Patrick Ness

Zeven minuten na middernacht

Naar een oorspronkelijk idee van Siobhan Dowd

Illustraties van Jim Kay

Uit het Engels vertaald door Manon Smits

Uitgeverij De Geus

breda 2013

Met dank aan Kate Wheeler

Citaat uit Liefde verkennen van Hilary Mantel, uitgeverij Atlas, 1995 (vertaling Marijke Versluys)

Oorspronkelijke titel A Monster Calls, verschenen bij Walker Books

Oorspronkelijke tekst © Patrick Ness 2011

Naar een oorspronkelijk idee van Siobhan Dowd

Published by arrangement with Walker Books Limited, London SE11 5HJ. All rights reserved

www.facebook.com/PatrickNessNederland

Nederlandse vertaling © Manon Smits en De Geus BV, Breda 2013

Omslagontwerp b’IJ Barbara

Omslagillustratie en illustraties binnenwerk © Jim Kay

isbn 978 90 445 2634 9

NUR 302

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2013.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

#

Noot van de schrijvers

Jammer genoeg heb ik Siobhan Dowd nooit persoonlijk ontmoet. Ik ken haar alleen zoals de meeste mensen haar zullen kennen – via haar geweldige boeken. Vier intrigerende youngadultboeken, waarvan er twee zijn uitgekomen tijdens haar leven, en twee pas na haar veel te vroege dood. Als je die boeken nog niet gelezen hebt, moet je dat zo snel mogelijk doen.

Dit had Siobhans vijfde boek moeten worden. Ze had de personages al, een idee en een begin. Het enige wat ze helaas niet had, was tijd.

Toen ze mij vroegen of ik haar voorwerk wilde uitbouwen tot een boek, aarzelde ik. Wat ik niet zou willen – niet zou kúnnen – was een boek schrijven terwijl ik haar stem probeerde na te apen. Daarmee zou ik haar beslist geen dienst hebben bewezen, en de lezer ook niet, en het verhaal al helemaal niet. Zo werkt het nu eenmaal niet als je een goed boek wilt schrijven, volgens mij.

Maar het mooie van goede ideeën is dat ze nieuwe ideeën voortbrengen. Bijna onwillekeurig kreeg ik andere gedachten ingefluisterd door Siobhans ideeën, en kreeg ik die kriebels waarnaar elke schrijver verlangt: de kriebels om woorden op papier te zetten, de kriebels om een verhaal te vertellen.

Ik had toen en heb nu nog steeds het gevoel alsof er een estafettestokje aan me is doorgegeven, alsof een fantastische schrijfster me haar verhaal heeft aangereikt en heeft gezegd: ‘Vooruit. Pak aan. Ga los.’ Dus dat heb ik geprobeerd. Onderweg had ik maar één richtlijn: een boek schrijven waarvan ik denk dat Siobhan het mooi zou hebben gevonden. Andere criteria vond ik veel minder belangrijk.

En nu is het tijd om het stokje aan jou door te geven. Een verhaal eindigt niet bij degene die het geschreven heeft, ongeacht hoeveel schrijvers er van start zijn gegaan. Dit is wat Siobhan en ik ervan gemaakt hebben. Dus vooruit. Pak aan.

Ga los.

Patrick Ness

Londen, februari 2011

#

#

#

BEZOEK VAN EEN MONSTER

Het monster kwam vlak na middernacht opdagen. Zoals monsters altijd doen.

Conor was wakker toen het kwam.

Hij had een nachtmerrie gehad. Nou ja, niet zomaar een nachtmerrie. Dé nachtmerrie. Die hij de laatste tijd heel vaak had gehad. Die met die duisternis en de wind en het gillen. Die met de handen die wegglipten uit zijn greep, hoezeer hij ook zijn best deed om ze vast te houden. Die altijd eindigde met …

‘Ga weg’, fluisterde Conor tegen de duisternis van zijn slaapkamer, hij probeerde de nachtmerrie terug te duwen, niet mee te laten komen naar de wakkere wereld. ‘Ga weg nu.’

Hij keek even op het klokje dat zijn moeder op zijn nachtkastje had gezet. 00.07. Zeven minuten na middernacht. Dat was nogal laat voor een doordeweekse avond, en zeker voor een zondagavond.

Hij had aan niemand iets verteld over de nachtmerrie. Niet aan zijn moeder, uiteraard, maar ook niet aan iemand anders, niet aan zijn vader tijdens hun vaste telefoongesprek zo ongeveer eens in de twee weken, zéker niet aan zijn oma, en aan niemand op school. Absoluut niet.

Wat er in de nachtmerrie gebeurde was iets wat niemand anders ooit hoefde te weten.

Conor keek versuft knipperend zijn kamer in, en toen fronste hij zijn wenkbrauwen. Er klopte iets niet. Hij ging rechtop in bed zitten, en werd nog een beetje wakkerder. De nachtmerrie glipte langzaam weg, maar er was iets waar hij zijn vinger niet op kon leggen, iets anders, iets …

Hij luisterde heel ingespannen in de stilte, maar het enige wat hij hoorde was het rustige huis om hem heen, af en toe wat getik van de lege benedenverdieping of ritselend beddengoed in de slaapkamer van zijn moeder, naast de zijne.

Niets.

En toen toch iets. Hij besefte dat hij van dat iets wakker was geworden.

Hij hoorde zijn naam roepen.

Conor …

Hij werd bevangen door paniek, zijn maag kromp ineen. Was dat monster achter hem aan gekomen?

Was het op de een of andere manier uit de nachtmerrie gestapt en …?

‘Doe niet zo stom’, zei hij tegen zichzelf. ‘Je bent te oud voor monsters.’

En dat was ook zo. Hij was net vorige maand dertien geworden. Monsters waren voor baby’s. Monsters waren voor bedplassers. Monsters waren voor …

Conor …

Daar had je het weer. Conor slikte. Het was de hele maand ongewoon warm geweest voor oktober, hij sliep nog steeds met het raam open. Het zou kunnen dat de gordijnen die elkaar in de zachte bries susten net zo klonken als …

Conor …

Oké, het was niet de wind. Het was zeker weten een stem, maar niet een stem die hij kende. Het was niet zijn moeder, dat was duidelijk. Het was sowieso geen vrouwenstem, en absurd genoeg vroeg hij zich even af of zijn pa misschien onverwachts uit Amerika was gekomen en te laat was geland om nog te kunnen bellen en …

Conor …

Nee. Niet zijn pa. Deze stem had een bepaalde klank, een soort mónsterlijke klank, wild en ongetemd.

Toen hoorde hij hevig gekraak van hout buiten, alsof er iets reusachtigs over een planken vloer liep.

Hij wilde niet gaan kijken. Maar tegelijkertijd wilde hij eigenlijk niets liever dan wel gaan kijken.

Inmiddels klaarwakker gooide hij de dekens van zich af, stapte uit bed en liep naar het raam. In het bleke schemerlicht van de maan zag hij duidelijk de kerktoren boven op het heuveltje achter zijn huis, het heuveltje waar de treinrails omheen liepen, twee harde stalen strepen die dof glansden in de nacht. De maan scheen ook op de begraafplaats naast de kerk, vol met grafstenen die je haast niet meer kon lezen.

Conor zag ook de grote taxusboom die in het midden van de begraafplaats stond, die boom was zo oud dat het bijna leek of hij van dezelfde stenen was gemaakt als de kerk. Hij wist alleen maar dat het een taxus was omdat zijn moeder hem dat had verteld, eerst toen hij klein was om ervoor te zorgen dat hij niet van de besjes zou eten, want die waren giftig, en nu het afgelopen jaar ook weer, dan stond ze af en toe uit hun keukenraam te staren met een rare uitdrukking op haar gezicht en dan zei ze: ‘Dat is een taxusboom, weet je.’

En toen hoorde hij opnieuw zijn naam.

Conor …

Alsof het in allebei zijn oren werd gefluisterd.

‘Wat?’ vroeg Conor, met bonzend hart, plotseling popelend om te weten wat er zou gaan gebeuren.

Er schoof een wolk voor de maan, zodat het hele landschap in duisternis werd gehuld, en een wooeeiii van de wind waaide de heuvel af en zijn kamer binnen, waardoor de gordijnen opbolden. Hij hoorde weer het kraken en knerpen van hout, kreunend als iets levends, als de hongerige buik van de wereld die knorde om eten.

Toen was de wolk voorbij, en scheen de maan weer.

Op de taxusboom.

Die nu stevig midden in zijn achtertuin stond.

En daar was dan het monster.

Terwijl Conor toekeek, pakten de bovenste takken van de boom zich samen tot een groot, angstaanjagend gezicht, flakkerend tot een mond en een neus en zelfs ogen, die hem ook aanstaarden. Andere takken draaiden om elkaar heen, voortdurend krakend, voortdurend kreunend, totdat ze twee lange armen vormden en een tweede been dat werd neergeplant naast de hoofdstam. De rest van de boom pakte zich samen tot een ruggengraat en daarna een romp, waarbij de dunne, naaldachtige blaadjes in elkaar weefden tot een zachte groene vacht die bewoog en ademde alsof er spieren en longen onder zaten.

Het monster was al hoger dan Conors raam, en nu werd het ook nog breder terwijl het zichzelf opbouwde en uitgroeide tot een krachtige gedaante, een gedaante die er op de een of andere manier sterk uitzag, en máchtig. Het staarde Conor de hele tijd aan, en hij hoorde de harde, gierende ademhaling uit de bek van het monster. Het monster zette zijn reuzenhanden aan allebei de kanten van het raam en bracht zijn kop omlaag totdat die enorme ogen het kozijn vulden, en Conor werd vastgehouden in die dreigende blik. Conors huis kreunde een beetje onder het gewicht.

En toen begon het monster te praten.

Conor O’Malley, zei het, en er woei een enorme vlaag warme, naar compost geurende adem door Conors raam naar binnen, waardoor zijn haren uit zijn gezicht werden geblazen. De stem dreunde laag en luid, en vibreerde zo diep dat Conor het in zijn eigen borst kon voelen.

Ik ben gekomen om jou te halen, Conor O’Malley, zei het monster, en het duwde tegen het huis aan, rammelde de foto’s van de muren af en gooide de boeken en elektronische spelletjes en een oude neushoornknuffel op de grond.

Een monster, dacht Conor. Een echt, heus monster. In het echte, wakkere leven. Niet in een droom, maar hier, voor zijn raam.

Gekomen om hem te halen.

Maar Conor rende niet weg.

Eerlijk gezegd merkte hij dat hij niet eens bang was.

Het enige wat hij kon voelen, het enige wat hij de hele tijd had gevoeld sinds het monster was verschenen, was een groeiende teleurstelling.

Want dit was niet het monster dat hij had verwacht.

‘Kom me dan maar halen’, zei hij.

Er viel een vreemde stilte.

Wat zei je daar? vroeg het monster.

Conor sloeg zijn armen over elkaar. ‘Ik zei: Kom me dan maar halen.’

Het monster was even stil, maar toen gromde het en begon met zijn vuisten tegen het huis aan te beuken. Het plafond van Conors kamer boog door onder de klappen en er kwamen grote scheuren in de muren. De kamer was vol met wind, het woeste gebrul van het monster knalde door de lucht.

‘Je kunt zo hard schreeuwen als je wilt’, zei Conor schouderophalend, terwijl hij zijn stem nauwelijks verhief. ‘Ik heb wel ergere dingen gezien.’

Het monster brulde nog harder en stootte met zijn vuist door Conors raam, waardoor er overal glas en hout en baksteen in het rond vloog. De enorme hand van gedraaide en gevlochten takken greep Conor bij zijn middel beet en tilde hem van de grond. Het monster zwiepte hem uit zijn kamer de nacht in, hoog boven zijn eigen achtertuin, en hield hem in de cirkel van de maan, terwijl de vingers zo hard tegen zijn ribben aan duwden dat Conor amper kon ademhalen. Conor zag puntige tanden van hard, knoestig hout in de open bek van het monster, en hij voelde een stroom warme adem op hem af komen.

Toen was het monster weer stil.

Jij bent echt niet bang, hè?

‘Nee’, zei Conor. ‘Niet voor jou, in elk geval.’

Het monster kneep zijn ogen tot spleetjes.

Dat komt vanzelf, zei hij. Voordat het afgelopen is.

En het laatste wat Conor zich herinnerde was de bek van het monster die brullend openging om hem met huid en haar op te eten.

ONTBIJT

‘Mama?’ zei Conor terwijl hij de keuken binnenging. Hij wist dat ze daar niet zou zijn – hij hoorde de waterkoker niet borrelen, en die zette ze altijd als allereerste aan – maar hij merkte dat hij haar de laatste tijd steeds vaker riep als hij een kamer binnenkwam in huis. Hij wilde haar niet laten schrikken, voor het geval ze ergens in slaap was gevallen waar ze het niet van plan was geweest.

Maar ze was niet in de keuken. Wat betekende dat ze waarschijnlijk nog in bed lag boven. Wat betekende dat Conor zelf zijn ontbijt moest maken, iets wat hij inmiddels wel gewend was. Prima. Des te beter juist, vooral déze ochtend.

Hij liep gauw naar de vuilnisbak en duwde de plastic zak die hij bij zich had helemaal onderin, waarna hij het andere afval eroverheen deed zodat het niet opviel.

‘Zo’, zei hij tegen niemand, en even haalde hij diep adem. Toen knikte hij tegen zichzelf en zei: ‘Ontbijt.’

Wat brood in de rooster, wat muesli in een schaaltje, wat sap in een glas, en hij was er klaar voor, hij ging aan de kleine tafel in de keuken zitten om te eten. Zijn moeder had haar eigen brood en muesli die ze kocht bij een natuurvoedingswinkel in de stad, maar daar hoefde Conor gelukkig niet van mee te eten. Dat smaakte al even treurig als het eruitzag.

Hij keek naar de klok. Hij had nog vijfentwintig minuten voordat hij moest gaan. Hij had zijn schooluniform al aan, zijn rugzak was al ingepakt voor vandaag en stond bij de voordeur klaar. Allemaal dingen die hij voor zichzelf had gedaan.

Hij zat met zijn rug naar het keukenraam, het raam boven de gootsteen, dat uitkeek op hun achtertuintje, over de spoorrails en omhoog naar de kerk met de begraafplaats.

Waar de taxusboom stond.

Conor nam nog een hap van zijn muesli. Zijn gekauw was het enige geluid in het hele huis.

Het was een droom geweest. Wat kon het anders zijn geweest?

Toen hij vanmorgen zijn ogen had opengedaan, had hij meteen naar het raam gekeken. Het was er nog steeds, natuurlijk, niks kapot of zo, geen gapend gat naar de achtertuin. Natúúrlijk was het er nog. Alleen een klein kind zou hebben gedacht dat het echt was gebeurd. Alleen een klein kind zou geloven dat een boom – serieus, een bóóm – de heuvel af was komen lopen en het huis had aangevallen.

Hij had een beetje moeten lachen om het idee, om hoe onbenullig het allemaal was, en toen was hij uit bed gestapt.

Met een knerpend geluid onder zijn voeten.

Elke centimeter van de vloer in zijn slaapkamer was bedekt met korte, scherpe taxusnaalden.

Hij deed nog een hap muesli in zijn mond en keek beslist niet naar de vuilnisbak waarin hij de plastic tas vol naalden had gepropt die hij vanmorgen meteen had opgeveegd.

Het was een winderige nacht geweest. Ze waren duidelijk naar binnen gewaaid door het open raam.

Duidelijk.

Hij at het laatste beetje muesli en geroosterd brood op, dronk de laatste slok sap, spoelde de vaat af en zette alles in de afwasmachine. Nog steeds twintig minuten te gaan. Hij besloot de vuilnisbak maar helemaal leeg te maken – dat was minder riskant – en bracht de zak naar de container voor het huis. Nu hij toch die kant opging, pakte hij ook maar meteen het oud papier en de lege flessen mee en bracht die naar buiten. Daarna propte hij de wasmachine vol met beddengoed en zette die aan; als hij uit school kwam zou hij de was dan aan de lijn hangen.

Hij ging weer naar de keuken en keek op de klok.

Nog steeds tien minuten over.

Nog steeds geen teken van …

‘Conor?’ hoorde hij, van boven aan de trap.

Hij blies een lange adem uit, hij had niet eens gemerkt dat hij die had ingehouden.

‘Heb je al ontbeten?’ vroeg zijn moeder, leunend tegen de deurpost.

‘Ja, mam’, zei Conor, met de rugzak in zijn hand.

‘Zeker weten?’

‘Jahaa, mam.’

Ze keek hem twijfelend aan. Conor trok een gezicht. ‘Geroosterd brood en muesli en sap’, zei hij. ‘Ik heb de vaat in de afwasmachine gezet.’

‘En de vuilnis naar buiten gebracht’, zei zijn moeder zachtjes, terwijl ze rondkeek hoe netjes hij de keuken had achtergelaten.

‘De wasmachine staat ook aan’, zei Conor.

‘Wat ben je toch een goeie jongen’, zei ze, en hoewel ze glimlachte, hoorde hij ook iets verdrietigs in haar stem. ‘Sorry dat ik nog niet op was.’

‘Maakt niet uit.’

‘Het komt gewoon door die nieuwe behande…’

‘Maakt niet uit’, zei Conor.

Ze zweeg, maar ze lachte nog steeds naar hem. Ze had haar hoofddoek nog niet omgeknoopt vandaag, en haar kale schedel zag er in het ochtendlicht veel te zacht en te breekbaar uit, als die van een baby. Conor kreeg buikpijn als hij ernaar keek.

‘Ik hoorde vannacht allerlei geluiden, was jij dat?’ vroeg ze.

Conor verstijfde. ‘Wanneer?’

‘Ergens na middernacht moet het zijn geweest’, zei ze, terwijl ze naar de waterkoker schuifelde om die aan te zetten. ‘Ik dacht dat ik droomde, maar ik had durven zweren dat ik jouw stem hoorde.’

‘Waarschijnlijk lag ik gewoon in mijn slaap te praten’, zei Conor vlak.

‘Waarschijnlijk’, geeuwde zijn moeder. Ze pakte een mok van het rekje dat naast de koelkast hing. ‘O ja, dat was ik nog vergeten te zeggen,’ zei ze luchtig, ‘morgen komt oma hierheen.’

Conor liet zijn schouders zakken. ‘O nee, máma.’

‘Ik weet het,’ zei ze, ‘maar het is niet goed dat jij iedere ochtend zelf je ontbijt moet maken.’

‘Hoezo iedere ochtend?’ vroeg Conor. ‘Hoelang blijft ze dan wel niet?’

‘Conor …’

‘We hebben haar hier helemaal niet nodig …’

‘Je weet hoe ik me voel in deze fase van de behandeling, Conor …’

‘We hebben het tot nu toe prima gered …’

‘Cónor’, snauwde zijn moeder, zo streng dat ze er blijkbaar allebei van opkeken. Er volgde een lange stilte. En toen glimlachte ze weer en ze zag er heel, heel erg moe uit.

‘Ik zal proberen het zo kort mogelijk te houden, oké?’ zei ze. ‘Ik weet dat je je kamer niet graag afstaat, en het spijt me. Ik zou haar niet gevraagd hebben als ik haar niet nodig had, oké?’

Elke keer dat zijn oma kwam logeren, moest Conor op de bank slapen. Maar daar ging het hem niet om. Hij vond het niet leuk zoals ze tegen hem praatte, alsof hij een werknemer was tijdens een evaluatiegesprek. Een evaluatiegesprek waar hij niet goed uit zou komen. En trouwens, ze hádden het tot nu toe ook altijd prima gered met z’n tweetjes, hoe ellendig zijn moeder zich soms ook voelde door de behandeling, maar dat was de prijs die ze moest betalen om beter te worden, dus waarom …?

‘Een paar nachtjes maar’, zei zijn moeder, alsof ze zijn gedachten kon lezen. ‘Maak je geen zorgen, oké?’

Hij plukte zonder iets te zeggen aan de rits van zijn rugzak, hij probeerde aan andere dingen te denken. En toen dacht hij weer aan de zak met naalden die hij in de vuilnisbak had gepropt.

Misschien was het toch niet zo’n ramp als oma op zijn kamer logeerde.

‘Daar is de lach waar ik zo dol op ben’, zei zijn moeder terwijl ze naar de waterkoker reikte die was uitgeklikt. Toen zei ze, overdreven gruwelend: ‘Ze neemt een paar van haar oude pruiken voor me mee, dat geloof je toch niet!’ Ze wreef met haar vrije hand over haar kale hoofd. ‘Dan zie ik eruit als de zombie van Cruella de Vil.’

‘Ik kom te laat’, zei Conor, met een blik op de klok.

‘Oké, lieverd’, zei ze, en ze schuifelde naar hem toe om hem een kus op zijn voorhoofd te geven. ‘Wat ben je toch een goeie jongen’, zei ze weer. ‘Ik wou dat je je kon permitteren om een wat minder goeie jongen te zijn.’

Terwijl hij de keuken uit liep om naar school te gaan, zag hij dat ze haar kop thee meenam naar het keukenraam boven de gootsteen, en toen hij de voordeur opendeed hoorde hij haar nog zeggen: ‘Daar heb je die goeie ouwe taxusboom’, alsof ze in zichzelf praatte.

SCHOOL

Hij proefde het bloed al in zijn mond terwijl hij nog overeind aan het krabbelen was. Hij had op zijn lip gebeten toen hij op de grond neerkwam, en daarop concentreerde hij zich nu, op die vreemde ijzerachtige smaak die je het liefst meteen wilde uitspugen, alsof je iets had gegeten wat helemaal niet eetbaar was.

Maar in plaats daarvan slikte hij het door. Harry en zijn maatjes zouden het veel te leuk vinden als ze wisten dat Conor bloedde. Hij hoorde Anton en Sully achter zich lachen, en hij wist precies wat voor gezicht Harry nu trok, ook al kon hij dat niet zien. Waarschijnlijk kon hij zelfs wel raden wat Harry nu ging zeggen op die rustige, geamuseerde toon van hem, die een imitatie leek van alle volwassenen met wie je nooit iets te maken wilde hebben.

‘Pas op voor dat afstapje, hoor’, zei Harry. ‘Anders val je nog.’

Ja, dat kwam heel aardig in de buurt.

Het was niet altijd zo geweest.

Harry was het Blonde Wonderkind, elk schooljaar opnieuw de lieveling van de onderwijzers. Altijd de eerste die zijn vinger opstak, de snelste speler op het voetbalveld, maar los daarvan gewoon een van de jongens bij Conor in de klas. Ze waren niet echt vrienden geweest – Harry had eigenlijk geen vrienden, alleen maar volgelingen; Anton en Sully stonden altijd maar wat achter hem te lachen om alles wat hij deed – maar ze waren ook geen vijanden geweest. Het zou Conor niks verbaasd hebben als Harry niet eens wist hoe hij heette.

Maar ergens in het afgelopen jaar was er iets veranderd. Harry was ineens op Conor gaan letten, had zijn blik gevangen, had hem aangekeken met een geamuseerde koelheid.

Die verandering was niet gekomen toen dat hele gedoe met Conors moeder was begonnen. Nee, het was later gekomen, toen Conor last had gekregen van de nachtmerrie, de échte nachtmerrie, niet die stomme boom, de nachtmerrie met het schreeuwen en het vallen, de nachtmerrie waarover hij aan geen mens ooit zou vertellen. Toen Conor voor het eerst last had gekregen van díé nachtmerrie, toen was Harry op hem gaan letten, alsof hij ineens een geheim merkteken had gekregen dat alleen Harry kon zien.

Een teken waardoor Harry tot hem werd aangetrokken als ijzer tot een magneet.

Toen Conor op de eerste dag van het nieuwe schooljaar op het schoolplein was aangekomen, had Harry hem pootje gelicht zodat hij op de stenen was gevallen.

En zo was het begonnen.

En zo was het doorgegaan.

Conor bleef met zijn rug naar hen toe staan terwijl Anton en Sully keihard lachten. Hij liet zijn tong over de binnenkant van zijn lip glijden om te voelen hoe hard hij zichzelf gebeten had. Niet rampzalig. Hij zou het wel overleven, als hij tenminste de klas wist te bereiken voordat er nog iets gebeurde.

Maar toen gebeurde er nog iets.

‘Laat hem met rust!’ hoorde Conor, en hij kromp ineen.

Hij draaide zich om en zag Lily Andrews woedend tegenover Harry staan, waardoor Anton en Sully alleen nog maar harder gingen lachen.

‘Je poedel komt je redden’, zei Anton.

‘Ik wil alleen maar zorgen dat het wat eerlijker wordt’, snoof Lily, en haar springerige krullen dansten om haar heen, net als bij een poedel, ook al had ze haar haren nog zo strak in een staart gedaan.

‘Je bloedt, O’Malley’, zei Harry kalm, zonder Lily een blik waardig te keuren.

Te laat deed Conor zijn hand omhoog om een druppel bloed die uit zijn mondhoek viel op te vangen.

‘Nu moet-ie aan z’n kale moeder vragen of ze er een kusje op wil geven!’ joelde Sully.

Conor voelde z’n maag ineenkrimpen tot een vuurbal, een soort kleine zon die hem van binnenuit opbrandde, maar voordat hij kon reageren deed Lily dat al. Met een woeste kreet duwde ze de verblufte Sully achterover in de struiken.

‘Lillian Andrews!’ klonk de stem van verdoemenis vanaf halverwege het schoolplein.

Ze verstijfden. Zelfs Sully wachtte met overeind krabbelen. Hun klassenonderwijzeres, juffrouw Kwan, kwam op hen af rennen, met haar akeligste boze blik als een litteken in haar gezicht gekerfd.

‘Zíj waren begonnen, juf’, zei Lily, meteen in de verdediging.

‘Dat hoef ik niet te horen’, zei juffrouw Kwan. ‘Alles goed met jou, Sullivan?’

Sully keek eventjes naar Lily en trok toen een pijnlijk gezicht. ‘Ik weet het niet, juf’, zei hij. ‘Misschien kan ik beter naar huis gaan.’

‘Je kunt ook overdrijven’, zei juffrouw Kwan. ‘Naar mijn kantoor, Lillian.’

‘Maar juffrouw, ze waren …’

‘Nú, Lillian.’

‘Ze waren grapjes aan het maken over de moeder van Conor!’

Daardoor verstijfde iedereen opnieuw, en de brandende zon in Conors maag werd nog heter, klaar om hem levend te verzwelgen.

(– en in zijn hoofd voelde hij een flakkering van de nachtmerrie, van die gierende wind, van dat gloeiende zwart –)

Hij duwde het weg.

‘Is dat waar, Conor?’ vroeg juffrouw Kwan met een doodernstig gezicht.

Conor moest bijna overgeven van dat bloed op zijn tong. Hij keek naar Harry en zijn maatjes. Anton en Sully keken een beetje bezorgd, maar Harry staarde hem alleen maar aan, onverstoorbaar en kalm, alsof hij echt benieuwd was wat Conor zou gaan zeggen.

‘Nee, juf, dat is niet waar’, zei Conor terwijl hij het bloed doorslikte. ‘Ik was gewoon gestruikeld. Zij hielpen me overeind.’

Op slag verscheen er een uitdrukking van gekwetste verbazing op Lily’s gezicht. Haar mond viel open, maar ze gaf geen kik.

‘Ga allemaal naar de klas’, zei juffrouw Kwan. ‘Behalve jij, Lillian.’

Lily keek voortdurend achterom naar Conor terwijl juffrouw Kwan haar meesleepte, maar Conor keek de andere kant op.

En hij zag Harry staan, die hem zijn rugzak wilde aangeven.

‘Goed gedaan, O’Malley’, zei Harry.

Conor zei niks, hij pakte alleen maar ruw zijn rugzak aan en liep naar binnen.