Sara Blædel

De vergeten zusjes

Uit het Deens vertaald door Femke Blekkingh-Muller

Uitgeverij De Geus

breda 2013

Oorspronkelijke titel De glemte piger, verschenen bij People’s Press, Denemarken

Oorspronkelijke tekst © Sara Blædel, 2011

Published by arrangement with Nordin Agency, Sweden

Nederlandse vertaling © Femke Blekkingh-Muller en De Geus bv, Breda 2013

Omslagontwerp b’IJ Barbara

Omslagillustratie © Getty Images

isbn 978 90 445 2503 8

nur 305

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2013.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

#

‘Weg’ komt, ‘Weg’ komt, bonkte het in haar oren. Ze haalde haar voeten en schenen open aan de takken en de stenen op de onregelmatige bosgrond. Haar hoofd suisde en haar hart kromp ineen van angst.

Ze rende in de richting van het enige lichtpuntje dat ze zag. Als een opening in het donker lokte het witte schijnsel haar dieper het bos in. Verward en angstig struikelde ze vooruit tussen de bomen door, ze hapte naar adem.

De angst voor het donker hield haar keel met een stevige greep dichtgeknepen. Zo was het altijd al geweest, vanaf het moment dat haar als kind was opgedragen om het licht uit te doen en naar bed te gaan. Anders zou ‘Weg’ komen en haar meenemen.

‘Weg’, ‘Weg’, ‘Weg’, echode het in de maat. Ze kon de tak die langs haar wang schampte niet ontwijken.

Ze bleef staan en hield haar adem in, ze stond doodstil, volledig omsloten door het diepe duister tussen de hoge bomen die overal om haar heen de lucht in torenden. Haar benen trilden van uitputting. Geschrokken door het geluid van haar eigen gesnik begon ze langzaam weer te lopen, naar voren, haar blik vast op het lichtpunt gericht. Het verblindde haar als ze er recht in keek.

Ze wist niet hoe ze erin was geslaagd om weg te komen. De deur stond op een kier en ze hadden niet gezien dat ze in de deuropening was gaan staan. Toen ze het zonlicht voelde dat haar verwarmde en lokte, was ze overmand geweest door blijdschap, maar nu was het vele uren later en was alles koud en onveilig geworden.

Op een gegeven moment had de honger haar gedwongen om het op te geven en ze was gaan zitten, ze wist niet hoelang ze daar had gezeten. De schemering was ingevallen en verwarde brokstukken van beelden wervelden door haar hoofd, op het laatst kon ze niet meer tot rust komen, dus ze was weer opgestaan. Ze was niet gewend dat haar vaste routines werden doorbroken en het was niet goed om alleen te zijn. Vooral niet voor degene die was achtergebleven.

Ze ging harder lopen en ze kwam dichter bij het witte licht. Het trok aan haar als een onweerstaanbare kracht, ze sloot de pijn en de geluiden buiten. Daar was ze goed in geworden. Maar ze had nooit geleerd om met de angst om te gaan. Ze moest uit het donker zien te raken, anders zou ‘Weg’ komen en haar meenemen.

Ze was heel dichtbij nu, ze hoefde nog maar een klein stukje tussen de laatste bomen door. Haar hartslag kwam tot rust toen ze een meertje zag schitteren in het maanlicht. Net toen ze vaart wilde minderen, zonk de grond opeens weg onder haar voeten.

#

Vier dagen. Dat was de tijd die voorbij was gegaan sinds het dode lichaam van een vrouw was gevonden in het bos en de politie was er nog niet in geslaagd om haar te identificeren. Ze hadden nog niet het kleinste spoortje om te volgen en Louise Rick was behoorlijk gefrustreerd toen ze die maandagochtend de parkeerplaats voor het Forensisch Instituut op reed en haar auto parkeerde.

De obductie was om tien uur begonnen en het was even over tienen toen de baas van de afdeling recherche, Ragner Rønholt, haar kantoor binnen kwam lopen en vroeg of ze erheen wilde rijden om haar collega Eik Nordstrøm bij te staan. Het Forensisch Instituut had hun laten weten dat ze de obductie wilden uitbreiden en ook dna-monsters wilden nemen om te kijken of er sprake was van moord.

Het was Louises tweede week als hoofd van de pas opgerichte Speciale Opsporingseenheid. Jaarlijks werden in Denemarken 1600 tot 1700 mensen als vermist opgegeven. Velen van hen kwamen uit zichzelf weer boven water, een deel werd dood gevonden, maar volgens de inschatting van de rijkspolitie was er bij circa vijf van de onopgeloste vermissingszaken sprake van een misdrijf.

Dat waren de zaken die haar eenheid zou gaan onderzoeken.

Louise stapte uit en deed de auto op slot. Ze begreep niet waarom zij nodig was bij de obductie als Eik Nordstrøm er ook al was. Ze had hem nog niet ontmoet, want hij had een paar weken vakantie gehad. Hij was de enige op de afdeling met wie ze nog geen kennis had gemaakt.

Louise had de vrijdagmiddag daarvoor de lijst van vermiste personen doorgenomen en geconstateerd dat geen van de verdwenen vrouwen voldeed aan het signalement van de vrouw die in het bos was gevonden. Misschien vond Rønholt daarom gewoon dat zij erbij moest zijn als de dode vrouw werd onderzocht, dacht ze, maar de reden kon ook zijn dat zij van de afdeling Moordzaken kwam en meer ervaring had met obducties dan haar nieuwe collega’s.

Het was eigenlijk wel prettig dat ze een opdracht had gekregen die voor haar min of meer vertrouwd was, na een week op onbekend terrein. Louise was helemaal vergeten wat een wanhopig gevoel je soms kon hebben als je aan een nieuwe baan begon. Je kon je de namen van je collega’s niet meer herinneren en wist niet waar het kopieerapparaat stond. De eerste week had ze besteed aan het op orde brengen van het ‘Rattenhol’. Wat een rotnaam, had ze gedacht. Ze hoopte niet dat hij zou blijven kleven, want ze begon nu al een beetje genoeg te krijgen van de grappige opmerkingen van haar collega’s over de ongebruikte ruimte aan het eind van de gang. Het dubbele kantoor lag precies boven de keuken en het had leeggestaan sinds de ongediertebestrijding dat voorjaar een ratteninvasie had bestreden. Haar nieuwe baas had haar verzekerd dat de ratten weg waren. Niemand had er meer een gezien.

Ragner Rønholt had gedaan wat hij kon om ervoor te zorgen dat de nieuwe afdeling goed kon beginnen. Er waren nieuwe bureaustoelen, schone whiteboards en planten aangeschaft. De commissaris hield zelf erg van orchideeën, dus hij had kennelijk bedacht dat er iets groens moest komen om het ongebruikte kantoor een beetje sfeer te geven. Dat was natuurlijk erg aardig, had Louise gedacht, maar wat écht iets voor haar betekende, was dat ze kon merken dat hij betrokken was. Het was duidelijk dat Ragner Rønholt het heel belangrijk vond dat zijn nieuwe afdeling een goede start zou maken. Ze hadden een jaar gekregen om te bewijzen dat deze speciale eenheid nodig was en Louise had alles te verliezen. Ze was weggegaan bij Moordzaken, dus als deze nieuwe baan niet vast zou worden, liep ze het risico dat ze op een willekeurige plek in het politiedistrict regionaal recherchewerk zou moeten gaan doen.

‘Je mag zelf bepalen wie je erbij wilt hebben’, had Rønholt met een groots gebaar gezegd toen hij haar de vraag stelde of ze hoofd wilde worden van de Speciale Opsporingseenheid.

Ze had lang en breed overwogen wie er geschikt zouden zijn en de mensen die uiteindelijk op haar lijstje terecht waren gekomen, waren allemaal mensen met wie ze al eerder had samengewerkt. Ze waren ervaren en competent.

De eerste was Søren Velin van de Vliegende Brigade. Hij was gewend om door het hele land te werken en had goede contacten met de plaatselijke politiebureaus. Maar hij was tevreden met zijn huidige baan, dus Louise wist niet of ze hem zou kunnen overhalen om bij haar eenheid te komen. En het was natuurlijk ook maar de vraag of Rønholt zijn huidige salaris zou kunnen betalen.

Nummer twee was Sejr Gylling van Fraudebestrijding. Hij dacht creatief en zou een hele goede aanvulling zijn, maar hij was een albino en kon geen fel daglicht verdragen en ze wist niet of ze ertegen zou kunnen als de luxaflex altijd dicht zou moeten zijn. Maar hij was zonder enige twijfel de beste als het ging om het natrekken van vermiste en gezochte personen in internationale systemen.

Nummer drie op haar lijstje was Lars Jørgensen, haar laatste partner bij Moordzaken. Ze kenden elkaar door en door en ze voelde zich veilig als ze met hem samenwerkte. Ze twijfelde er ook niet aan of dit soort werk goed aansloot bij zijn aard en zijn status als alleenstaande vader van twee jongetjes uit Bolivia.

Er waren dus verschillende goede opties. Louise had alleen nog niet besloten wie ze het eerst zou benaderen.

Voor de deur van de obductieafdeling zag ze Åse van het Forensisch Instituut. De tengere vrouw zat naast haar tas gehurkt, maar toen Louise naar haar toe kwam lopen, stond ze op.

‘We hebben een paar foto’s voor jullie gemaakt voordat we echt zijn begonnen’, zei ze nadat ze elkaar hadden begroet. ‘Alleen van het gezicht, voor het geval jullie dat openbaar zouden willen maken om haar te kunnen identificeren.’

‘Ja, dat zou weleens nodig kunnen blijken’, gaf Louise toe, ook al bracht dat soort foto’s altijd veel ellende met zich mee. Sommige mensen vonden het te luguber om zo het gezicht van een overleden persoon te laten zien.

De groene ogen van de forensisch technisch onderzoekster stonden ernstig toen ze in de richting van de obductiekamers knikte.

‘Het zal niet moeilijk zijn om die vrouw daarbinnen te herkennen, als ze tenminste familie heeft’, zei ze. ‘De rechterkant van haar gezicht is volledig bedekt door een groot litteken, vermoedelijk van een brandwond. Het loopt helemaal door over haar schouder, dus als ze nog niet als vermist is opgegeven, is een foto waarschijnlijk jullie beste kans om haar identiteit te achterhalen.’

Louise knikte, maar ze kreeg de tijd niet om te antwoorden, want op hetzelfde moment kwam Flemming Larsen aanlopen met twee pathologisch laboranten. De lange forensisch arts glimlachte breed toen hij Louise zag.

‘Wel verdorie, ik was al bang dat we je nooit meer zouden zien!’ riep hij vrolijk terwijl hij haar omhelsde. ‘Ik was echt bang dat je probeerde van mij af te komen toen je opeens naar een andere afdeling ging.’

‘Je weet best dat dat niet zo is’, kaatste ze terug terwijl ze glimlachend haar hoofd schudde.

Louise kende Flemming Larsen al acht jaar, vanaf het moment dat ze bij de afdeling Moordzaken was gaan werken. Ze hield van haar werk en ze had eigenlijk gedacht dat ze daar tot aan haar pensioen zou blijven, maar toen Willumsen wegging en Michael Stig de nieuwe teamleider was geworden, had ze zonder enige aarzeling toegehapt toen Rønholt haar zijn voorstel deed.

‘Is Eik Nordstrøm al binnen?’ vroeg Louise met een knikje naar de deur van de obductiekamers.

‘Eik wie?’ vroeg Flemming. Hij keek haar vragend aan.

‘Eik Nordstrøm van de afdeling recherche.’

‘Die naam heb ik nog nooit gehoord’, zei Flemming. ‘Maar laten we naar binnen gaan. We zijn klaar met de uitwendige obductie. Ik kan je een korte samenvatting geven.’

Louise verbaasde zich erover dat haar collega er niet was. Ze hield de deur naar de sluis waar de kaplaarzen en de laboratoriumjassen keurig op een rijtje klaarstonden en hingen open voor Åse.

‘Wat weten we over de vrouw?’ vroeg ze terwijl ze een labjas aantrok en een haarnet opdeed.

‘Tot nu niet veel meer dan dat ze donderdagochtend door een houthakker is gevonden bij het meertje Avnsø op Midden-Sjælland’, vertelde Flemming terwijl hij haar een groen mondkapje aangaf. ‘Volgens de lijkschouwing is ze woensdag of in de nacht van woensdag op donderdag overleden.’

‘De politie denkt dat ze van een steile helling af is gegleden of gevallen en een paar meter verder naar beneden ongelukkig terechtgekomen’, ging hij verder. ‘De lijkschouwing is vrijdag in Holbæk gedaan, en de plaatselijke politie heeft samen met de lijkschouwer besloten dat er obductie moest plaatsvinden. Dat is natuurlijk omdat ze alleen is gestorven,’ voegde hij er nog aan toe, ‘maar ook omdat we geen idee hebben wie de vrouw is. Dat is ook de reden dat ik heb besloten om de obductie uit te breiden zodat we ook dna-materiaal kunnen afnemen.’

Louise knikte. Ze was het met hem eens. dna en een gebitsfoto, dat was altijd de eerste stap in de richting van een identificatie. Het zou fijn zijn geweest als die Eik Nordstrøm was komen opdagen zodat een van hen meteen een tandarts had kunnen raadplegen, bedacht ze geïrriteerd.

‘Ik durf bijna met zekerheid te zeggen dat we te maken hebben met een vrouw die niet helemaal normaal is’, ging Flemming verder. Hij vertelde dat dat duidelijk bleek uit de kleding die ze had gedragen voordat ze waren begonnen en de toestand van het lichaam dat bij de uitwendige obductie was onderzocht. ‘Of in ieder geval is het een vrouw die geen normaal leven heeft geleid’, corrigeerde hij zichzelf.

‘We hebben haar vingerafdrukken door het systeem gehaald, maar dat leverde niets op’, voegde Åse eraan toe. ‘Ik denk dat ze misschien een buitenlandse is.’

Flemming Larsen knikte en erkende dat dat zeker een mogelijkheid was.

‘Het is in ieder geval duidelijk dat ze al behoorlijk lang niet heeft deelgenomen aan de een of andere vorm van sociale omgang’, verduidelijkte hij. ‘Je zult straks wel zien wat ik bedoel.’

De forensisch arts ging hen voor door de witbetegelde gang waarin de obductiekamers aan hun rechterhand op een rij lagen. In alle inhammen stonden forensisch artsen gebogen over stalen tafels met ontzielde lichamen van mensen. Louise keek snel weg toen ze uit haar ooghoek een baby op een van de tafels zag liggen.

‘We hebben het hoofd van de overledene gescand voordat we met de obductie begonnen en het was duidelijk te zien dat er heel diepe plooien in haar hersenen zaten’, verduidelijkte Flemming. ‘De holle ruimte in haar hersenen was gewoon erg groot, dus er was waarschijnlijk niet veel activiteit daarbinnen.’

‘Bedoel je dat ze geestelijk gehandicapt was?’ vroeg Louise nieuwsgierig.

‘Ze was in ieder geval geen Einstein.’

Aan het eind van de gang lag de moordkamer. Deze achterste obductieruimte was twee keer zo groot als de andere cellen, zodat er genoeg plek was voor politiemensen en forensisch rechercheurs, maar hij was op dezelfde manier ingericht, met een stalen tafel, een brede wasbak en sterke lampen.

Louise kon niet echt zeggen dat de vrouw die midden in de ruimte lag er onverzorgd uitzag in de zin dat ze vies was, maar góéd verzorgd was ze in ieder geval niet. Haar haar was lang en zat vol klitten en haar nagels waren lange tijd niet geknipt. Het opvallendst was een groot litteken dat haar ene wang volledig bedekte. Daardoor hing haar oog iets naar beneden, wat haar een droevige gezichtsuitdrukking gaf.

‘De tandarts was op zijn zachtst gezegd verbijsterd toen hij klaar was met zijn onderzoek’, zei Åse terwijl ze haar camera tevoorschijn haalde. ‘Hij zei dat hij echt heel zelden een gebit te zien kreeg dat zo verwaarloosd was. De tanden van de vrouw zijn helemaal aangetast door cariës en ze staan ontzettend scheef.’

Flemming knikte.

‘Er is waarschijnlijk nooit iets aan gebitsregulatie gedaan en ze heeft ernstige parodontitis in de bovenkaak’, somde hij op. ‘Ze mist al een aantal kiezen.’

Louise had een hoge kruk gepakt en toen Flemming met het inwendige onderzoek begon, schoof ze die dichterbij. De organen waren al losgesneden en in een stalen bekken bij de wasbak gelegd.

‘We hebben te maken met een volwassen vrouw, maar ik vind het moeilijk om haar leeftijd te bepalen’, zei hij terwijl hij over het lichaam gebogen stond. ‘Ik ben er bijna van overtuigd dat het markante litteken nooit behandeld is. Het betreft een ernstige beschadiging van een oudere datum. Er is mogelijk sprake van een bijtende vloeistof.’

Dat laatste zei hij nadenkend terwijl hij duidelijk verschillende mogelijkheden overwoog.

‘Er heeft geen transplantatie plaatsgevonden en het moet vreselijk veel pijn hebben gedaan toen het gebeurde.’

Louise knikte. Dat was ook haar eerste gedachte geweest.

‘Ze heeft ook een oud litteken bij haar navel, dat kan goed uit haar kindertijd stammen. Ze heeft ooit een fractuur gehad in haar linkeronderarm, die niet behandeld is.’

De forensisch arts keek naar hen op terwijl hij zijn eerste conclusie trok.

‘Dit alles vertelt mij dat ze haar hele leven erg verwaarloosd is en vermoedelijk een tamelijk geïsoleerd leven heeft geleid.’

Louise keek naar de voeten van de vrouw. Het was duidelijk dat ze zonder schoeisel had gelopen, en behoorlijk ver zelfs, dacht ze met haar blik op de voetzolen, die helemaal openlagen, en de verwondingen rond de enkels.

Flemming richtte zijn blik weer op het lichaam van de vrouw en ging zwijgend verder met de obductie. Even later constateerde hij dat de overledene tijdens de val van de steile helling zeven ribben aan haar linkerzijde had gebroken.

‘Er zit tweeënhalve liter bloed in de linker longholte’, deelde hij mee zonder op te kijken. ‘En de long is ingeklapt.’

Louise had haar dictafoon gepakt en neergelegd zodat Flemmings bevindingen ten aanzien van het lichaam van de overleden vrouw werden opgenomen. Het hele proces werd door Åse gefotografeerd en zij verzamelde ook het materiaal dat voor onderzoek naar het Forensisch Instituut moest. De monsters die Flemming tijdens het onderzoek nam, werden doorgestuurd naar het Forensisch Genetisch Lab een verdieping hoger.

Toen hij ten slotte de inwendige organen had gespoeld en een voor een onderzocht, richtte hij zich op en zei tegen Åse dat hij klaar was.

‘Behalve de gebroken ribben en het bloed in de longholte zijn er geen tekenen van geweld’, constateerde hij en hij rolde zijn strakke handschoenen af. Hij gooide ze in de vuilnisbak en ging toen verder: ‘Mijn voorlopige conclusie is dat ze is overleden aan inwendige bloedingen.’

Een kort moment stond hij een beetje afwezig te kijken. Hij dacht na. Toen voegde hij er nog aan toe: ‘Een detail dat misschien interessant kan zijn, is dat ik er tamelijk zeker van ben dat de vrouw kort voor haar dood geslachtsgemeenschap heeft gehad.’

Louise keek hem verrast aan.

‘Ik bedoel, er bevinden zich spermaresten in haar schede en op de binnenkant van haar dijen,’ legde hij uit, ‘maar dat moet natuurlijk nog bevestigd worden, dus ik moet de uitslagen van de monsters afwachten voordat ik het met zekerheid kan zeggen. Dat kan wel een week duren.’

Ze knikte. Dat kon heel goed als niets erop duidde dat de vrouw door een misdrijf om het leven was gekomen. Toen stond ze op en liep nog een keer naar de vrouw toe om haar verminkte gezicht te bekijken.

‘Als ik gelijk heb, zou dat kunnen betekenen dat ze misschien toch niet zo eenzaam was’, zei Flemming voordat hij de technici ging bellen om door te geven dat hij klaar was.

‘Maar wel zo eenzaam dat niemand het nodig vond om haar als vermist op te geven, ook al is ze al bijna een week dood’, zei Louise.

Ze wachtte terwijl Åse haar spullen inpakte en nam afscheid van Flemming, die naar de computer in de hoek was gelopen om alle details van de obductie te dicteren voor zijn rapport: het gewicht van de vrouw, de grootte van de organen en de geconstateerde verwondingen.

Ze liepen de obductiezaal uit met een knikje naar de twee forensisch technici die het lichaam weer dicht moesten naaien voordat het werd teruggereden naar de koelcellen in de kelder.

#

‘In het Forensisch Instituut was nergens een Eik Nordstrøm te bekennen’, begon Louise toen Ragner Rønholt de telefoon opnam. ‘Ik weet niet wat jullie anders altijd doen, maar het is pure verspilling van de tijd van de forensisch arts als de politie er niet van het begin af aan bij is. Nu moest hij voor mij alles herhalen wat uit de uitwendige obductie was gebleken.’

‘Hè, verdorie’, bromde Rønholt. ‘Is hij niet op komen dagen?’

‘In ieder geval niet waar wij waren’, antwoordde Louise en ze zei dat ze nu terugkwam.

‘Wacht even’, vroeg haar baas. ‘Blijf daar nog even, dan bel ik je zo terug.’

Toen hij had opgehangen, liep ze de trap af naar de hal en bleef daar nog even staan terwijl ze op zijn telefoontje wachtte. Ten slotte verloor ze haar geduld en ging naar buiten om de straat over te steken naar haar dienstauto.

Ze was net ingestapt toen Rønholts naam op de display van haar mobiel verscheen.

‘Ben je al weg?’

‘Ik sta op het punt om weg te rijden’, antwoordde ze en ze liet doorschemeren dat ze een beetje geïrriteerd was omdat hij haar daar zo lang had laten staan wachten.

‘Wil je mij alsjeblieft een groot plezier doen en Eik ophalen bij Ulla in Sydhavnen?’ vroeg hij. ‘Ik geloof dat hij een beetje moeite heeft met opstarten na zijn vakantie.’

Louise zuchtte en vroeg het adres. Ze negeerde geïrriteerd Rønholts bedankje en toetste de straatnaam in het havenkwartier in op de gps.

Nummer 67. Louise kon het niet vinden, ze zag alleen nummer 65 en 69. Daartussenin lag een aftandse, gesloten kroeg met een roestig traliehek voor de deur.

Ze wilde net teruglopen naar de auto, toen er een bierwagen stopte langs de stoeprand en luid toeterde. Louise draaide zich weer om en keek naar de chauffeur, die al uit de bestuurderscabine was gesprongen en de brede achterklep van de vrachtauto liet zakken.

Ze zou hebben gezworen dat er al jaren geen leven meer in die kroeg met de afgebladderde Carlsberg-reclame op het raam zat, maar er verscheen een korte, gezette vrouw met gitzwart haar in de deuropening. Ze maakte met veel moeite de twee hangsloten open die aan het roestige traliehek zaten.

‘Pardon’, begon Louise, toen de vrouw ze open had gekregen. ‘Weet u waar nummer 67 is?’

‘De vrouw wurmde het traliehek door de deur naar binnen en stapte opzij toen de biermannen kratten naar binnen begonnen te sjouwen.

‘Dit is nummer 67’, antwoordde ze. Er sijpelde een trieste geur van rook en verschaald bier langs haar heen naar buiten.

‘Ik moet Eik Nordstrøm ophalen bij Ulla. Kent u haar?’

De vrouw van middelbare leeftijd met het zwarte haar keek Louise even aan, toen knikte ze naar het café achter zich.

‘Ik ben Ulla. “Bij Ulla” is mijn café en hij zit hierbinnen.’

De mannen verwisselden biervaten en Louise werd meegenomen naar het achterste deel van het café, waar twee speelautomaten tegen de muur stonden. Op sommige plekken plakte de vloer onder haar voeten en overal stonden nog volle asbakken. Ulla was de rommel van de vorige avond aan het opruimen.

Hij lag op vier stoelen die langs de muur tegen elkaar aan waren geschoven, iemand had een fleecedeken over hem heen gelegd. Hij snurkte zacht met open mond. Vettig, halflang haar viel over zijn voorhoofd en zijn neus.

‘Hé, Big Boy, er is iemand voor je’, riep Ulla en ze legde een hand op zijn zwartleren jack en schudde hem heen en weer.

Louise deed een paar stappen achteruit en vervloekte Rønholt.

‘Laat maar zitten’, zei ze en ze wilde al weggaan, maar Ulla hield haar tegen.

‘Geef hem twee minuten.’

Louise bleef staan en zag dat Ulla achter de bar om liep en een borrelglas en een fles pakte die ze mee terug nam en op een tafeltje zette. Toen begon ze weer te schudden.

Toen hij eindelijk met veel moeite overeind was gekomen, kreunde hij luid en nam het glas dat Ulla hem voorhield aan. Hij deed zijn ogen dicht, gooide zijn hoofd in zijn nek en sloeg de borrel achterover, daarna nam hij de volgende in ontvangst.

Toen richtte hij zijn blik op de caféruimte en probeerde scherp te stellen op Louise.

‘Wie ben jij in godsnaam?’ vroeg hij met een stem die klonk alsof hij uit een verroeste ijzeren pijp kwam.

‘Rønholt vroeg of ik je hier wilde ophalen’, antwoordde ze. ‘Je vakantie is voorbij.’

‘Hij kan mijn rug op’, bromde de man en hij haalde een sigaret uit een verfrommeld pakje dat op de tafel lag en stak hem op.

Louise bleef nog even naar hem staan kijken, toen draaide ze zich om en liep weg. Buiten op de stoep deden de biermannen de achterklep van de vrachtwagen weer dicht. Ulla wilde het traliehek alweer voor de deur zetten.

‘Wacht!’ galmde een harde stem uit het café.

Hij struikelde de straat op en knipperde met zijn ogen tegen het zonlicht terwijl hij zijn handen door zijn halflange haar haalde. Even leek het of hij zou omvallen, maar toen liep hij achter haar aan naar de auto.

‘Kennen wij elkaar?’ vroeg hij terwijl hij zijn sigaret in de goot gooide.

Louise schudde haar hoofd en stelde zich voor.

‘Je had drie uur geleden op het Forensisch Instituut moeten zijn, dus dat heb ik maar van je overgenomen.’

Ze opende het portier van de auto en duwde hem op de passagiersstoel. Ze was nog niet eens om de auto heen gelopen om in te stappen, of hij had zijn hoofd alweer achterovergelegd en was weer in slaap gevallen.

De hele weg terug naar de afdeling recherche klonk er een zacht gesnurk, maar Louise sloot zich ervoor af en concentreerde zich op de ongeïdentificeerde vrouw die terug was gebracht naar de kelder onder het Forensisch Instituut. Het deel van haar gezicht dat niet was verminkt door het grote litteken, had iets kwetsbaars, bijna iets kinderlijks gehad. Ze moest ooit mooi zijn geweest. De vraag was alleen wanneer dat was geweest.

Louise liet Eik Nordstrøm achter op de parkeerplaats. Hij zat nog steeds met gesloten ogen in de auto toen ze het portier achter zich dichtgooide. Ze liep naar haar werkkamer, haar blik strak op de grijsgemêleerde linoleumvloer van de gang gericht om haar woede niet te laten blijken. Ze haalde kort en stotend adem.

Ze smeet haar tas op de grond en deed de deur dicht. De muren waren nog kaal, maar Louise zag dat er luxaflex was opgehangen terwijl ze weg was.

De zon scheen fel naar binnen, dus ze liep naar het raam en verstelde de luxaflex een beetje. Toen ging ze achter haar bureau zitten en zette haar computer aan. Ze pakte de map met cv’s en haar eigen aantekeningen over de drie personen die ze geschikt vond om samen met haar de eenheid van de grond te krijgen, en ze overwoog of Henny Heilmann ook een goede kandidaat zou zijn.

Haar vroegere teamleider, die na de politiereorganisatie bij de Centrale Meldkamer terecht was gekomen, had een lange carrière bij de afdeling Moordzaken achter zich liggen. Ze was een van de meest ervaren rechercheurs die Louise kende. Maar misschien had het circuspaardje geen zin meer om terug te keren naar de piste, dacht ze en ze moest toegeven dat Heilmann een wildcard was. Of ze zou superbetrokken en effectief zijn zoals vroeger, óf het zou moeilijk zijn om haar weer op gang te krijgen.

Het leek eerder op bonken dan kloppen op de deur en toen hij even later openvloog, stortte Eik Nordstrøm zich naar binnen met twee kartonnen dozen op een bureaustoel die hij met zijn voet voor zich uit duwde.

‘O! Er is al een stoel’, constateerde hij en hij bleef in de deuropening staan.

‘Wat is er aan de hand?’ riep Louise en ze pakte vlug haar aantekeningen bij elkaar. Ze zag dat hij zijn haar een beetje nat had gemaakt en achterovergestreken. Ze gokte dat hij ergens nog een schoon T-shirt had liggen en dat hij zich snel even had gewassen in de kleedkamer.

‘Ik kom erbij hier in dit kantoor’, zei hij met een knikje naar de lege plek aan de andere kant van het raam. ‘Ik heb altijd al een vrouwelijke partner gewild.’

Louise kwam verbijsterd omhoog van haar stoel.

‘Maar we gaan natuurlijk niet direct samenwerken’, weerde ze vlug af. ‘Het is eerder zo dat de Speciale Opsporingseenheid parallel met jullie loopt.’

‘Ja’, knikte hij instemmend en toen tilde hij de dozen van de stoel op het bureau. ‘En die eenheid, dat zijn wij tweeën. Er is mij net verteld dat ik mijn spullen moest pakken en naar jou toe gaan.’

‘Dan is er sprake van een misverstand’, onderbrak Louise hem. ‘Wie heeft dat tegen jou gezegd?’

Hij had zijn leren jack op de grond gegooid en begon de dozen uit te pakken.

‘Rønholt. Hij heeft me op de zaak van de vrouw uit het bos gezet.’

Louise keek hem achterdochtig aan.

‘Oké, maar je hoeft hier toch niet op de kamer te zitten om aan die zaak te werken’, probeerde ze.

‘Jawel, want ik moet met jou samenwerken’, zei hij en hij hoestte alsof zijn longen nog niet helemaal op gang waren gekomen.

Ze bleef even staan terwijl ze zijn woorden tot zich door liet dringen. Toen pakte ze de map van haar bureau en wurmde zich langs hem heen, waarna hij de overbodige stoel weer naar buiten begon te manoeuvreren.

‘Is Rønholt er?’ vroeg ze toen ze tegenover de secretaresse van haar baas stond. Hanne Munk had een paar jaar geleden ook op de afdeling Moordzaken gewerkt, maar dat was maar kort geweest. Haar dikke bos rood haar, kleurrijke kledij en spirituele neigingen waren niets voor hoofdinspecteur Willumsen geweest, dus het had slechts een paar maanden geduurd voordat hij haar weer had weggejaagd.

‘Je kunt nu niet naar binnen gaan!’ protesteerde ze. ‘Hij is een bespreking met de chef van de rijkspolitie aan het voorbereiden.’

‘Ik moet hem spreken. Twee minuutjes maar’, drong Louise aan en ze liep door de kamer van de secretaresse heen.

Nog voordat Louise haar hand kon optillen om te kloppen, stond Hanne voor de deur.

‘Je kunt niet zomaar binnenlopen om hem te storen.’

Ze versperde Louise de weg en keek haar boos aan.

‘Hij heeft vandaag trouwens helemaal geen tijd meer, maar je kunt natuurlijk een afspraak maken voor ergens verderop in de week.’

‘Hou nou op zeg!’ riep Louise woedend. Ze bleef koppig staan, met haar gezicht vlak voor dat van Hanne, ze was niet van plan om zich gewonnen te geven.

Op dat moment ging de deur open en Ragner Rønholt ging bijna op de hielen van zijn secretaresse staan, die nog steeds de deur blokkeerde.

‘Hola’, zei hij en hij pakte Hanne bij haar schouders om zijn evenwicht te hervinden. Hij glimlachte naar Louise.

‘Goed dat je Eik even hebt wakker geschud. Hij is een goeie kerel, maar hij moet weer even teruggehaald worden naar de werkelijkheid na zijn vakantie.’

‘Ja, en nu we het daar toch over hebben …’ zei Louise, terwijl ze langs Hanne glipte, Rønholt met zich meetrok zijn kantoor binnen en de deur achter hen dichtdeed.

‘We hadden een heel duidelijke afspraak dat ik zelf de tweede persoon mocht zoeken die bij de nieuwe eenheid zou komen werken.’

Ze hield hem haar mapje voor.

‘Dit is een lijst met namen die ik geschikt vind voor de baan.’

Toen hij de map aannam, bedacht Louise dat er aantekeningen in stonden die niet voor anderen bestemd waren en ze pakte de papieren weer uit zijn handen.

‘Er is geen moment sprake van geweest dat je mij gewoon maar met een of ander drankorgel kunt opschepen.’

‘Er is helemaal geen sprake van dat je met hem wordt opgescheept’, verdedigde Rønholt zich met een diepe rimpel in zijn voorhoofd.

‘Eik is de beste die ik heb en ik weet zeker dat jullie samen wereldklasse kunnen worden.’

Wereldklasse? Louise was sprakeloos, zowel door zijn woordkeuze als door het feit dat hij zijn collega zonder enig probleem op haar afschoof.

‘Hij lag zijn roes uit te slapen in een café. Toen er eindelijk weer wat leven in hem kwam, moest hij eerst twee borrels achteroverslaan voordat hij zelfs maar weer op zijn benen kon staan. Dat is toch geen wereldklasse! Vergeet het maar. Ik wil Lars Jørgensen. Die kan vast wel snel overgeplaatst worden.’

Rønholt stond inmiddels achter zijn bureau. Hij keek haar aan.

‘Je hebt gelijk dat Eik een probleem heeft dat soms sterker is dan hij, maar soms kan iemands zwakke kant juist ook zijn kracht blijken te zijn’, zei hij en hij voegde er nog aan toe dat Lars Jørgensen ook zeker een optie was. ‘Maar geef Eik alsjeblieft een kans. Ik stel voor dat jullie in eerste instantie proberen de identiteit van die vrouw uit het bos te achterhalen en onderzoeken of er familie is die moet worden ingelicht, dan kunnen we die zaak afsluiten.’

Hij keek op zijn horloge en pakte zijn jas van de haak.

‘Ik ben een beetje laat. Ik heb vanavond bridgeavond en ik moet voor de hapjes zorgen, dus ik kom na de bespreking niet meer terug op kantoor.’

Louise liep achter hem aan zijn werkkamer uit, maar bleef in de deuropening staan. In de kamer van de secretaresse stond Eik Nordstrøm gezellig een praatje te maken met Hanne, die knikte en glimlachte bij elk woord dat hij zei.

‘Zullen we dan maar eens gaan proberen om de naam van onze onbekende vrouw boven water te krijgen?’ vroeg Louise. ‘Als je daar tenminste tijd voor hebt.’

Ze liep door de kamer van de secretaresse en wist best dat ze chagrijnig klonk. Ze hoorde ook dat Eik iets in Hannes oor fluisterde waar zij om moest giechelen. Toen scheurde hij zich los en haalde Louise in op de gang.

‘Wil je koffie?’ vroeg hij terwijl hij doorliep naar de keuken.

‘Nee, dank je, ik drink thee’, zei Louise en ze bleef verrast staan in de deuropening van het Rattenhol. Het kantoor was veranderd. Het zag er opeens uit alsof er iemand was ingetrokken. De ingelijste muziekposters waren misschien niet direct haar smaak, maar het zag er wel bewoond uit.

‘Nou zeg’, zei ze verrast.

‘Ik haal het er zo weer af als je het niks vindt’, klonk het achter haar. Daar stond Eik met een kop koffie en twee broodjes kaas. Hij nam haar op.

‘Nee, het is prima’, zei ze vlug. De waarheid was dat ze het graag aan anderen overliet om het ergens gezellig te maken. Ze vond het prettig als er spullen in haar omgeving waren, maar ze had zelf totaal geen interesse om zich met dat soort details bezig te houden.

Ze liep naar haar bureau, haalde haar kleine waterkoker uit de kast en zocht een theezakje.