Christine Adamo

Australisch zwart

Uit het Frans vertaald door Riek Bredman

Uitgeverij De Geus

breda 2014

Oorspronkelijke titel Noir austral, verschenen bij Éditions Liana Levi

Oorspronkelijke tekst © Éditions Liana Levi, 2006

Eerste Nederlandstalige uitgave © Riek Bredman en De Geus BV, Breda 2009

Deze editie © De Geus BV, Breda 2014

Omslagontwerp Berry van Gerwen

Omslagillustratie © Jindalee Estate Wine

ISBN 978 90 445 2788 9

NUR 331

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2009.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

1

70.000 v.Chr. Van Soenda naar Sahoel

Hun benen waren lang, stonden stevig op de grond, hun tred was soepel. Hun rechte, gespierde lichamen kenden geen zwakte. Ze waren vastberaden. De weg naar het zuiden zou de stam een beter leven garanderen, in elk geval gemakkelijker dan dat van de voorvaderen die de toorn van de berg- en hemelgeesten hadden overleefd.

Dit gedeelte van Soenda[1] was verwoest door een vulkaanuitbarsting[2], die het einde van het begin der tijden inluidde. Het vloeibare magma dat was bovengekomen was met verpletterende kracht in de krater ontploft. Daarop had zich een aszuil gemengd met gas tientallen kilometers hoog in de atmosfeer verheven, alvorens zich daar te verspreiden tot een gigantische wolk. Dat had een vulkanische winter van bijna zes jaar tot gevolg gehad, waarbij de temperaturen meer dan tien graden waren gedaald en een groot deel van het leven in de omtrek was verwoest. De overlevenden hadden een groep gevormd en waren gaan lopen. Daarginds, in de streken aan de horizon, zouden misschien anderen van hun soort zijn. En wellicht heerste daar geen honger.

In de loop van de generaties was de stam over de zuidoostoever van de Soenda gelopen. De nieuwe kou maakte het hun makkelijker, want het bos was nog niet zo breed uitgegroeid dat het hun pad belemmerde. Ze konden hun eigen ritme volgen, nauw verbonden met hun omgeving. Jagen, verzamelen, vissen. Vlechten, zakken naaien, gereedschap verfijnen. Doden verbranden, kinderen baren. Nieuwe lichaamsverf maken, verhalen van de voorvaderen en hun reizen vertellen.

Naarmate de stamleden vorderden, raakte de oever met nieuwe bomen bedekt, tot de dag waarop hun wortels uitgroeiden tot mangroven, die zich in het water uitstrekten en de voortgang sterk begonnen te hinderen. Daarop overlegden de mannen met elkaar. Achter hen het bos, waarvan de boomtoppen, als een gekarteld groen kleed, de hemel aan het zicht onttrokken. Voor hen de zee, een steeds veranderend turkoois met onvermoede diepten. Ze fronsten de wenkbrauwen toen aan de horizon, boven het water, heel lichte rook verscheen, zo licht als die van een bosbrand.

Daarop wierp Yooloore zijn spies en bijl op de grond en slaakte een kreet.

‘Daar! Daar! Kijk dan!’

Zijn zwarte lijf strak gespannen wees hij met zijn wijsvinger naar de hemel. Zijn met witte klei bestreken gezicht straalde. In de verte, boven de watervlakte, verscheen een vlucht ibissen, die naar het noorden trok. De jongeman draaide zich met een ruk om naar zijn metgezellen.

‘Die vogels nestelen alleen in de buurt van zoet water!’

Er was dus meer dan alleen zee daarachter. Ze besloten verder te gaan. Yooloore, die ambitieuzer was dan de rest, liep nerveus over het strand.

‘Ik moet weten wat daar is! Pak die stammen! Help me!’

Lang hadden ze niet nodig om de stukken hout die overal op de oever lagen aan elkaar te binden. Ervaren zeevaarders waren ze niet, maar zeearmen waren ze al eens eerder overgestoken.

Heel even voer de angst voor het onbekende door Yooloores gedachten. Maar die maakte snel plaats voor zijn trots, toen hij besefte dat Namoora stond te kijken. Hij keek terug van onder zijn borstelige wenkbrauwen. Het gezicht van het meisje was kleiner en beter geproportioneerd dan dat van de ouderen. Haar kin was geprononceerder, haar voorhoofd hoger, haar schedel ronder. Maar Yooloore zag vooral haar zwarte ogen, die extra werden benadrukt door de klei die haar bovenlichaam bedekte. Verder huiverde ze, want een scherpe wind blies over haar donkere huid. En haar kleine borsten wezen naar de hemel.

De jongeman slikte zijn speeksel weg, draaide zich toen weer om naar de zee en begon een van zijn vlotten het water in te trekken. Zijn spieren spanden zich. Hij voelde hoe een soort beschonkenheid bezit van hem nam toen het wankele bootje begon te drijven op enkele meters uit de oever. Staande in het water hield hij het vast, en hij draaide zich om naar het meisje.

‘Morgen vertrekken we. Daarheen …’

Hij stak zijn arm uit naar de horizon, die er kalm en purper bij lag in het vuur van de ondergaande zon.

Toen het nacht werd begonnen de stamleden aan de rand van het bos kuilen in de grond te graven. Al snel legden ze zich daar te ruste, tegen elkaar aan in die geïmproviseerde nesten. Maar bij het aanbreken van de dageraad, toen de maan verbleekte aan de hemel, sprong Yooloore overeind. Met een paar passen was hij bij de plek waar de vrouwen sliepen en waar hun lijven met elkaar leken te versmelten. De jongeman aarzelde even. Toen zag hij haar en hij ging tegen haar aan liggen. Zodra Namoora zijn warmte gewaarwerd, schoot ze overeind en wilde wegvluchten. Maar ze voelde zijn adem tegen haar schouder, zijn hand op haar borst en zijn knie tussen haar dijen. Toen steeg warmte op in haar buik. En ze drukte zich tegen hem aan.

Enkele uren later trok de stam het onbekende tegemoet.

Dat was niet gemakkelijk. Met grote gekapte takken peddelden ze uit alle macht naar open zee, gedreven door een verlangen naar een beter bestaan in die verten waaruit de sierlijke zwart-witte vogels waren opgevlogen. Maar het was alsof de zee niets van hen wilde weten, alsof de golven zich samen verzetten tegen de mannelijke kracht van hun soort.

Plotseling plantte zich een werpspies tussen de tere schouders van Muluurii. Verrast door de kracht van de schok voelde de oude man eerst helemaal geen pijn. En toen dat wel het geval was, was het te laat. Een stroom van bloed en schuim kwam hem over de lippen. Met zijn ogen in een laatste, verbaasde blik opengesperd viel Muluurii naar voren.

De mannen staakten het roeien, de vrouwen slaakten kreten van angst en wierpen zich op de kinderen. Achter hen, op het strand dat ze net hadden verlaten, rende een groepje kleine zwarte wezens, met vreemd gedrongen hoofden, terwijl ze smalle bootjes achter zich aan sleepten.

Binnen een paar tellen hadden die wezens zich in hun vaartuigjes gestort en waren ze nog slechts op enkele meters afstand van de vlotten, die in vergelijking met de bootjes van hun achtervolgers zwaar en log in het water lagen.

De geschrokken reizigers reageerden onmiddellijk. De mannen pakten hun geïmproviseerde peddels en duwden deze met al hun kracht door de golven. Dit keer ging het er niet om de horizon te bereiken, maar hun levens te redden, te ontsnappen aan de dodelijke pijlpunten van die vreemde mensachtigen.

Het lukte ze om door de branding te komen, die de horizon aan het oog onttrok. Daarna werden ze meegesleurd door zo’n sterke stroming, dat de oevers van hun oude grondgebied verdwenen waren nog voordat ze beseften dat ze hun verleden voorgoed achter zich hadden gelaten. En de kracht van die zilte stroom droeg hen sneller en verder dan ze hadden voorzien naar de diepten van de duistere wateren.

Na enkele uren op goed geluk te hebben gevaren, veranderde de zee van kleur. Van donkerblauw werd ze blauwgroen en toen doorzichtig: de bodem was te zien. De stamleden zagen daarop de eerste rugvinnen opduiken. Ze verjoegen ze met de stokken die ze ook gebruikten om uit de riffen los te komen waarop de golven hen soms wierpen.

Yooloore en zijn mensen baanden zich een weg tussen het koraal door dat hier aan de oppervlakte kwam. De stroom voerde hen mee naar land dat ze in de verte vermoedden, aan de voet van mistige bergen die hoger waren dan alles wat ze kenden. Ze popelden van ongeduld. De vloed voerde hen ten slotte naar wat hun een enorm strandmeer leek, van een omvang die hun vreemd was. Het leek eerder een binnenzee, die zich uitstrekte tot aan de voet van de groene bergen. Dolblij riep een vrouw: ‘We zijn aan de haaien ontsnapt!’

Ze was nog niet uitgesproken of de reizigers zagen de eerste koppen met enorme bolle ogen uit het water steken. Kaken gingen open, dreigend, zo lang als een mensenlijf en gewapend met tanden die zo groot waren als een hand. De stamleden hadden geen enkele rekening gehouden met de mogelijke aanwezigheid van krokodillen in een riviermonding. Want die monsters stamden volgens de legende uit oude tijden, ver voor de eerste voorouders. Misschien hadden de ouden krokodillen gezien in de rivieren die door de noordelijke landen stroomden, ver voorbij de zee, maar in geen van hun verhalen was sprake van zo’n gruwelijk monster.

Een van de kaken opende zich achter het vlot van Namoora. De mannen die achter de jonge vrouw stonden deden instinctief een stap achteruit. Het vlot kantelde, waardoor Namoora in het water viel.

Zonder na te denken sprong Yooloore haar achterna. Uiteindelijk was het enige wat hij werkelijk vreesde belachelijk gemaakt te worden. Dat gebeurde niet. Daar kreeg hij de tijd niet voor. Zijn duik leidde de aandacht van het reptiel af. Gebrul van afgrijzen ging over in Yooloores doodsstrijd, toen de gigantische kaken zich om zijn buik en rug sloten. Het nauwelijks hoorbare maar wrede geluid van scheurende spieren en brekende botten bereikte de oren van Namoora, die net op een van de vlotten werd gehesen. Enkele gekleurde bellen barstten open aan het wateroppervlak. De krokodil had zijn slachtoffer mee naar de bodem gesleept. Zijn tanden waren niet puntig of scherp genoeg om hem aan de oppervlakte te doden en snel op te eten.

Het meisje klemde haar kaken op elkaar en volgde de stam naar de oever. Ze trokken de vlotten op het zwarte zand, aan de rand van de mangroven, zakten in elkaar in de schaduw en vielen meteen in slaap.

Ze wisten het nog niet, maar ze hadden Sahoel[3] bereikt.

Augustus 2004. Dodelijk ongeval in de rechtbank

Op de vijfde verdieping van het elegante gebouw, aan het einde van een lange smalle gang, klonk uit de verhoorkamer geen enkel geluid. Die was daarop ingericht. Want weliswaar hadden de werknemers van de rechtbank voor vluchtelingen in Sydney de opdracht nooit hun stem te verheffen, maar de uitbarstingen van hen die hun hulp ter bescherming kwamen inroepen waren moeilijker te beheersen. En die dag waren ze niet de enigen die zich van die opdracht niets aantrokken.

‘Lieve hemel, Kate, het zijn toch geen moordenaars!’

Het was niet Liz’ bedoeling geweest om zo uit te vallen, maar de spanning die ze jarenlang had opgebouwd en die nu een hoogtepunt leek te bereiken, moest er een keer uit komen. Spanning door een voortdurend onderdrukte opstandigheid tegen degenen die haar overheersten – haar vader vroeger, en haar werkgevers en haar minnaar tegenwoordig. Een opstandigheid die ze maskeerde door volgzaamheid, zelfs door lafheid.

Liz keek Kate aan. Kathryn Tilburce was de mooiste vrouw die ze kende, maar op dit moment stond haar charmante gezicht hard, stak haar puntige kin naar voren en waren haar blauwe ogen toegeknepen achter haar modieuze bril. Op een dag, jaren geleden, had Liz ooit eens gemeend tranen in die ogen te zien opwellen. Ze had al snel begrepen dat dat gezichtsbedrog moest zijn geweest … Net zoals ze ook had begrepen dat ze harder moest worden om zichzelf te beschermen, ook al hield dat in dat ze in haar functie afstand moest doen van de menselijkheid die ze nu juist geacht werd te verdedigen. Anders had ze ontslag moeten nemen en dat had ze nooit gedurfd … tot die dag.

Toen Kate zich tegen haar keerde en haar brutaalweg aanstaarde, had de jonge vrouw het gevoel een scholier te zijn die bij de onderwijzeres op het matje was geroepen.

‘Ik heb je al eens gezegd dat je me niet zo mag noemen, Liz. Mijn voornaam is Kathryn, met een ‘h’ en een ‘y’. En wat hen betreft …’

Met haar gemanicuurde hand wees de presidente van de rechtbank op het gezin dat tegenover haar zat.

‘Het zijn dan misschien geen moordenaars, maar …’

Aan de andere kant van het bureau keek de tiener met de groene ogen haar doodsbenauwd aan. Ze schoof haar stoel in de richting van haar ouders.

De tolk fluisterde daarop met aarzelende stem: ‘U gaat toch geen ruziemaken waar die mensen bij zijn!’

Hij was nog niet uitgesproken of Kate draaide haar engelengezicht naar hem toe. De roze mond plooide zich tot een vreugdeloze glimlach, voordat ze met ijskoude stem sprak: ‘Weet jij hoeveel ondervragingen met pseudovluchtelingen wij sinds het laatste weekend hebben gehad? Veertig. We bekijken ruim vijfduizend zaken per jaar. Sinds 1989 en Tiananmen komen ze overal vandaan. China, Afghanistan, Irak. En wie uit die hele menigte wordt daadwerkelijk achtervolgd? Ze willen gewoon een nieuw leven beginnen. Wij mogen ze laten overstappen van de Middeleeuwen naar stromend water en de supermarkt. En bovendien is vandaag de brug ook nog eens geblokkeerd door een protestactie van die …’

Ze stokte voor het woord, maar flapte het er toch uit, alsof het brandde in haar mooie mond.

‘… negers die excuses van de regering willen.’

Kate bekeek de Bengalen van onder haar lange opgemaakte wimpers. Ze waren zorgvuldig gekleed, hadden duidelijk moeite gedaan, maar de paniek die zich nu meester van hen maakte bedierf alles. De vader, smetteloos in zijn goedkope pak, zat een oude hoed tussen zijn knokige vingers te verkreukelen. De moeder pulkte aan de vergulde rand van haar sluier tot de draden loskwamen. Het prachtige meisje sperde haar ogen open en klemde haar bruine handjes tussen haar in blauwe spijkerbroek gehulde benen.

Kate richtte zich op. Het lichtgrijze mantelpak volgde nauwkeurig haar bewegingen. Haar rechtervoet, gestoken in een zwarte, zorgvuldig gepoetste pump, tikte op de grond.

‘Ze komen altijd met dezelfde smoesjes om het land binnen te mogen …’

Met de handen op de heupen ademde ze diep in en ze liep op de jonge Bengaalse af.

‘Nou, vertel maar op. Jij bent vast verkracht door een heel bataljon soldaten. Je zult ons precies moeten vertellen hoe vaak en hoe het is gebeurd. Ik ben bang dat je daar niet aan ontkomt als je politiek vluchteling wilt zijn. Helemaal niet als … je vader je heeft laten komen terwijl hij slechts een tijdelijk visum had. En ondanks dat zijn jullie niet eens vastgehouden …’

De tolk stak zijn hand op. Kate draaide zich woest om.

‘Wat? Wat is er nou weer?’

De jongeman schraapte zijn keel en fluisterde haar iets in het oor. Ze kuchte. Een onverwachte blos streek over haar jukbeenderen.

‘Aha. Ze hebben vastgezeten … Dat had je weleens eerder kunnen zeggen. Nou ja, hoe dan ook, ze begrijpen toch geen woord Engels.’

Weer protesteerde de tolk. Kate sabelde hem neer met haar blik, zonder zich van haar stuk te laten brengen.

‘Toch wel een beetje? Des te beter. Dan hebben we minder werk met ze.’

Plotseling verviel ze in een nadenkend stilzwijgen en ze zoog op de binnenkant van haar wangen. Aan weerszijden van haar mond verschenen twee schattige kuiltjes. Toen begon ze voor de asielzoekers heen en weer te lopen.

‘Jullie zijn vastgehouden … Jullie hebben dus al gebruikgemaakt van onze gastvrijheid …’

Liz moest weer denken aan het prikkeldraad rond de vluchtelingenkampen, aan de kale barakken, aan de kinderen met die verveelde blik. En ze sloot haar ogen. Ze was dit vraaggesprek zat, ze was de lui zat die uit een andere wereld waren gekomen om een paradijs te vinden dat niet bestond, Kathryn, deze helse baan. Dat was niet nieuw voor haar. Maar hoe meer haar besluit vaste vorm aannam, des te moeilijker het voor haar werd om zonder meer te slikken wat ze al zo lang had geslikt. En toch wilde ze, kon ze niet zomaar vertrekken. Alsof al die jaren die ze hier had gesleten een afhankelijkheid hadden geschapen van haar onderdrukkers, een afhankelijkheid die soms de kop opstak, waarbij ze heen en weer werd geslingerd tussen een gedroomde emancipatie en een eeuwige traumatische onderwerping. Ze besloot haar gedachten op iets anders te richten. Bob? Nee, dat was nog erger. Maar wie dan wel? Dat was nu juist het probleem. Wie … of wat? Ze begon in gedachten de inhoud van haar koelkast na te lopen. Dat was ook niet je van het: een bijna uitgedroogde tros druiven, twee plakken ham die daar lagen te schimmelen in hun verpakking. Liz haalde diep adem en stelde in gedachten een boodschappenlijst op. Tagliatelle, paprika’s, gerookte zalm …

Ze schrok op toen ze Kate het vraaggesprek hoorde vervolgen.

‘Ik heb details nodig. Jouw ouders zeggen dat het leger jullie te pakken heeft gehad. Jou vooral. Maar ik ga jou echt niet op je woord geloven. We zullen je laten onderzoeken door een arts, en zelfs door een paar. Geloof me, ik ben in de positie om alle bewijzen te krijgen die ik nuttig acht.’

Het meisje trok haar blauwe sluier voor haar gezicht en verstarde in zwijgende afschuw. Achter haar aarzelde haar vader tussen boos worden over de woorden die hij wel kon raden zonder ze te begrijpen, en voorzichtigheid.

Maar Liz kon er, ondanks haar voornemens en haar twijfels, niet meer tegen.

‘Kathryn … het lijkt me dat ze al gezegd heeft dat ze met z’n drieën waren … Het waren dus de politieagenten die opdracht hadden een onderzoek te doen naar die verkrachting die haar zouden hebben …’

Kate keek haar niet eens aan.

‘Dat kan me geen barst schelen, Liz. Je weet net zo goed als ik dat er geen woord van waar is. En zeg eens, hoeveel mensen heb jij vorige maand de status van politiek vluchteling toegekend?’

‘Twee … Maar de quota’s …’

‘Weet ik. Gedaald. Godzijdank, de regering wordt eindelijk verstandig. Maar om terug te komen op hen daar … we laten die ouders de kamer even verlaten … en dan zal dat trutje ons de waarheid wel moeten vertellen. Ik vraag me zelfs af of haar moeder en zij niet ergens zijn gestopt voordat ze in Australië kwamen. Laat dat dossier eens zien …’

Kate greep de getikte velletjes die voor Liz op tafel lagen.

‘Zie je wel. Ze zijn twee weken in Jakarta geweest! Politiek vluchteling of niet, voor een permanente verblijfsvergunning hier komen ze niet meer in aanmerking.’

En daarop wendde Kathryn zich tot de moeder. Haar stem klonk gevaarlijk lief.

‘En waarom hebt u geen visum voor Indonesië aangevraagd? Onze wetten zijn sinds september 2001 veranderd. Voortaan heeft iemand niet meer het recht de status van politiek vluchteling in Australië aan te vragen als hij onderweg hiernaartoe door een land komt dat hem had kunnen beschermen … en vooral, als hij er langer dan zeven dagen verblijft. En ik ben bang dat dat in uw geval zo is.’

De presidente van de rechtbank wendde zich weer tot de vader.

‘We kunnen uw dochter natuurlijk laten onderzoeken. Al is het waarschijnlijk dat u het land zult moeten verlaten binnen de achtentwintig dagen die op ons besluit volgen. Maar als u het per se wilt, dan kunnen we uw meisje wel …’

Zonder haar zin af te maken, met een ironisch glimlachje, rukte ze de blauwe sluier van het hoofd van het meisje. Dat kromp ineen, waarbij ze haar donkere haren als een lang gordijn voor haar ogen liet vallen. De tolk deed alsof hij wilde ingrijpen. Maar de vader was al overeind gekomen en had Kate zo’n loeiharde klap in haar gezicht gegeven dat ze achterover op de sofa viel, die daar stond voor mensen die onwel werden.

Liz stormde in een reflex naar voren. ‘Kate! Alles goed?’

De tolk kwam erbij met een glas water in de hand. Terwijl ze zich bezighielden met hun leidinggevende, merkten ze niet dat de jonge Bengaalse van haar stoel opstond. Nog voordat iemand had kunnen reageren, wierp ze zich door het hoge raam dat uitzag op de straat.

Toen ze daar zo had gezeten, tenger en lief, tussen haar ouders, zou niemand hebben geloofd dat ze voldoende energie had om zich dwars door een glazen ruit te werpen. En ook niet dat ze zwaar genoeg was om hem te breken en vijf verdiepingen lager te pletter te vallen. Als de tere zwaluw waarop ze heel even had geleken.

70.000 v.Chr. Haarbuik en andere reuzenfauna

De zon kwam op, rood door de nevels die over het bos hingen. De stamleden werden wakker. Een paar van hen begonnen schelpen te rapen, terwijl de vrouwen de kleintjes voedden.

Namoora was als een van de eersten op. Sinds Yooloores dood sliep ze slecht. Ze keek naar de bomen die uit de nevel staken, waagde zich een paar meter in het tropisch oerwoud.

Dat was totaal anders dan wat ze op Soenda had gekend. Hier stonden bomen met een buitengewoon dikke stam, veel naaldbomen en grote varens, cycadeeën die eruitzagen alsof ze uit de tijd van verre voorvaderen stamden en ook onbekende plantensoorten, waarvan de bladeren merkwaardig roken. Alles leek zo oeroud …

Was deze plek aan de catastrofe ontsnapt? Hoe het ook zij, ze zouden een heleboel nieuwe planten moeten leren gebruiken en op talloze vreemde beesten moeten jagen. Aan zoet water was tenminste geen gebrek. Er was een bron net achter hun kampement en er waren nog andere in de buurt. Ze lesten hun dorst, ze wasten zich. Het was prettig zich te kunnen ontdoen van het zout dat al dagen op hun huid plakte, om de haren los te maken, om zich schoon te voelen.

Geplaagd door honger liep Namoora langzaam verder. Achter haar zat een van de mannen op zijn knieën een droog en glad houten stokje razendsnel rond te draaien in een gaatje dat hij in een droge tak had gemaakt. De jonge vrouw wist dat als het twijgje of mos dat tussen de twee stokjes zat niet volmaakt droog was, het vuur wel een poosje op zich zou laten wachten. Ze besloot dus de planten, de vruchten en de wortels te gaan onderzoeken. Misschien zou ze iets vinden wat ze rauw kon eten. Die donkerpaarse pruimen op dat boompje met die geveerde bladeren? Die varenwortels in de vochtige grond? Namoora hield het puntje van haar tong tegen een van de vruchten, aarzelde, beet voorzichtig. Het donkerrode vruchtvlees was zuur, maar niet echt vies. Toch spoog het jonge meisje het weer uit, op haar hoede ondanks haar lege maag. Ze zou het aan de oude Beralaa overlaten om iets eetbaars voor hen te zoeken.

Die was daar trouwens al mee bezig. Ze kauwde hier op een wortel, proefde daar een zaadje. En ze kwam al snel terug bij de groep met prachtige donkerbruine noten, die ze brak en op het vuur roosterde dat eindelijk was ontbrand. Ze had ze er nog niet uit gehaald of de stam wierp zich erop. Ze waren vet en heerlijk. De reizigers voelden zich al snel beter.

Daarop trokken ze het bos in, de mannen voorop, vrouwen en kinderen achter hen aan. Na een paar uur lopen werd het woud dichter en was de hemel niet meer te zien. Kreten van dieren die ze niet herkenden klonken in de drukkende stilte en maakten hen geregeld aan het schrikken. Ze klemden hun handen om hun speren en hun armen om hun baby’s.

De weg die Namoora in gedachten aflegde, op enkele passen achter haar voorganger, begon plotseling te stijgen. In de diepte tekende zich een meertje af. Bovenaan verrezen de grijze omtrekken van een rotsige bergkam. Geritsel in de bladeren deed haar opkijken. Ze slaakte een kreet. Daar boven stak een enorme wollige bal af tegen het gebladerte. Namoora zag hem maar gedeeltelijk: pluimpjes op de oren, glimmende oogjes en de schittering van heel lange klauwen. Een paar meter verderop nog zo’n bal, en een derde en een vierde.

Op hetzelfde ogenblik bewoog de enorme boomstam waar ze net overheen wilde stappen. Dit keer begon Namoora te schreeuwen. Maar Tjonambi, een van de broers van Yooloore, stond naast haar. Hij hief zijn speer op en dreef de punt ervan in het enorme slangenlijf dat ze net wakker hadden gemaakt. Dat leek niet de minste uitwerking op het dier te hebben, dat zich bliksemsnel rond Tjonambi wond. De jongeman, wiens borstkas door die onbuigzame ringen werd omklemd, bewoog spastisch zijn ledematen en probeerde met wijd geopende mond lucht te happen. Zijn metgezellen bestormden het ongelooflijke schepsel. Er waren desondanks niet minder dan zeven speren in de kop van het dier nodig voordat het zijn greep verslapte.

Namoora boog zich over Tjonambi, legde het hoofd van de jager op haar dijen, masseerde voorzichtig zijn lichaam. Hij was kleiner dan Yooloore, minder gespierd. Zijn gezicht was fijner, regelmatiger. Achter hen legden de andere stamleden het lijf van de reuzenslang uit. Ze gingen ertegenaan liggen om het te meten. De afstand tussen kop en staart van het monster was negen manslengten …

Die avond zagen ze, voordat ze vuur aanlegden, een vreemd bolwangig wezen. Het was zo groot als een vrouw, leek even onschuldig als onnozel, en had drie rare uitgroeisels als kaak boven zijn snijtanden. Het stond op vier poten langs een beek grote hoeveelheden riet en biezen naar binnen te werken. De stamleden doopten het Nin-boo[4]: rondvreter. Kort daarna proefden ze zijn overvloedige vlees, en vertelden elkaar het verhaal van Tjonambi en de reuzenslang.

Die nacht gleed Tjonambi tegen Namoora aan … Afgezien van wat blauwe plekken vertoonde hij geen sporen meer van zijn avontuur. Hij legde zijn handen op de heupen van de jonge vrouw. Toen duwde hij zijn buik tegen haar onderlijf en begon haar te strelen. Ze verroerde geen vin. Dat betekende dat ze ermee instemde.

Een kleine negen maanden na haar eerste nacht met Tjonambi was Namoora een stuk minder lenig. Haar dikke buik verhinderde haar zich normaal te bukken om varenwortels te verzamelen. En sinds enkele nachten had ze volstrekt geen zin in Tjonambi. Toen de eerste weeën door haar heen voeren, was ze daar blij om. Ze wist wat er ging gebeuren.

En inderdaad, de oude vrouwen hielpen haar. Als de pijn te erg werd, stopten ze een stukje schors tussen haar tanden. Toen het zover was hielpen ze haar te hurken boven een ondiep gat dat ze hadden uitgegraven en met palmbladeren bekleed. Enkele uren later baarde Namoora haar kind. Ze stelde zich geen vragen meer toen ze hem op haar buik zag huilen. Hij leek op zijn beide vaders en zou moeten kiezen tussen de geest van de krokodil en die van de reuzenslang. Zijn naam zou Wolambe zijn.

De reizigers hadden zich gevestigd in een bos, op een niet al te hoog gelegen vlakte, ten zuiden van de plek waar ze waren aangekomen. En ze hadden geleerd op de dieren te jagen die daar leefden. Een ervan, die zij Bun-yip[5] doopten, haarbuik, werd hun voornaamste vleesleverancier, ondanks de snelheid die hij op zijn lange poten wist te bereiken. Hij was anderhalf keer zo groot als een man, even zwaar als vijftig, en uitgerust met slagtanden waarmee hij boompjes kon ontwortelen, hoewel hij zich meestal tevredenstelde met het vermalen van bladeren en kruiden tussen zijn enorme kiezen. In zijn korte, dichte vacht ging een buidel schuil, de toevlucht voor een piepkleine foetus die vervolgens uitgroeide tot een jong.

De stam kwam er al snel achter dat deze wijze van voortplanting veel meer voorkwam op hun nieuwe gronden, en ze vonden hem terug bij talloze andere schepsels. Vele daarvan waren ongevaarlijk, zoals de Ka-nu-ko[6], met korte slurf en knaagdiertanden, die met zijn scherpe klauwen nesten groef in de grond, of de Ko-la[7], een enorme wolbaal die in de bomen nestelde en zich vrijwel uitsluitend met bladeren voedde. Daarentegen werd de Yu-kaï[8] al snel een concurrent voor de stamleden als het ging om jagen …

Want behalve de Bun-yip hadden de reizigers andere vreemde springdieren ontdekt, goed van vlees en huid, en nuttig vanwege hun botten en tanden. Die wezens met buitengewoon gespierde dijen en lange dunne poten hielden zich in evenwicht op hun enige twee tenen voordat ze zich met de staart omhoogduwden om met hun lange geklauwde vingers bladeren van bomen te plukken. De grootste, twee man hoog, waren onschuldige bladeters. De stam noemde ze Ka-ga-raii[9], grote springers. De kleinste, die een krachtige kaak hadden, gebruikten die slechts om planten te vermalen. Zij werden Mo-ga-raii[10], kleine springers, genoemd. Daarentegen bleek een andere soort minder onschuldig.

Die dag was Kurrin hout aan het rapen. Ze lette niet op de grote springer die naderde met de goedmoedige gang van een Ka-ga-raii op zoek naar zijn bladontbijt. Zonder blikken of blozen greep hij de oude vrouw van achteren in zijn sterke armen. Hij dreef zijn enorme snijtanden in haar rechterbovenarm en begon deze te verslinden. Kurrin schreeuwde aanvankelijk vreselijk van de pijn. Maar naarmate de plas bloed onder de poten van het enorme mannetje groter werd, werden haar kreten steeds zwakker. Ze hielden op toen de Woo-ra-wàn[11], de springende moordenaar, de arm had opgegeten en zonder zijn omhelzing te verslappen zijn snijtanden in de dunne hals van zijn slachtoffer zette.

Op dat moment stak de zuidenwind op en deze joeg zulke stofwolken voort dat in een paar ogenblikken de levenssappen op de grond bedekt werden, alsof Sahoel ze had opgedronken. En de Woo-ra-wàn verdween in de stormen die van het zuiden van de wereld waren gekomen.

De volgende dag, toen de jagers zich eindelijk in de laatste resten van de storm durfden te wagen, vonden zij van Kurrin nog slechts gemummificeerde overblijfselen terug, bedekt met zo’n fijn laagje stof dat zijzelf wel van zand leek. Die avond vroegen de stamoudsten zich af of ze er wel goed aan hadden gedaan om dit land binnen te trekken. En of het ooit echt van hen zou worden.

Augustus 2004. Vlucht en opstopping

In Sydney voel je eind augustus soms al de zuidelijke winter. Die brengt dan in een paar uur tijd dagen waarvan de onverwachte warmte slechts geëvenaard wordt door het verblindende licht. Voor de mensen die downtown werken en die de Harbour Bridge naar het noorden nemen, via Port Jackson[12], zakt de zon links langzaam weg. Zij verlicht de baai, een prachtige bloem van water die zich als een inktvlek uitbreidt tussen een sprookjesachtige mengeling van menselijke bouwsels en vegetatie. Darling Harbour en zijn luxueuze pier, een en al glas en staal. De prachtige omgekeerde schelpen van de Opera, neergezet russen Sydney Cove en Farm Cove. Het attractiepark Milsons Point met het grote, ouderwetse Wiener Rad. Overal schepen, van piepkleine kano’s tot grote cruiseschepen.

Bij de uitgang van het gerechtsgebouw was Liz in haar auto gesprongen en ze had zich onder de stroom forenzen gemengd. Ze zei nog bij zichzelf dat deze gelukkige adempauze, deze belofte van een vroege lente, als geroepen kwam … Zeker na wat er net gebeurd was. Eén gevoel overheerste: die gevangenis zit me tot hier. En één verlangen, altijd hetzelfde, dat steeds terugkeerde: ervandoor durven gaan.

Maar op de oprit naar de Harbour Bridge stond haar Holden Gemini al in de file, achter een volslagen verroeste Toyota. Liz liet haar blik er verstrooid overheen dwalen. Vlekken als gangreen in het metaal. De weerspiegeling van haar eigen auto in de achterruit, halfdoorzichtig als troebel water. Haar linkerwang werd warm van de zon. Zo zou ze er een uur over doen om het water over te steken en thuis te komen, in Balmain. Een heel uur, mijn god …

Ze duwde haar voorhoofd tegen haar handen, die zich aan de bovenkant van het stuur vastklampten. En dan te bedenken dat ze haar middagpauze had gebruikt om haar uitgroei bij te werken. Normaal gesproken kon ze daarmee die verraderlijke bruine haarwortels verdoezelen, zodat ze weer blondine werd. En toen ze haar blauwe ogen eenmaal fatsoenlijk had opgemaakt, vond ze zichzelf bijna knap. Bijna. Deze keer had die genadige staat echter niet langer dan een uur geduurd … de tijdsduur dat ze zich met de mooie Kathryn in de verhoorkamer had bevonden, de tijdsduur van een helse middag. Een middag waarin Liz ontelbare keren haar hand door haar haar had gehaald, waardoor ze haar kapsel totaal had verknoeid. Een middag waarin ze een kind zich te pletter had laten smijten op het asfalt.

Met haar gezicht tegen het stuur sloot Liz haar ogen. Het geronk van de motor suste haar … en haar schuldgevoel. Kon ze hier maar slapen, zomaar, in plaats van naar huis te gaan om daar haar complexen, haar starheid, haar verdriet, haar innerlijk gevecht te gaan herkauwen. De complexen van een meisje dat verdrietig is over haar achtendertigjarige kinderloze vrijgezellenstaat. De starheid van een wantrouwig iemand die te veel gruwelen en leugens gezien en gehoord heeft. Het verdriet over de ontgoocheling in haar verleden, in haar familie, in anderen. Het innerlijk gevecht van iemand die ervan droomt te ontsnappen, maar die begint te sidderen bij het idee de tralies door te zagen.

Liz schrok op. Dat gepieker bracht haar ook geen centimeter verder. Ze keek eens om zich heen. Op de brug zat het verkeer nog steeds muurvast. Claxons klonken op, mensen stapten uit, gingen op de motorkap staan om te zien wat er aan de hand was. Alleen de chauffeur van de Toyota vlak voor haar leek niet nieuwsgierig. De wagen bleef dicht, de ramen ook. Liz riep naar een jonge vrouw die weer achter het stuur wilde gaan zitten.

‘Neem me niet kwalijk. Hebt u gezien wat er is gebeurd?’

De jonge vrouw draaide zich met een geforceerde glimlach naar haar toe.

‘Ja. Een mars voor verzoening. U weet wel, met de Aboriginals. Ze zijn bezig de brug vrij te maken. Ik denk dat we gauw door kunnen rijden.’

Liz bedankte met een hoofdknik, deed haar raampje dicht, staarde weer naar de kofferbak van de Toyota. Nog steeds geen teken van leven van degene die erin zat. Wat een onverstoorbaarheid. En wat een onverschilligheid.

Totdat ze aan de universiteit van Sydney was gaan werken had Liz zich niet gerealiseerd hoe multicultureel Australië was. Ze had in haar land niets anders gezien dan een gemakkelijk en vervelend dagelijks leven in een fletse buitenwijk, afgewisseld met weekeinden op paradijselijke gouden stranden. Ze liet in gedachten de enkele vrienden en collega’s die ze had de revue passeren, het land van oorsprong van hun voorouders. Australië. Duitsland. Engeland. China. India. Italië. Ierland … Niet één Aboriginal. Maar uiteindelijk waren dat er ook maar zo weinig. En de enige vriend die ze van tijd tot tijd sprak, was Bob …

Voor haar schoof de file een paar meter op en bleef toen weer staan. Liz volgde automatisch. Het beeld van Bob, naakt voor haar, met een ironische glimlach om zijn lippen dook op. Bob. Vriend. Minnaar. Mentor. Bedrieger. Het had een leuk aftelrijmpje kunnen zijn, maar het was een bitter avontuur geworden. Ineens begon er iets te rinkelen en te trillen in haar handtasje, dat op de bijrijdersstoel lag. Ze schrok: dat was hem, vast. Terwijl ze haar haast vervloekte zocht ze in haar rommelzak-met-hengsel en klapte haar mobieltje open.

‘Ja?’

‘Liz?’

Ze voelde dat ze bloosde. Het was Jack, haar vader. De zure stem vervolgde: ‘Heb je mij geprobeerd te bellen, liefje? Heb je de ouwe Jack iets te vragen?’

Hij probeerde niet eens meer zijn ironie te verbergen. Trouwens, waarom zou hij ook? Hij wist best wat zijn dochter dacht.

Jaren tevoren, toen Liz nog op de universiteit zat, had Jack de neus gebroken van een van haar zeldzame aanbidders, Mark Lee – ‘een smerige spleetoog, Liz, een godvergeten smerige spleetoog’. Die dag had Liz voor het eerst van haar leven, en dus gewelddadig, gereageerd. Ze had haar vader in zijn gezicht geschreeuwd wat ze van hem dacht. Schijtrechtertje. Mottig ventje met een vieze tekkelsnuit. Smeerlap, meteen hertrouwd na de dood van zijn vrouw.

En ze had definitief de deur van het ouderlijk huis achter zich dichtgesmeten.

De jaren daarop was het incidentele contact van beide kanten gespannen geweest. Totdat Liz uiteindelijk besefte dat haar vader een gewone vent was, een gemiddelde echtgenoot, soms attent, een doorsneebuurman maar vaak gedienstig, een weinig bijzonder rechter, maar streng genoeg. Dat weerhield haar er niet van te blijven dromen over haar verdwenen moeder en haar volkomen onbekende biologische vader. Wat weer tot gevolg had dat ze zich weinig op haar gemak voelde bij Jack. Bijna bang. Net als vroeger, met haar vader, als hij haar bij wijze van uitzondering eens niet negeerde maar er genoegen in schepte om haar stijf te schelden. Haar dwingend tot eeuwige onderwerping, hongerend naar aanhankelijkheid.

Ze klemde haar hand dan ook om het mobieltje.

‘Ja … Ik … Ik wilde je een paar vragen stellen over mama.’

De zucht was hoorbaar over de telefoon.

‘Mijn god, Liz! Wat moet ik je nou nog meer vertellen!’

En hij vervolgde, bijna als een litanie: ‘Ik heb het al een miljoen keer uitgelegd, ik weet niet zo veel van je moeder. Of althans niet wat ze heeft gedaan voordat ik haar ontmoette. Want toen …’

Hij permitteerde zich een vettig lachje.

‘… toen, mijn god! Toen heb ik haar leren kennen!’

Liz beet op haar lip. Over hooguit een minuut zou dit afgelopen zijn.

‘Maar daarvóór … ze heeft me ooit alleen maar verteld dat ze in Frankrijk was geboren. Ergens in de buurt van de hoofdstad. Je weet wel … Parissse. Altijd Parissse.’

Hij begon weer te lachen.

‘Ja ja, een Française … en haar moeder, je had haar moeder moeten zien!’

Hier werd hij weer serieus.

‘Nou ja, Française … dat valt nog te bezien! Zij en haar moeder zijn na de oorlog naar Australië gekomen. Ze had geen spoor van een accent. Dat was ze waarschijnlijk al kwijtgeraakt, hoewel je het bij haar moeder nog weleens hoorde. O, niet vaak … alleen onder bepaalde omstandigheden.’

Liz gaf geen commentaar. Ze moest denken aan het sepia fotootje dat altijd in haar portefeuille zat. Ze droomde van wat ze niet had gekend: een moeder die gezwicht zou zijn voor haar smekende blikken, die haar bolle wangen zou hebben gekust, gelachen zou hebben om haar wankele babystapjes. Een lieve en liefhebbende moeder voor wie zij het middelpunt van het heelal zou zijn geweest.

Het zwijgen van de jonge vrouw leek Jack te ontmoedigen.

‘Goed. Ze heeft me verteld dat zij en haar moeder uit Parijs zijn vertrokken toen haar vader aan het front lag of zoiets. Ze zijn naar een vrije zone gegaan.’

Met onzekere stem vroeg Liz: ‘Heeft mama geen naam van een stad of zo genoemd?’

Hij aarzelde. Alsof hij voor de allereerste keer echt probeerde in zijn geheugen te graven.

‘Nee. Ik herinner me alleen de beschrijving van het dorp waar ze aan het eind van de oorlog had gewoond. Ze had het over een mooi kasteel op een heuvel, midden tussen oude huizen en oude straatjes … een pleintje met een fontein, geloof ik. En daaromheen velden met blauwe bloemen die lekker roken.’

Liz slikte. Waarom had ze hem niet eerder naar dat detail gevraagd? Dit bevestigde wat ze gevonden had, na honderden registers te hebben doorzocht. Ze schraapte haar keel.

‘Dank je, papa. Dank je wel. Ik moet ophangen, ik zit in de auto …’

Dat was bijna zonder enige moeite gegaan, het uitspreken van dat woord. Papa. Ze smeet het mobieltje in haar tas en begon te fluiten, zich niet bewust van de donkere blik die op haar rustte in de achteruitkijkspiegel van de Toyota.

De file kwam in beweging. Voorbij de brug hadden de demonstranten zich verspreid. De Toyota volgde het verkeer, bijna spijtig. Liz schakelde. De Holden sprong naar voren. Ze merkte het bijna niet, net zomin als de ogen die op haar gericht waren. Ze dacht maar aan één ding. Een kasteel op een rots, in een dorp in Zuid-Frankrijk. Oude huizen, middeleeuwse straatjes, een oude wasplaats, een fontein, het beeld van een schrijvende vrouw. En daaromheen lavendelvelden, zo ver als het oog reikt.

70.000 v.Chr. Hagedissentanden

De jaren verstreken, jaren waarin het verkennen van de natuur de hoofdbezigheid was van Wolambe, zoon van Namoora. Toch kon hij al snel de verhalen over de reis van de voorouders niet uit zijn hoofd zetten. Tot hij op een dag besloot weer op weg te gaan, met de avontuurlijkste stamleden. Namoora was buitengewoon trots, maar desondanks kon ze het niet helpen dat ze moest huilen bij het afscheid.

‘Ik ben te oud om met je mee te gaan. Ga, mijn zoon.’

Wolambe keerde zich slechts eenmaal om. Zijn moeder stond hem na te kijken. Hij slikte eens en richtte zijn blik weer op de weg die naar het westen voerde. Hij moest het bos uit zien te komen.

Enkele weken verstreken voordat ze het dichte gebladerte uiteindelijk verlieten, ver van de riviermonding waar de ouden aan land waren gekomen. Een onafzienbare en weinig heuvelige hoogvlakte strekte zich voor hen uit. Ze waren blij op minder dicht begroeid terrein te zijn gestuit. Maar naarmate ze verder naar het zuiden trokken, veranderde dat. Het werd droger, minder gastvrij, er staken zwarte basaltrotsen uit de bodem, die het landschap versomberden. Daarna werd de aarde rood. De regens werden nog zeldzamer en bleven ten slotte helemaal uit. De wind begon harder te waaien, langer ook, liet hun nog maar weinig respijt. Hij dwong hen om voortdurend krom te lopen, vertraagde hun voortgang.

Op een avond, toen de zon nog niet achter de horizon was gezakt, keken de mannen, met kangoeroevellen over hun schouders, Wolambe aan. Hadden ze alles goed gedaan? Moesten ze steeds maar door blijven trekken? Waarom altijd maar verder lopen?

Naast hen speelde de jonge Narbeth met een grote hagedis. Geërgerd wendde Wolambe zich tot haar. Ze was nu een vrouw, het werd tijd dat ze zich daarnaar ging gedragen. Temeer omdat haar net gevormde lijf, met rondingen op de juiste plaatsen, steeds meer wellust in hem wekte.

‘Laat dat beest met rust! We kennen alle dieren uit deze streek nog niet. Wie weet is het gevaarlijk!’

Narbeth durfde hem niet van repliek te dienen. De jongeman zag in haar ogen echter best wat ze dacht. Het was maar een hagedis, een stomme hagedis … Wolambe was pas zeventien, maar hij voelde zich belachelijk. Volwassen en belachelijk. Hij hulde zich in stilzwijgen, keek naar de vlammen van het vuur dat ze op een kleine, natuurlijke open plek hadden weten te ontsteken.

Plotseling begonnen de bomen om hen heen te kraken, en klonk er een schorre, luide kreet door de koude avondlucht. Wolambe sprong op. De mannen stonden al overeind toen het beest in hun blikveld verscheen. In het licht van de vlammen had het schrikbarende ogen. Ze konden de omvang van het lijf slechts raden, want het ging verloren in de opkomende duisternis. Alleen het slaan van de staart op de grond gaf hun er een idee van.

Wolambe had nog net de tijd om zichzelf voor te houden dat het volstrekt onmogelijk was dat er een schepsel van een dergelijke omvang bestond … en al helemaal dat het dan ook nog eens wezens zou aanvallen die het vuur beheersten. Dat gebeurde nooit. Net als de andere mannen sprong hij tussen het beest en de groep vrouwen en kinderen in. Maar het was al te laat. Hij kon niet voorkomen dat die vreselijke bek de jonge Narbeth greep, dwars over haar lichaam.

Vervolgens, zo vertelt het verhaal dat de gebeurtenis versloeg en haar omvormde tot een lied, wisten ze niet welk geluid het ergste was. Dat van de tanden die de botten en het zachte vlees van het jonge meisje vermorzelden of de rauwe, snerpende kreet van het stervende slachtoffer. De vrouwen en de kinderen stonden her en der te gillen. Alleen de oude Wirina bleef zitten. Het wezen had haar wervelkolom verbrijzeld met een slag van zijn staart en de uitgeteerde handen van de oude vrouw trokken spastisch in het stof.

Het beest vluchtte niet weg. Zelfs niet toen de jagers op hem afkwamen, voorzichtig, de werpspies in de aanslag, met gebalde vuisten en de voeten stevig op de grond. Het was een soort hagedis. Om precies te zijn een varaan, een gigantische kopie van die waarmee Narbeth een paar minuten eerder nog had zitten spelen. Zo groot en zo dik had Wolambe er nog nooit een gezien. En in een fractie van een seconde dacht hij: Ti-ri-kaa[13], reuzentand.

Niets in de liederen verhaalde van een dergelijke verschrikking. Het dier was net zo lang als vijf liggende vrouwen achter elkaar en even hoog als twee mannen die op elkaars schouders staan. Zijn tanden waren zo groot als palmbladeren en leken scherper dan de scherpste vuursteen. Zijn poten pletten het gras rond het vuur, de staart veegde de magere bezittingen van de stam weg. Kalebassen, gelooide huiden, bogen, zakken met planten, alles verdween in een wolk van stof. Het beest, dat nog steeds het lichaam van Narbeth met zijn kaken omklemde, zocht zijn jong. Hij moest het terugvinden voordat de nachtelijke loomheid hem weer zou bevangen, voordat zijn bloed zou afkoelen, na het verdwijnen van de zon.

De eerste speer raakte het dier onder aan de staart, ketste af op de huid met de enorme schubben. Het wezen draaide zich om, opende de kaak boven zijn flank en liet Narbeth op de grond glijden. Een tweede speer werd in de borstkas van de reus geplant.

Wolambe trad naar voren, zette zich schrap, wiegde zachtjes van voren naar achteren, met geheven arm en de elleboog achterovergebogen, zijn wapen gereed. Hij haalde luidruchtig adem, liet zijn borstkas en zijn stembanden ritmisch meetrillen, als een bergwind die zich opmaakt om zich op de vlakte te storten. De hagedis bekeek hem met zijn goudkleurige ogen en zijn scheve pupillen. Eén ogenblik dacht de jongeman dat zijn laatste uur geslagen had. Maar het dier draaide zich om en vluchtte het duister in.

Wolambe aarzelde slechts een halve seconde voordat hij zich in de intussen halfdoorzichtig geworden nacht stortte. Achter hem, tussen de schaarse bomen, hoorde hij nog net de rennende voetstappen van de andere mannen. Woede verblindde hem. Hij dacht maar aan één ding: die reuzenvaraan te pakken krijgen, hem doden, Narbeth wreken. Een paar minuten verstreken. Ze leken een eeuwigheid. Maar omdat hij rende haalde hij de afzichtelijke gestalte ten slotte in. Met een sprong bleef hij staan, hij zette zijn linkervoet naar voren, wierp zijn gewicht en zijn rechterschouder naar achteren en gooide. De werpspies vloog weg. Een gegrom was de reactie. Wolambe stortte zich naar voren.

Hij zag niet de schaduw op de grond voor hem en voelde slechts dat zijn voet de leegte in gleed. Zijn lichaam volgde, stuiterde tot twee keer toe op iets wat onder zijn gewicht kraakte. De maan verdween op dat moment uit zijn blikveld, de duisternis sloot zich om hem heen. Zijn rechterenkel stootte tegen een scherpe richel. Hij brulde en vervolgens leegden zijn longen zich in één keer toen hij op zijn rug op een vrij zacht oppervlak belandde.

Verschrikt en gekneusd probeerde Wolambe overeind te komen, maar zijn enkel was gebroken. Hij slaakte een kreet van pijn, viel naar achteren en voelde hoe hij met het materiaal als een soort matras onder zijn lichaam weggleed. Hij sloeg zijn ogen op en door een spleet hoog boven zijn hoofd zag hij de hemel. Die was een paar seconden eerder nog heel donker geweest, maar dat was niets in vergelijking met de vrijwel absolute duisternis die op deze plek heerste.

Wolambe duwde zich op zijn ellebogen overeind, begon om zich heen te tasten en werd bevangen door een grote huivering. Botten, hij was op een stapel botten gevallen, honderden, duizenden botten, in alle maten, van alle leeftijden, afgaand op het verschil in broosheid.

Toen greep de angst de jongeman wreed bij de keel. Want de nacht om hem heen begon te bewegen, leefde plotseling met allerlei geritsel, gekraak en gesis. Hij stond op het punt om weer te gaan schreeuwen. Maar in tegenstelling tot wat hij verwachtte, was het geen wild gegrom dat in zijn oren klonk, maar de lach van een vrouw.

[1] Naam gegeven aan het continent dat in het Pleistoceen Zuidoost-Azië en de Indonesische archipel omvatte (zie kaart Sahoel en Soenda, aan het begin van dit e-boek). In die tijd was het zeeniveau 150 meter lager dan nu. Het continent was gescheiden van een andere grote landmassa, Sahoel, door de Straat Sahoel.

[2] De uitbarsting van de Toba, een vulkaan op Sumatra, tussen 77.000 en 71.000 v.Chr., zou 800 km3 as hebben verplaatst en bijna het uitsterven van de homo sapiens hebben veroorzaakt, door van de totale bevolking, geschat op 100.000 personen, maximaal 10.000 te laten overleven.

[3] Naam gegeven aan het continent dat in het Pleistoceen Australië, Nieuw-Guinea en Tasmanië omvatte.

[4]Nin-boo: Zygomaturus trilobus.

[5]Bun-yip: Diprotodon. Uitgestorven.

[6]Ka-nu-ko: Palorchestes azael (buideltapir). Uitgestorven.

[7]Ko-la: Phascolarctos stirtoni (reuzenkoala). Uitgestorven.

[8]Yu-kaï: Thylacinus cynocephalus (Tasmaanse tijger). Buidelwolf, vrij kort na de invoer van de dingo’s uitgestorven.

[9]Ka-ga-raii: Procoptodon goliah (reuzenkangoeroe). Uitgestorven.

[10]Mo-ga-raii: Simosthenurus occidentalis (middelgrote kangoeroe). Uitgestorven.

[11]Woo-ra-wàn: Ekaltadeta ima (muskuskangoeroerat van Riversleigh). Uitgestorven.

[12] Natuurlijke haven van wat tegenwoordig de stad Sydney is.

[13]Ti-ra-kaa: Megalania prisca (reuzenvaraan). Uitgestorven.