Liza Marklund

Levenslang

Uit het Zweeds vertaald door Ina Sassen

Uitgeverij De Geus

breda 2012

Oorspronkelijke titel Livstid, verschenen bij Piratförlaget

Oorspronkelijke tekst © Liza Marklund, 2007

Published by agreement with Salomonsson Agency, Sweden

Eerste Nederlandstalige uitgave © Ina Sassen en De Geus bv, Breda 2008

Omslagontwerp Mijke Wondergem

Omslagillustratie © Joerg Buschmann/Millennium Images, uk/Hollandse Hoogte

isbn 978 90 445 2565 6

nur 331

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de derde druk, 2012.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

==
==
Deel 1
==
==

Deel 1 - Juni

Donderdag 3 juni

De oproep kwam om 03.21 uur binnen. Het bericht was afkomstig van de provinciale meldkamer van de politie en gericht aan alle surveillanceauto’s in de binnenstad van Stockholm. Het was kort en nietszeggend.

‘70 hier voor alle eenheden. We hebben een verdachte schietpartij aan de Bondegatan.’

Verder niets. Geen nadere adresaanduiding, geen informatie over slachtoffers of melder.

Desondanks draaide Nina’s maag om op een manier die ze niet kon thuisbrengen.

De Bondegatan is een lange straat, er wonen daar wel duizend mensen.

Ze zag hoe Andersson, die op de passagiersstoel zat, naar de mobilofoon reikte en trok snel de hoorn van het 80-systeem naar zich toe. Ze drukte op de zendknop terwijl ze de Renstiernas Gata in draaide.

‘1617 hier’, antwoordde ze. ‘We zijn er een huizenblok vandaan. Heb je een huisnummer voor ons, over?’

Andersson zuchtte theatraal en keek demonstratief door het zijraam van de politieauto naar buiten. Nina gluurde naar hem en reed ondertussen verder in de richting van de Bondegatan. Baby, ga jij maar lekker zitten pruilen …

‘70 voor 1617’, zei de stem in de mobilofoon weer. ‘Jij bent er het dichtst bij. Ben jij dat, Hoffman, over?’

De surveillanceauto was gekoppeld aan het nummer op haar politie-insigne. Het was routine om vóór iedere dienst het nummer van je auto en je insignenummer in te voeren in het Centrale Operatieve Planning Systeem, op briljante wijze afgekort tot cops, wat tot gevolg had dat de meldkamer altijd kon zien wie welk voertuig bemande.

‘Positief’, zei ze. ‘Ik draai nu de Bondegatan in …’

‘Hoe ziet het eruit daar, over?’

Ze bracht de auto tot stilstand en liet haar blik langs de zware stenen gevels aan weerszijden van de straat gaan. Het licht van de ochtendschemering bereikte het plaveisel niet, ze kneep haar ogen dicht om in het donker contouren te kunnen onderscheiden. Rechts brandde licht in een zolderappartement, voor de rest was alles donker. Klaarblijkelijk was het veegnacht met het daarbij behorende parkeerverbod, waardoor de straat nog eens een extra lege en verlaten indruk maakte. Halverwege de straat, in de richting van de Nytorgsgatan, stond een eenzame roestige Peugeot, die een parkeerbon had gekregen.

‘Geen waarneembare activiteit voorzover ik het kan overzien. Over welk huisnummer gaat het, over?’

Toen de meldkamer haar het adres gaf ging er een ijskoude rilling door haar heen, dat is het nummer van Julia, dat is de ingang van Julia en David.

En hij heeft een appartement in Södermalm, Nina! Mijn god, wat heerlijk dat ik straks van deze kamer verlost ben!

Neem hem niet om zijn huis, Julia …

‘Ga ernaartoe en neem poolshoogte, 1617, stille benadering.’

Ze draaide alle raampjes van de auto open om de geluiden van de straat beter te kunnen opvangen, zette de versnelling weer in zijn één, deed de verlichting uit en reed langzaam en zonder zwaailicht en sirene naar het welbekende adres. Andersson was inmiddels wat opgevrolijkt. Hij leunde energiek naar voren en keek door de voorruit.

‘Denk je dat dit wat is?’ vroeg hij.

Ik hoop in godsnaam dat dit niet wat is!

Ze stopte voor de ingang en zette de motor af, boog naar voren en tuurde langs de grijze, betonnen gevel naar boven. Achter een raam op de tweede verdieping brandde licht.

‘We gaan er natuurlijk van uit dat we op alles voorbereid moeten zijn’, zei ze kortaf en ze greep de mobilofoon weer. ‘1617 hier, we zijn ter plaatse, het lijkt erop dat er mensen wakker zijn in het pand. Moeten we op 9070 wachten, over?’

‘9070 is nog in Djursholm’, zei de medewerker van de meldkamer.

‘De Nobelmoordenaar?’ vroeg Andersson en Nina gebaarde hem dat hij stil moest zijn.

‘Zijn er andere auto’s in de buurt?’ vroeg ze via de mobilofoon. Of de me, over?’

‘We gaan over op de nulzes’, zei 70. ‘Alle betrokkenen, we schakelen over op kanaal nulzes.’

‘Wat een vreselijk verhaal, dat met die Nobelmoorden’, zei Andersson. ‘Heb je gehoord dat ze die rotzak opgepakt hebben?’

In het interieur van de auto breidde de stilte zich uit, Nina voelde het kogelvrije vest tegen het onderste gedeelte van haar rug schuren. Andersson zat onrustig op zijn stoel te draaien en tuurde naar de gevel.

‘Het kan natuurlijk heel goed een vals alarm zijn’, zei hij, alsof hij zijn enthousiasme wilde temperen.

Lieve god in de hemel, laat het alstublieft een vals alarm zijn!

De mobilofoon ruiste wat, nu op de nieuwe frequentie.

‘Oké dan, iedereen aanwezig op dit kanaal? 1617, over?’

Nina drukte weer op de zendknop, haar tong plakte tegen haar gehemelte, ze zocht krampachtig houvast bij formaliteiten en routines.

‘Nulzes, wij zijn er, over.’

De anderen reageerden ook, twee patrouilleauto’s uit de binnenstad en een uit de provincie.

‘De me is niet beschikbaar’, zei de meldkamer. ‘9070 is onderweg. Hoffman, jij hebt de leiding, totdat de bus met de operationeel leidinggevende er is. We gaan nu structureren, niet iedereen rijdt ernaartoe. We omsingelen het huizenblok en verdelen de auto’s over verschillende posten. Voor iedereen geldt stille benadering.’

Op dat moment draaide vanaf de andere kant een patrouilleauto de Bondegatan in. De wagen stopte bij de volgende zijstraat, de motor werd afgezet, de koplampen doofden.

Nina opende het portier van haar auto en stapte uit, de klap van haar zware schoenen tegen het asfalt veroorzaakte een echo. Ze maakte de kofferbak open, terwijl ze het oordopje stevig in haar linkeroor stopte.

‘Schild en wapenstok’, zei ze tegen Andersson, waarna ze kanaal nulzes instelde op de portofoon.

Bij het volgende huizenblok zag ze twee politiemannen uit de andere patrouilleauto stappen.

‘1980, ben jij dat?’ vroeg ze zacht in de microfoon op haar rechterschouder.

‘Positief’, zei een van de politiemannen en hij stak een hand op.

‘Jullie gaan mee naar binnen’, zei ze.

Ze gaf de beide andere auto’s opdracht om zich diagonaal op te stellen met goed zicht op het huizenblok, de ene vanaf de hoek Skånegatan/Södermannagatan, de andere vanaf de Östgötagatan.

Andersson stond te rommelen tussen noodverband, brandblusser, schop, vuurpijlen, lamp, desinfecterende gel, afzetlint, gevarendriehoeken, formulieren en wat er zoal meer in de kofferbak van de auto gestouwd was.

‘1617 voor 70’, zei ze in de portofoon. ‘Had je een naam van de melder, over?’

Korte stilte.

‘Erlandsson, Gunnar, twee trappen.’

Ze keek naar boven langs de jarenzestiggevel met zijn vierkante panoramavensters, zag dat op de tweede verdieping de keukenlamp brandde achter een rood-wit geblokt gordijn.

‘Hij is wakker. We gaan naar binnen.’

De andere agenten kwamen aanlopen, ze stelden zich voor als Sundström en Landén. Ze knikte kort en toetste de portiekcode in. Geen van de anderen reageerde op het feit dat ze die kende. Ze stapte naar binnen en draaide tegelijkertijd het volume van de portofoon in de holster op bijna geluidloos. De anderen glipten geruisloos achter haar aan het pand binnen. Andersson, die het laatst was, zette de deur wagenwijd open, zodat ze een vluchtweg hadden.

Er brandde geen licht in het trappenhuis en er was geen mens te bekennen. De enige lichtbron bevond zich in de lift, het licht sijpelde naar buiten door de langwerpige glaspartij in de stalen deur.

‘Is er ook een binnenplaats?’ vroeg Landén zacht.

‘Achter de lift’, fluisterde Nina. ‘De deur rechts is de kelderdeur.’

Landén en Sundström controleerden ieder een deur, beide zaten op slot.

‘Doe de liftdeur open’, zei ze tegen Andersson.

Haar collega zette de deur open, zodat niemand de lift zou kunnen gebruiken, daarna ging hij bij de trap staan en wachtte haar instructies af.

Ze voelde de paniek in haar achterhoofd hameren en om die onder controle te krijgen, klampte ze zich vast aan de voorschriften.

Maak een eerste beoordeling van de situatie. Zeker het trappenhuis. Praat met de melder en zoek uit waar de vermoedelijke schietpartij heeft plaatsgevonden.

‘We gaan maar eens even een kijkje nemen’, zei ze en ze liep snel en voorzichtig de trappen op, verdieping na verdieping. Andersson volgde haar, maar steeds een etage lager dan zij.

In het trappenhuis was het donker en stil. Door haar bewegingen kon je haar kleren horen kraken. Het rook er naar schuurmiddel. Achter de gesloten deuren vermoedde ze menselijke aanwezigheid zonder die werkelijk te horen: de piepende veren van een bed, een stromende kraan.

Het is goed, er is niets aan de hand, alles is zoals het hoort.

Ten slotte bereikte ze enigszins buiten adem de zolderappartementen helemaal boven in het gebouw. Deze verdieping onderscheidde zich van de andere door de marmeren vloer en de speciaal ontworpen veiligheidsdeuren. Ze wist dat de vereniging van woonrechtbezitters de zolderverdieping eind jaren tachtig had verbouwd tot luxeappartementen. Het project was net afgerond toen de huizenmarkt instortte. De appartementen hadden verscheidene jaren leeg gestaan en dat had de vereniging bijna de das omgedaan. Vandaag de dag waren ze natuurlijk schreeuwend duur, maar David wond zich nog steeds op over het slechte beoordelingsvermogen dat het vorige bestuur in deze kwestie had tentoongespreid.

Andersson kwam zwaar hijgend naast haar lopen. Hij wiste zijn voorhoofd af. Nina registreerde de geërgerde teleurstelling bij haar collega.

‘Lijkt een vals alarm’, stelde hij vast.

‘Laten we maar eens kijken wat de melder te zeggen heeft’, antwoordde Nina en ze ging weer naar beneden.

Op de tweede verdieping stonden Sundström en Landén te wachten, naast de deur met het bordje erlandsson, g&a.

Nina liep naar de voordeur en klopte voorzichtig aan.

Geen reactie.

Andersson, die achter haar stond, verplaatste zijn gewicht ongeduldig naar zijn andere voet.

Ze klopte opnieuw aan, aanzienlijk harder nu.

Een man in een blauwgestreepte badstoffen ochtendjas verscheen achter een zware veiligheidsketting in de deuropening.

‘Gunnar Erlandsson? Wij zijn van de politie’, zei Nina en ze liet hem haar insigne zien. ‘Je hebt gebeld over verdachte geluiden. Mogen we binnenkomen?’

De man deed de deur weer dicht, frunnikte even aan de ketting en zwaaide de deur toen open.

‘Kom binnen’, fluisterde hij. ‘Willen jullie een kop koffie? Moeder de vrouw heeft een rolcake gebakken, met zelfgemaakte rabarberjam. Ze is nu in dromenland, want ze valt wat moeilijk in slaap de laatste tijd en heeft een tabletje genomen …’

Nina stapte de hal binnen. Het appartement zag er precies zo uit als dat van David en Julia, het was alleen stukken netter.

‘Doe geen moeite,’ zei Nina, ‘het is goed zo.’

Het viel haar op dat Gunnar Erlandsson tegen Landén gesproken had, de langste van de mannen. Nu keek hij verward van de een naar de ander zonder dat hij wist op wie hij zijn blik moest richten.

‘Gunnar,’ zei Nina terwijl ze hem licht bij zijn bovenarm pakte, ‘kunnen we misschien ergens gaan zitten om jouw melding te bespreken?’

De man verstijfde.

‘Natuurlijk’, zei hij. ‘Zeker, natuurlijk.’

Hij liep voor hen uit een overdreven nette woonkamer binnen waar bruine leren banken stonden en een dik tapijt op de vloer lag. Uit gewoonte nam hij plaats in een fauteuil voor de tv, Nina ging recht tegenover hem op de salontafel zitten.

‘Wat is er gebeurd, Gunnar?’

De man slikte en zijn ogen dwaalden nog steeds heen en weer tussen de politiemensen.

‘Ik werd wakker’, zei hij. ‘Ik werd wakker van een geluid, een knal. Het klonk als een schot.’

‘Hoe kwam je op de gedachte dat het een schot was?’ vroeg Nina.

‘Ik lag in bed en ik wist in eerste instantie niet of ik gedroomd had, maar daarna hoorde ik het nog een keer.’

De man pakte een bril en begon die koortsachtig te poetsen.

‘Jaag je?’ vroeg Nina.

Gunnar Erlandsson keek haar verschrikt aan.

‘Nee, bewaar me’, zei hij. ‘Onschuldige dieren doden, dat vind ik volkomen middeleeuws.’

‘Maar als je niet bekend bent met vuurwapens,’ zei Nina, ‘waarom dacht je dan een schot te horen en niet iets anders? Kan het geen motor geweest zijn die terugsloeg of een ander scherp geluid van de straat?’

Hij knipperde een paar keer met zijn ogen en keek hulpzoekend naar Landén.

‘Het kwam niet van de straat’, zei hij en hij wees naar het plafond. ‘Het kwam van de Lindholms. Dat weet ik bijna zeker.’

Nina had het gevoel of de kamer slagzij maakte, ze stond snel op, klemde haar kaken op elkaar om te voorkomen dat ze ging schreeuwen.

‘Bedankt’, zei ze. ‘We komen terug om je een officieel verhoor af te nemen.’

De man zei opnieuw iets over koffie, maar ze liep de kamer uit, ging naar het trappenhuis en spurtte met twee treden tegelijk de trap op naar de volgende verdieping, naar de deur van David en Julia.

David en Julia Lindholm.

Ik weet niet of ik dit verder nog aankan, Nina.

Je hebt toch niets doms gedaan, hè, Julia?

Ze draaide zich om en gaf Sundström en Landén een teken dat ze het trapportaal boven en beneden hen moesten dekken, en dat Andersson naast haar moest komen staan bij de voordeur. Ze gingen ieder bij een deurpost staan en lieten het schootsveld vrij.

Voorzichtig voelde Nina aan de deur. Gesloten. Ze wist dat de deur vanzelf dichtviel wanneer je die niet tegenhield. Ze tastte naar de asp-wapenstok in haar koppel en klapte die uit met een korte beweging van haar pols. Duwde daarna de punt in de brievenbus en tilde het klepje voorzichtig een stukje op.

Er brandde licht in de hal. Een zwakke luchtstroom kwam uit het appartement en nam een geur van drukinkt en eten met zich mee. Ze kon een stukje van een ochtendkrant zien, die tegen de drempel lag. Snel draaide ze de wapenstok om en plaatste hem horizontaal in de opening, zodat de klep nu helemaal openstond. Vervolgens haalde ze haar pistool tevoorschijn, laadde het wapen door en gaf de anderen het teken dat ze paraat moesten zijn. Daarna knikte ze naar de deurbel om Andersson te laten weten dat ze zich bekend ging maken.

Terwijl ze op de bel drukte en het geluid binnen hoorde echoën, richtte ze het wapen op de vloer.

‘Politie!’ riep ze. ‘Doe open!’

Ze luisterde aandachtig bij de brievenbus.

Geen reactie.

‘Julia!’ riep ze met een iets zachtere stem. ‘Julia, ik ben het, Nina. Doe open. David?’

Het vest drukte op haar borst, ademhalen was lastig, het zweet stond op haar voorhoofd.

‘Is dit … Lindholm?’ zei Andersson. ‘David Lindholm? Ken jij zijn vrouw?’

Nina holsterde haar wapen, viste haar eigen mobiele telefoon uit de binnenzak van haar jas en koos het welbekende nummer van de Lindholms.

Andersson deed een stap in haar richting.

‘Zeg’, zei hij, waarbij hij veel te dicht bij haar ging staan, ze moest een impuls onderdrukken om terug te deinzen. ‘Als jij een persoonlijke relatie hebt met iemand die hier binnen is, dan zou jij niet moeten …’

Nina staarde Andersson met een lege blik aan, terwijl aan de andere kant van de voordeur de telefoon begon te rinkelen, lange eenzame signalen die via de brievenbus hun weg naar buiten zochten.

Andersson stapte achteruit. Het rinkelen hield midden in een signaal op, de voicemail schakelde in. Nina drukte de verbinding weg en koos een ander nummer. Een opgewekte melodie klonk op vanaf de vloer in de hal vlak achter de deur. Julia’s mobiele telefoon moest daar liggen, vermoedelijk zat hij in haar handtas.

Ze is thuis, dacht Nina. Ze gaat niet weg zonder haar handtas.

‘Julia’, zei ze nog een keer, toen ook de voicemail van de mobiele telefoon was ingeschakeld. ‘Julia, ben je daar?’

De stilte echode. Ze deed een paar stappen naar achteren, drukte op de zendknop en sprak zacht in de portofoon.

‘1617 hier. We hebben met de melder gepraat en hij vertelt het volgende: hij heeft iets gehoord wat hij als schoten interpreteert, waarschijnlijk kwam het geluid van het appartement boven hem. We hebben ons bekendgemaakt, maar er is niet gereageerd vanuit de woning. Wat doen we, over?’

Het duurde een paar seconden voordat ze het antwoord binnenkreeg in haar oordopje.

‘De me is nog steeds niet beschikbaar. De beslissing is aan jou. Over en sluiten.’

Ze borg de portofoon weg.

‘Oké’, zei ze zacht en ze keek naar Andersson en de andere agenten op het trapportaal. ‘We forceren de deur. Ligt er eentje in de 1617?’

‘Wij hebben er een in onze wagen’, zei Landén. Nina knikte in de richting van het trappenhuis en de agent maakte zich uit de voeten.

‘Vind je het echt een goed idee dat jij de leiding hebt wanneer …’ begon Andersson.

‘Wat is het alternatief?’ kapte Nina af, luider dan ze van plan was. ‘Dat ik alle verantwoordelijkheid aan jou overlaat?’

Andersson slikte.

‘Was er niet iets raars aan de hand met Julia Lindholm?’ zei hij. ‘Was ze niet op de een of andere manier geflipt of zo?’

Nina pakte haar mobiele telefoon en belde Julia’s nummer nog een keer, maar er kwam nog steeds geen reactie.

Landén verscheen weer in het trapportaal met het forceergereedschap tegen zich aan gedrukt, een breekijzer van krap een meter, dat in feite een versterkte en geavanceerde koevoet was.

‘Kunnen we dit echt doen?’ vroeg hij buiten adem toen hij haar het stuk gereedschap aanreikte.

‘Doorzoeken woning zonder machtiging’, zei Nina.

Paragraaf 21 van de Politiewet. De ambtenaar van politie heeft het recht om zich toegang tot een huis of een andere plaats te verschaffen wanneer er aanleiding is om aan te nemen dat iemand daar overleden is of bewusteloos of anderszins onvermogend om hulp in te roepen …

Ze gaf het werktuig door aan Andersson, ontgrendelde haar wapen en knikte tegen de anderen dat ze aan de kant moesten gaan.

Toen Andersson het breekijzer naast de deurpost plaatste en kracht zette, plaatste zij haar voet zo’n tien centimeter voor de deur, om te voorkomen dat die openvloog en haar collega verwondde, voor het geval daar binnen toch iemand stond die naar buiten wilde vluchten.

Na drie zorgvuldig gedoseerde bewegingen met het breekijzer begon de veiligheidsdeur te kraken en gaf het slot mee. De luchtstroom die het trappenhuis in zwiepte, nam de laatste restjes etensgeur met zich mee. Nina luisterde aandachtig of ze iets hoorde in de woning. Ze deed haar ogen dicht en concentreerde zich. Bewoog haar hoofd daarna snel naar links voor een eerste blik in de hal, leeg, een tweede blik, deze keer in de keuken, leeg, een derde, in de richting van de slaapkamers.

Leeg.

‘Ik ga naar binnen’, zei ze en ze richtte zich tot Andersson: ‘Jij dekt me.’ Ze duwde haar rug tegen de deurpost voor steun en riep nog een keer: ‘Politie!’

Geen reactie.

Met gespannen bovenbenen glipte ze om de deurpost heen, schopte de krant weg en stapte geruisloos de hal in. De lamp aan het plafond zwaaide een beetje heen en weer, vermoedelijk door de lucht die naar het trappenhuis stroomde. Julia had haar handtas inderdaad op de vloer gegooid, de tas lag links van de voordeur, Alexanders jack lag ernaast. De jassen van David en Julia hingen aan haken onder de hoedenplank rechts.

Ze staarde recht voor zich uit, naar de keuken, hoorde Anderssons ademhaling achter zich.

‘Check de kinderkamer’, zei ze en terwijl ze de doorgang naar de keuken in de gaten hield, wees ze met haar wapen naar de eerste geopende deur links.

Haar collega ging ernaartoe, ze hoorde de stof van zijn broek kraken.

‘Kinderkamer safe’, zei hij na een paar seconden.

‘Check de kasten’, zei Nina. ‘Doe de deur achter je dicht als je klaar bent.’

Ze deed een paar stappen naar voren en wierp snel een blik in de keuken. De tafel was afgeruimd, maar op het aanrecht stonden vuile borden met resten spaghetti en gehaktsaus.

Julia, Julia, je moet echt eens wat netter worden. Ik ben het zo zat om steeds jouw troep op te ruimen.

Sorry, ik dacht er niet bij na.

De luchtstroom kwam vanuit de slaapkamer, er moest een raam op een kier staan. De gordijnen waren dicht, waardoor het in de kamer aardedonker was. Ze tuurde even in de schaduwen, geen enkel teken dat zich iets bewoog. Maar er was die geur, scherp en vreemd.

Ze stak een hand uit en deed het licht aan.

David lag op zijn rug, uitgestrekt op het bed, naakt. Er was bloed uit een gat in zijn hoofd gelopen en op het kussen terechtgekomen. Op de plek waar zijn geslachtsorgaan had gezeten, was zijn romp een bloederige massa van pezen en huid.

‘Politie’, zei ze en ze dwong zichzelf te handelen alsof hij nog leefde. ‘Er is een wapen op je gericht. Laat je handen zien.’

Als antwoord was er de daverende stilte. Ze besefte dat ze door een tunnel zag, liet haar blik door de kamer gaan. Het gordijn bewoog een beetje, een half gevuld waterglas stond op het nachtkastje aan Julia’s kant van het bed. Aan het voeteneind lag het dekbed als een hoopje op de vloer. Erbovenop lag een wapen, net zo een als dat van haarzelf, een sig Sauer 225.

Met mechanische bewegingen pakte Nina haar portofoon.

‘1617 voor 70. We hebben een gewonde persoon op de plaats delict, onduidelijk of hij nog leeft. Ziet eruit als schotwonden aan hoofd en romp, over.’

Terwijl ze op het antwoord wachtte, liep ze naar het bed, keek naar het lichaam en op dat moment wist ze dat de man dood was. Zijn rechteroog was gesloten, alsof hij nog sliep. Waar het linkeroog had gezeten, gaapte de ingang naar zijn schedel. Het bloed stroomde niet meer, het hart was opgehouden met kloppen. De darmen hadden zich geleegd en een bruine smurrie van scherp ruikende ontlasting was op de matras terechtgekomen.

‘Waar is de ambulance?’ vroeg ze in de portofoon. ‘Hebben ze niet hetzelfde alarm gekregen als wij, over?’

‘Ik zal ervoor zorgen dat een ambulance en technisch rechercheurs naar jullie toe komen’, zei 70 in haar oor. ‘Zijn er meer personen in de woning, over?’

Andersson verscheen in de deuropening en wierp een blik op het lijk.

‘We hebben je hier nodig’, zei hij en hij wees naar de badkamerdeur.

Nina stopte haar wapen in de holster en liep snel naar de hal, deed de badkamerdeur open en hield haar adem in.

Julia lag naast de badkuip op de vloer. Haar haren lagen als een lichtgekleurde waaier om haar hoofd gedrapeerd, een deel ervan was besmeurd door een hoopje overgegeven spaghetti met gehaktsaus. Ze droeg een slipje en een groot T-shirt en ze had haar knieën tot aan haar kin opgetrokken, als in een foetushouding. Ze lag op een hand, de andere hand had ze krampachtig gebald.

‘Julia’, zei Nina zacht, waarbij ze zich over de vrouw heen boog. Ze streek wat haren weg en zag dat haar ogen wijd openstonden. Haar gezicht was bedekt met kleine lichtrode bloedspetters. Een sliert speeksel zocht zich een weg van haar mondhoek naar de vloer.

O god, ze is dood, ze is gestorven en ik heb haar niet gered. Vergeef me!

Een rochelende inademing deed de vrouw schokken, ze snikte en begon opnieuw over te geven.

‘Julia’, zei Nina, luid en duidelijk nu. ‘Julia, ben je gewond?’

De vrouw gaf een paar keer over tot ze niet meer kon en zakte daarna terug op de vloer.

‘Julia’, zei Nina, terwijl ze de schouders van haar vriendin beetpakte, ‘Julia, ik ben het. Wat is er gebeurd? Ben je gewond?’

Ze trok de vrouw omhoog in zittende positie en liet haar tegen het ligbad leunen.

‘1617’, zei 70 in haar oor. ‘Ik herhaal, bevinden zich meer gewonden in de woning, over?’

Julia deed haar ogen dicht en haar hoofd viel bijna tegen het email. Nina voorkwam dat met haar linkerhand en controleerde tegelijkertijd de hartslag van de vrouw aan haar halsslagader. Het hart ging als een razende tekeer.

‘Positief, twee gewonden, de ene vermoedelijk overleden, over.’

Ze borg de portofoon op.

‘Andersson!’ riep ze over haar schouder. ‘Doorzoek het appartement, alle hoeken en gaten. Er moet hier ergens ook nog een vierjarig kind zijn.’

Julia bewoog haar lippen, Nina veegde de braakselresten van haar kaak.

‘Wat zei je?’ fluisterde ze. ‘Julia, probeer je iets te zeggen?’

Nina keek om zich heen en constateerde dat ze geen wapen zag liggen in de badkamer.

‘Hoeveel zetten we af?’ vroeg Andersson vanuit de hal.

‘Het trappenhuis’, zei Nina. ‘Er zijn technici onderweg, en mensen van de recherche. Begin maar met het verhoren van de buren. Neem eerst Erlandsson en daarna de anderen op deze verdieping. Vraag de krantenbezorger of die iets gezien heeft, die moet hier tamelijk kort geleden geweest zijn. Heb je alle kamers doorzocht?’

‘Inclusief de oven, ja.’

‘Nergens een jongetje?’

Andersson stond in de deuropening te dralen.

‘Is er iets niet duidelijk?’ vroeg Nina.

Haar collega verplaatste zijn gewicht naar zijn andere voet.

‘Ik vind het volstrekt niet in de haak dat jij deelneemt aan dit onderzoek’, zei hij, ‘met het oog op …’

‘Ik ben hier nu en ik doe dit nu’, zei ze kortaf en streng. ‘Regel de afzettingen.’

‘Ja, ja’, zei Andersson nors en hij droop af.

Julia’s lippen bewogen onafgebroken, maar ze produceerde geen geluid. Nina hield haar hoofd nog steeds recht overeind met haar linkerhand.

‘De ambulance is onderweg’, zei Nina, waarna ze de vrouw met haar vrije hand onderzocht; ze volgde de lijnen van haar lichaam onder het T-shirt en voelde aan de huid.

Geen verwondingen, zelfs geen schaafwonden. Geen wapen.

In de verte hoorde ze het geluid van sirenes en ineens werd ze gegrepen door paniek.

‘Julia’, zei ze met luide stem, terwijl ze met haar handpalm tegen de wang van de vrouw sloeg. ‘Julia, wat is er gebeurd? Geef antwoord!’

De ogen van de vrouw begonnen te glanzen en heel even werden ze helder.

‘Alexander’, fluisterde ze.

Nina hield haar gezicht vlak bij dat van haar vriendin.

‘Wat is er met Alexander?’ vroeg ze.

‘Ze heeft hem meegenomen’, hijgde Julia. ‘De andere vrouw, ze heeft Alexander meegenomen.’

Daarna raakte ze buiten kennis.

Op het moment dat Julia Lindholm op een brancard uit de echtelijke woning in Södermalm werd gedragen, was Annika Bengtzon in een taxi op weg naar de binnenstad van Stockholm. Toen de auto Roslagstull passeerde, verscheen de zon boven de horizon en kleurde de daken van de huizen vlammend rood. Het contrast met de zwarte, lege straten deed pijn aan haar ogen.

De chauffeur gluurde naar haar in de achteruitkijkspiegel, maar ze deed alsof ze het niet merkte.

‘Weet je hoe de brand ontstaan is?’ vroeg hij.

‘Ik heb toch gezegd dat ik niet wil praten’, zei ze en ze staarde naar de gevels die voorbij stoven.

Haar huis was zojuist afgebrand. Iemand had drie brandbommen door de ramen naar binnen gegooid, eerst eentje die onderaan de trap terechtkwam, daarna een in de beide kinderkamers. Ze had haar zoon en dochter kunnen redden via haar eigen slaapkamerraam aan de achterkant van het huis en hield de kinderen, die aan weerszijden van haar op de achterbank van de taxi zaten, krampachtig vast. Ze stonken alle drie naar rook, op haar korenblauwe trui zaten roetvlekken.

Ik trek dood en verderf aan. Iedereen van wie ik hou gaat dood.

Stop daarmee, dacht ze streng en ze beet op de binnenkant van haar wang. Het is me immers gelukt. De essentie is dat je iets doet en dat je goed focust.

‘Ik rij eigenlijk nooit op krediet’, zei de chauffeur nors, terwijl hij afremde voor een eenzaam rood verkeerslicht.

Annika deed haar ogen dicht.

Een half jaar geleden had ze ontdekt dat Thomas, haar man, een relatie had met een vrouwelijke collega, een blonde ijspegel genaamd Sophia Grenborg. Annika had ervoor gezorgd dat er een einde kwam aan de relatie, maar ze had Thomas nooit geconfronteerd met wat ze wist.

Gisteren was hij erachter gekomen dat ze het al die tijd had geweten.

Maandenlang heb je gelogen, had hij geschreeuwd, en gedaan alsof, en me voor de gek gehouden, en dat komt terug in alles wat je doet. Jij bepaalt hoe de wereld eruit moet zien, en iedereen die het daar niet mee eens is, is een idioot.

‘Het is niet waar’, fluisterde ze en ze voelde de tranen komen, daar op de achterbank van de taxi.

Ze wil me weer ontmoeten. Ik ga nu naar haar toe.

Haar ogen deden pijn, ze sperde ze open, zodat de tranen niet over haar wangen zouden rollen. De gevels van de stenen stad schitterden en glansden.

Als je nu weggaat, dan hoef je nooit meer terug te komen.

Hij had haar aangestaard met die nieuwe, vreemde, smalle blik van hem, met die rode, vreselijke, dode ogen.

Oké.

En ze zag hem over de parketvloer lopen en zijn aktetas pakken en de voordeur opendoen en naar de grijze lucht kijken. Hij stapte over de drempel en de deur viel achter hem dicht en hij keek niet één keer om.

Hij had haar verlaten en iemand had drie brandbommen bij haar naar binnen gegooid. Iemand had geprobeerd haar en de kinderen te doden en hij was er niet bij geweest om haar te redden, ze had het helemaal alleen moeten doen en ze wist heus wel wie die bommen gegooid had, dat was de buurman aan de andere kant van de heg, de man die haar gazon kapot gereden had en gaten had gegraven in haar tuin en haar bloemperken had vernield, de man die alles gedaan had om haar weg te krijgen: Wilhelm Hopkins, de voorzitter van de vereniging van huiseigenaren.

Ze verstevigde de greep om haar kinderen.

Hier zul je spijt van krijgen, rotzak die je bent.

Ze had geprobeerd Thomas te bellen, maar hij had zijn mobiel uit staan.

Hij wilde niet gebeld worden, hij wilde niet gestoord worden, want ze wist wel wat hij aan het doen was.

Oké, ze had niets ingesproken op zijn voicemail, ze had alleen geademd in zijn nieuwe, vrije werkelijkheid en daarna had ze de verbinding verbroken, maar dat was zijn verdiende loon.

Verrader. Judas.

‘Bij welk nummer moet je zijn, zei je?’

De chauffeur draaide de Artillerigatan in.

Annika streelde de kinderen over hun haar om ze wakker te maken.

‘We zijn er’, fluisterde ze toen de taxi tot stilstand kwam. ‘We zijn nu bij Anne. Kom maar, schatjes …’

Ze deed het achterportier open en de auto vulde zich met de frisse nachtlucht, waardoor Ellen ineenkromp en zich zo klein mogelijk maakte. Kalle kreunde in zijn slaap.

‘Ik wil je mobiel als onderpand’, zei de chauffeur.

Annika werkte de kinderen uit de auto, draaide zich om en legde de telefoon op de vloer voor de achterbank.

‘Ik heb hem uitgezet,’ zei ze, ‘dus je hoeft niet te proberen om ermee te bellen.’ Daarna smeet ze het portier dicht.

Anne Snapphane draaide haar hoofd om en keek voorzichtig naar het hoofd van de jongeman op het kussen naast haar, naar zijn donkere gelhaar dat in pieken op zijn voorhoofd lag en naar zijn trillende neusgaten. Hij was bezig in slaap te vallen.

Het was ontzettend lang geleden dat ze naast iemand had geslapen, feitelijk was dit de eerste keer nadat Mehmet zich had verloofd met Juffrouw Monogaam en de brui had gegeven aan hun vrije doch goed functionerende relatie.

Wat is hij leuk, en zo jong ook. Een jongen nog haast.

Zou hij me te dik vinden, dacht ze en ze controleerde of haar mascara was uitgelopen. Dat was het geval, maar alleen een klein beetje.

Te dik, dacht ze, of te oud.

Wat ze het meest opwindend had gevonden was de smaak van sterk bier in zijn mond.

Ze schaamde zich een beetje toen ze dat besefte.

Ze had nu een half jaar geen alcohol meer gedronken.

Dat het nog maar zo kort was. Het voelde als een eeuwigheid.

Ze draaide zich op haar zij en bestudeerde het profiel van de jongen die naast haar lag. Dit kon het begin van iets nieuws zijn, van iets echt gezonds en goeds en moois.

Wat zou dat leuk staan in het feitenkadertje wanneer de kranten haar interviewden: Gezinssamenstelling: dochter (5), vriend (23).

Ze strekte haar hand uit om plukjes van zijn haar aan te raken, die harde pieken die wel rastahaar leken.

‘Robin’, fluisterde ze in een geluidloze uitademing en ze bewoog haar vingers vlak boven zijn gezicht. ‘Zeg dat je om me geeft.’

Toen in de hal de deurbel venijnig begon te rinkelen, werd hij met een schok wakker en keek verward om zich heen. Anne trok haar hand naar zich toe, alsof ze zich gebrand had.

‘Jezus’, zei hij en hij staarde Anne aan alsof hij haar nog nooit had gezien.

Ze trok het laken onder haar kin en probeerde te glimlachen.

‘Dat was de deurbel’, zei ze. ‘Ik doe lekker niet open.’

Hij ging rechtop zitten, ze zag dat zijn haarproducten een grote vlek hadden achtergelaten op het kussen.

‘Is dat een vent?’ vroeg hij. Hij keek haar met een sceptische en onzekere blik aan. ‘Je zei dat je geen kerel had.’

‘Het is geen kerel’, zei Anne, die uit bed stapte met het laken in de hand. Ze probeerde het tevergeefs om haar lichaam te wikkelen, terwijl ze in de richting van de hal strompelde.

De bel ging opnieuw.

‘Ja, jezus zeg’, zei Anne. Een gevoel van teleurstelling welde op in haar keel. Verdomme nog aan toe, ze had er zo naar verlangd, ze had zo geprobeerd om ervaren en sensueel over te komen, maar hij voelde zich alleen maar slecht op zijn gemak.

Ze frunnikte wat aan het slot en slikte iets weg wat misschien tranen waren.

Voor de deur stond Annika met Kalle en Ellen.

‘Wat wil je?’ zei Anne en ze hoorde zelf dat haar stem nogal dik klonk.

Annika zag er moe en chagrijnig uit, ze stond te zuchten, alsof ze het niet kon opbrengen om uit te leggen waarom ze daar stond.

‘Weet je wel hoe laat het is?’ zei Anne.

‘Kunnen we hier slapen?’ vroeg Annika. ‘Ons huis is afgebrand.’

Anne keek sceptisch naar de kinderen; brand? Achter zich hoorde ze hoe Robin de wc doortrok.

‘Het komt eigenlijk erg ongelegen’, zei ze. Ze hees het laken op, zodat haar borsten weer goed bedekt werden.

Kalle begon te huilen en daarna Ellen ook. Anne voelde de kou van het trappenhuis om haar voeten trekken, ze vouwde het laken wat beter om haar benen.

‘Kunnen jullie alsjeblieft een beetje stil zijn,’ zei ze, ‘het is midden in de nacht, hoor.’

Annika stond haar aan te staren met die enorme ogen van haar, die nu vochtig werden.

Mijn god! Gaat die ook al staan blèren?

‘Maar we kunnen nergens naartoe.’

Ze hoorde Robin hoesten in de slaapkamer. Als hij nu maar niet weggaat!

‘Maar Annika’, zei Anne, terwijl ze over haar schouder gluurde. ‘Dat is mijn schuld toch niet?’

Annika deed een stap achteruit, ze ademde in alsof ze iets ging zeggen, maar er kwam niets.

Anne probeerde te glimlachen.

‘Ik hoop dat je het begrijpt.’

‘Dat kun je niet menen’, zei Annika.

Anne hoorde Robin nu rommelen in de slaapkamer.

‘Ik ben niet alleen, en je hebt geen idee hoeveel dit voor mij betekent.’

Annika’s ogen werden smaller.

‘Hoe egocentrisch kan een mens zijn’, zei ze.

Anne knipperde met haar ogen. Wat? Wie?

‘Ik heb geen geld uit het huis kunnen meenemen,’ zei Annika, ‘dus ik kan niet eens de taxi betalen. Bedoel je dat ik maar op straat moet gaan slapen met de kinderen?’

Anne hoorde zichzelf naar lucht happen en voelde woede opstijgen in haar hoofd, hoe durft ze me de les te lezen!

‘Je bedoelt dat het tijd wordt dat ik je terugbetaal,’ zei ze, ‘is dat het? Omdat jij dit appartement betaald hebt? Is dat de manier waarop je denkt?’

Annika Bengtzons stem schoot in een falset.

‘Kun je het nou echt niet opbrengen om mij eens een keer te helpen?’

Nu kleedt hij zich aan, nog even en hij gaat weg.

Ze wist het, hij zou haar nu verlaten, en om hem nog wat langer te laten blijven, stapte ze het trappenhuis in en deed de deur achter zich dicht.

‘Al die keren dat ik naar jou geluisterd heb!’ zei Anne, die zich probeerde in te houden. ‘Jaar in jaar uit heb ik dat eeuwige gezeur van jou moeten aanhoren, alles wat er niet deugt, die saaie vent van je en die vreselijke baan. Ik wil je één ding vertellen, ík ben hier niet degene die een ander teleurstelt!’

Ze merkte hoe haar knieën knikten.

‘Jezus, nu moet je werkelijk ophouden’, zei Annika.

Anne kon haar stem nog maar nauwelijks onder controle houden.

‘Al die energie die ik in jou gestoken heb,’ zei ze, terwijl ze op haar benen stond te zwaaien, ‘die had ik immers ook in mezelf kunnen steken? Dan was ík de succesvolle van ons tweeën geweest, dan had ík het aanbod gekregen om presentator te worden en dan was ík degene geweest die miljoenen kronen had gevonden.’

‘Presentator?’ zei Annika niet-begrijpend.

‘Denk maar niet dat ik dat vergeten ben,’ zei Anne, ‘ik weet nog drommels goed hoe jij aan het opscheppen was, nadat Michelle was gestorven. Dat Highlander jou opgebeld had en jou haar baan had aangeboden, maar ík had die baan moeten krijgen. Want wie had al die jaren zitten zwoegen in dat klotebedrijf?’

Annika’s ogen waren weer rond en glanzend geworden. ‘Waar héb je het over?’ zei ze.

‘Zie je wel’, zei Anne. ‘Voor jou betekende het niets. Niets wat ik heb, deugt in jouw ogen.’

Annika begon nu te huilen, de tranen stroomden over haar wangen, ze was altijd een vreselijke huilebalk geweest.

‘Ik begrijp dat het in jouw beleving volstrekt irrelevant is,’ zei Anne, ‘maar nu heb ik toevallig éíndelijk iemand gevonden met wie het iets kan worden, en nu misgunt mevrouw mij die kans?’

Annika sloot haar ogen en liet haar schouders hangen.

‘Ik zal je nooit meer storen’, zei ze, waarna ze beide kinderen bij de hand pakte en zich omdraaide naar de trap.

‘Mooi’, zei Anne. ‘Dank je wel!’

Ze stapte terug in de hal, maar er steeg zo’n redeloze woede in haar op dat ze nog even naar buiten moest leunen.

‘Je kunt toch naar een hotel’, riep ze Annika na. ‘Jij zwemt toch in het geld?’

Toen ze de voordeur dichtdeed, stond Robin achter haar. Hij had zijn spijkerbroek en shirt aangetrokken en was nu de veters van zijn gymschoen aan het strikken.

‘Waar ga je naartoe?’ vroeg ze en ze probeerde door haar woede heen te glimlachen.

‘Moet naar huis’, zei hij. ‘Begin vroeg vanmorgen.’

Anne had sterk de neiging om het laken strakker om zich heen te trekken, maar in plaats daarvan probeerde ze te ontspannen en liet ze het op de grond glijden. Ze stak haar armen naar hem uit om te laten zien dat ze zich voor hem openstelde.

Gegeneerd bukte hij zich om zijn andere schoen dicht te doen.

‘Maar’, zei Anne terwijl ze midden in haar beweging verstijfde, ‘je was toch werkloos?’

Hij sloeg een snelle blik naar haar op.

‘Moet repeteren met de band’, zei hij, en dat excuus was zo zwaar dat het niet eens loskwam van de vloer.

Anne raapte het laken weer op en sloeg het om zich heen.

‘Ik hou van je’, zei ze.

Hij aarzelde een pijnlijke seconde te lang.

‘Ik vind jou ook leuk’, zei hij toen.

Zeg alsjeblieft niet: het ligt niet aan jou, het ligt aan mij.

‘Bel je?’ vroeg ze.

Hij slikte, keek haar aan en gaf haar toen snel een zoen op haar oor.

‘Natuurlijk’, zei hij, en daarna liep hij de hal uit en deed de deur achter zich dicht.

De arts stevende met een fladderende witte jas de kamer van de eerste hulp binnen. Het viel Nina op hoe jong hij was, jonger dan zijzelf. Hij wierp een snelle blik op haar en liep naar de brancard waarop Julia lag.

‘Weten we wat er gebeurd is?’ vroeg hij, waarna hij met een zaklampje in Julia’s ene oog scheen.

De deur viel achter hem dicht.

‘Ze is aangetroffen in haar woning’, zei Nina. ‘Er is daar dus een moord gepleegd, haar man lag in bed, hij is doodgeschoten.’

‘Is ze aanspreekbaar geweest?’ vroeg de arts, terwijl hij met het lampje in haar andere oog scheen.

Nina onderdrukte een impuls om haar kogelvrije vest los te maken.

‘Negatief. Ik dacht eerst dat ze dood was.’

‘Haar pupillen reageren normaal’, constateerde hij en hij deed het lampje uit. ‘Kennen we de identiteit van de patiënte?’

Hij reikte naar een klembord.

‘Julia’, zei Nina. ‘Julia Maria Lindholm, 31 jaar. Meisjesnaam Hensen.’

De jongeman keek haar even aan, schreef iets op en legde het klembord weer weg. Daarna hing hij een stethoscoop om zijn hals en wikkelde een bloeddrukmeter om Julia’s bovenarm. Nina keek zwijgend toe hoe hij haar bloeddruk opnam.

‘Iets verhoogde waarden, maar stabiel’, zei hij.

Daarna pakte hij een schaar en knipte Julia’s T-shirt kapot.

‘Waren er sporen van bloed aanwezig op de plek waar de patiënte gevonden is?’

‘Afgezien van de bloedspetters in haar gezicht heb ik niets gezien’, zei ze. ‘Ik geloof niet dat ze lichamelijk letsel heeft.’

‘Geen in- of uitschotopeningen? Geen steekwonden?’

Nina schudde haar hoofd.

‘Ze zou inwendig letsel kunnen hebben door een klap met een stomp voorwerp’, zei de arts en hij ging met zijn handen haar lichaam langs en drukte geconcentreerd op haar buik en longen.

Julia reageerde niet.

Hij voelde aan haar nek.

‘Geen stijfheid, normale pupillen, ze heeft geen bloeding in haar hersenen’, stelde hij vast.

Hij boog haar benen en mompelde: ‘Geen fracturen van de heupen.’

Daarna pakte hij haar hand en streelde die.

‘Julia,’ zei hij, ‘ik ga nu je bewustzijnsgraad controleren. Ik wil kijken of je reageert op pijnprikkels. Het duurt maar even.’

Daarna boog hij zich over haar heen, plaatste zijn hand op haar borstbeen en kneep erin. Julia’s gezicht vertrok en ze slaakte een kreet.

‘Oké, oké’, zei de arts, waarna hij iets opschreef op zijn klembord. ‘Nu ga ik alleen nog een ecg maken en daarna laat ik je met rust …’

Hij bevestigde een paar elektroden op Julia’s borstkas en wikkelde haar daarna in een grote deken.

‘Wil je bij haar zitten?’ vroeg hij aan Nina.

Ze knikte.

‘Pak haar hand maar, streel die en praat wat tegen haar.’

Nina ging op de brits zitten en pakte Julia’s hand, die klam en koud was.

‘Wat is er mis met haar?’

Als ze maar niet doodgaat! Zeg dat ze niet doodgaat!

‘Ze bevindt zich in een psychische shocktoestand’, zei de arts. ‘Dan worden ze soms zo, stom en verlamd, eten en drinken niet meer. Je kunt ze in de ogen kijken, maar ze merken niet dat je er bent, het licht brandt, maar er is niemand thuis.’

Hij keek Nina aan en sloeg daarna snel zijn blik weer neer.

‘Het is niet iets gevaarlijks’, zei hij. ‘Het gaat over.’

Het gaat over? Wordt alles weer zoals het was?

Nina staarde naar het bleke gezicht van de vrouw, de lichte wimpers, de haarlokken. Het bloed op haar gezicht was ingedroogd en donker geworden. Brokstukken van hun laatste gesprek werden als korte filmfragmenten afgespeeld in haar hoofd.

Ik hou het niet langer uit, Nina. Ik moet hier iets aan doen.

Maar vertel, wat is er dan gebeurd?

Julia had er die laatste keer ontmoedigd uitgezien en ze had een rode, schilferige uitslag op haar wangen. Onder het bloed kon je de vlekjes nog steeds zien. Hoelang was dat geleden, drie weken?

Vier misschien?

‘Julia’, zei ze zachtjes. ‘Ik ben het, Nina. Je bent in het ziekenhuis. Alles komt weer goed.’

Echt? Denk je dat?

Nina keek naar de arts, die aan het voeteneind van de brancard was gaan zitten, waar hij geconcentreerd een formulier invulde.

‘Wat gaat er nu gebeuren?’ vroeg ze.

‘Ze krijgt een ct-scan’, zei hij, ‘Dat is alleen maar om iedere vorm van hersenbeschadiging te kunnen uitsluiten. We geven haar iets kalmerends en daarna gaat ze naar de acute opvang. Hopelijk bieden ze haar daar de een of andere therapie aan.’

Daarna stond hij op, waarbij zijn Zweedse klompen met een klapje tegen de vloer sloegen.

‘Ken je haar persoonlijk?’ vroeg hij.

Nina knikte.

‘Ze zal de komende tijd heel veel steun nodig hebben’, zei de arts, voordat hij in de gang verdween.

De deur viel langzaam en met een zuigend geluid achter hem dicht. In de stilte die viel na de spetterende effectiviteit van de jongeman, waren de geluiden van de eerste hulp ineens veel duidelijker te horen: de zeurende ventilator, Julia’s lichte ademhaling, het gebliep van het ecg-apparaat. Haastige stappen op de gang, een telefoon die overging, een kind dat huilde.

Nina keek om zich heen in de steriele ruimte. Het krappe vertrek had geen ramen, het was er koel, het scherpe licht was afkomstig van flikkerende tl-buizen aan het plafond.

Nina maakte haar hand los uit die van Julia en stond op, Julia’s wimpers trilden even.

‘Julia’, zei Nina zacht en ze boog zich over haar vriendin heen. ‘Hallo, ik ben het. Kijk me eens aan …’

De vrouw reageerde met een lichte zucht.

‘Zeg’, zei Nina. ‘Kijk me eens aan, hier ben ik, ik wil met je praten …’

Er kwam geen enkele reactie en ineens steeg er een vlaag van woede op in Nina’s keel, het voelde als een scherpe oprisping.

‘Je geeft het gewoon op’, zei ze luid. ‘Zo gaat dat altijd met jou, je gaat erbij liggen en laat anderen jouw rotzooi opruimen.’

Julia bewoog zich niet.

‘En wat had je gedacht dat ik nu zou moeten doen?’ zei Nina, terwijl ze wat dichter bij de brits ging staan. ‘Ik kan jou nu niet helpen, hoor! Waarom heb je me niets verteld? Dan had ik in ieder geval een kans gemaakt …’

Toen haar portofoon begon te ruisen, deed ze van schrik twee stappen naar achteren.

‘9070 voor 1617, over.’

De operationeel leidinggevende zocht haar.

Ze draaide zich weg van Julia, keek recht in een kast met noodverband, pakte de microfoon en drukte op de antwoordknop aan de zijkant.

‘1617 hier. Ik ben met Julia Lindholm meegegaan naar het Söderziekenhuis, ze is zojuist onderzocht op de eerste hulp. Over.’

‘Je kunt daar niet blijven’, zei haar baas. ‘We moeten zo snel mogelijk je verslag hebben. Ik stuur Andersson met de auto, dan kan hij bij haar blijven totdat ik iemand gevonden heb die de bewaking op zich kan nemen. Over en sluiten.’

Nina stopte de portofoon weg en voelde hoe de angst haar keel dichtdrukte.

Die de bewaking op zich kan nemen.

Natuurlijk, Julia werd natuurlijk verdacht.

Hoofdverdachte in een moordzaak.

Ze liep de kamer uit zonder nog naar haar vriendin te kijken.