Keigo Higashino

Redding van een heilige

Uit het Japans vertaald door Luk Van Haute

Uitgeverij De Geus

breda 2013

Deze uitgave is mede tot stand gekomen dankzij een vertaal- en productiesubsidie van The Japan Foundation

De vertaler ontving voor deze vertaling een werkbeurs van het Vlaams Fonds voor de Letteren

Oorspronkelijke titel Seijo no kyūsai, verschenen bij Bungeishunjū

Oorspronkelijke tekst © Keigo Higashino, 2008

Dutch translation rights arranged with Bungeishunjū Ltd., Tokyo through Japan Foreign-Rights Centre/Aitken Alexander Associates New York

Nederlandse vertaling © Luk Van Haute en De Geus bv, Breda 2013

Omslagontwerp Rozemarijn Koopmans

Omslagillustratie © Tomasz Jankowski/Trevillion Images

isbn 978 90 445 2605 9

nur 305

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2013.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

1

De viooltjes in de bloembak stonden in volle bloei. Ondanks de droge grond had het patroon op de bloemblaadjes nog niets van zijn fleurigheid verloren. Bonte bloemen waren het niet, maar misschien zat daarin juist hun ware kracht. Ik moet straks ook de andere potplanten nog water geven, dacht Ayane terwijl ze door de glazen deur naar het balkon keek.

‘Luister je wel naar wat ik zeg?’ klonk een stem achter haar rug.

Ayane draaide zich om en glimlachte.

‘Ja hoor. Natuurlijk luister ik.’

‘Waarom reageer je dan zo traag?’ Op de bank sloeg Yoshitaka zijn lange benen andersom over elkaar. Hij ging regelmatig fitnessen, maar hij lette er wel op aan zijn benen en om zijn heupen niet te veel spieren te kweken. Anders kon hij geen smalle broeken meer dragen, zoals hij zei.

‘Ik was even elders met mijn gedachten.’

‘O? Zo ken ik je niet.’ Yoshitaka trok een van zijn mooi verzorgde wenkbrauwen op.

‘Nou ja, het overviel me wel.’

‘Echt? Maar je wist toch heel goed wat mijn levensplan is?’

‘Ik nam aan van wel, ja.’

‘Heb je dan niets te zeggen?’ Yoshitaka hield zijn hoofd een beetje schuin. Zijn houding was ontspannen. Alsof dit alles niets voorstelde. Ayane wist niet of hij dat gewoon speelde.

Ze slaakte een diepe zucht en staarde opnieuw naar zijn scherpe gelaatstrekken.

‘Is dat dan zo belangrijk voor jou?’

‘Dat?’

‘Wel … Kinderen.’

Yoshitaka grijnsde smalend en nadat hij even opzij had gekeken, richtte hij zijn ogen weer op haar.

‘Heb je dan niet gehoord wat ik al die tijd zei?’

‘Dat heb ik gehoord, ja. Precies daarom stel ik je de vraag.’

Vanwege Ayanes strenge blik trok ook Yoshitaka weer een ernstig gezicht. Hij knikte langzaam.

‘Het is wel degelijk belangrijk. Ik zie het als onontbeerlijk in mijn leven. Zonder kinderen heeft het huwelijksleven op zich geen zin. Romantische gevoelens tussen man en vrouw gaan na verloop van tijd verloren. Dat ze toch blijven samenwonen, doen ze om een gezin te stichten. Als een man en een vrouw trouwen, zijn ze eerst echtgenoten. Daarna krijgen ze kinderen en worden ze ouders. Dan pas kunnen ze ook gezellen voor het leven worden. Of ben je het daar niet mee eens?’

‘Ik vind dat het niet alleen daarom gaat.’

Yoshitaka schudde zijn hoofd.

‘Ik vind van wel. Het is wat ik geloof en ik ben niet van zins die overtuiging te veranderen. En aangezien ik mijn overtuiging niet verander, kan ik een leven zonder het vooruitzicht ooit kinderen te hebben ook niet voortzetten.’

Ayane drukte haar vingers tegen haar slapen. Ze had hoofdpijn. Nooit had ze gedacht dit te horen te krijgen.

‘Daar komt het dan uiteindelijk op neer? Een vrouw die geen kinderen kan baren is van geen nut. Die moet je vlug zien kwijt te raken en inruilen voor een vruchtbaar exemplaar … Meer niet dus?’

‘Dat is wel heel cru uitgedrukt.’

‘Maar daar komt het toch op neer?’

Yoshitaka rechtte zijn rug, misschien doordat Ayanes toon krachtiger was geworden. Vervolgens trok hij zijn wenkbrauwen samen en knikte met enige aarzeling.

‘Uit jouw oogpunt komt het daar allicht op neer, ja. Hoe dan ook, mijn levensplan is me dierbaar. Het heeft voorrang op alles, mag je wel zeggen.’

Ayane ontspande onbewust haar lippen. Maar uiteraard was het niet echt haar bedoeling te lachen.

‘Jij houdt van dat soort termen, hè? Je dierbare levensplan … Toen ik je voor het eerst ontmoette, kwam je daar ook meteen mee aanzetten.’

‘Zeg me eens, Ayane, waar klaag je in godsnaam over? Je hebt toch alles gekregen wat je hartje begeerde? Als je toch nog iets verlangt, mag je zeker niet twijfelen het me te vertellen. Ik ben van plan voor je te doen wat ik kan. Hou toch op met dat gepieker over alles en nog wat en denk aan je nieuwe leven. Of heb je een andere keus?’

Ayane wendde haar ogen van hem af en keek naar de muur. Daar hing een wandtapijt van wel een meter breed. Ze had er om en bij de drie maanden over gedaan om het te maken. Het bijzondere eraan was dat ze de gebruikte stof speciaal in Engeland had besteld.

Yoshitaka hoefde het haar niet te zeggen. Kinderen krijgen was ook haar droom geweest. Hoe had ze er niet naar verlangd op een schommelstoel patchwork te naaien terwijl ze haar buik koesterde en met de dag groter zag worden?

Maar door een gril van de goden was ze niet gezegend met die gave. Ze had er zich in de loop van haar leven in alle nuchterheid bij neergelegd dat er niets aan te doen viel. Ze had ook geloofd dat het met Yoshitaka wel goed zou komen.

‘Mag ik je voor alle duidelijkheid één ding vragen? Ook al lijkt het voor jou misschien futiel.’

‘Wat dan?’

Ayane draaide zich naar hem toe en haalde diep adem.

‘Je liefde voor mij? Wat is daar van geworden?’

Yoshitaka schrok even terug, alsof de vraag hem overviel, maar even later toverde hij opnieuw de glimlach van daarvoor op zijn lippen.

‘Die is onveranderd’, zei hij. ‘Dat kan ik je verzekeren. Ik hou nog steeds evenveel van je.’

Die uitspraak klonk Ayane als een regelrechte leugen in de oren. Maar ze glimlachte. Ze kon niet anders.

‘Gelukkig maar’, zei ze.

‘Kom, we gaan.’ Yoshitaka keerde haar de rug toe en liep naar de deur.

Terwijl ze hem volgde, wierp Ayane een blik op de toilettafel. Ze dacht aan het witte poeder dat verborgen lag in de onderste lade rechts. Het zat in een plastic zakje, dat stevig was dichtgebonden.

Er lijkt niets anders op te zitten dan het te gebruiken, dacht ze. Ze zag geen licht meer in de duisternis voor haar.

Ayane keek naar Yoshitaka’s rug. Liefste, riep ze hem in haar binnenste achterna. Ik hou van je uit het diepst van mijn hart. Precies daarom gaven je woorden van zonet dat hart de doodsteek. Sterf jij nu ook maar …

2

Toen ze de Mashiba’s de trap af zag komen, vond Hiromi Wakayama dat ze zich vreemd gedroegen. Allebei hadden ze een lach op hun gezicht, maar die had duidelijk iets gekunstelds. Vooral Ayane gaf sterk die indruk. Hiromi hield haar opmerkingen echter voor zich. Een voorgevoel zei haar dat die alleen maar roet in het eten zouden gooien.

‘We hebben je laten wachten, hè. Heb je al iets van de Ikai’s gehoord?’ vroeg Yoshitaka. Ook zijn manier van praten klonk een beetje verkrampt.

‘Ze belden me net op mijn mobiel. Over vijf minuten zijn ze er.’

‘Goed, dan zal ik me alvast maar gereedhouden om de champagne te ontkurken?’

‘Dat doe ik wel’, zei Ayane prompt. ‘Zet jij de glazen maar klaar, Hiromi.’

‘Oké.’

‘Ik help je even’, zei Yoshitaka.

Nadat ze Ayane in de keuken zag verdwijnen, trok Hiromi een deur van de wandkast open. Het was een antiek meubelstuk, dat, naar ze ooit hoorde, bijna drie miljoen yen had gekost. Uiteraard stond er ook uitsluitend vaatwerk van een al even hoge kwaliteit in.

Ze pakte er behoedzaam drie fluitglazen van Baccarat en twee Venetiaanse champagneglazen uit. Bij de Mashiba’s was het de gewoonte het Venetiaanse glas voor te behouden aan de eregasten.

Op de eettafel voor acht begon Yoshitaka vijf placemats uit te spreiden. Hij was gewend aan etentjes bij hem thuis. Ook Hiromi wist inmiddels hoe het in zijn werk ging.

Ze zette de champagneglazen op de klaarliggende placemats. Uit de keuken weerklonk het geluid van stromend water.

‘Waar had je het over met haar?’ vroeg Hiromi zacht.

‘Niets bijzonders’, antwoordde Yoshitaka zonder naar haar te kijken.

‘Heb je het haar verteld?’

Nu keek hij voor het eerst Hiromi aan. ‘Wat dan?’

‘Wel, dat je …’ begon ze, maar toen ging de bel van de intercom.

‘Daar zijn ze’, riep Yoshitaka in de richting van de keuken.

‘Sorry. Ik heb even mijn handen niet vrij. Doe jij maar open’, riep Ayane terug.

‘Oké’, zei Yoshitaka en hij liep naar de intercom aan de muur.

Tien minuten later zat het voltallige gezelschap aan tafel. Iedereen zette een vrolijk gezicht op. Hiromi leek het alsof ze allemaal hun best deden er zo ontspannen mogelijk uit te zien, om de vredige sfeer niet te verstoren. Ze vroeg zich altijd af hoe iemand zich zulke tact eigen maakte. Ze kon zich niet voorstellen dat het aangeboren was. Hiromi wist dat Ayane Mashiba zich in zowat een jaar tijd aan dit soort sfeer had kunnen aanpassen.

‘Ayane, het is weer even heerlijk als altijd. Normaal besteden mensen niet zo veel zorg aan een gemarineerde saus’, sprak Yukiko Ikai haar bewondering uit nadat ze een stuk witte vis naar haar mond had gebracht. Het was haar vertrouwde rol de gerechten een voor een de hemel in te prijzen.

‘Jij gebruikt alleen saus die per postorder besteld is’, zei haar echtgenoot, Tatsuhiko Ikai, naast haar.

‘Dat is niet eerlijk. Het gebeurt best wel dat ik hem zelf maak.’

‘Die saus van groene shiso[1], bedoel je? Dat is dan ook het enige wat je maakt.’

‘Wat is daar mis mee? Die is toch lekker?’

‘Ik eet graag saus van groene shiso, hoor’, mengde Ayane zich in het gesprek.

‘Ja toch? En het is nog gezond ook.’

‘Ayane, neem haar niet zo in bescherming, wil je. Wie weet krijgt ze het nu helemaal te pakken en gaat ze zelfs mijn steak overgieten met shisosaus.’

‘O, dat klinkt lekker. De volgende keer probeer ik het.’

Bij die uitspraak van Yukiko lachte iedereen, terwijl Ikai een frons op zijn gezicht kreeg.

Tatsuhiko Ikai was advocaat. Hij trad op als raadsman voor een aantal bedrijven. Het bedrijf dat Yoshitaka Mashiba runde was er een van, maar daar ging het niet louter om advies; hij nam ook vrij actief deel aan het management. In hun studententijd zaten Ikai en Yoshitaka al bij dezelfde vereniging.

Ikai pakte de fles uit de wijnkoeler en wilde Hiromi’s glas bijvullen.

‘O, voor mij niet meer.’ Ze hield een hand over haar glas.

‘Nee? Jij dronk toch graag wijn, Hiromi?’

‘Jazeker, maar ik heb nu even genoeg, dank u.’

Ikai knikte brommend en schonk witte wijn in het glas van Yoshitaka.

‘Voel je je niet lekker?’ vroeg Ayane.

‘Nee, dat is het niet. Ik was de laatste tijd een paar keer uit met vrienden en zo, en daardoor heb ik een beetje te veel gedronken …’

‘Ach, wat leuk, jong zijn.’ Nadat Ikai ook Ayanes glas met wijn had gevuld, keek hij vluchtig naar zijn echtgenote naast hem en bracht toen de fles naar zijn eigen glas. ‘Yukiko onthoudt zich voorlopig ook van de drank. Goed dat je vanavond niet alleen bent, hè.’

‘O, onthoudt ze zich?’ Yoshitaka hield halverwege zijn mond zijn hand met de vork stil. ‘Dat is dus nodig?’

‘Nou ja, haar melk dient als voeding voor de baby’, zei Ikai met zijn glas zwaaiend. ‘Je mag die melk toch niet mengen met alcohol?’

‘En hoelang moet je dat zo volhouden?’ vroeg Yoshitaka aan Yukiko.

‘Eh, een jaar ongeveer, zegt de dokter.’

‘Eerder anderhalf jaar’, zei Ikai. ‘Het mag zelfs twee jaar zijn. Of nee, beter nog, waarom stop je niet voorgoed met drinken?’

‘Luister eens jij, vanaf nu wachten me lange jaren van opvoeden. Als ik ook al geen glaasje meer mag drinken, houd ik dat harde leven nooit uit. Of wil jij misschien de kleine grootbrengen? Dan wil ik er wel even over nadenken.’

‘Oké, oké. Over een jaar kun je weer bier en wijn drinken. Maar met mate, hè.’

‘Dat weet ik ook wel’, mokte Yukiko, waarna ze meteen haar glimlach terugkreeg. Het geluk straalde van haar gezicht af. Op deze manier met haar echtgenoot bekvechten leek tegenwoordig een hoogst vermakelijk ritueel voor haar.

Yukiko Ikai was twee maanden eerder bevallen. Voor het echtpaar was het hun eerste, en tevens langverwachte, baby. Ikai was dit jaar tweeënveertig geworden en Yukiko vijfendertig. De twee namen keer op keer de uitdrukking ‘op het nippertje’ in de mond.

De bijeenkomst van vanavond was dan ook een feestje voor hen, om de geboorte te vieren. Yoshitaka had het idee geopperd, en Ayane had de nodige voorbereidingen getroffen.

‘Hebben jullie hem vanavond bij zijn grootouders gelaten?’ Yoshitaka keek afwisselend naar Tatsuhiko en Yukiko Ikai.

Ikai knikte.

‘Ze zeiden dat we het er maar van moesten nemen. Ze waren heel enthousiast dat ze de baby ongestoord voor zich alleen hadden. Op zulke momenten is het echt handig dat je ouders in de buurt wonen.’

‘Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik me ook een beetje zorgen maak.’ Yukiko fronste haar wenkbrauwen. ‘Zijn moeder heeft de neiging wat overbezorgd te zijn. Ik hoor van mijn vriendinnen dat je hem best mag laten liggen, ook al huilt hij even.’

Hiromi merkte dat Yukiko’s glas leeg was en stond op van haar stoel.

‘Eh … Ik zal u wat water brengen.’

‘Er staat mineraalwater in de koelkast, breng de fles maar mee’, zei Ayane.

Hiromi liep de keuken in en trok de koelkast open. Het was een enorm ding met dubbele deur, en een capaciteit van wel vijfhonderd liter, schatte ze. Aan de binnenkant van een van de deuren stond een rij petflessen met mineraalwater. Ze pakte er een uit en deed de koelkast weer dicht. Op het moment dat ze terugliep naar de tafel, kruiste haar blik die van Ayane. Haar lippen vormden het woord ‘bedankt’.

‘Verandert je leven nu echt als je een kind krijgt?’ vroeg Yoshitaka.

‘Het werk daargelaten gaat je hele dagelijkse leven rond het kind draaien’, antwoordde Ikai.

‘Dat lijkt me onvermijdelijk. En helemaal los van je werk staat het toch ook niet? Ik zou denken dat je door de geboorte van een kind ook verantwoordelijkheidsgevoel kweekt, en dat je meer dan ooit tevoren zin krijgt om extra je best te doen, of niet?’

‘Dat is zeker zo, ja.’

Ayane pakte de fles water over van Hiromi en begon ieders glas te vullen. Rond haar mondhoeken zweefde een glimlach.

‘En jullie twee? Is het niet zoetjesaan zover?’ Ikai keek naar het gezicht van Yoshitaka en toen naar dat van Ayane. ‘Al een jaar getrouwd, niet? Dan ben je het leven alleen met z’n tweetjes toch moe?’

‘Schatje toch.’ Yukiko gaf haar man een vermanend tikje op de arm. ‘Je babbelt te veel.’

‘Ach, nou ja, ieder mens is anders, nietwaar.’ Nadat hij met een gemaakte lach zijn wijn had opgedronken, richtte Ikai zich tot Hiromi. ‘En hoe zit het met jou, Hiromi? Eh, begrijp me niet verkeerd: ik wil geen indiscrete vragen stellen. Ik bedoel met de lessen. Loopt alles vlot?’

‘Ja, voorlopig lukt het wel. Al ben ik nog geregeld de kluts kwijt.’

‘Laat je het nu helemaal over aan Hiromi?’ vroeg Yukiko aan Ayane.

Ayane knikte.

‘Ik kan Hiromi niets meer leren.’

‘Echt? Wat geweldig.’ Yukiko keek Hiromi bewonderend aan.

Hiromi ontspande haar mondhoeken en sloeg haar ogen neer. In feite had ze zo haar twijfels over de belangstelling die de Ikai’s hadden voor wat ze deed. Wie weet waren ze gewoon bezorgd dat het arme meisje zich daar aan tafel tussen twee echtparen niet op haar plaats voelde en wilden ze haar toch ook een beetje betrekken bij het gesprek.

‘Dat is waar ook. Ik heb een cadeautje voor jullie twee.’ Ayane stond op en bracht van achter de bank een grote papieren tas mee.

‘Dit hier’, zei ze. Toen Yukiko zag wat ze tevoorschijn haalde, slaakte ze een overdreven gilletje van verrassing en sloeg beide handen voor haar mond.

Het was een beddensprei van patchwork. Maar veel kleiner dan een gewone.

‘Ik dacht zo dat hij kon dienen als dekkleedje voor het babybedje’, zei Ayane. ‘En als jullie het bedje niet meer gebruiken, kun je hem altijd nog ophangen als wandtapijt.’

‘Het is prachtig. Dankjewel, Ayane.’ Yukiko’s gezicht liep over van dankbaarheid en ze pakte de rand van het stuk patchwork stevig vast. ‘Ik zal er goed voor zorgen. Echt bedankt.’

‘Is dit geen heuse krachttoer? Zoiets moet toch enorm veel tijd kosten?’ Ikai keek naar Hiromi om haar instemming te zoeken.

‘Een half jaar zal het zowat geduurd hebben, nietwaar?’ vroeg Hiromi ter bevestiging aan Ayane. Ze kon het productieproces van dit werkstuk wel enigszins inschatten.

‘Goh, hoelang was het ook alweer?’ Ayane boog haar hoofd opzij. ‘Ach wat, als jullie er maar blij mee zijn.’

‘Ik ben er bijzonder blij mee. Kan ik het wel aannemen? Besef je hoe verschrikkelijk duur dit is, schat? Een werk van Ayane Mita zelf nog wel. Bij haar tentoonstelling in Ginza droeg een sprei voor een eenpersoonsbed een prijskaartje van een miljoen yen.’

‘Hè?’ Ikai zette grote ogen op. Hij leek oprecht verbaasd. Gewoon voor wat lappen stof die bij elkaar genaaid zijn, stond op zijn gezicht te lezen.

‘Hier heeft ze behoorlijk haar best op gedaan’, zei Yoshitaka en hij gebaarde met zijn kin naar de bank in de living. ‘Ook op mijn vrije dagen was ze daar voortdurend in de weer met haar naald. Van ’s ochtends tot ’s avonds. Daar was ik van onder de indruk.’

‘Goed dat ik op tijd klaar was’, fluisterde Ayane, haar ogen tot spleetjes geknepen.

Na het eten verhuisden ze naar de zithoek en wilden de mannen overgaan op het drinken van whisky. Yukiko zei dat ze nog wel een koffie lustte en dus liep Hiromi naar de keuken.

‘Voor de koffie zal ik wel zorgen’, zei Ayane. ‘Zet jij de whisky en zo maar gereed, Hiromi. In de vriezer zitten ijsblokjes.’ Ze draaide de kraan open en deed water in de ketel.

Hiromi zette de benodigdheden voor de whisky op een dienblad en liep terug naar de living, waar de Ikai’s het gespreksonderwerp op tuinieren hadden gebracht. De tuin van het huis was uitgebreid voorzien van verlichting, zodat je ook ’s avonds kon genieten van het zicht op de potplanten en dergelijke.

‘Het is vast een hele klus om zorg te dragen voor zo veel bloemen?’ zei Ikai.

‘Ik zou het niet meteen weten, maar zij lijkt er in ieder geval flink wat werk mee te hebben. Boven op het balkon staan er ook nog. Iedere dag geeft ze ze zorgvuldig water. Best een karwei, als je het mij vraagt, maar zelf vindt ze het zo te zien niet bepaald erg. Ze houdt zielsveel van bloemen, neem ik aan.’ Yoshitaka leek dit onderwerp niet bijzonder boeiend te vinden. Hiromi wist dat hij geen interesse had in dingen als planten en de natuur.

Ayane bracht drie kopjes koffie. Hiromi begon vlug de whisky aan te lengen.

Het was even over elven toen de Ikai’s aanstalten maakten om te vertrekken.

‘Bedankt voor de heerlijke maaltijd. En daarbij nog dat prachtige geschenk, ik voel me schuldig’, zei Ikai nadat hij was opgestaan. ‘De volgende keer moeten jullie zeker bij ons komen eten. Hoewel, momenteel ligt het hele huis overhoop door de baby.’

‘Ik zal binnenkort wel opruimen.’ Nadat Yukiko haar man in de zij had gepord, lachte ze naar Ayane. ‘Kom maar naar ons prinsje kijken. Zijn gezichtje lijkt wel een daifuku[2].’

‘Doen we zeker’, antwoordde Ayane.

Voor Hiromi was het ook langzamerhand tijd om naar huis te gaan. Ze besloot samen met de Ikai’s te vertrekken. Ikai zei dat ze haar met hun taxi eerst bij haar flat zouden afzetten.

‘Hiromi, vanaf morgen ben ik er eventjes niet’, zei Ayane toen ze in de hal haar schoenen aantrok.

‘We hebben een lang weekend van drie dagen, hè. Een reisje?’ vroeg Yukiko.

‘Nee, ik moet even mijn ouders opzoeken.’

‘Je ouders? In Sapporo[3]?’

Ayane knikte, zonder de glimlach van haar gezicht te halen.

‘Blijkbaar maakt mijn vader het niet zo goed en dus ga ik mijn moeder een handje helpen. Heel ernstig lijkt het trouwens niet te zijn.’

‘Toch zul je je wel zorgen maken.’ Ikai sloeg een hand tegen zijn voorhoofd.’ Nu voel ik me nog schuldiger dat je de geboorte van onze baby vierde, op een moment als dit.’

Ayane schudde haar hoofd.

‘Zit er niet over in. Het is echt niet erg … Goed, Hiromi, je weet het, als er iets is, bel je maar naar mijn mobiel, oké?’

‘Wanneer komt u terug?’

‘Tja, dat …’ Ayane hield haar hoofd schuin. ‘Zodra ik daar zicht op heb, zal ik bellen.’

‘Goed.’

Hiromi gluurde naar Yoshitaka. Die keek de andere kant op.

Toen ze het huis van de Mashiba’s hadden verlaten en bij de brede boulevard kwamen, hield Ikai een taxi aan. Hiromi, die er als eerste uit moest, stapte als laatste in.

‘Hebben we niet een beetje te veel over kinderen gepraat’, zei Yukiko, even nadat de taxi zich in beweging had gezet.

‘Hoezo? Dat geeft toch niet. Ze wilden tenslotte de geboorte vieren’, reageerde Ikai op de passagiersstoel.

‘Dat bedoel ik niet. Ik ben bang dat we niet genoeg rekening hielden met de situatie bij hen. Ze proberen toch ook een kind te krijgen, of niet?’

‘Dat heb ik Mashiba al eens horen zeggen, ja.’

‘Wie weet lukt het hun niet. Heb jij niets opgevangen, Hiromi?’

‘Nee, ik niet.’

‘O?’ ontsnapte Yukiko een zucht van teleurstelling. Misschien boden ze aan me naar huis te brengen in de hoop mij informatie te ontfutselen, bedacht Hiromi.

De volgende ochtend ging Hiromi zoals altijd om negen uur de deur uit, om zich naar Anne’s House in Daikanyama te begeven. Dat was een flat heringericht als studio voor cursussen patchwork. Uiteraard had niet zij maar Ayane die studio geopend. En de dertig of wat cursisten kwamen omdat ze er zich de techniek eigen konden maken onder persoonlijk toezicht van Ayane Mita.

Toen Hiromi uit de lift stapte, zag ze op de gang Ayane voor de deur van de flat staan. Naast haar stond een koffer. Bij het zien van Hiromi glimlachte Ayane minzaam.

‘Is er iets gebeurd?’

‘Nee hoor. Ik wilde je gewoon dit overhandigen.’ Ayane viste iets uit de zak van haar jasje. Op haar uitgestoken hand lag een sleutel.

‘Dat is …’

‘Onze huissleutel. Zoals ik gisteren al zei, weet ik nog niet precies wanneer ik terugkom en dus maak ik me zorgen om het huis. Daarom dacht ik hem voorlopig aan jou toe te vertrouwen.’

‘O … weet u dat zeker?’

‘Wil je het liever niet?’

‘Nee, dat is het niet, maar hebt u dan zelf nog een sleutel?’

‘Die heb ik niet echt nodig. Als ik terugkom, laat ik het je wel weten, en als het je op dat moment toevallig niet schikt, is er nog altijd mijn man die ’s avonds thuis is.’

‘Dan zal ik hem voor u bewaren.’

‘Alsjeblieft.’ Ayane pakte haar hand en legde de sleutel erin. Vervolgens vouwde ze Hiromi’s vingers eromheen en kneep haar hand stevig dicht.

‘Tot ziens’, zei Ayane en de koffer met zich mee trekkend liep ze weg. Achter haar rug riep Hiromi zonder nadenken: ‘Eh, mevrouw …’

Ayane bleef staan. ‘Wat is er?’

‘Eh, niets, goede reis.’

‘Dank je.’ Ayane zwaaide even met haar vrije hand en liep door.

De lessen patchwork duurden tot ’s avonds. Om de zoveel tijd verschenen weer nieuwe gezichten in de studio, en Hiromi had nauwelijks een vrij moment. Tegen dat ze de laatste cursisten uitzwaaide, waren haar schouders en nek vreselijk stijf.

Toen ze had opgeruimd en de flat wilde verlaten, ging haar mobiele telefoon. Ze keek naar het lcd-scherm en moest even naar adem happen. Het was Yoshitaka.

‘Zijn de lessen afgelopen?’ vroeg hij onomwonden.

‘Ik ben net klaar.’

‘Goed. Ik zit nu nog midden in een zakendiner. Zodra dat achter de rug is, ga ik naar huis. Kom maar langs.’

Hij zei het zo luchtig dat Hiromi verlegen zat om een antwoord.

‘Wat is er? Past het niet?’

‘Toch wel, maar … Is het wel oké?’

‘Natuurlijk is het oké. Zoals je weet, blijft ze nog wel even weg.’

Hiromi keek naar de tas naast haar. Daarin zat de sleutel die ze die ochtend had ontvangen.

‘Trouwens, ik wil iets met je bespreken’, zei hij.

‘Bespreken?’

‘Ik vertel het je straks wel. Om negen uur ben ik thuis. Bel me even voor je komt.’ Daarop maakte hij, zonder haar nog de kans te geven iets te zeggen, een eind aan het gesprek.

Hiromi at haar avondeten in een familierestaurant dat bekendstond om zijn pasta en belde daarna naar Yoshitaka. Hij was al thuis. ‘Kom vlug’, zei hij. Er klonk opwinding door in zijn stem.

In de taxi op weg naar het huis van de Mashiba’s verzonk Hiromi in zelfhaat. Dat Yoshitaka helemaal geen last leek te hebben van zijn geweten, deed haar de wenkbrauwen fronsen, maar tegelijk moest ze toegeven dat ze zich zelf ook opgewonden voelde.

Yoshitaka verwelkomde haar met een stralende glimlach. Zijn gedrag had niets stiekems en hij zag er helemaal op zijn gemak uit.

Toen ze de living binnenging, zweefde de geur van koffie haar tegemoet.

‘Het is langgeleden dat ik zelf koffiezette. Ik weet niet of het een geslaagde poging is.’ Yoshitaka liep naar de keuken en kwam terug met in elke hand een kopje. Een schoteltje vond hij blijkbaar niet nodig.

‘Dit is de eerste keer dat ik je de keuken zie binnengaan.’

‘O ja? Je kunt gelijk hebben. Sinds ik getrouwd ben, doe ik niets meer zelf.’

‘Omdat sensei[4] zo toegewijd is.’ Hiromi nipte van de koffie. Hij was sterk en bitter.

Yoshitaka vertrok ook zijn mond. ‘Te veel poeder gebruikt, ben ik bang.’

‘Zal ik nieuwe zetten?’

‘Nee, laat maar. Doe jij het de volgende keer. Hoe dan ook …’ Hij zette zijn koffiekopje op de marmeren salontafel. ‘Gisteren heb ik het haar verteld.’

‘Dus toch …’

‘Maar ik zei niet dat jij het bent. Ik zei dat het iemand is die ze niet kent. Al weet ik niet in hoeverre ze me geloofde.’

Hiromi moest denken aan Ayanes gezicht, toen die haar ’s ochtends de sleutel overhandigde. Ze kon zich niet voorstellen dat achter haar glimlach enige misleiding schuilging.

‘En hoe reageerde ze?’

‘Hm. Ze aanvaardde het zonder problemen.’

‘Echt?’

‘Echt. Ik had je toch gezegd dat ze zich niet zou verzetten.’

Hiromi schudde haar hoofd.

‘Het is misschien raar dat ik het zeg, maar … dat vind ik onbegrijpelijk.’

‘Zo waren de regels. Weliswaar regels die ik had opgesteld, maar goed. In elk geval hoef je je nu nergens meer zorgen om te maken. Alles is in orde.’

‘We kunnen dus gerust zijn?’

‘Natuurlijk’, zei Yoshitaka, waarna hij zijn arm om Hiromi’s schouders sloeg en haar met een ruk naar zich toe trok. Hiromi vlijde zich tegen hem aan. Ze voelde hoe hij zijn lippen naar haar oor bracht. ‘Blijf vannacht alvast hier.’

‘In de slaapkamer?’

Mashiba krulde zijn mondhoeken.

‘We hebben een gastenkamer. Die heeft ook een tweepersoonsbed.’

Hiromi knikte even, haar gemoed nog steeds ten prooi aan een wirwar van twijfel, opluchting en ook onrust, die bleef knagen als voorheen.

Toen ze de volgende ochtend in de keuken koffie wilde zetten, kwam Yoshitaka bij haar staan. Hij zei haar hem te tonen hoe het moest.

‘Ik heb het ook maar van mevrouw geleerd.’

‘Dat geeft niet. Laat zien hoe je het doet.’ Yoshitaka vouwde zijn armen voor zijn borst.

Hiromi plaatste een papieren filterzakje in de trechter en schepte er met een maatlepel koffiepoeder in. Yoshitaka keek naar de hoeveelheid poeder en knikte.

‘Hier giet je eerst een beetje heet water in. Een klein beetje maar. En je wacht tot het poeder opzwelt.’ Nadat ze wat kokend water uit de ketel had gegoten, wachtte Hiromi twintig seconden en begon toen weer te gieten. ‘Je beschrijft een cirkel, zie je. De koffie borrelt op en al gietend moet je dat zo houden. Ondertussen kijk je naar de schaalverdeling op de schenkkan en als je genoeg hebt voor twee personen, haal je meteen de trechter eraf. Anders wordt hij te slap.’

‘Het lijkt moeilijker dan ik had verwacht.’

‘Je zette vroeger toch ook zelf?’

‘Ik gebruikte een koffiezetapparaat. Maar toen ik met Ayane trouwde, heeft ze dat weggegooid. Ze zei dat het op deze manier lekkerder is.’

‘Ze wist dat je er verslaafd aan was en dus wilde ze vast de lekkerste koffie voor je maken.’

Yoshitaka trok zijn mond scheef en wiegde zijn hoofd heen en weer. Die reactie vertoonde hij telkens als Hiromi het had over hoe toegewijd Ayane wel was.

Yoshitaka dronk van de verse koffie en zei: ‘Inderdaad, lekker.’

’s Zondags was Anne’s House gesloten. Maar dat betekende niet dat Hiromi geen werk had. Ze kluste bij als lesgeefster in een cultureel centrum in Ikebukuro. Ook die baan had ze van Ayane overgenomen.

Yoshitaka had haar gezegd na afloop van haar lessen te bellen. Blijkbaar wilde hij ’s avonds samen met haar eten. Hiromi had geen reden te weigeren.

Even na zeven uur was ze klaar met haar werk in het cultureel centrum. Terwijl ze zich gereedmaakte om te vertrekken, belde ze. Maar ze kreeg geen verbinding met Yoshitaka’s mobiele telefoon. Ze hoorde de beltoon wel, maar hij nam niet op. Ze probeerde ook de vaste telefoon bij de Mashiba’s thuis, maar met hetzelfde resultaat.

Zou hij ergens naartoe zijn? Nee, ze kon zich niet voorstellen dat hij zijn mobiel had laten liggen.

Noodgedwongen besloot Hiromi naar het huis van de Mashiba’s te gaan. Onderweg probeerde ze nog verschillende keren te bellen, maar tevergeefs.

Uiteindelijk stond ze voor het huis. Vanaf de poort zag ze licht branden in de living. Toch beantwoordde niemand de telefoon.

Hiromi nam een beslissing en pakte de sleutel uit haar tas. De sleutel die ze van Ayane kreeg.

De voordeur zat op slot. Ze draaide de sleutel om en duwde de deur open. Ook in de hal was het licht aan.

Hiromi trok haar schoenen uit en liep door de gang. Er hing een vage koffiegeur. Van ’s ochtends was er geen koffie meer over, dus moest Yoshitaka verse gezet hebben.

Ze deed de deur van de living open. Het volgende moment stond ze als aan de grond genageld.

Yoshitaka lag op de vloer. Naast hem lag een omgevallen koffiekopje en de zwarte vloeistof was uitgelopen over de houten vloer.

Een ambulance, ik moet bellen, het nummer, het nummer … Met trillende handen pakte Hiromi haar mobiele telefoon. Maar ze kon zich maar niet herinneren welk nummer ze moest intoetsen.

[1]shiso – Eenjarige plant met bladeren die lijken op die van de brandnetel, vaak gebruikt als garnering.

[2]daifuku – Japanse zoetigheid, bestaande uit mochi (kleverig kneedsel van gestoomde en gestampte rijst) en een vulling van zoete bonenpasta.

[3] Sapporo – Hoofdstad van Hokkaido, het meest noordelijke van de vier hoofdeilanden in de Japanse archipel. Op ruim 800 kilometer en zo’n anderhalf uur vliegen van Tokio.

[4]sensei – Term voor ‘leraar’, in de brede zin van het woord, die tevens respect uitdrukt.

3

Langs de glooiende weg stond de ene na de andere riante villa. Ook met niets dan de straatverlichting kon je meteen zien dat ieder huis prima onderhouden was. Dit leek geen wijk voor mensen die zich hooguit een eenvoudige gezinswoning konden veroorloven.

Er stond een aantal politiewagens in de straat. Toen hij die zag, zei Kusanagi tegen de taxichauffeur: ‘Hier is het.’

Hij stapte uit en keek al lopend op zijn horloge. Het was even over tienen. En maar denken dat ik vanavond lekker tv zou kijken, dacht hij. Ze zonden een Japanse film uit die hij had gemist in de bioscoop. Toen hij te weten kwam dat die op tv zou komen, had hij ervan afgezien de dvd te gaan huren. En door na de oproep in alle haast zijn flat te verlaten, had hij ook vergeten de timer in te stellen om hem op te nemen.

Misschien kwam het doordat het zo laat op de avond was, maar er leken geen pottenkijkers te zijn. Ook de lui van de televisieomroepen waren nog niet toegesneld. Misschien is deze zaak makkelijk af te handelen, hoopte hij voorzichtig.

Voor de poort van de villa in kwestie stond met strenge blik een agent op wacht. Toen Kusanagi zijn politiepenning liet zien, bedankte die hem met een knikje voor zijn komst.

Voor hij door de poort liep, keek hij naar het huis. De stemmen van de mensen binnen waren hoorbaar tot op straat. In bijna alle kamers was het licht aangestoken.

Naast de heg stond een gedaante. In de schemering kon hij het niet goed zien, maar uit de kleine gestalte en het kapsel leidde Kusanagi af wie het was. Hij liep ernaartoe.

‘Wat sta je hier te doen?’ zei hij, waarop Kaoru Utsumi, niet merkbaar verrast, langzaam haar gezicht in zijn richting draaide.

‘Goedenavond’, zei ze zonder enige intonatie.

‘Ik vroeg je wat je hier doet in plaats van naar binnen te gaan.’

‘Geen bijzondere reden.’ Kaoru Utsumi schudde haar hoofd, nog even uitdrukkingsloos. ‘Ik keek gewoon naar de heg en de bloemen in de tuin en zo. En ook naar de bloemen op het balkon.’

‘Het balkon?’

‘Daar.’ Ze wees naar boven.

Toen Kusanagi omhoogkeek, zag hij dat de bovenverdieping inderdaad een balkon had, waar tal van bloemen en bladeren uitstaken. Maar een ongewone aanblik was dat niet bepaald.

‘Sorry dat ik aandring, maar waarom ga je niet naar binnen?’

‘Omdat er al zo veel mensen binnen zijn. De bevolkingsdichtheid is er aanzienlijk.’

‘Je houdt niet van drukke ruimtes, is dat het?’

‘Met veel volk op dezelfde plek rondkijken heeft naar mijn mening niet veel zin. Ik zou ook maar in de weg lopen van het forensisch team. En dus besloot ik buiten maar eens rond te kijken.’

‘Maar je keek toch niet rond? Je stond simpelweg naar de bloemen te turen.’

‘Ik had net een rondje gedaan.’

‘Al goed. Heb je ten minste de plaats delict gezien?’

‘Nee dus. Ik ben tot in de hal gegaan en daar maakte ik weer rechtsomkeert.’

Verwonderd keek Kusanagi naar Kaoru Utsumi, die hem zo onbewogen antwoordde. Hij had altijd gedacht dat een rechercheur instinctief sneller dan wie ook op de plaats delict wilde aankomen. Maar voor deze jonge vrouwelijke collega leek die algemene regel niet op te gaan.

‘Ik weet nu hoe je erover denkt, maar kom toch maar met me mee. Er zijn ook heel wat dingen die je maar beter met je eigen ogen kunt zien.’

Toen Kusanagi zich omdraaide en naar de poort liep, volgde ze hem zwijgend.

In het huis bevonden zich inderdaad een heleboel politiemensen. Er waren rechercheurs van het district, evenals leden van Kusanagi’s eigen sectie. Toen zijn jongere collega Kishitani hem opmerkte, kreeg die een grijns op zijn gezicht.

‘Bedankt dat u zo snel aanwezig kon zijn.’

‘Is dat sarcastisch bedoeld? Zeg me liever of het echt om moord gaat.’

‘Dat is nog niet duidelijk. Maar de kans is groot.’

‘Waar gaat het over? Leg het me even in een paar woorden uit.’

‘Wel, kort gezegd: de eigenaar van dit huis is plotseling overleden. In de living. Terwijl hij alleen was.’

‘Terwijl hij alleen was?’

‘Komt u maar even mee, alstublieft.’

Kishitani leidde Kusanagi en Kaoru Utsumi naar de living. Het was een ruime kamer van naar schatting wel vijftig vierkante meter. Er stond een met groen leder overtrokken bankstel, met in het midden een marmeren salontafel.

Op de vloer naast die tafel was met witte tape het silhouet van een liggende man afgetekend. Kishitani keek ernaar en keerde zich toen naar Kusanagi.

‘De overledene is Yoshitaka Mashiba, heer des huizes.’

‘Dat weet ik al. Dat vernam ik voor ik hiernaartoe kwam. De directeur van een of ander bedrijf toch?’

‘Een zogenaamd it-bedrijf blijkbaar. Vandaag is het zondag en dus had hij vrij. We weten nog niet of hij overdag het huis uit ging.’

‘De vloer ziet er nat uit.’ Op de houten vloer zaten nog sporen van wat eruitzag als een gemorste vloeistof.

‘Het is koffie’, zei Kishitani. ‘Die lag uitgelopen over de vloer toen het lijk aangetroffen werd. Iemand van het forensisch team heeft het met een spuit opgezogen. De koffiekop lag er ook.’

‘Wie vond het lichaam?’

‘Eh …’ Kishitani sloeg zijn notitieboekje open en noemde de naam van Hiromi Wakayama. ‘Ze schijnt een leerlinge van de echtgenote te zijn.’

‘Hoezo een leerlinge?’

‘De echtgenote is een bekende patchworkartieste.’

‘Patchwork? Kun je met zoiets dan bekend worden?’

‘Kennelijk wel. Ik wist het zelf ook niet.’ Kishitani keek naar Kaoru Utsumi. ‘Misschien weten vrouwen daar meer van. Heb jij nooit de naam Ayane Mita gehoord? Je schrijft het zo.’

In Kishitani’s boekje stond de naam in karakters geschreven.

‘Ken ik niet’, antwoordde ze kortaf. ‘Waarom denk je dat vrouwen daar meer over zouden weten?’

‘Eh, zomaar.’ Kishitani krabde aan zijn hoofd.

Toen hij de twee zo hoorde praten, kon Kusanagi maar met moeite een glimlach onderdrukken. De jonge Kishitani wilde wellicht de ervaren rot uithangen tegenover zijn pas in dienst getreden collega, maar hij leek de nodige moeite te hebben met zijn vrouwelijke opponent.

‘Wat ging er vooraf aan de ontdekking?’ vroeg Kusanagi aan Kishitani.

‘Het zit zo: de echtgenote is sinds gisteren bij haar ouders op bezoek. En voor haar vertrek gaf ze de huissleutel in bewaring bij mevrouw Wakayama. Voor als er iets gebeurde, want ze wist naar het schijnt niet wanneer ze terug zou komen. Toen mevrouw Wakayama meneer Mashiba belde om te vragen of hij misschien iets nodig had, nam hij niet op, op zijn mobiel niet en op het vaste nummer niet, zo vertelde ze. Daardoor verontrust kwam ze naar het huis. Toen ze de eerste keer probeerde te bellen was het even over zevenen. En ze vermoedt dat ze hier iets voor acht uur aankwam.’

‘En toen trof ze het dode lichaam aan?’

‘Dat klopt. Ze belde met haar eigen mobiel het noodnummer 119. Er kwam onmiddellijk ambulancepersoneel, maar die stelden het overlijden vast en dus haalden ze er een dokter uit de buurt bij die het lichaam onderzocht. Omdat die zijn twijfels had over de doodsoorzaak, nam het ambulancepersoneel contact op met de politie van het district. Nou, zo is het dus gegaan.’

Kusanagi knikte brommend en keek ondertussen naar Kaoru Utsumi. Zonder dat hij het had gemerkt, was die van zijn zijde verdwenen en ze stond nu voor een wandkast.

‘En waar is die vrouw die hem ontdekte nu?’

‘Mevrouw Wakayama komt even op adem in een politiewagen. De chef is bij haar.’

‘De ouwe is hier al? Ik had niet gemerkt dat hij in een van de auto’s zat.’ Kusanagi trok een grimas. ‘Weten we de doodsoorzaak?’

‘Er is een sterk vermoeden dat het gif is. Mogelijk gaat het om zelfmoord, maar omdat boos opzet zeker niet uit te sluiten valt, hebben ze ons erbij geroepen.’

‘Hm.’ Kusanagi’s ogen volgden Kaoru Utsumi, die de keuken in liep. ‘En de deur, was die op slot toen die Hiromi Wakayama – zo heet ze toch? – het huis wilde binnengaan?’

‘Naar ze zegt wel.’

‘En de ramen en de glazen schuifdeuren? Hoe zat het daarmee?’

‘Toen de onderzoekers van het district aankwamen, zat naar het schijnt alles op slot behalve het raampje van het toilet op de bovenverdieping.’

‘Een toilet op de bovenverdieping dus? Kan iemand daarlangs naar binnen en naar buiten?’

‘Ik heb het niet uitgeprobeerd, maar dat lijkt me onmogelijk.’

‘Tja, dan is het zelfmoord.’ Kusanagi ging op de bank zitten en sloeg zijn benen over elkaar. ‘Of zeggen ze dat iemand gif in de koffie deed? Hoe kwam de dader dan dit huis uit? Dat houdt toch geen steek? Waarom denken die van het district dat het ook moord kan zijn?’

‘Alleen op basis daarvan is het misschien moeilijk in de richting van moord te denken, ja.’

‘Is er dan nog iets?’

‘Toen onze collega’s van het district de plaats delict onderzochten, ging er een mobiele telefoon. Het was die van de overledene. Toen ze opnamen, kregen ze een restaurant in Ebisu aan de lijn. Daar had meneer Mashiba een tafel gereserveerd voor acht uur vanavond. Een tafel voor twee, zo bleek. Het restaurant belde omdat hij op dat uur niet was komen opdagen. Hij maakte de reservering voor vandaag rond half zeven. Zoals ik net al zei, belde mevrouw Wakayama meneer Mashiba even over zeven, en toen kreeg ze al geen verbinding meer. Iemand reserveert om half zeven een tafel en pleegt even over zeven zelfmoord – dat is hoe dan ook vreemd. Persoonlijk vind ik dat die van het district de situatie correct beoordeelden.’

Bij het horen van Kishitani’s uitleg fronste Kusanagi zijn voorhoofd. Met een gekromde vingertop krabde hij aan de zijkant van zijn wenkbrauw.

‘Zeg dat dan meteen, als het zo zit.’

‘Door te antwoorden op uw vragen was ik daar nog niet aan toe gekomen.’

‘Al goed.’ Kusanagi sloeg zich op de knieën en stond op. Kaoru Utsumi was terug uit de keuken en stond weer voor de wandkast. Hij ging achter haar staan. ‘Wat spook je allemaal uit terwijl Kishi speciaal moeite doet ons verslag uit te brengen?’

‘Ik heb hem wel gehoord, hoor. Dankuwel, meneer Kishitani.’

‘Graag gedaan’, zei Kishitani en hij boog zijn hoofd.

‘Is er iets met die kast?’

‘Hier.’ Ze wees naar de binnenkant. ‘Vindt u dit schap niet leeg in vergelijking met de rest?’

Het viel inderdaad op dat de ruimte in dat gedeelte ongebruikt was. Normaal leek er eetgerei te staan.

‘Nu je het zegt.’

‘Toen ik in de keuken ging kijken, stonden daar nog vijf afgewassen champagneglazen.’

‘Tja, dan horen die hier.’

‘Denk ik ook, ja.’

‘En? Wat is dan het probleem?’

Kaoru Utsumi keek op naar Kusanagi en bewoog even haar lippen. Maar toen schudde ze haar hoofd, alsof ze zich bedacht.

‘Het is niet belangrijk. Ik vroeg me gewoon af of ze misschien onlangs nog een feestje hadden. Champagneglazen gebruiken ze alleen bij zulke gelegenheden, zou ik denken.’

‘Daar kun je gelijk in hebben. Die rijkelui houden waarschijnlijk geregeld feestjes bij hen thuis. Maar dat hij onlangs nog een feestje gaf, wil daarom niet zeggen dat hij geen zorgen had die hem tot zelfmoord dreven.’ Kusanagi draaide zich om naar Kishitani en ging verder. ‘Mensen zijn complex en zitten vol tegenstrijdigheden. Ze mogen vlak daarvoor nog plezier gemaakt hebben op een feestje of pas een tafel gereserveerd hebben in een restaurant, als ze dood willen, gaan ze dood.’

‘Oké’, knikte Kishitani vrijblijvend.

‘En de echtgenote?’ vroeg Kusanagi.

‘Hè?’

‘Van het slachtoffer … of nee, van de overledene. Is er met haar contact opgenomen?’

‘Blijkbaar is dat nog niet gelukt. Volgens mevrouw Wakayama wonen de ouders van de echtgenote in Sapporo. Bovendien is het een eindje buiten de stad, dus zelfs als we haar kunnen bereiken, kan ze wellicht onmogelijk nog vannacht hiernaartoe komen.’

‘Uit Hokkaido? Nee, dat is inderdaad onmogelijk.’

Gered, dacht Kusanagi opgelucht. Als de echtgenote zich hiernaartoe repte, zou iemand haar moeten opwachten. En dan kon je er donder op zeggen dat zijn chef Mamiya die taak aan hem zou toevertrouwen.

Het was al laat en dus zou het ondervragen van de buurtbewoners ook tot morgen moeten wachten. Kusanagi begon bijgevolg al te hopen dat hij zonder al te veel problemen naar huis zou kunnen, toen de deur openging en het vierkante hoofd van Mamiya verscheen.

‘Kusanagi, je bent er dus toch. Beter laat dan nooit.’

‘Ik ben hier al een hele tijd, hoor. Kishitani legde me in grote lijnen de situatie uit.’

Mamiya knikte, waarna hij achter zich keek. ‘Alstublieft, komt u binnen.’

Op zijn verzoek kwam een slanke vrouw van vermoedelijk midden twintig de living binnen. Haar halflange haar was opvallend zwart voor vrouwen van haar leeftijd tegenwoordig. Die kleur deed de witheid van haar huid nog meer uitkomen. Hoewel, in haar huidige toestand was het adjectief ‘vaal’ misschien beter op zijn plaats dan wit. Maar in ieder geval hoorde ze ontegenzeggelijk thuis in de categorie ‘aantrekkelijk’. Ook haar make-up was op een smaakvolle manier aangebracht.

Hiromi Wakayama, veronderstelde Kusanagi.

‘Volgens wat u daarnet vertelde, ontdekte u het lichaam meteen bij het binnenkomen van deze kamer, nietwaar? Wil dat zeggen dat u het ongeveer vanaf de positie waar u nu staat kon zien?’

Hiromi Wakayama, die tot dan toe geneigd leek haar ogen neer te slaan, wierp bij die vraag van Mamiya een blik naar de bank. Waarschijnlijk moest ze terugdenken aan het moment waarop ze werd geconfronteerd met het levenloze lichaam.

‘Ja. Ik denk dat het ongeveer hier was’, antwoordde ze met een fijn stemmetje.

Mogelijk kwam het doordat ze zo mager en bleek was, maar Kusanagi scheen het toe alsof ze met moeite op haar benen kon staan. Ze voelde vast nog de naweeën van de schok die het zien van het lijk had teweeggebracht.

‘En daarvoor was u eergisteravond voor het laatst in deze kamer?’ zocht Mamiya bevestiging.

Hiromi Wakayama knikte van ja.

‘Is er nu iets veranderd ten opzichte van toen? Hoe onbeduidend het ook mag lijken.’

Schichtig keek ze de kamer rond. Maar ze schudde meteen haar hoofd.

‘Ik weet het niet precies. Eergisteren waren er andere mensen bij, en we hadden pas met z’n allen gegeten …’ Haar stem beefde.

Mamiya trok knikkend de puntjes van zijn wenkbrauwen samen. Hier schieten we niets mee op, gaf zijn gelaatsuitdrukking te kennen.

‘Sorry dat we u zo lang hier hielden. U zult wel moe zijn, dus probeert u vannacht maar goed te slapen. Ik denk wel dat u morgen uw verhaal nog een keer zult moeten overdoen, als u dat niet erg vindt?’

‘Geen probleem, maar ik ben bang dat ik u niet veel meer te vertellen heb.’

‘Misschien niet, maar wij willen zo veel mogelijk details te weten komen. We verzoeken u dus om uw medewerking bij het onderzoek.’

Met neergeslagen ogen antwoordde Hiromi Wakayama kort van ja.

‘Ik laat u door een van mijn agenten naar huis brengen’, zei Mamiya en vervolgens keek hij naar Kusanagi. ‘Hoe ben jij hier vandaag? Met de auto, neem ik aan?’

‘Sorry, met de taxi.’

‘Ach, en dat uitgerekend vandaag.’

‘De laatste tijd gebruik ik mijn auto niet zo vaak.’

Mamiya klakte met zijn tong, waarna Kaoru Utsumi onmiddellijk zei: ‘Ik ben met de auto.’

Kusanagi draaide zich verbaasd om. ‘O ja? Je zit er warmpjes bij, zeg.’

‘Ik was met de auto op weg om ergens te gaan eten toen ik de oproep kreeg. Sorry.’

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen. Goed, kun jij dan mevrouw Wakayama naar huis brengen?’ vroeg Mamiya.

‘Goed. Maar mag ik haar eerst één ding vragen?’

Mamiya reageerde verrast op dat verzoek van Kaoru Utsumi. Ook Hiromi Wakayama werd zichtbaar nerveus.

‘Wat dan wel?’ vroeg Mamiya.

Hiromi Wakayama strak aankijkend zette Kaoru Utsumi een stap naar voren.

‘Blijkbaar zakte de heer Yoshitaka Mashiba in elkaar terwijl hij koffiedronk. Was het zijn gewoonte geen schoteltje te gebruiken?’

Geschrokken sperde Hiromi Wakayama haar ogen open. Haar blik was onvast.

‘Eh … als hij alleen was misschien wel, ja.’

‘Dat betekent dat hij gisteren of vandaag bezoek had’, zei Kaoru Utsumi stellig. ‘Hebt u enig idee wie dat geweest kan zijn?’

Kusanagi keek haar van opzij aan.

‘Hoe weet je dat hij bezoek had?’

‘In de gootsteen in de keuken stonden één koffiekopje en twee schoteltjes die nog niet afgewassen waren. Als alleen meneer Mashiba zelf koffiegedronken had, zouden die schoteltjes er niet staan.’

Kishitani liep de keuken in en kwam meteen weer naar buiten.

‘Het is zoals Utsumi zegt. Eén kopje en twee schoteltjes.’

Nadat Kusanagi een blik had uitgewisseld met Mamiya, richtte hij zich weer tot Hiromi Wakayama.

‘Kunt u daar enige verklaring voor bedenken?’

Met een onrustig gezicht schudde ze haar hoofd.

‘Ik … weet het niet. Sinds ik eergisteravond wegging, was ik hier niet meer geweest. Of hij bezoek had, kan ik dus niet zeggen.’

Kusanagi keek opnieuw naar Mamiya. Die knikte peinzend en nam weer het woord.

‘Begrepen. Bedankt dat u tot zo laat hier was … Goed, Utsumi, breng haar naar huis. En Kusanagi, rijd jij ook maar mee.’

‘Oké’, antwoordde Kusanagi. Hij snapte waar Mamiya op uit was. Hiromi Wakayama had duidelijk iets te verbergen. En hij moest uitzoeken wat.

Toen ze met z’n drieën het huis uit liepen, zei Kaoru Utsumi: ‘Wachten jullie maar hier. Ik ga de auto halen.’ Het was haar eigen voertuig en dus had ze het netjes op een parkeerterrein gezet.

Terwijl ze op de auto wachtten, observeerde Kusanagi de jonge vrouw naast hem. Hiromi Wakayama zag er helemaal gebroken uit. Hij betwijfelde of alleen de confrontatie met een dood lichaam daarvan de oorzaak was.

‘Hebt u het niet te koud?’ vroeg hij.

‘Het gaat wel.’

‘Wilde u vanavond nog ergens naartoe gaan?’

‘Eh … welnee, wat had u dan gedacht?’

‘O? Ik dacht dat u misschien met iemand afgesproken had, vandaar.’

Bij die woorden van Kusanagi bewoog Hiromi Wakayama heel even haar lippen. Ze leek in de war gebracht.

‘Ik neem aan dat deze vraag u al een paar keer gesteld is, maar mag ik het toch nog een keer doen?’

‘Welke vraag?’

‘Waarom wilde u vanavond meneer Mashiba bellen?’

‘Tja, ik had van mevrouw de sleutel in bewaring gekregen en dus ging ik ervan uit dat ik best af en toe contact op kon nemen. Als meneer Mashiba iets nodig heeft, moet ik hem helpen, dacht ik …’

‘Maar omdat u geen verbinding kreeg, kwam u dus naar het huis, zo was het toch?’

‘Ja.’ Ze knikte kort ter bevestiging.

Kusanagi hield zijn hoofd schuin.

‘Maar het gebeurt toch vaker dat iemand zijn mobiele telefoon niet opneemt? Of zijn vaste trouwens. Kwam het dan niet bij u op dat meneer Mashiba ergens naartoe was en door omstandigheden toevallig zijn mobiel niet kon beantwoorden?’

Na een korte stilte schudde Hiromi Wakayama lichtjes haar hoofd.

‘Blijkbaar niet, nee …’

‘Waarom niet? Was er iets wat u zorgen baarde?’

‘Nee, dat was het niet. Maar ik had ergens een bang voorgevoel …’

‘Een bang voorgevoel dus.’

‘Had ik dat dan niet mogen doen? Puur vanwege een bang voorgevoel gaan kijken of er iets aan de hand was?’

‘Nee, dat bedoel ik niet. Ik ben zelfs onder de indruk. Niet veel mensen zouden zich zo verantwoordelijk voelen omdat ze een sleutel in bewaring kregen. Bovendien bleek uw voorgevoel uiteindelijk terecht, en dus vind ik het best lovenswaardig wat u deed.’

Hiromi Wakayama leek Kusanagi’s woorden niet zomaar voor zoete koek te slikken, want ze wendde haar gezicht af.

Een karmijnrode Pajero stopte voor het huis. De deur zwaaide open en Kaoru Utsumi stapte uit.

‘Vierwielaandrijving zowaar.’ Kusanagi zette grote ogen op.

‘Rijdt best comfortabel, hoor. Alstublieft, mevrouw Wakayama.’

Op Kaoru Utsumi’s uitnodiging ging Hiromi Wakayama op de achterbank zitten. Kusanagi volgde haar voorbeeld.

Toen ze achter het stuur had plaatsgenomen, begon Kaoru Utsumi de gps in te stellen. Zo te zien had ze het adres van Hiromi Wakayama al gecheckt. Het was vlak bij het station Gakugei Daigaku, zag hij.

Even nadat de auto zich in beweging had gezet, vroeg Hiromi Wakayama aarzelend: ‘Eh … wat meneer Mashiba overkwam, was dat dan geen infarct of zo, of zelfmoord?’

Kusanagi keek naar de bestuurdersstoel. In de achteruitkijkspiegel kruiste zijn blik die van Kaoru Utsumi.

‘Dat valt nog niet te zeggen. We hebben ook het resultaat van de autopsie nog niet.’

‘Maar jullie zijn toch rechercheurs die zich met moordzaken bezighouden?’

‘Dat natuurlijk wel, maar voorlopig blijft het bij een mogelijkheid dat het om moord gaat. Meer kunnen we niet zeggen, of liever: meer weten we zelf ook niet.’

‘Ach zo?’ antwoordde Hiromi Wakayama met een klein stemmetje.

‘Nu, mevrouw Wakayama, mag ik u daarover van mijn kant een vraag stellen? Gesteld dat het hier om een moordzaak gaat, hebt u dan enig idee wat er gebeurd zou kunnen zijn?’

Haar adem leek te stokken. Kusanagi tuurde naar haar mond.

‘Nee … Ik weet zo goed als niets over meneer Mashiba, behalve dat hij de echtgenoot is van mijn lerares’, antwoordde ze zwakjes.

‘O? Nou ja, het geeft niet dat u niet zo meteen iets te binnen schiet. Als u zich toch iets herinnert, laat het dan weten alstublieft.’

Hiromi Wakayama bleef echter zwijgen, zonder zelfs maar te knikken.

Toen ze haar voor haar flat lieten uitstappen, verhuisde Kusanagi naar de passagiersstoel.

‘Wat denk je?’ vroeg hij, voor zich uit kijkend.

‘Sterke vrouw’, antwoordde Kaoru Utsumi prompt, terwijl ze de auto de weg op stuurde.

‘Sterk? Vind je dat?’

‘Wel, ze hield toch voortdurend haar tranen in bedwang? In onze aanwezigheid heeft ze er niet één vergoten.’

‘Tja, misschien was ze helemaal niet zo verdrietig.’

‘Nee. Ze moet gehuild hebben. Zelfs de hele tijd dat ze op de ambulance wachtte, vermoed ik.’

‘Hoe weet je dat?’

‘De make-up rond haar ogen. Ik kon merken dat haar uitgelopen mascara inderhaast bijgewerkt was.’

Kusanagi keek naar het profiel van zijn jongere collega. ‘O ja?’

‘Dat was zonneklaar.’

‘Vrouwen letten echt op andere dingen. En dat bedoel ik als een compliment, hè.’

‘Dat weet ik.’ Ze ontspande. ‘Welke indruk had u, meneer Kusanagi?’

‘In één woord: verdacht. Ze blijft dan wel herhalen dat ze het deed omdat ze de sleutel kreeg, maar welke jonge vrouw gaat nu een kijkje nemen bij een man die alleen thuis is?’

‘Daar ben ik het mee eens. Zelf zou ik er niet aan denken.’

‘Zou ze eigenlijk niet iets gehad hebben met onze dode, of is dat te vergezocht?’

Kaoru Utsumi blies tussen haar tanden.

‘Dat is niet te vergezocht, integendeel, ik zie het als de enige mogelijkheid. De twee waren van plan vanavond samen uit eten te gaan, denkt u ook niet?’

Kusanagi sloeg op zijn knie. ‘In het restaurant in Ebisu?’

‘Het restaurant belde toch omdat er op het gereserveerde tijdstip niemand kwam opdagen? En het was een tafel voor twee. Met andere woorden: niet alleen meneer Mashiba maar ook zijn tafelgenoot is niet komen opdagen.’

‘Als we ervan uitgaan dat die tafelgenoot Hiromi Wakayama was, zou dat de verklaring zijn.’

Kusanagi was er vast van overtuigd dat ze het bij het rechte eind hadden.

‘Als die twee iets hadden, zal dat vlug bewezen worden, neem ik aan’, zei Kaoru Utsumi.

‘Hoezo?’

‘De koffiekop. Die in de gootsteen is wellicht door haar gebruikt. Dan zouden zouden daar ergens haar vingerafdrukken op moeten staan.’

‘Ik snap het. Maar dat ze iets met elkaar hadden is op zich nog geen grond om haar als verdachte te behandelen, hè.’

‘Dat besef ik natuurlijk ook’, zei ze, waarop ze de auto naar links liet zwenken en stopte aan de kant van de weg.

‘Is het goed als ik even bel? Ik wil iets checken.’

‘Mij best, maar wie wil je bellen?’

‘Hiromi Wakayama, uiteraard.’

Zonder acht te slaan op de verbaasde Kusanagi drukte Kaoru Utsumi de toetsen van haar mobiele telefoon in. Ze had zo te horen al vlug verbinding.

‘Mevrouw Wakayama? Met Utsumi van de hoofdstedelijke politie. Bedankt voor daarnet … Nee hoor, het is niets ernstigs. Ik vergat u te vragen wat uw plannen voor morgen zijn … Is dat zo? Begrepen. Sorry voor het storen. Welterusten.’ Kaoru Utsumi beëindigde het gesprek en verbrak de verbinding.

‘Wat zegt ze dat ze morgen gaat doen?’ vroeg Kusanagi.

‘Ze wist het nog niet zeker, maar waarschijnlijk blijft ze thuis. De patchworklessen zou ze dan afzeggen.’

‘Hm.’

‘Maar haar plannen voor morgen waren niet de enige reden voor mijn telefoontje.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik hoorde tranen in haar stem. Ze wilde het verdoezelen, maar het was duidelijk. Zodra ze alleen in haar flat was, zijn volgens mij alle opgekropte emoties losgebarsten.’

Kusanagi richtte zich op in zijn stoel. ‘En om dat te controleren belde je?’

‘Ook bij iemand die je niet zo na aan het hart ligt, kan het feit van zijn dood je zo schokken dat je onwillekeurig in tranen uitbarst. Maar om na al die uren opnieuw te gaan huilen …’

‘Dan moet je wel speciale gevoelens koesteren voor die persoon …’ Kusanagi keek grijnzend naar de jonge politievrouw. ‘Niet slecht gedaan, moet ik zeggen.’

‘Tot uw dienst.’ Kaoru Utsumi glimlachte en haalde de handrem eraf.

De volgende ochtend werd Kusanagi gewekt door het geluid van de telefoon. Mamiya hing aan de lijn. Het was pas zeven uur.

‘U bent er vroeg bij’, zei Kusanagi met enig sarcasme.

‘Wees dankbaar dat je tenminste in je eigen bed kon slapen. Vanochtend doen we in het politiebureau van Meguro een briefing over het onderzoek. Allicht wordt er een hoofdkwartier voor ons opgezet. Het ziet ernaar uit dat je vanaf vanavond daar zult logeren.’

‘En u belt me speciaal op om dat te zeggen?’

‘Natuurlijk niet. Jij gaat nu naar Haneda.’

‘Haneda? Wat heb ik daar te zoeken?’

‘Wat anders dan de luchthaven? De echtgenote van meneer Mashiba komt terug uit Sapporo. Jij gaat haar afhalen. Zet haar in de auto en breng haar mee naar het bureau van Meguro.’

‘Hebben we daar haar goedkeuring voor?’

‘Dat zou geregeld moeten zijn. Ga samen met Kaoru Utsumi. Zij zal rijden. De vlucht komt aan om acht uur.’

‘Om acht uur?’ Kusanagi veerde op.

Terwijl hij zich met grote spoed klaarmaakte, ging alweer zijn mobiele telefoon. Ditmaal was het Kaoru Utsumi. Ze zei dat ze al voor zijn flatgebouw stond.

Hij stapte net als de vorige avond in haar Pajero en samen begaven ze zich naar de luchthaven van Haneda.

‘We krijgen weer de meest ondankbare rol toebedeeld. Confrontaties met de nabestaanden, hoe vaak ik het ook doe, het went nooit.’

‘Maar de chef zei dat u beter dan wie ook overweg kunt met de nabestaanden.’

‘Hè, zei die ouwe dat?’

‘Omdat uw gezicht hen op hun gemak stelt, zei hij.’

‘Ach wat. Wil hij misschien zeggen dat ik er als een sul uitzie?’ Kusanagi klakte hard met zijn tong.

Om vijf voor acht arriveerden ze op de luchthaven. Terwijl ze in de aankomsthal stonden te wachten, kwamen er aan de lopende band passagiers naar buiten. Kusanagi keek samen met Kaoru Utsumi uit naar Ayane Mashiba. Beige jas en blauwe koffer, dat waren de herkenningspunten.

‘Is het niet die dame daar?’ Kaoru Utsumi staarde in één bepaalde richting.

Kusanagi volgde haar blik. Er was inderdaad een vrouw verschenen die perfect voldeed aan de beschrijving. Haar half neergeslagen ogen hadden iets droevigs en haar hele lichaam ademde een sfeer die je bijna statig kon noemen.

‘Zij is het … zo lijkt het.’ Kusanagi’s stem was hees.

Hij was van de wijs. Hij kon zijn ogen niet van haar afhouden. Waarom zijn hart zo hevig tekeerging, snapte hij zelf ook niet.