lente waren ze hierheen gekomen.

Naar de Moerckstraat.

Ze vond het maar niets.

De straatnaam. Het sombere, mistroostige gebouw met drie lage verdiepingen. Haar kamer of de flat of de steriele buurt met rechte, smalle straten en smerige auto’s en winkels en geen boom te zien.

Ik ben zestien, dacht ze. Nog drie jaar school, dan vertrek ik. Daarna moet ze het zelf maar zien te redden.

Haar geweten roerde weer een gevoelige snaar aan en ze bleef bij de telefoon staan tot het geluid was weggestorven. Ze keek – over de rand van het gordijn – naar buiten, naar de al even vuilbruine gevel aan de overkant van de straat. Naar de kleine raampjes die zelfs op een zonnige dag als deze elf van de twaalf uur in de schaduw lagen.

De mensen hebben het maar moeilijk. Niet alleen mama en ik, maar iedereen. Niemand uitgezonderd. Maar dat je zoiets inzag maakte het er niet beter op.

Ze vond het leuk om dat soort kleine levenswijsheden te formuleren. Niet om ze op papier te zetten, maar om ze alleen even in gedachten te houden en erover na te denken. Misschien omdat ze zich via dat soort gedachten met anderen verbonden zag. Verbonden in een soort mistroostige saamhorigheid.

Dat ze ondanks alles niet zo anders was. Dat het leven zo was.

Dat haar moeder net zo was als de moeders van andere zestienjarige meisjes en dat iedereen even eenzaam was.

En zeker kon ze ooit weer gezond worden, ook al was het die dikke psychologe niet direct aan te horen dat ze in zo’n ontwikkeling geloofde. Je kon beter proberen het met behulp van medicatie in bedwang en onder controle te houden. Beter niet te veel hopen. Je kon maar beter matig leven.

Manisch-depressief. Zo heette het. En ze had over gedisciplinéérde medicatie gesproken.

Monica Kammerle zuchtte. Haalde haar schouders op en zocht het recept op in de map.

Kip met sinaasappel, rijst en broccolisaus.

De stukken kip waren al gekocht en lagen in de koelkast. De rest moest ze bij Rijkman gaan halen. De rijst, de kruiden, de sinaasappels, sla. IJs toe. Ze had alles opgeschreven en haar moeder had haar de hele lijst nog een keer over de telefoon laten herhalen.

Manisch, dacht ze. Een duidelijk teken dat ze onderweg was naar de manische fase. Daardoor had ze ook de trein gemist waarschijnlijk. Ze was het graf in Herzenhoeg gaan bezoeken en te lang blijven plakken; het was niet de eerste keer.

Maar de vertraging en het eten waren geen probleem. Niet voor mama, niet voor háár. Er bestonden bijna geen problemen wanneer ze zich in dit stadium bevond. Een korte piek, die zelden langer dan een week duurde. Bijna alles kon dus gewoon doorgaan.

En het medicijn lag natuurlijk thuis in het badkamerkastje. Zoals gewoonlijk. Ze hoefde het niet eens te controleren, ze wist het zo.

Was het niet beter om het etentje maar te annuleren? had ze geprobeerd. Hij zou immers om acht uur komen, hij zou geen zin hebben om tot zo laat – half twaalf – op haar te wachten.

Haar moeder had gezegd dat hij beslist wel zin zou hebben, dit waren zaken waar een onnozel kind van zestien niets van af kon weten. Ze had het al allemaal met hem afgesproken toen hij haar op haar mobiele telefoon belde. Kon ze dan nu een goede dochter zijn en doen wat haar moeder haar gevraagd had?

Monica scheurde het papiertje uit het blok en nam wat huishoudgeld. Ze zag dat het al half zes was en begreep dat ze er vaart achter moest zetten als ze de minnaar van haar moeder niet wilde teleurstellen.

Minnaar? dacht ze, terwijl ze het winkelwagentje onder het zoeken tussen de schappen door duwde. Ze vond het woord maar niets, maar zo noemde haar mama hem.

Mijn minnaar.

Monica vond hem leuker dan het woord suggereerde, eigenlijk. Veel leuker. Voor deze ene keer.

Stel je voor dat het deze keer lukte, fantaseerde ze. Stel je voor dat ze het er echt op zouden wagen samen.

Al leek dat onwaarschijnlijk. Voorzover ze wist, hadden ze elkaar niet meer dan een paar keer ontmoet, en de meesten hielden het na drie of vier keer voor gezien.

Toch stond ze zichzelf toe de kinderlijke hoop te koesteren dat hij bij hen zou blijven, en ze probeerde zich zijn verschijning voor de geest te halen. Hij was echt wel groot en sterk. Rond de veertig waarschijnlijk. Grijzende slapen en warme ogen die haar een beetje aan die van papa deden denken.

En hij had een vriendelijke stem, dat was misschien nog het belangrijkste. Ja, nu ze erbij stilstond, wist ze dat ze mensen bijna altijd zo beoordeelde.

Op hun stem. En hun handdruk. Geen van de twee was te vervalsen. Het moest iets zijn wat ze langgeleden in een of ander meisjesblad had gelezen, maar dat maakte niet uit. Het klopte, dat was de hoofdzaak. Er waren zo veel andere dingen waarmee je kon liegen: met je lippen en je ogen en je gebaren.

Maar nooit met je stem en de manier waarop je iemands hand vastpakte.

In zijn geval waren ze ook nog een keer buitengewoon goed op elkaar afgestemd, die twee graadmeters van het karakter: een rustige, donkere stem waarin de woorden hun juiste gewicht toebedeeld kregen, die nooit gehaast klonk, en een hand die groot en warm was en niet te hard kneep en ook niet het gevoel gaf zich terug te willen trekken. Het was bijna een genot hem de hand te schudden.

Ze lachte om haar gedachten en richtte haar aandacht op de boodschappenlijst. Wat ben ik toch een mensenkenner, dacht ze. Ik heb hem immers al met al tien minuten gezien. Ik zou psycholoog moeten worden of zoiets.

Terwijl ze het eten klaarmaakte, begon ze zoals gewoonlijk te piekeren over de Eenzaamheid. Met een grote E, zo zag ze het vaak gespeld. Om haar een soort extra waardigheid te geven waarschijnlijk.

Of het zou lukken die te verbreken, nu ze in een nieuwe klas kwam, of dat het weer hetzelfde zou worden. De Eenzaamheid, haar enige trouwe metgezel.

Of het erop zou uitdraaien dat ze ook nu nooit vrienden mee naar huis zou durven te nemen. Met een mama die zichzelf én haar te schande maakte zo gauw er een nieuweling over de drempel kwam.

Of dat in elk geval dreigde te doen. Die midden op de middag onder een deken op de bank in de woonkamer kon liggen, met een vleesmes en een potje slaaptabletten naast zich op tafel, en die luidkeels eiste dat haar eigen dochter haar moest helpen zich van het leven te beroven.

Of die in halfdode toestand in haar eigen kots in bad kon ronddrijven met twee lege wijnflessen op de grond.

Of omgekeerd: high zijn als een kraai en twaalfjarige meisjes onderwijzen hoe je zo doeltreffend mogelijk moest masturberen. Aangezien de seksuele voorlichting op school nu eenmaal zo beroerd was.

Nee, dacht ze. Nee, drie jaar nog, meer niet, zo mag ik niet worden.

En de mannen. De kerels die waren gekomen en gegaan, altijd in de manische weken in de herfst en de lente, de ene al erger dan de andere en zoals gezegd nooit één die ze meer dan drie of vier keer zag.

Behalve Henry Schitt, die schrijver beweerde te zijn en dag in dag uit hasj rookte, binnen op het toilet en buiten op het balkon, vier weken lang, tot ze moed vatte en tante Barbara in Chadow belde.

Tante Barbara had natuurlijk niet persoonlijk ingegrepen, dat deed ze nooit. Maar ze had ervoor gezorgd dat er twee sociaal werkers kwamen die Henry eruit gooiden. En dat haar zus een paar uur onder doktersbehandeling kwam te staan.

En een nieuwe lading medicijnen kreeg.

Dat was anderhalf jaar geleden in de lente en misschien was het daarna iets beter geworden. In elk geval zolang de medicijnen niet ongebruikt in de badkamerkast bleven staan omdat haar moeder zich veel te gezond voelde om ze nog nodig te hebben.

En nu die Benjamin Kerran.

Wanneer ze aan hem dacht, dacht ze ook dat het de eerste keer was in deze jaren dat ze binnen in haar borst niet de schreeuw om haar papa had gehoord. Haar eigen schreeuw in haar eigen lijf.

Benjamin? Het enige wat ze eigenlijk op hem tegen had, was zijn naam. Hij was veel te groot om Benjamin te heten. En krachtig en warm en levend. Een Benjamin hoorde klein en spichtig te zijn met een vettige bril en een gezicht vol puistjes en mee-eters. En net zo’n stinkende adem als die van Benjamin Kuhnpomp, die in het vijfde jaar een trimester in haar klas had gezeten, en die, begreep ze, haar archetype voor alle Benjamins ter wereld moest zijn.

Maar nu stond ze toch maar eten klaar te maken voor een heel andere Benjamin.

Een Benjamin die de minnaar van haar moeder was en met alle plezier zo lang bij hen mocht blijven als hij wilde.

Monica zou in elk geval haar best doen om hem niet af te schrikken, dat was duidelijk, zo nam ze zich vast voor. Ze controleerde de temperatuur en schoof de kippenvorm in de oven. Het was nog maar half acht; als ze haar haar niet waste, had ze nog net tijd voor een douche voordat hij kwam.

‘Jij hoeft een ouwe vent niet bezig te houden alleen omdat je mama te laat is. Laat mij jouw plannen niet bederven.’

Ze lachte en schraapte het laatste, smeltende brokje ijs van haar bord.

‘Jij bent geen ouwe vent en ik heb feitelijk geen plannen. Heb je genoeg gehad?’

Hij lachte en klopte zachtjes op zijn buik.

‘Ik kan geen pap meer zeggen. Heeft je mama je leren koken? Het was echt heerlijk. Een oude vrijgezel als ik wordt niet vaak verwend met dat soort gerechten, dat kan ik je wel zeggen.’

‘Ach’, kreeg ze er nog uit en ze merkte dat ze een kleur kreeg.

‘Nu leggen we folie over de rest, zodat we die voor je mama kunnen opwarmen. Ik doe de afwas.’

‘Maar, ik …’

‘Geen gemaar. Ga wat tv kijken, dan doe ik dit wel. Of lees een boek. Mmm, nu ik het over boeken heb …’

Hij stond op en liep naar de hal. Wroette in de plastic tas die hij daar op de hoedenplank had achtergelaten en kwam terug.

‘Alsjeblieft. Een bedankje voor het eten.’

Hij legde een plat pakje in een mooi papiertje voor haar op tafel.

‘Is dat voor mij? Waarom dan?’

‘Waarom niet?’

Hij begon de tafel af te ruimen.

‘Misschien is het niet jouw smaak, maar soms moet je een gokje wagen.’

Ze friemelde aan de gekrulde linten.

‘Maak je het niet open? Ik heb ook iets voor je mama, dan hoeft ze niet jaloers te zijn.’

Ze trok het lint over de hoek heen en scheurde het wijnrode papier eraf. Ze haalde het boek eruit en kon haar verrukking niet verbergen.

‘Blake!’ riep ze uit. ‘Hoe wist je dat?’

Hij kwam naar haar toe en ging achter haar staan met zijn handen op de rug van haar stoel.

‘Songs of Innocence and of Experience, ja. Nou, ik zag toevallig dat je Tyger, Tyger, burning bright op je prikbord had; van je moeder moest ik je kamer bekijken, vergeef me voor de inbreuk. In elk geval, ik dacht dat het misschien een favoriet was. Het is mooi ook, met de tekeningen en zo.’

Ze bladerde er voorzichtig in en toen ze de mystieke prenten en het krullerige handschrift zag, voelde ze opeens haar tranen prikken. Om die binnen te houden stond ze op en omhelsde hem.

Hij lachte en omhelsde haar ook.

‘Kom kom, meisje, het is maar een kleinigheid. Mag ik je nu vragen om me alleen te laten in de keuken.’

‘Jij bent zo lief. Ik hoop …’

‘Wat hoop je?’

‘Ik hoop dat het goed gaat tussen mama en jou. Je zou zo goed voor haar zijn … voor ons.’

Het was niet haar bedoeling geweest dat te zeggen, maar nu was het eruit. Hij hield haar bij haar schouders een armlengte van zich af en bekeek haar met een licht verwonderde uitdrukking op zijn gezicht.

‘We zullen wel zien’, zei hij.

Daarop duwde hij haar de keuken uit.

Toen hij naast haar op de bank kwam zitten was het twintig over tien. Over een uur zou haar moeder komen. Ze was op tv naar een Franse film gaan kijken, maar had die na een kwartier afgezet. Ze had de leeslamp aangestoken en was op Blake overgegaan.

‘Lees iets voor’, vroeg hij.

Ineens had ze een droge mond.

‘Mijn Engels is niet echt je dat.’

‘Dat van mij ook niet. Ik vind dat alle jonge mensen tegenwoordig praten als geboren Britten. Heb je een lievelingsgedicht? Je hoeft je niet te schamen als je hapert.’

Ze dacht na en bladerde een paar bladzijden terug.

‘Dit misschien.’

‘Laat horen.’

Ze schraapte haar keel, deed twee seconden haar ogen dicht en stak van wal.

O Rose thou art sick

The invisible worm

That flies in the night

In the howling storm

Has found out thy bed

Of crimson joy

And his dark secret love

Does thy life destroy

Ze sloeg het boek dicht en wachtte zijn reactie af.

‘Mooi’, zei hij. ‘En treurig. Het heet “The Sick Rose”, hè?’

Ze knikte.

‘Ook al gaat het misschien over mensen. Ik heb begrepen dat je het niet makkelijk hebt gehad. Als je wilt praten, luister ik graag.’

Ze wist ineens dat ze dat inderdaad wilde. Maar ging dat wel? dacht ze. En zo ja, hoeveel moest ze dan vertellen? En waar moest ze beginnen?

‘Het hoeft niet als je niet wilt. We kunnen ook stil blijven zitten. Of over voetbal praten. Of over slechte tv-programma’s of de penibele situatie van de egel in de huidige maatschappij …’

‘Je lijkt op mijn papa’, zei ze en ze schoot in de lach. ‘Echt. Vroeger zaten we op deze bank elkaar voor te lezen. Toen ik klein was, dus, ja, natuurlijk las hij wel het meest … met zijn armen om me heen.’

Daarna duurde het drie seconden voor ze in huilen uitbarstte.

Daarna kroop ze in zijn armen.

Achteraf kon ze zich niet goed herinneren waarover ze hadden gepraat.

Of ze eigenlijk wel veel hadden gepraat, of vooral hadden gezwegen.

Waarschijnlijk dat laatste.

Maar ze herinnerde zich zijn lekkere geur. Ze herinnerde zich de ruwe stof van zijn hemd en zijn gelijkmatige, diepe ademhaling tegen haar rug. Zijn warmte en zijn sterke handen die nu en dan voorzichtig haar armen en haar haar streelden.

En ze herinnerde zich dat ze vlak nadat de oude wandklok boven de tv elf had geslagen datgene binnen in zich had voelen roeren wat zich niet mocht roeren.

En dat wat zich bijna tegelijk bij hem roerde en wat absoluut taboe was.

3

De volgende dag al belde hij op om zich te verontschuldigen.

Laat in de middag, haar moeder was naar een soort introductiebijeenkomst voor mensen die lang niet hadden gewerkt en nu hun weg terug naar de arbeidsmarkt moesten zien te vinden. Misschien had ze hem dat verteld, zodat hij wist wanneer hij kon bellen.

‘Vergeef me, Monica’, zei hij. ‘Nee, trouwens, dat hoef je niet te doen. Het was onvergeeflijk.’

Ze wist niet wat ze moest antwoorden.

‘We waren er alle twee bij’, zei ze.

‘Nee’, beweerde hij. ‘Het was helemaal mijn fout. Ik begrijp niet hoe ik het heb kunnen laten gebeuren. Ik was wel een beetje moe en jawel, ik ben ook maar een mens, maar mijn god, dat is geen excuus. Je kunt me voor de veiligheid maar beter niet meer zien.’

Hij zweeg en ze meende zijn slechte geweten door de telefoon te kunnen horen.

‘Zover is het niet gegaan’, merkte ze op. ‘En ik draag ook wel een deel van de verantwoordelijkheid. Ik ben zestien en geen kind meer.’

‘Onzin’, zei hij. ‘Ik heb een verhouding met je moeder. Over dit soort dingen lees je in slechte weekbladen.’

‘Lees jij slechte weekbladen?’ vroeg ze. ‘Dat had ik niet verwacht.’

Hij schoot in de lach, maar onderbrak zichzelf.

‘Nee’, zei hij. ‘Maar misschien kon ik dat maar beter wel doen, voor mijn opvoeding. Je zult het in elk geval niet nog een keer meemaken, dat beloof ik je. Het is misschien het beste als ik mijn relatie met je moeder meteen ook maar verbreek …’

‘Nee’, zei ze. ‘Nee, doe dat niet.’

Hij wachtte even voor hij de volgende vraag stelde.

‘Waarom niet?’

‘Omdat … omdat je goed voor haar bent. Ze vindt je aardig, en jij vindt haar aardig, toch? Ik vind je ook aardig … niet zoals gisteren, dat was een ongeluk.’

Hij leek weer te weifelen.

‘Ik bel eigenlijk om me te verontschuldigen en … en om te zeggen dat ik er mijn consequenties aan wil verbinden en dat ik jullie in het vervolg allebei met rust zal laten.’

‘Je hebt het toch niet aan mama verteld?’

Hij zuchtte.

‘Nee, ik heb het je mama niet verteld. Dat was principieel natuurlijk het eerlijkste geweest, maar ik weet niet hoe ze het zou opnemen. En een zacht ei is een zacht ei natuurlijk, nou, je ziet met wat voor een klootzak je te maken hebt …’

‘Je bent geen klootzak. Schei uit, we zaten tenslotte met ons tweeën op die bank, ik ben niet compleet ontoerekeningsvatbaar.’

‘Sorry.’

Het werd weer even stil. Ze merkte dat haar gedachten in haar hoofd rondfladderden als een zwerm groggy mussen.

‘Ik vind in elk geval dat je hier een beetje te licht over denkt’, zei hij ten slotte. ‘We moeten misschien afspreken om dit fatsoenlijk door te praten.’

Ze dacht na.

‘Waarom niet?’ zei ze. ‘Dat kan geen kwaad. Wanneer en waar?’

‘Wanneer heb je tijd?’

‘Wanneer je maar wilt. De school begint pas volgende week.’

Hij stelde een wandeling in het Wollerimspark voor de avond erop en dat leek haar een goed idee.

Die avond erop was een woensdag en een van de warmste avonden van de hele zomer. Na een heel korte wandeling gingen ze onder een van de treurwilgen bij het kanaal op een bank zitten en praatten meer dan een uur. Daarna maakten ze een wandeling door de stad. Langs de Langgracht, door Landsloorn en de stad uit naar Megsje Bojs. Zij praatte het meest. Vertelde over haar kindertijd, over de dood van haar papa, over haar mama. Over de moeilijkheden op school en haar vriendinnen die haar telkens weer teleurgesteld hadden. Hij luisterde en stelde vragen. Toen ze afsloegen op een van de wandelpaden in het bos, nam ze zijn arm. Iets dieper het bos in, waar er geen lantaarns meer waren, legde hij zijn ene hand op haar schouder, en ergens vlak voor middernacht kon ze vaststellen dat ze nu werkelijk een liefdespaar waren geworden.

Op de een of andere manier ging het verder.

Na de avond en nacht in Megsje Bojs liet hij bijna vier dagen niets van zich horen. Pas zondagavond laat toen ze weer alleen thuis was. Opnieuw verontschuldigde hij zich bij haar, zei dat het onvergeeflijk was en dat ze moesten stoppen met wat ze aan het doen waren, anders liep het nog heel slecht af.

Na tien minuten heen en weer praten, besloten ze om elkaar nog één keer te zien om alles uit te praten. Op dinsdag haalde hij haar na school af, ze reden in zijn auto naar zee en na een lange wandeling langs het strand vrijden ze in een duinpan.

Toen ze uit elkaar gingen, hadden ze het geen van beiden over stoppen met waar ze mee bezig waren, en tijdens de eerste schoolweken kwam hij twee keer bij hen in de Moerckstraat op bezoek. Beide keren bleef hij bij haar moeder slapen, en in de gehorige flat kon ze hen tot diep in de ochtend horen vrijen.

Maar ze wist dat hij op een dag bij haar terug zou komen. Dit is niet normaal, dacht ze. Dit is je reinste waanzin.

Maar ze deed niets, helemaal niets, om er een eind aan te maken.

Nog niet.

Op school viel het tegen. Haar hoop dat het anders zou worden, dat ze een nieuwe kans zou krijgen nu ze aan de bovenbouw begon, was snel in rook vervlogen.

Op het eerbiedwaardige oude Bungegymnasium, de school die haar vader trouwens ook ooit had bezocht, kwam ze inderdaad in een klas met overwegend nieuwe en onbekende gezichten terecht.

Maar er waren ook een aantal bekenden bij, en al na een paar dagen begreep ze dat die oude zogenaamde vrienden en vriendinnen van de Deijkstraschool hadden besloten om haar in de rol te houden die haar nu eenmaal toekwam. De rol die ze speciaal voor haar op maat hadden gesneden.

Het was niet moeilijk om op de nieuwe gezichten te lezen dat ze het een en ander wisten. Dat ze wel wat hadden gehoord, ook al was het trimester pas enkele dagen oud. Hoe het met haar ging en hoe het met haar moeder zat, bijvoorbeeld. Het verhaal over de kots en het bad, dat ze een heel betrouwbare vriendin enkele jaren eerder had verteld, was echt niet uitgediend alleen omdat ze naar een andere school was gegaan. Ook de algemeen bekende masturbatieles niet. Veeleer leken de roddels een nieuwe vlucht te hebben genomen.

Men wist dus wat men wist. Dat Monica Kammerle een beetje vreemd was. Geen wonder met zo’n moeder. Het was niet zo vreemd dat ze zich liever afzijdig hield, het arme schaap.

En wanneer ze aan Benjamin dacht en aan wat er bij haar thuis gebeurde, kon ze moeilijk anders dan ze gelijk geven.

Natuurlijk was ze vreemd. Ze was niet zoals anderen.

Zijzelf niet en haar moeder ook niet.

Misschien zelfs Benjamin niet. Toen ze voor de derde keer met hem gevrijd had, thuis in de Moerckstraat op een ochtend toen haar moeder op haar werkcursus was en ze zelf van de gelegenheid gebruik had gemaakt om te spijbelen van een sportdag, drong het tot haar door hoe weinig ze eigenlijk over hem wist.

Zijn naam. Benjamin Kerran.

Zijn leeftijd. Negenendertig. Precies zo oud als haar vader zou zijn geweest en één jaar jonger dan haar mama. Een aantal grijze haren aan Benjamins slapen zorgden ervoor dat de meesten hem iets ouder schatten. Begin veertig misschien.

Beroep? Dat wist ze niet goed. Hij deed iets in de gemeentelijke administratie. Ze kon zich niet herinneren dat hij daar preciezer over was geweest.

Woonplaats? Geen idee. Het was toch absurd dat ze niet eens wist waar hij woonde. Ze hadden elkaar nooit bij hem thuis ontmoet, enkel buitenshuis of thuis in de Moerckstraat wanneer haar moeder weg was. Het was toch gek dat ze niet één keer van zijn woning gebruik hadden gemaakt, als hij tenminste alleen woonde? Ze besloot naar zijn adres te vragen zodra ze elkaar weer zagen. In het telefoonboek stond hij niet, dat had ze nagekeken zodra ze over de kwestie was gaan nadenken.

Op zich kon ze haar moeder ook om informatie vragen. Monica had in elk geval goede redenen om bepaalde dingen over de minnaar van haar moeder te willen weten.

In iets normalere gevallen dan dit.

En over zijn leven? Wat wist ze over zijn leven?

Bijna niets. Hij was ooit getrouwd geweest, dat had hij verteld, maar dat was duidelijk langgeleden. Over kinderen had hij het nooit gehad.

Dus zouden die er wel niet zijn, nam Monica Kammerle aan.

Merkwaardig, dacht ze. Merkwaardig dat ik zo weinig weet over de enige minnaar die ik in mijn leven heb gehad. En heb.

Tegelijkertijd zag ze in dat het eigenlijk niet zo verbazend was. Het allesoverheersende gespreksonderwerp tussen hen was altijd zijzelf geweest. Telkens als ze elkaar hadden ontmoet.

Monica Kammerle. Monica Kammerles kindertijd en jeugd. Haar ouders. Haar leraren, haar valse oude vriendinnen, de dingen die ze het liefste deed en de boeken die ze het liefste las. Haar ideeën over alles tussen hemel en aarde en hoe ze het vond wanneer hij haar zus of zo aanraakte. En wanneer hij in haar was.

Maar over hem? Niets. Dat kon hij niet echt helpen. Zij praatte graag en ze vond het leuk dat hij luisterde. Als ze echt eerlijk moest zijn, kon ze alleen maar vaststellen dat ze niet veel meer was dan een egocentrische zestienjarige, die graag naar haar eigen navel staarde en nooit verder keek dan haar eigen neus lang was.

Anderzijds had niemand ooit meer echt naar haar geluisterd sinds papa gestorven was. Het was nou eenmaal zo, je had bepaalde behoeften, dacht ze, en kreeg je de kans om ze te bevredigen, dan deed je dat natuurlijk ook.

Behalve het verschijnsel Monica Kammerle was er eigenlijk maar één ander gespreksonderwerp waar ze diepgaand en langdurig over spraken.

De verhouding.

Het verboden feit dat ze dezelfde minnaar als haar moeder had. Dat zij, Monica Kammerle, zestien jaar oud, en hij, Benjamin Kerran, negenendertig, echt met elkaar néúkten. Van voren en van achteren. Met hun mond en hun tong en hun handen en alles. Neukten als bezetenen. Ze merkte dat ze het met een soort angstige verrukking ervoer, een licht ophitsende ontzetting, zodra ze erover begonnen.

Alsof zij het hadden uitgevonden. Alsof niemand anders wist dat je zoiets kon doen.

Alsof het onder woorden brengen van al die vunzigheid het op de een of andere manier toelaatbaar maakte. Doordat ze erover praatten. Ze was er heel zeker van dat hij dat ook zo ervoer.

‘Wij weten heel goed dat we fout bezig zijn, daarom kunnen wij het onszelf toestaan’, had hij op een keer gezegd.

Daarom kunnen wij het onszelf toestaan?

In het begin geloofde ze dat.

In het begin was ze eigenlijk niet meer dan een weerloos slachtoffer in zijn armen, dat snapte ze heus wel.

Want ze vond het leuk wat hij met haar deed. Alles, bijna alles.

En ze vond het leuk wat hij haar met hem liet doen. En dat hij het leuk vond, vond ze leuk.

‘Er bestaan andere culturen,’ had hij op een keer verteld, ‘culturen waarin men jonge meisjes in het liefdesleven inwijdt door ze met volwassen, ervaren mannen te laten samenzijn. Dat is misschien nog niet zo’n gek idee.’

Dat vond Monica Kammerle ook. Bepaald geen gek idee.

Na een nacht dat hij bij haar moeder was blijven slapen maar voor de ochtend was vertrokken, vertrouwde ze haar dochter aan de ontbijttafel toe dat Benjamin toch wel de beste minnaar was die ze ooit had gehad.

Monica was geneigd het met haar eens te zijn, maar zweeg. Zonder twijfel had Benjamin een sterke en goede invloed op haar moeder, daar kon je niet omheen. De manische piek waarnaar ze eind augustus op weg was geweest, was er niet gekomen. Ze nam regelmatig haar medicijnen in, voorzover Monica dat kon beoordelen wanneer ze in de badkamerkast keek, en Monica kon zich niet herinneren dat ze na de dood van papa ooit zo gezond en harmonisch was geweest.

Ze ging vier dagen per week naar haar werkcursus, ze maakte eten klaar, deed boodschappen en zorgde voor de was. Bijna zoals een gewone moeder. Het was nooit eerder voorgekomen dat ze zo doorzette, zo geconcentreerd was. In elk geval niet voorzover Monica zich dat kon herinneren.

Afkloppen dus, dacht ze. Misschien is het waanzin wat we doen, maar wij horen eigenlijk een beetje bij een andere cultuur.

Ze glimlachte bij die gedachte. Haar klasgenoten moesten eens weten.

De behoefte iemand in vertrouwen te nemen, het tenminste iemand te vertellen dook een paar dagen later op, om precies te zijn die ochtend vroeg toen hij haar moeder in de slaapkamer achterliet en naar haar toe kwam.

Dat was begin september op een nacht van dinsdag op woensdag. Vlak na vijven. Benjamin en haar moeder hadden, als ze het goed had begrepen, een uitstapje naar Behrensee gemaakt en waren laat thuisgekomen. Zij lag al te slapen toen ze terugkwamen, ze herinnerde zich vaag dat ze hen in de hal had gehoord.

Ze werd wakker doordat hij haar ene tepel streelde. Hij hield een waarschuwende vinger voor zijn mond en gebaarde met zijn hoofd naar de slaapkamer. Hij nam haar hand, liet haar zijn keiharde lid voelen en keek haar vragend aan.

Er lag iets hongerigs in zijn blik, zag ze, en tegelijk iets van een smekende hond.

En hoewel ze pas zestien was, en achttien dagen geleden nog maagd, las ze in die korte seconde in die glanzende ogen de waarschuwing voor de evenwichtsoefening die zich in de lichamelijke liefde verbergt. Ze kreeg, ook al was ze nog niet goed wakker, een glashelder inzicht in de afgronden die achter de meest bescheiden aanrakingen en blikken loerden.

Zodra er iets fout liep. En hoe gemakkelijk het fout kon lopen.

Ze aarzelde een ogenblik. Ze controleerde of hij de deur tenminste behoorlijk had dichtgedaan. Ze knikte en liet hem achterom in haar binnendringen.

Het deed pijn, het was helemaal niet zoals gewoonlijk. Ze was niet klaar geweest, het brandde en hij was beduidend ruwer dan gewoonlijk. Hij leek alleen op zijn eigen behoefte gericht, en een minuut later spoot hij haar rug vol zonder dat zij zelfs maar in de buurt van een orgasme was gekomen.

Zonder dat ze er ook maar een greintje genot aan had beleefd.

Hij mompelde ‘sorry’ en ging terug naar de slaapkamer. Nee, het was bepaald niet zoals gewoonlijk, en voor de eerste keer voelde ze een hevige walging in zich opkomen.

Hij zou wel tegen mama zeggen dat hij even naar de plee was geweest, dacht ze. Als ze al wakker was geworden. Verdomme.

Ze kwam haar bed uit. Ze strompelde naar het toilet en braakte tot ze zich van binnen helemaal leeg voelde. Douchte en douchte en douchte.

His dark secret love, does thy life destroy, dacht ze. Nee, dit kan niet langer. Niet als ik er met niemand over kan praten.