Iain Levison

De overvaller

Uit het Engels vertaald door Gerard Suurmeijer

Uitgeverij De Geus

breda 2013

Oorspronkelijke titel Tiburn

Alleen in het Frans verschenen onder de titel Une canaille et demie bij Éditions Liana Levi

Oorspronkelijke tekst © Iain Levison en Éditions Liana Levi, 2006

Eerste Nederlandstalige uitgave © Gerard Suurmeijer en De Geus BV, Breda 2008

Deze editie © De Geus BV, Breda 2013

Omslagontwerp Davy van der Elsken

Omslagillustratie © Darrel Gulin/Corbis

ISBN 978 90 445 2790 2

NUR 331

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2008.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

1

Hitler had gelijk.

Elias White krabbelde de drie woorden op een schrijfblok, terwijl hij wachtte op zijn studenten voor zijn college dat om half tien zou beginnen. Nee, te provocerend. Hitler had gelijk? Door het vraagteken klonk hij onzeker, iets wat hij nooit probeerde te zijn, noch in de omgang noch in zijn geschriften. Had Hitler gelijk? Het kon ermee door, maar het kon wel beter. Hij zou er nog eens over moeten nadenken.

Elias probeerde een titel voor zijn nieuwste artikel te bedenken, een essay van vijftienduizend woorden waarin hij de houding van de joden in het vooroorlogse Duitsland behandelde en waarvan hij bijna zeker wist dat het in de Harvard Historical Review gepubliceerd zou worden. Hij had het al verzonden en besloten om de titel later na te sturen. De titel was het belangrijkste. Hij wilde dat die zo schokkend zou zijn dat hij de professoren van Harvard opviel en ze erover zouden discussiëren. Hij wilde dat de hoogleraren onder de indruk zouden raken van zijn moed om een mening te publiceren die zo venijnig tegen de politiek correcte opvattingen indruiste. Hij stelde zich de gezichten van de heren hoogleraren voor als ze met afschuw de titel zagen om vervolgens, als ze verder lazen, gerustgesteld te worden door zijn intelligentie, zijn logica en veelkleurige grafieken.

Elias hoopte dat zijn artikel overgenomen zou worden op websites van White Supremacists, zodat hij heftig kon fulmineren tegen de verkeerde interpretatie van gevaarlijke lieden met boosaardige bedoelingen. Dit soort conflicten resulteerde gewoonlijk in het begeerlijkste vanA alle gevolgen: publiciteit. Hij stelde zich voor hoe hij zijn opvattingen verdedigde op CNN, waarbij hij discussieerde met Chris Matthews, goedmoedige plaagstoten uitwisselde met Bill O’Reilly en misschien zelfs zijn zelfbeheersing verloor en een White Supremacist uitschold die voor de uitzending was uitgenodigd om zijn mening te verwoorden. De Historical Review was altijd op zoek naar dit soort publiciteit, een kans om een levendig debat te ontketenen, en de naam Elias White zou weldra geknipt zijn voor hun plannen.

Elias White was een jonge hoogleraar in de geschiedenis die zei wat hij dacht en niet wat hem verteld was dat hij moest denken. Hij was iemand die debatten aanzwengelde over het nazisme, haat, macht en het menselijk karakter, terwijl anderen discussieerden over de vraag wie er nu werkelijk de katoenzuiveringsmachine had uitgevonden. Hij was niet bang voor gevoelige onderwerpen. Hij was een onderzoeker die de hele wereld afreisde voor zijn prikkelende en uitdagende artikelen. En hij aasde op een vaste aanstelling.

Het oorspronkelijke uitgangspunt van Elias’ artikel was dat de Jodenvervolging in nazi-Duitsland eigenlijk een klassenstrijd was, een ontlading van de haat van de Duitse arbeidersklasse tegen een deel van de bevolking dat zij als bourgeois of rijk beschouwde. White was op het idee gekomen tijdens een vakantie in Duitsland met zijn vriendin Ann, die een postdoctorale opleiding van een half jaar aan de universiteit van Heidelberg wilde gaan volgen. Daar had hij tussen de stoffige stapels boeken rondgesnuffeld en terwijl hij neergehurkt zat alsof hij naar een belangrijk geschrift zocht, maar in werkelijkheid om onder de rok van een Duits meisje te gluren dat aan een tafel zat te studeren, was hij toevallig op een doos met dagboeken gestuit.

De dagboeken waren geschonken door plaatselijke Duitse soldaten uit de Tweede Wereldoorlog, verzameld door de universiteit en in 1955 nauwkeurig in het Engels vertaald door een Duitse doctoraalstudent. Terwijl White zat te wachten tot het meisje haar benen van elkaar zou doen, had hij vluchtig het dagboek doorgebladerd van een artillerieofficier wiens been – onnodig, vond de officier – was geamputeerd door een joods-Amerikaanse dokter, nadat hij tijdens D-day gevangen was genomen. Terwijl de officier, een zekere Heinz Werthal, in Engeland herstelde, had hij een tirade van tien bladzijden lang geschreven over de joden die alles bezaten en nooit te vertrouwen waren. White zag meteen dat hij een wetenschappelijke goudmijn had ontdekt.

Op de doos waarin de dagboeken zaten stond met grote letters MULL, wat ‘rommel’ betekende, zoals White dankzij de drie jaar Duits op de highschool nog wist. Er waren nog drie andere dozen vol dagboeken, documenten en brieven van soldaten, huisvrouwen en vooraanstaande Duitse intellectuelen en alles stond klaar om bij het oud papier gezet te worden. De doctoraalstudent had alles plichtsgetrouw vertaald. De dozen wemelden van de nazistische scheldkanonnades. Schitterend gewoon.

Nog mooier was dat ze bijna met het oud papier waren meegegeven. Daardoor kon White stellen dat de documenten op het nippertje waren ‘gered’. Geredde documenten waren altijd belangrijker dan geschriften die iedereen kon raadplegen, dat was algemeen bekend. Het feit dat men ze met het oud papier had willen meegeven omdat het hier ging om het niet ter zake doende, onfrisse geraaskal van verdwaasde mensen die bevangen waren door oorlogshysterie hoefde niet te worden benadrukt. Deze documenten waren bijna ‘vernietigd’, waardoor ze bijna net zo intrigerend waren als wanneer ze ‘op de Index’ hadden gestaan. Wanneer hij ernaar gevraagd zou worden, wist White vrijwel meteen, zou zijn beschrijving van de ontdekking van de dagboeken zeker een passage bevatten over zijn jarenlange zoektocht ernaar. Het was niet eens echt gelogen. Hij was altijd op zoek naar spraakmakende documenten om er een artikel in een wetenschappelijk tijdschrift aan te wijden. Dat hij het Duitse meisje achterna was gelopen, de bibliotheek in, deed niet ter zake. Hij zou daar waarschijnlijk toch heen zijn gegaan.

‘Pas op met het afschilderen van het nazisme als een positieve beweging’, had Ann hem vanuit Heidelberg teruggeschreven, toen hij haar na zijn thuiskomst de eerste versie van het artikel had gestuurd.

Ann had er niets van begrepen. Het fijne van de academische wereld had ze gewoon niet door. Dat zou in haar hele carrière flink in haar nadeel blijven werken, wist Elias. Ze zat altijd te studéren. Maar leren en kennis had er erg weinig mee te maken wanneer je de grondbeginselen eenmaal onder de knie had. Wanneer je eenmaal voldoende geleerd had om Polen op de landkaart te kunnen vinden en de namen van de laatste drie presidenten kende, kwam het verder alleen op het hebben van een mening aan. Met hoeveel zelfvertrouwen wist je jezelf uit te drukken, dat was de kwestie. Hij had een paar keer geprobeerd haar dit duidelijk te maken, maar dat was altijd met ruzie geëindigd. Het ging er niet om dat je de knapste kop in de klas was. Dat was na de vijfde groep al niet meer belangrijk. Het ging erom dat je de aandacht op je wist te vestigen.

Langzaam begonnen de studenten de collegezaal binnen te stromen. Elias keek naar het papier waarop hij een beetje had zitten krabbelen en hij zag wat hij met zwierige letters groot onder zijn naam had geschreven. HOOGLERAAR AAN HAR. VARD zou er later nog wel bij komen. Hij moest college gaan geven.

‘Het grootste deel van de mensheid’, zei Chico, ‘is het doodschieten nog niet waard. Zonde van de kogels.’

Denk je de consequenties van die opmerking eens in, dacht Dixon. In tegenstelling tot de rest van de gevangenen had Dixon zijn tijd achter de tralies niet verspild, omdat hij over de consequenties van de opmerkingen van anderen had leren nadenken. Hij had over allerlei dingen leren nadenken. Hij had negen jaar lang uit ramen gekeken, naar de gevangeniswasserij, naar de trainingsvelden, en al kijkend had hij veel over mensen geleerd. Anderen vroegen zich af hoe ze het gemakkelijkst aan een gratis pakje sigaretten konden komen, hij dacht na over karma, zielen, de draagwijdte van handelingen en de zin van het leven. Dixon had niet tot een duidelijke conclusie kunnen komen, hij twijfelde of die er wel was, maar hij had leren nadenken.

Voor Chico zijn opmerking maakte, had Dixon zich bijvoorbeeld afgevraagd hoe nadelig het voor je karma was als je een kassier een riotgun onder zijn neus hield om het personeel te dwingen je al het geld te geven. Niet zo nadelig als de trekker overhalen, had hij geconcludeerd. Een wapen op iemand richten en hem de stuipen op het lijf jagen was een vergeeflijke daad, eentje die je kon goedmaken. Je kon een deel van het geld aan een goed doel geven en klaar was Kees. Je kon het geld gebruiken om een eind aan de misère te maken, ook al was het je eigen misère, en karmisch gezien was je terug bij af. Het belangrijkste was dat je de trekker niet overhaalde. Dus waarom zou je het geweer dan laden? Voor het geval de politie kwam opdagen. Dan zou je een agent moeten doden. Maar dat was een andere zaak, zij waren gewapend en konden je doden. Zelfverdediging dus.

Zo kon je alsmaar door blijven redeneren.

Maar Dixon besefte door die ene opmerking van Chico dat hij zwaar in de problemen zat. Dit andere drietal had geen flauw benul van karma. Hij voelde dat ze de bank eigenlijk niet wilden beroven. Wat ze wilden was Macht tentoonspreiden, die onvoorstelbare macht die je had wanneer je de riotgun tevoorschijn haalde en ermee in het rond zwaaide, zodat de mensen reageerden. En of ze reageerden! Tjonge! Ze gaan liggen wanneer je dat zegt, ze gaan opzitten en pootjes geven als een hond als je dat zou willen. Je hebt een stuk of vijf, zes mensen, de bankdirecteur, een paar huisvrouwen en kleine zelfstandigen, iedereen die op dat moment toevallig in de bank is, en zij doen wat je zegt. Als het om Macht gaat, is de kans dat de bank met succes beroofd gaat worden klein. Die andere drie zouden het tentoonspreiden van hun Macht langer rekken dan nodig was, wist Dixon. En tijd verspillen betekende politie. En politie betekende een vuurgevecht. Een vuurgevecht betekende dat iedereen op een spectaculaire manier het loodje legde; geen boerderij in de buurt van Edmonton, Alberta, wat altijd zijn bedoeling was geweest.

Om terug te krabbelen was het nu te laat. Ze waren op weg naar de bank.

Dixon had een lage dunk van zichzelf, maar een nog lagere van de mensheid in het algemeen. Hij vond zichzelf nog minderwaardiger dan slangenstront, en hij was een van de edelste mensen die hij kende. Van die andere drie achter in de bestelwagen kon hij geen enkele positieve karaktertrek bedenken waardoor hij ook maar één traan om hen zou laten als ze doodgeschoten werden.

Ze waren niet dom, wist Dixon. Chico was slim, ambitieus en inspirerend, en had deze hele roofoverval van het begin tot het eind gepland. Zonder Chico had Dixon misschien de rest van zijn leven voor zes dollar per uur in een houthandel kunnen gaan werken, drie keer per week zijn reclasseringsambtenaar bezoeken en op een kamer in een pension wonen. De eerste twee maanden nadat hij weer vrij was, had hij geen energie om iets te doen; hij sleepte zich gewoon van en naar zijn werk, kroop in bed op zijn kleine kamer en lag naar het plafond te staren tot het weer tijd was om naar zijn werk te gaan. Hij wenste niet dat hij weer in de gevangenis zou zitten, maar af en toe wel dat hij dood was. Er was geen reden om verder te leven, niets om naar uit te kijken behalve naar een leven van klokken bij het begin en het eind van het werk. Slapen, opstaan, werken, slapen. Hij had het met de beroepskeuzeadviseur die hem van rechtswege was toegewezen over zijn depressiviteit gehad, maar die was daar niet in geïnteresseerd geweest. De van rechtswege toegewezen beroepskeuzeadviseur begeleidde nu al vijftien jaar gevangenen, en als die het over depressiviteit hadden, probeerden ze een recept voor pillen los te peuteren die ze weer op straat konden verkopen, meende hij. De van rechtswege toegewezen beroepskeuzeadviseur wilde alleen maar weten of Dixon drugs gebruikte. De adviseur had zijn schouders opgehaald en gezegd dat dat normaal was, waarna hij Dixons urine had laten onderzoeken.

Toen was Chico, een machinist bij de houthandel, met hem over de bank komen praten. Chico was het soort man dat Dixon niet langer wilde kennen, een boef die geloofde dat misdaad zijn roeping was, met een afkeer van het smalle rechte pad van de deugd en de uitgesproken overtuiging dat alle misdadigers één grote broederschap vormden. Chico waardeerde mensen naar gelang de ernst van hun misdaden. Door zijn herhaalde veroordelingen wegens gewapende overvallen werd Dixon net onder een moordenaar ingedeeld, een groot compliment van een psychopaat als Chico, met de noodzakelijke ervaring voor de klus die hij voorbereidde.

Aanvankelijk aarzelde Dixon. Hij beschouwde zijn voorwaardelijke vrijlating echt als een tweede kans en diep in zijn hart wilde hij een gewone burger zijn, gewoon een vent met een gezin en een dak boven zijn hoofd, die elke dag naar zijn werk ging. Maar hij wist dat hij zichzelf voor de gek hield. ‘Lui zoals wij hebben geen gezin’, zei Chico tegen hem. ‘Behalve als we een grote slag slaan. Dan kunnen we een gezin stichten in een land zonder uitleveringsverdragen.’ Chico lachte. ‘Amerikaanse meisjes moeten niets van mensen zoals jij en ik hebben.’

Dat klonk Dixon wel plausibel in de oren. Hij was er zo van overtuigd dat geen enkele vrouw met hem wilde praten, dat hij de knappe tiener die hem elke ochtend een bagel en een beker koffie verkocht in het kleine winkeltje tegenover de bushalte naar zijn werk, niet eens in haar ogen durfde te kijken. Hij maakte nooit eens een praatje met Lois, de secretaresse met haar lange benen bij de houthandel, en wanneer hij papieren naar het kantoortje moest brengen gaf hij die aan een van de andere mannen, die ze graag voor hem gingen brengen, alleen maar om een kans te hebben een blik op haar stevige kuiten te werpen. Dixon speelde zelfs niet met de gedachte om eens naar een prostituee te gaan, wat volgens de andere mannen in het logement de gewoonte van vrijgekomen gevangenen was. Dixon vond zichzelf niet goed genoeg voor een prostituee. En toch beschouwde hij zichzelf ook als een van de edelste mensen achter de tralies.

‘Zeg kerel’, zei Chico tegen Dixon terwijl ze samen achter in de voortrazende bestelwagen tegen de zijwand zaten. ‘Wat zie je er netjes uit, zo fris geschoren. Heb je straks een afspraakje?’

Dixon had de avond tevoren zijn baard eraf gehaald, die hij nu al tien jaar had en waardoor hij eruitzag als een lid van een motorbende. Het was een teken van arbeidersstoerheid, alle vrije jongens in de maximaal beveiligde vleugel hadden er een, en Dixon had hem zonder iemand iets te zeggen afgeschoren. Hij had ook zijn haar laten knippen. Nu hoopte hij dat hij eruitzag als een zakenman die zich moest haasten om zijn vliegtuig te halen. Chico gaf hem geen complimentje vanwege zijn gladgeschoren uiterlijk, wist Dixon. Chico vermoedde dat er meer achter zat.

‘Waarom heb je er de maaimachine overheen laten gaan, kerel?’

Hij klonk niet achterdochtig, gewoon nieuwsgierig. Vlak voor een overval veranderden mensen vaak van uiterlijk. De politie liet altijd een oude foto van je zien. Dixon liet de vlotte, innemende glimlach op zijn gezicht verschijnen waarmee hij mensen had leren ontwapenen, en verviel in zijn lijzige, zuidelijke tongval om het effect nog meer kracht bij te zetten. ‘Je weet nooit waar je tegenop loopt, partner’, zei hij.

Chico zwaaide met zijn geweer met afgezaagde loop, waardoor Dixon de schrik om het hart sloeg. Deze kerels wisten nog minder van het gevaar van wapens dan van een bankoverval. ‘Daar hebben we deze dingetjes voor, man.’

Dixon grinnikte tegen hem. De mannen met wie hij de bank ging beroven waren niet dom, maar domheid speelde er geen enkele rol bij. De domste crimineel die Dixon kende, zijn neef, had ooit ongestraft een drankzaak overvallen. De belangrijkste reden daarvoor was geweest dat Dixon voor deze misdaad was gepakt en veroordeeld, omdat hij uiterlijk zo veel op zijn neef leek en dezelfde naam droeg.

Na het proces dwongen familieleden de neef om zich bij de politie aan te geven en te vertellen dat men de verkeerde had gearresteerd, maar op dat moment was Dixon al veroordeeld en de officier van justitie wilde niet toegeven dat hij een vent onterecht naar de gevangenis had gestuurd. Hij had vijf jaar gekregen, zijn eerste gevangenisstraf, en hij zat die uit in een jeugdgevangenis, omdat hij indertijd pas zestien jaar was. Tegen de tijd dat Dixon weer op vrije voeten kwam, vlak voor zijn tweeëntwintigste verjaardag, was hij een verstokte misdadiger geworden. De neef had inmiddels een baan en leidde een voorbeeldig leven.

Intelligentie had er niets mee te maken.

Je karma, dat was waar het om draaide, en dit drietal leek karmisch gezien waardeloos. Wat betekende dat voor hem? Dat hij het misschien ook was en het gewoon nog niet in de gaten had. Als je iemand beoordeelde naar de mensen met wie hij omging, dan zat Dixon in de problemen.

Wat niets nieuws was.

Elias White werd door zijn studenten op handen gedragen. Hij was een van de populairste professoren op de campus. Hij was knap, jong (voor een professor), inspirerend en grappig. Het was zijn stelregel om niemand te laten zakken die ook maar even zijn best deed, en het was een publiek geheim dat knappe meisjes die vooraan gingen zitten en een rok droegen, hogere cijfers kregen. Daarom was het ironisch dat White een gruwelijke hekel had aan college geven.

Hij verafschuwde het. Hij vond het pure tijdverspilling. Wat hij eigenlijk wilde was zuiver wetenschappelijk onderzoek verrichten, schrijven en in praatprogramma’s op de televisie verschijnen. Hij wilde vooruitkomen in de academische wereld en zich richten op zijn specialiteit: Duitsland tussen de twee wereldoorlogen. Hij wilde dezelfde top bereiken die zijn vader al vrij vroeg in zijn carrière had bereikt, toen al zijn geschriften als warme broodjes werden verkocht, zijn genialiteit en originaliteit ongeëvenaard en zijn theorieën onaanvechtbaar waren. Op de jeugdige leeftijd van veertig had zijn vader een boek over de Russische revolutie gepubliceerd en drie jaar later was hij gewoon hoogleraar aan de universiteit van Tiburn. White wilde dat zijn carrière eenzelfde komeetachtig verloop zou hebben, alleen wilde hij niet wachten tot hij veertig was, en Tiburn, waaraan hij nu verbonden was, was waardeloos.

De vader van Elias White was een politiek geslepen, oude vos geweest wiens ongeëvenaarde verstand gepaard was gegaan met een uitgesproken verlangen om werk te vermijden. Nadat hij na één keer te zijn blijven zitten zijn highschooldiploma had gehaald en al drie keer ontslagen was wegens uitzonderlijke luiheid, was Cornelius White junior het zwarte schaap geworden van het arbeidersgezin uit Boston dat prat ging op het vermogen om niet op te vallen. In plaats van zijn kleurloze familienaam te laten bezoedelen door een zoon die zelfs niet tot middelmatige prestaties in staat was, bewoog Cornelius White senior hemel en aarde om zijn zoon onder de wapenen te laten roepen op het moment dat de Tweede Wereldoorlog zijn einde naderde. Overtuigd dat je meer eer inlegde met een zoon die in de oorlog gesneuveld was dan met een die keer op keer gearresteerd werd wegens openbare dronkenschap, probeerde Cornelius senior ervoor te zorgen dat zijn zoon in het heetst van de strijd terecht zou komen.

In dat opzicht vergiste de vader zich deerlijk in het talent van zijn zoon om onaangenaamheden te ontlopen. Enkele weken nadat Cornelius junior naar het door oorlog verscheurde Europa was verscheept, had hij een baantje als hospik in een legerhospitaal in het bevrijde Parijs weten te bemachtigen. Hij deed dat door gebruik te maken van de aangeboren eigenschap in zijn familie om helemaal op te gaan in de omgeving en verloren te raken in het gewoel, zodat zijn afwezigheid bij welke opgedragen taak dan ook nooit werd opgemerkt. Toen een vrachtwagen met gewonde soldaten stopte voor water bij zijn bivak in het bos van Huertgen, klom White gewoon op de wagen en verdween definitief, vlak voor zijn eenheid het bevel kreeg naar de Ardennen te vertrekken, waar ze bij het kerstoffensief onder de voet werden gelopen.

Aan het eind van de oorlog, in mei 1945, was Cornelius White junior een hoogst onopvallend personeelslid van een militair hospitaal in Parijs geworden, en kort daarop een even anoniem gezicht in de menigte soldaten die naar West-Berlijn werd gestuurd. Hier vond hij uiteindelijk zijn roeping. Op zekere dag in de winter van 1946 wist hij zich te drukken bij zijn werk op een opslagterrein waar hij treinwagons hielp lossen en liep een door de Amerikanen geleide school voor gevluchte Duitse meisjes binnen. Vanachter de smerige ramen van het lege, maar behaaglijk warme klaslokaal keek hij naar zijn landgenoten die wagons aan het lossen waren en besloot dat hij opvoeder zou worden.

Het kostte hem slechts een paar weken vol leugens tegenover priesters, nonnen en legerofficieren, en een paar vervalste documenten, en White werd toegelaten tot een legerschool waar leraren werden opgeleid in het kader van de wederopbouw van het naoorlogse Duitsland. Gedurende de volgende zes jaar probeerde White naast het lesgeven Russisch te leren, omdat hij wist dat er weldra dringend behoefte zou zijn aan mensen die die taal beheersten. Het ging zijn krachten te boven. Het leek de ingewikkeldste taal ter wereld. Geen enkel woord klonk ook maar in de verste verte als in het Engels. Zijn docenten en de andere studenten aan het taleninstituut trokken zich de haren uit het hoofd over zijn aperte onvermogen om zelfs de simpelste grammaticale regels te begrijpen. Maar na zes jaar waren zijn paar woordjes Russisch plus zijn kennis van de Russische geschiedenis die hij gewoon had opgedaan door met zijn docenten om te gaan, voldoende om hem een baan als lector aan een kleine universiteit in New Hampshire te bezorgen, nadat hij in 1952 was afgezwaaid.

In de academische wereld bleek Cornelius White junior de ideale omgeving voor zijn talenten te hebben gevonden. Zijn aangeboren vermogen om overal onopgemerkt tussendoor te glippen werd elk jaar beloond met een steeds hoger salaris en een kleinere onderwijstaak tot hij na veertig jaar voor het geven van één college per week gedurende één semester bijna $100.000 opstreek. Maar in 1992 deed één accountant eindelijk wat anderen hadden verzuimd. Hij kreeg Cornelius White in de smiezen. Op dat moment kon men weinig anders meer doen dan hem vragen met pensioen te gaan, wat White deed, zodat hij bijna de helft van zijn salaris ontving zonder verder een slag uit te voeren.

De enige andere mens die White in de smiezen kreeg, zij het maar kort, was zijn vrouw Janet. Janet Korda, een secretaresse aan de universiteit van Tiburn, wier enige doel in het leven was te trouwen met een oorlogsheld of een professor, was meer onder de indruk van Whites cv dan van zijn persoonlijkheid, die vrijwel afwezig was. Het bataljon van Cornelius had na de Slag om de Ardennen als eenheid een onderscheiding gekregen en zijn beminnelijke manier van omgaan met het bestuur van de universiteit was bijna een garantie voor een hoogleraarschap, wat betekende dat Janet twee vliegen in één klap sloeg. Tegen de tijd dat ze begon te vermoeden dat Cornelius een uilskuiken was en nooit aan de gevechtshandelingen had deelgenomen, had ze een zoon van twaalf, Elias, het gevolg van een seksuele uitspatting van twee weken bij het begin van hun huwelijk. Ze droeg haar liefdeloze en seksloze huwelijksleven geduldig tot ze op zekere dag besloot dat ze actrice wilde worden, waarna ze zonder waarschuwing of discussie de plaat poetste naar Hollywood. Op tafel lag alleen een brief, die Elias ’s middags vond toen hij uit school thuiskwam. De Whites hoorden niets meer van haar tot de politie van Los Angeles een jaar later haar persoonlijke bezittingen opstuurde, met een krantenknipsel over een moord in een hotelkamer.

Tijdens de begrafenis van zijn vader in 1995 keek Elias White eens om zich heen en besloot dat hij voor wat verandering in de familiegeschiedenis zou zorgen. De gebeurtenis werd bijgewoond door een paar honderd mensen van Tiburn, een eerbetoon aan de opmerkelijke kracht van de vertrouwdheid, aan de warme gevoelens die mensen koesteren voor het voorspelbare en oninteressante. Het drong tot geen van deze mensen door, wist Elias, dat zijn vader in een heel leven vol veronderstelde prestaties helemaal niets had gepresteerd, afgezien van het feit dat hij de hele wereld had bedrogen. En toen de Amerikaanse vlag, die over zijn kist was gedrapeerd, werd opgevouwen en een Vietnamveteraan van de plaatselijke afdeling van de Bond van Oud-strijders de Last Post blies, terwijl de kist van Cornelius White junior werd neergelaten in de modder waar hij thuishoorde, nam Elias het besluit dat hij hoe dan ook zou opvallen. De Whites uit New Hampshire zouden niet langer ongemerkt voortsukkelen. Ze zouden gaan marcheren. Hij zou zijn stempel op de wereld drukken.

‘Actie! Actie! Actie!’ schreeuwde Chico, terwijl hij de zijdeur van de bestelwagen openschoof en naar buiten sprong. Dixon sprong eruit, gevolgd door twee Mexicaanse jongens die met hun hagelgeweer zwaaiden alsof het een tennisracket was.

Dixon zag meteen dat ze een probleem hadden. De bestelwagen was tien meter voorbij de hoofdingang van de bank gestopt. Tien meter! De twee seconden die het de gewapende, gemaskerde mannen zou kosten om de afstand naar de deur af te leggen, was ongeveer een driekwart seconde langer dan een kassier nodig had om de knop van het stille alarm in te drukken en misschien zelfs de deur automatisch te vergrendelen. Het alarm zou al afgegaan zijn voor de overval zelfs maar begonnen was. Wat dachten ze verdomme wel?

Chico liep de bank binnen en schoot een kaliber-12-patroon af naar de plafondplaten.

‘Oké, klootzakken, luister! We willen alleen het geld. Laat ons het geld pakken en iedereen blijft ongedeerd!’

Er volgde een doodse stilte. Zoals altijd. In de film begonnen de mensen te schreeuwen, maar in werkelijkheid bleven ze gewoon stokstijf staan, ontzet door de gedachte dat ze de aandacht op zich zouden kunnen vestigen. Ze waren als een hert in de koplampen. Kruitdamp en stof uit het plafond dreven door de ruimte.

Chico schreeuwde dat men op de vloer moest blijven liggen en Dixon kon horen hoe hij tegen het poortje van de kassier duwde om achter de balie te komen. Dat was open. Zoals altijd. Kassiers sloten nooit hun eigen poortje af, hun laatste bescherming, behalve de eerste paar weken na een overval. Daarna werden ze weer laks. Dixon liep achter de bankbedienden door, die in de houding stonden, terwijl een van Chico’s Mexicanen achter hem naar binnen rende en hun kassaladen begon te legen. Hij nam zelfs het kleingeld mee.

Hij nam het kleingeld mee! Dat kreeg je er nou van als je met idioten een bank overviel. Een goede partner was tegenwoordig gewoon niet meer te vinden. De Mexicaan duwde de kassier een pistool onder zijn neus en genoot van haar angst. ‘Ga op de vloer liggen!’ brulde hij. Ze zat al geknield.

In een kantoortje met een raam waardoor men zicht had op de ruimte achter de balie, kon Dixon de directeur zien staan die met zijn armen slap langs zijn lichaam hulpeloos toekeek. Dixon duwde de deur naar de directeur open, keek om zich heen en sloot hem achter zich.

‘Waar is de achterdeur?’ vroeg hij, zijn pistool op de directeur gericht.

‘We … we hebben geen achterdeur.’

‘Elk gebouw heeft meer dan één deur. Daar is de ene, waar is de andere?’

‘Bedoel je de personeelsingang?’

‘Kijk eens aan, zou dat de verdomde deur zijn die ik bedoelde? Waar is die?’

De directeur begon te gebaren. ‘Je gaat deze deur door, dan rechtsaf …’

‘Vertel het me niet, loop maar gewoon voor me uit. En als je je handen van je zijden weg beweegt, ben je er geweest.’

‘Ik … ik … Schiet me niet dood!’

‘HOU VERDOMME JE KOP!’ Dixon keek of het onmiddellijke en verwachte effect volgde, stilte en onvoorwaardelijke gehoorzaamheid. Het werkte. Het werkte altijd. ‘Laat me maar zien waar die deur is.’

Dixon kon Chico tegen het baliepersoneel en de klanten horen schreeuwen. Zijn woorden hadden precies dezelfde intonatie en geluidssterkte als die van de hoofdbewaker in de Gesloten Penitentiaire Inrichting Falstaff, wanneer deze nieuwe gevangenen op eenzelfde toon van onbetwistbaar gezag toesprak. ‘Iedereen die betrapt wordt op masturberen in een openbare ruimte krijgt een strafpunt. Iedereen die betrapt wordt op vechten krijgt een strafpunt. Iedereen die betrapt wordt op het stelen van voedsel krijgt een strafpunt. En geloof me, niemand wil drie strafpunten.’

‘Iedereen die ons probeert te hinderen, wordt doodgeschoten.’ De klank van zijn stem was een volmaakte imitatie van die van de hoofdbewaker. Chico had Macht. Híj deelde de lakens uit.

De bankdirecteur leidde hem naar een achterdeur, langs de kluis. Dixon greep de man bij zijn overhemd. ‘Wacht even.’

Hij zette de directeur net naast de kluisdeur neer en trok die open. Hij was niet op slot. Zo was het altijd. Kijk om je heen, wat zie je? Drie bladen volgestapeld met briefjes van honderd. Dixon trok een zwarte waszak tevoorschijn uit zijn zak en met een vloeiende beweging veegde hij de stapels honderdjes in de zak. Er vielen er tientallen op de grond en hij liet ze liggen, terwijl hij de waszak dichtdraaide. Hij keerde zich naar de bankdirecteur. ‘Kom mee.’

De Mexicanen waren nog steeds de geldladen aan het legen, terwijl ze het personeel de stuipen op het lijf joegen. Dixon hoorde een handvol kwartjes op de grond vallen en toen hij met de bankdirecteur een hoek omsloeg, zag hij vanuit een ooghoek hoe een van de jongens de munten op zijn knieën aan het oprapen was. Wanneer wilden deze lui eindelijk eens naar de kluis gaan? Hij had meer dan genoeg voor hen achtergelaten. Zouden ze misschien eerst koffiepauze houden?

De directeur ging hem voor door een gang met vaste vloerbedekking, sloeg linksaf, opende een deur en daar was de achterdeur. Een grote, fraaie, zwarte achterdeur.

‘Daar zit een alarm op’, zei de directeur, terwijl hij naar de deur wees. ‘Zodra je hem opendoet gaat het rinkelen. Het is bovendien keihard.’

‘Zet het alarm dan af.’

‘Het heeft een tijdschakelaar. Als ik het voor 11.30 uur probeer af te zetten, gaat het af.’

Dixon had geen tijd om te vragen waarom. Hij pakte zijn hamer en beitel en ging de kast van het alarm te lijf. De vonken vlogen in het rond. Het metaal begon van vorm te veranderen, hij ramde de beitel tussen de deur en de kast en wrikte die half van de deur. Het alarm ging af, een zwak borrelend geluid. Dixon duwde de deur open.

‘Geef me je autosleuteltjes.’

Ze hoorden schoten. De directeur verstijfde en werd bleek. Wat was dat?

‘De politie is er. Geef me je sleuteltjes.’

‘Politie?’ De man keek wazig, verbijsterd. Dixon kende dat geintje. Het was een vertragingstactiek, omdat hij zijn sleuteltjes niet wilde geven. Wanneer mensen je een vuurwapen onder je neus duwden, was je altijd op je best, werkten je hersens op topsnelheid. Deze man probeerde zich van de domme te houden.

‘Geef me die verdomde autosleuteltjes of over drie seconden liggen je hersenen hier over de hele vloer. Drie, twee …’

‘Gaaagh!’ De directeur schoot achteruit alsof hij tegen een hek onder stroom stond en zijn lichaam schokte, terwijl hij zijn sleuteltjes zo snel uit zijn zak probeerde te halen, dat hij bijna de stuipen leek te krijgen. Hij haalde een sleutelring tevoorschijn. Dixon herkende de autosleutels meteen.

‘Wat voor kleur heeft hij?’

‘Blauw. Een blauwe Nissan Maxima.’

De vent had lef. Hij was zwart, wist Dixon. Hij had de directeur er afgelopen week elke avond in zien stappen, op een paar meter afstand van de personeelsingang. ‘Ga op de grond liggen en tel tot vijftig.’

De directeur ging voorzichtig tussen de metalen scherven liggen, terwijl Dixon zijn overall openritste, waardoor zijn donkere pak met lichtelijk gekreukte das zichtbaar werd. Hij trok zijn laarzen uit en gooide die in de hoek van het trappenhuis. Er klonken nog een paar schoten. Hij hoorde de bestelwagen wegscheuren, schoten en gierende banden. De bestelwagen. Zijn vervoermiddel. Hij was blij dat hij daar niet al te vast op had gerekend. Hij trok de schoenen van de bankdirecteur uit, mooie zwarte veterschoenen, trok die zelf aan en gooide de overall bij de laarzen.

‘Tot ziens’, zei hij tegen de directeur.

‘Dag’, zei de directeur werktuiglijk, nog iets wat Dixon altijd verbaasde. Hoe sterk de mensen ondanks de omstandigheden bleven vasthouden aan de omgangsvormen. Dixon sprong naar de deur, keek om de hoek en zag de zwarte Maxima van de bankdirecteur staan. Hij deed hem met de afstandsbediening van het slot, gooide de zwarte waszak vol geld op de passagiersplaats, startte de auto en reed achteruit tot achter de Wendy’s ernaast. Hij keek in de achteruitkijkspiegel toen hij over het smalle parkeerterrein van het winkelcentrum reed en zag drie politieauto’s voor de bank geparkeerd staan. Een vierde reed net naar de achterkant van de bank, naar de personeelsingang. De witte bestelwagen lag op zijn kant aan het andere eind van het parkeerterrein, kennelijk het gevolg van een frontale botsing met een brandkraan, die een fontein van water de lucht in spoot. Toen hij van het parkeerterrein af reed en invoegde in het verkeer, zette hij de radio aan om het geluid van de schoten te overstemmen. De eerste de beste zender zond countrymuziek uit, precies wat hij zocht. Hij reed kalm en oplettend en hij luisterde naar het laatste nummer van de Dixie Chicks, toen hij de Route 26 in noordelijke richting op draaide.

2

Toen Elias zijn oprit in draaide, zag hij Melissa Covington op zijn veranda. Verdomme! Die had zich waarschijnlijk weer buitengesloten. Hij had zich erop verheugd een fles wijn open te trekken en lui achterover voor de televisie te gaan hangen na weer een lange week hard werken. Nu zou hij zich met Melissa moeten bezighouden tot een van haar ouders thuiskwam. Soms was dat niet voor een uur of acht, negen.

‘Hé, Melissa’, riep hij naar haar, terwijl hij zijn diplomatenkoffertje van de achterbank pakte. ‘Hoe staat het leven?’

‘Dag, meneer White’, riep ze terug. ‘Ik heb mezelf weer eens buitengesloten. Kut gewoon.’ Ze zat op de bank op zijn veranda en leek haar nagels te vijlen. Een intelligente, knappe tiener met kort blond haar en blosjes op haar wangen, waarmee ze een koningin van het schoolbal uit de jaren vijftig leek, maar Elias verbaasde zich altijd over de schunnige taal die ze uitsloeg.

‘Maakt je moeder nooit een opmerking over het feit dat je zo vaak kut zegt?’ vroeg Elias toen hij de deur opende. Melissa stond op en volgde hem onuitgenodigd naar binnen, de keuken in.

‘Ik zeg het niet waar mijn moeder bij is, alleen bij mensen bij wie ik me op mijn gemak voel.’

‘Ik voel me gevleid.’ Hij gooide zijn diplomatenkoffertje en zijn sleutels op de keukentafel en nam zijn post door. De elektriciteitsrekening. Voordeelcoupons van de supermarkt. Iets van een datingbureau dat geadresseerd was aan de ‘vrijgezelle bewoner’. Was hij vrijgezel? Kennelijk wist de postbode meer dan hij. Niets van Ann. Alweer niet.

‘Kut nog aan toe, dat mag ook wel.’ Ze liep langs hem heen, pakte een glas uit een keukenkastje en schonk dat vol water uit een fles in de koelkast. ‘Mag ik MTV kijken?’

Ze leunde achterover tegen de muur terwijl ze dit zei, terwijl ze langzaam van haar water nipte en hem over de rand van haar glas aankeek. Met haar andere hand speelde ze met het koord van haar ruim zittende blauwe sportbroekje. Met een geërgerd gebaar zette ze opeens het glas op de keukentafel en trok het koord los, alsof ze zich wilde uitkleden. Ze speelde nog een ogenblik met het koord, snoof toen en liep naar Elias tot ze vlak naast hem stond, waarbij ze het sportbroekje bij het koord vasthield, dat desondanks omlaag gleed zodat een lichtblauw slipje zichtbaar werd.

‘Zou u me even kunnen helpen?’ vroeg ze.

‘Waarmee bedoel je?’ zei Elias zakelijk en hij deed of hij niet in de gaten had waarheen zijn aandacht werd getrokken. Ze streek even met haar lichaam langs hem heen en hield het sportbroekje open, zodat hij een ongehinderd zicht had.

‘Ik krijg dat koord gewoon niet vast genoeg gestrikt. Ik had er voortdurend last van tijdens de lacrossetraining.’ Ze keek naar hem op, hun gezichten slechts centimeters van elkaar verwijderd, en Elias kon haar frisse zweet ruiken. ‘Zou u het voor me kunnen strikken?’

‘Hmmm’, zei Elias plotseling met zijn mond vol tanden. Hij had in de kast staan kijken welke fles wijn hij zou pakken en was verrast door Melissa’s plotselinge flirtpoging. Was het wel een flirtpoging, of moest haar broekje gewoon vastgestrikt worden? Wie kon in vredesnaam zijn eigen sportbroekje niet vaststrikken? Ze had al een paar keer eerder bij hem thuis op haar ouders zitten wachten, maar toen had ze alleen tv zitten kijken. Ze had nooit eerder geprobeerd een gesprek aan te knopen, alleen had ze een paar keer gevraagd waar Ann verbleef. Elias pakte het koord van het broekje en begon dat snel te strikken, terwijl hij hoopte dat ze het plotselinge trillen van zijn vingers niet zou merken. Het resultaat was een lachertje en de strik schoot vrijwel meteen weer los.

‘Het koord is rafelig’, zei hij alsof het probleem met zijn constatering van wat overduidelijk was, was opgelost.

‘Ja, dat weet ik’, zei Melissa op een toon waaruit haar teleurstelling over zijn deskundigheid duidelijk bleek. Ze liep terug naar de tafel, pakte haar glas water en liep naar de woonkamer, waarbij ze hem een blik van verveelde desinteresse toewierp, maar Elias wist dat ze het eigenlijk deed om te zien of hij haar nakeek. Dat deed hij.

Hij stak een hand in het kastje en na wat rondtasten pakte hij de eerste fles wijn die hij voelde. Een ‘versneden’ Portugese pinot noir. Wat zou dat versneden betekenen? vroeg hij zich af. Waarschijnlijk dat ze er alles in hadden gegooid wat ze in de wijngaard hadden kunnen vinden. Waarom had hij deze wijn gekocht? Hij keek op de fles naar een aanwijzing. Gewoonlijk wist hij bij de wijnhandel wel wat hij moest kopen en was hij niet direct geneigd iets Portugees te proberen. Toen zag hij het prijsstickertje. $3,99. Afgeprijsd. Hij herinnerde zich weer dat hij had gedacht dat het geen miskoop zou zijn, zelfs al was het azijn. Hij ontkurkte de fles en schonk een glas in, terwijl hij zich afvroeg wat hij nu zou doen. In de keuken blijven? Zijn post steeds weer opnieuw lezen? Op zijn slaapkamer boven de concepten van de trimesterscripties gaan doornemen die zijn studenten vandaag hadden ingeleverd? Hij pakte een leeg glas en liep de woonkamer in, waar hij naast Melissa op de bank ging zitten.

‘Ook een glaasje wijn?’

Nu was het een kwestie van afstand en tijd.

Een bankroof waarbij slachtoffers waren gevallen, was sensationeel nieuws, maar zo’n sensatie had haar grenzen in tijd en afstand. De overval was gepleegd in een betrekkelijk klein plaatsje in het zuiden van New Jersey, een kleine vijftig kilometer van Philadelphia. De tv-stations in Philadelphia zouden er aandacht aan besteden, maar in New York of Baltimore zou niemand er iets over horen. Dus naar Philly rijden was uitgesloten.

Bleef over de weg naar het zuiden, over de New Jersey Tolbrug naar Delaware, of de weg naar New York in het noorden. Delaware was klein en dun bevolkt en het verkeer over de brug was gemakkelijk in de gaten te houden. Bovendien was het de bedoeling via Fort Kent, Maine, uiteindelijk in Quebec, Canada terecht te komen, dus het had helemaal geen zin om naar het zuiden te rijden. De bedoeling was spoorloos te verdwijnen in de verkeerschaos op een van de drukste wegen ter wereld, de New Jersey Tolweg naar New York. Het hachelijkste deel was het eerste uur van de rit door allerlei kleine plaatsjes in New Jersey, waar de roofoverval de grootste aandacht zou hebben. Wanneer hij eenmaal was opgegaan in de verkeersmassa in noordelijke richting en de tolweg zich in twaalf rijbanen had opgesplitst, was het leed geleden.

Verder was er de tijd. In de kleine plaatsen zou de politie zich achtenveertig uur lang alleen op de roofoverval concentreren. Naarmate hij dichter bij New York kwam zou dit aantal uren drastisch verminderen. Tegen de tijd dat hij Rahway had bereikt, zouden ze zich bezighouden met omgevallen tractoren en eigen overvallen en was hij slechts een regeltje op een waslijst van punten waar de politie zich mee bezig diende te houden. En in New York was hij een naamloos gezicht in de menigte.

Inmiddels, zesenveertig minuten na de overval, was het vuurgevecht achter de rug en zou de bankdirecteur met de politie hebben gepraat. Hij zou de bijzonderheden van zijn auto hebben gegeven en er was een opsporingsbericht uitgegaan. Iedere patrouillerende agent zou naar een zwarte Maxima uitkijken. Dit zou duren tot er iets anders gebeurde. Dixon hoopte op iets groots, een brand in een pakhuis of een volgende roofoverval. De kans was klein, maar je kon nooit weten. Soms was stom geluk je redding.

Zijn hoofd suisde, het restant van de golf adrenaline van de overval hield hem nog steeds nerveus, waakzaam en extatisch. Het was vrijdagochtend laat, een geweldig moment om in de verkeerschaos te verdwijnen. De wegen raakten steeds voller. Mooi. Nee, geweldig. Hou je aan de maximumsnelheid. Geef aan wanneer je van rijbaan wilt veranderen. Rij dicht bij grote vrachtwagens, die camoufleren je. Bijna geen benzine meer.

Shit.

Bijna geen benzine meer. Die klootzak had zijn tank niet gevuld. Hij zou moeten STOPPEN! In New Jersey. Waar je niet zelf je tank kon vullen. De wet in New Jersey schreef voor dat een pompbediende je tank vulde. En hij had alleen maar biljetten van honderd dollar. Dus moest hij stoppen en met een andere persoon praten, de twee dingen die je nooit moest doen wanneer je op de vlucht was. Waarom was die verdomde benzinetank niet vol geweest? Dan had hij gewoon alsmaar door kunnen rijden, naar New York, naar Connecticut, naar Rhode Island, Canada. Naar de boerderij die hij in Alberta wilde kopen. Maar nu moest hij stoppen. Als de bankdirecteur die ochtend nou gewoon ergens getankt had, zouden Dixons zorgvuldig voorbereide plannen voor één keer gesmeerd verlopen zijn.

Hij keek in het spiegeltje om te zien of hij er normaal uitzag, een anoniem individu in de menigte. Dat was niet zo. Het pak hielp, maar hij had iets over zich wat hemzelf meteen zou zijn opgevallen. Het was zijn gezichtsuitdrukking; nors, onverzoenlijk en zo waakzaam als een prooidier. Misschien zag hij eruit als een zakenman, maar dan eentje die wachtte tot de persoon naast hem de knuppel uit de zak liet schieten. Dixon probeerde zijn uitdrukking te verzachten, zijn gezicht te ontspannen, te dénken als een zakenman. Ik ben gewoon een vent op weg naar een vergadering die benzine moet tanken. Het vertrokken gezicht dat daar het resultaat van was, wekte de indruk dat hij net een citroen had gegeten.

Hij haalde diep adem en draaide het tankstation in, waar een tiener de pompen bediende. Er verschenen een paar regendruppels op de voorruit en Dixon wist onmiddellijk wat dat betekende. Regen was mooi. Regen veroorzaakte ongelukken, zodat de politie wat anders te doen had. Hij bad om een fikse stortbui. De jongen keek Dixon vol verwachting aan toen hij het raampje opendraaide.

‘Volgooien’, zei Dixon.

‘Met wat voor benzine?’ De vraag verraste Dixon. Wat voor soorten waren er?’

‘Loodvrij’, zei hij.

‘Ja, dat snap ik’, zei de jongen. ‘Wat voor octaangehalte?’

Dixon was bepaald niet happig op een gesprek als dit. Het duurde nu al te lang. Nu had hij de aandacht getrokken. Een paar woorden en je zat goed, je was anoniem, zo weer vergeten. Maar een stuk of twaalf, vijftien en men zou zich je herinneren. Wat was dat klote-octaan? Was dit een straalvliegtuig? Hij had al vijftien jaar geen benzine meer getankt, het grootste deel van die tijd had hij ergens in een gevangenis gezeten. ‘Kies maar wat’, zei hij.

‘Er is een prijsverschil’, zei de jongen, die enthousiast werd over het onderwerp. ‘Zo’n mooie nieuwe auto als deze heeft waarschijnlijk geen …’

‘De goedkoopste’, zei Dixon. Als die verdomde bankdirecteur zijn auto ooit zou terugkrijgen, dan niet met een tank vol eersteklas benzine. Naar de hel met die klootzak. Blauwe Maxima, verdomd nog aan toe. Één zo’n woord kon Dixon de kop kosten. ‘Wat je verdomme maar hebt.’

Hij had het verkloot. Mensen in piekfijne kostuums praatten zo niet. De jongen had lont geroken. Hij was niet op zijn achterhoofd gevallen, zag Dixon. Zo iemand die alles in de gaten had. Hij was pas een jaar of zeventien, achttien, maar hij had al het een en ander achter de rug. Was misschien weleens in de boeien geslagen, had zelf een beetje als een dier geleefd. Hij was misschien wel een junkie geweest. Was dat misschien nog. Maar hij had van alles in de smiezen en nu zag hij wel dat er met Dixon iets niet klopte.

‘Ik zal u standaard geven’, zei de jongen.

Nu moest Dixon vertellen dat hij alleen honderdjes had en niet kon passen. Zou de jongen kunnen wisselen? Dixon keek in de waszak of er ook briefjes van twintig of vijftig in zaten, maar hij zag er geen. Alleen een keurige grote stapel spiksplinternieuwe honderdjes. Hij keek op, zag het joch door de ruit kijken en schrok.

‘Meneer, u zult even de klep open moeten doen.’

‘De wat?’ Hij wilde weer ‘verdomd’ zeggen, naar wist zich te beheersen. ‘Waarom moet ik de klep openmaken?’

‘De klep boven de benzinedop. Het kleine klepje. Daar binnen moet een hendeltje zitten.’

Christus nog an toe, sinds wanneer was het volgooien van een benzinetank zo’n technologische nachtmerrie vol beslissingsmomenten geworden? Vroeger stopte je gewoon bij een benzinepomp en je vulde je tank. Nu moest je een heel gesprek over octaangehaltes en hendeltjes voeren. Bijna in paniek zocht hij binnen in de auto naar het hendeltje van de benzinetank. De jongen wees omlaag.

‘Het hoort daar beneden bij de stoel te zitten.’

Dixon keek omlaag, zag een hendeltje met de afbeelding van een benzinepomp erop en opgelucht trok hij er zo hard aan, dat hij het los in zijn hand hield. Nou, goed. In ieder geval had dat joch het niet gezien. Hij was de tank al aan het volgooien.

Hoeveel had hij intussen verprutst? De jongen snapte natuurlijk wel dat dit Dixons auto niet was, als hij niets over het hendeltje wist. En iemand met een vingerhoed vol hersens snapte dat Dixon niet gewend was zo’n kostuum te dragen. Maar waar kon hij die wijsheid kwijt? Misschien was Dixon gewoon een ordinair pratende zakenman die iemands auto had geleend. De regendruppels begonnen op het dak en de voorruit te roffelen en de jongen stapte achteruit onder een afdak, terwijl de tank automatisch gevuld werd. De regen werd een regelrechte plensbui. Schitterend. Dadelijk zou hij bij deze benzinepomp wegrijden, weg van de jongen, en onder het rijden naar de radio luisteren, terwijl hij spoorloos verdween tussen de auto’s die in het spitsuurverkeer richting stad reden. Er zouden verkeersongelukken komen van hier tot Philadelphia en New York, meer dan genoeg om de politie bezig te houden. Agenten voelden er ook niets voor om in de regen uit hun auto te komen om te controleren. Het was gemakkelijker om gewoon in je patrouillewagen te blijven wachten tot de misdaad naar je toe kwam. Het luide geroffel op het dak gaf hem een behaaglijk, tevreden gevoel, waardoor de spanning van de laatste paar uur begon weg te ebben. Hij diepte een sigaret op uit zijn zak en stak die op, waarna hij het raampje op een kier opende om de rook naar buiten te laten. Hij blies een grote rookwolk door de kier.

De jongen was verdwenen.

Een agent van de staatspolitie liep met getrokken revolver naar de zijkant van zijn auto.

‘Kloothommel’, gilde Dixon. Hij startte de auto en hoorde iemand schreeuwen toen hij de automaat in rijden zette en wegreed. De auto rolde schokkend voorwaarts alsof hij hem nog op de handrem had staan en in de seconde die het hem kostte om te beseffen dat het kwam door de slang die uit de benzinepomp werd gerukt, knalde de achterruit aan scherven. Ze schoten op hem. De auto was los van de pomp en Dixon raasde door het pompstation met anderhalve meter slang achter zich aan. Hij stond op het punt de weg weer op de rijden, toen hij een wagen van de plaatselijke politie aan zag komen die de uitrit blokkeerde en hij trapte op de rem.

Een beslissing nemen. Nu! Twee agenten, een van de staatspolitie en een van de gemeente. Er zouden er meer komen, maar nu waren het er nog maar twee. Hij keerde de Maxima zodat hij naar de auto van de gemeentepolitie gekeerd stond en trapte op het gaspedaal. De agent maakte net aanstalten om het portier te openen, trok het snel weer dicht en dook naar de passagiersplaats, toen de Maxima er met gierende banden op af reed. Een seconde voor de botsing trapte Dixon opnieuw op de rem en zette de Maxima met een ruk in zijn achteruit. Hij reed ongeveer tien meter en draaide aan het stuur, zodat hij nu naar de andere agent gekeerd stond, de staatspolitieman die hij het eerst had gezien en die nu ineengehurkt zat, zonder dekking en met zijn revolver recht op Dixon gericht. Er verscheen een vuurflits bij de loop en een spinneweb op de voorruit, waarin een gat zo groot als zijn vuist geslagen werd. Dixon voelde iets langs zijn linkeroor suizen. Terug in zijn vooruit. Hij dook onder het dashboard en schoot naar voren tot hij vlak bij de pomp stond, waar de benzine uit de kapotgetrokken slang op het witte beton vol olievlekken stroomde en zich met de regen vermengde. De benzine plensde over de Maxima. Dixon gooide zijn sigaret naar buiten op de motorkap en keek hoe er meteen een enorme vuurbal opschoot.

Wat nu? Opnieuw een moment voor een beslissing. De staatsagent die op hem had geschoten, probeerde hem beter in het vizier te krijgen door opzij uit te wijken, op zoek naar dekking. Hoe was hij hier gekomen? Ergens moest hij zijn patrouillewagen hebben staan. Dixon zag hem door de vlammen heen, achter een afvalcontainer van de handel in vloerbedekking naast het benzinestation. Hij zette de auto in zijn vooruit en met zijn hoofd omlaag, terwijl vlammen en rommel op de voorbank regenden, reed hij de Maxima over een trottoirband het parkeerterrein van de vloerbedekkinghandel op.

Nu bevond hij zich tussen de staatspolitieman en zijn wagen. De agent zou de sleutels er beslist in hebben laten zitten. Dixon schoof op de passagiersplaats en met een vloeiende beweging schopte hij het portier open, greep zijn waszak en pistool en liet zich op het asfalt vallen. Hij rolde uit de buurt van de Maxima die nu in een grote vuurbal veranderde. Hij schoot achter de patrouillewagen van de staatsagent, opende het portier, gooide zijn pistool en de waszak op de passagiersplaats en startte. Hij zag de politieman met grote ogen naar hem kijken toen hij achteruit langs de handel in vloerbedekking reed, de auto vervolgens in zijn vooruit zette en de snelweg op schoot.

Er was een explosie en Dixon zag een rookpluim in de achteruitkijkspiegel, terwijl hij de snelheid van de patrouillewagen tot honderdvijfendertig opdreef. Dat was het einde van de Maxima. De andere politieauto had niet eens de achtervolging ingezet, misschien dat de agent de brand in het benzinestation hielp blussen. Dixon schoot over een lange, vrije oprit, aan weerszijden was niets, voor hem een bord dat de snelweg verderop aangaf. Hij hoorde de radio kraken en een paar kalme stemmen gaven berichten door. Het verkeerslicht voor hem stond op rood met een enkele wachtende bestelwagen die aangaf linksaf te willen. Dixon keek naar het dashboard en zag een hele verzameling tuimelschakelaars; op een ervan stond WHOEP, op een andere RODE EN BLAUWE LICHTEN. Hij zette ze allebei om en reed tot achter de bestelwagen.

WHOEOEOEP, ging de sirene. Vlak achter de bestelwagen trapte hij op de rem, haalde het sleuteltje uit het contact, greep zijn waszak en zijn pistool en liep naar het portier aan de chauffeurskant. De bestuurder was een ongeschoren man van ongeveer veertig die hem met grote ogen aankeek.

‘Wat is er aan de hand, agent’, vroeg hij, terwijl hij opgewekt probeerde te klinken.

‘Kom als de donder uit die bestelwagen.’

‘Maar ik heb niks gedaan’, protesteerde de man. ‘Ik reed niet te hard.’ Toen keek hij wat beter naar Dixon, zag zijn pak waar de rook vanaf sloeg en dat naar benzine moest stinken, zag de waszak en het pistool en wist dat er iets mis was met dit tafereel.

Dixon richtte het pistool op het hoofd van de man. ‘Als je over drie tellen nog in die wagen zit, ben je er geweest. Een … twee …’

‘Aaah … oké, oké’, krijste de man, terwijl hij naar de klink zocht. Hij opende het portier en viel zowat op het wegdek. Dixon sprong in de bestelbus, zette hem in rijden en schoot al door het rode licht voor het portier goed en wel dicht was.

Oké … nu goed nadenken. Dixon haalde een paar keer diep adem. Die vent zou beslist in de patrouillewagen van de staatsagent stappen en de radio gebruiken. Of misschien had hij een mobieltje bij zich. Hij had een kogel door die radio moeten jagen. Maar dat was nu te laat. Die vent zou hun vertellen naar wat voor bestelwagen ze moesten uitkijken. Daar kwam de oprit naar de snelweg al en vanaf de oprit kon Dixon twee patrouillewagens van de staatspolitie vanuit de tegenovergestelde richting zien aankomen. Hij schoot de oprit op toen de patrouillewagens de afrit afreden, in de richting van het benzinestation. Hij kon deze bestelwagen hooguit een minuut of drie, vier gebruiken. Op het moment dat hij de snelweg opreed, ontdekte hij een volgende afrit. Afrit 383, Wilford. Hij nam hem en ontdekte dat hij weer in een lange straat was, met allerlei winkels aan weerskanten. Een handel in loodgietersbenodigdheden, een kantoor voor de afgifte van rijbewijzen, een cafetaria. Het eerste verkeerslicht dat hij passeerde stond op groen en er reed een kleine Dodge in de weg, dus Dixon schoot er in een boog omheen. Hij reed nu ruim honderd. Voor hem een kleine bank. Met een geldautomaat. Een vrouw van midden vijftig was uit haar auto gestapt en liep ernaartoe.

Met gierende banden reed Dixon de parkeerstrook op en trapte vlak naast de dame op de rem. Ze had zich naar hem omgedraaid om naar hem te kijken toen hij zijn zak met geld door haar open raampje gooide. De motor liep nog. Schitterend.

‘Neemt u die maar’, zei hij, terwijl hij naar de bestelwagen wees.

‘Nee, nee, nee’, schreeuwde de verbijsterde vrouw, toen ze zag hoe hij in haar gloednieuwe, kastanjebruine Cadillac klom en wegscheurde. Hij zag haar nog even in de achteruitkijkspiegel, met de bankbiljetten in haar hand naast de geldautomaat, stokstijf starend als een standbeeld, toen hij weer met gierende banden de weg opreed.

Oké, wat nu? De vrouw zou de bank binnengaan en de politie bellen. Over hooguit vijf minuten zou er een opsporingsbericht voor een kastanjebruine Cadillac zijn uitgegaan. Hij reed zo’n drie straten verder en minderde toen vaart. Een oud wegrestaurant waar een stuk of acht vrachtwagens met oplegger op een groot parkeerterrein aan de achterzijde geparkeerd stonden. Hij reed achterom en parkeerde achter de vrachtwagens.

Hij slaakte een diepe zucht. Voor het eerst na het benzinestation kon hij zichzelf horen ademen. Zijn adem ging snel, maar niet paniekerig. Hij ademde een paar keer diep in en uit om te kalmeren.

Het was stil. Het was rustig op het parkeerterrein, de korte stortbui was voorbij en Dixon zat in de Cadillac te luisteren naar de enkele auto die met sissende banden over het natte wegdek voorbij reed.

Hij veegde zijn gezicht af. Hij baadde in het zweet, de regen en de benzine. Kijk om je heen, wat zie je? De achterzijde van diverse vrachtwagens met oplegger. Hij stapte uit de auto, sloop tussen twee vrachtwagens door en probeerde de passagiersdeur van de ene. Die was open. Hij haastte zich terug naar zijn auto, haalde zijn waszak vol geld en zijn pistool en klom in de slaapruimte van de vrachtwagen.

De ruimte was oud en vuil, de dekens en de matras stonken naar het zweet, maar het was heerlijk donker en rustig in de vrachtwagen. Hij trok de gordijntjes dicht en met het pistool dwars over zijn borst en zijn hoofd op de waszak begon hij zich te ontspannen.

Na enkele minuten hoorde hij hoe het portier werd geopend en de chauffeur naar binnen stapte. Dixon wachtte, zijn pistool recht op de gordijntjes gericht, omdat hij verwachtte dat de chauffeur wel iets in de slaapruimte zou moeten zoeken, maar hij hoorde hoe de man gemakkelijk op zijn stoel ging zitten en vervolgens de motor startte. De hele truck trilde, terwijl hij stationair draaide omdat de chauffeur nog wat papieren zat bij te werken. Dixon haalde voorzichtig adem, zich ervan bewust dat een zacht genies of gekuch of een stoot van zijn hoofd tegen de metalen wanden van de slaapruimte aanleiding zou zijn voor een nieuwsgierige blik naar binnen. Toen hoorde hij de chauffeur hoesten, iets in zichzelf mompelen en de truck in de eerste versnelling zetten. Vervolgens reden ze weg.

Elias White streek met zijn vingers door Melissa Covingtons haar, terwijl ze naakt op de vloer van zijn woonkamer lagen en zij naar de tv keek waarvan het geluid was afgezet. Hij voelde zich volkomen vredig, alsof hij en Melissa een jong stel op huwelijksreis waren.

Dus dat was het, dacht hij. Seks. Dat was dus eigenlijk het enige wat hij in zijn leven echt miste, als hij zich tijdens al die van rode wijn doordrenkte avonden achter zijn computer ellendig en eenzaam voelde, alsof hij niet beantwoordde aan het ideaalbeeld van een hoogleraar. Hij dacht dat het aan Ann lag, die in Heidelberg studeerde en veel minder contact met hem zocht dan hem lief was, terwijl de weinige tekenen van leven die er kwamen alle warmte misten. Soms verbeeldde hij zich dat hij in haar brieven tussen de regels door een zekere opluchting bespeurde dat ze eindelijk van hem verlost was. Misschien was het alleen maar zijn eigen onzekerheid die hem ertoe bracht haar e-mails steeds weer opnieuw te lezen, op zoek naar duidelijke aanwijzingen dat ze echt dol op hem was. Misschien dat Ann op dit moment aan hem dacht, terwijl ze alleen in haar kille Duitse appartement naar een muur van grauwe baksteen zat te staren. Voor het eerst in maanden voelde hij geen steek van ongerustheid bij de gedachte dat Ann aan de zwier was en genoot, omdat hij het warme lichaam van Melissa tegen zich aan voelde.

Hij voelde hoe Melissa’s hand tussen zijn billen en de vloerbedekking door gleed en lachend kromde hij zijn rug. ‘Wat doe je?’

‘Ik moet de afstandsbediening hebben’, mopperde ze. ‘Waar is die gebleven?’

Elias keek snel om zich heen, zag het apparaatje aan de andere kant van de kamer liggen, bij een van de kussens die tijdens hun eerste hartstochtelijke zoenen van de bank geduwd waren. Hij had zich opgewonden gevoeld toen ze zijn avances beantwoordde en hij wist weer hoe hij de afstandsbediening van de bank had gegooid, terwijl hij aan haar kleren rukte en zij zachtjes kreunde. Toen hij zijn neus in haar hals had geduwd, herinnerde hij zich dat hij zich had afgevraagd of ze dit ’s avonds geregeld deed, wegglippen naar het huis van iemand anders en zich laten neuken door iemand die vrijwel een vreemde voor haar was. Toen hij haar beha losmaakte, had hij zich afgevraagd door hoeveel andere minnaars dit highschoolmeisje zich al had laten pakken tijdens dit soort naschoolse activiteiten. Werd hij zo officieel welkom geheten in de buurt? Was meneer Cuthbertson, de accountant van in de vijftig die altijd zijn rozenstruiken aan het eind van de oprit verzorgde, op een bepaald moment tijdens de laatste paar jaar ook door Melissa Covington met een bezoek vereerd? De vurigheid van de vrijpartij had hem er een ogenblik van overtuigd dat er een speciale band tussen hen bestond, maar nu, terwijl ze langs de nieuwszenders zapte op zoek naar iets onderhoudenders, merkte hij dat hij weer zo zijn twijfels had.

‘Welke zender zoek je?’

‘MTV’, zei ze. ‘Je woont vlak naast ons, maar het lijkt wel of jij een heel andere kabel hebt, of zoiets.’

‘Ik heb een schotelantenne.’

‘Hoe krijg ik MTV?’

‘Geen idee. Daar kijk ik nooit naar.’

Ze zapte nog wat zenders langs, die allemaal iets vertoonden waar Elias graag naar zou hebben gekeken, en raakte steeds gefrustreerder. Ten slotte gooide ze de afstandsbediening op de grond en zei: ‘Ik ga naar huis.’

Elias voelde plotseling een heftig verlangen om haar tegen te houden om niet alleen te zijn. Bijna ruw, alsof hij in paniek was, klauwde hij in het haar achterop haar hoofd en trok haar naar zich toe, waarna hij haar ruw op haar mond kuste en verrast was toen ze met een gelukzalig gekreun reageerde en zijn borst begon te strelen. Ze ging schrijlings op hem zitten en glimlachte boosaardig. ‘Mijn ouders kunnen elk moment thuiskomen.’

‘Laat ze naar de kloten lopen’, zei hij in het plotselinge besef dat dit het gedrag was dat van hem verwacht werd, de ruige woesteling die naast haar woonde en nergens een donder om gaf. Die er geen donder om gaf dat hij de minderjarige dochter van de buren neukte, terwijl hij nationale bekendheid probeerde te krijgen als een hoogleraar wiens artikelen in toonaangevende tijdschriften werden gepubliceerd.

Melissa Covington giechelde en drukte haar lippen op de zijne. ‘Ik mag je graag’, zei ze.

Dixon lag doodstil, zijn pistool dwars over zijn borst, en voelde iedere oneffenheid die de truck raakte, terwijl hij van de ene kant van de slaapcabine naar de andere schoof als de vrachtwagen een bocht nam; bij de scherpere bochten stootte hij zelfs flink zijn hoofd. Maar hij gaf nooit een kik. Één keer, toen de chauffeur hard op de rem moest trappen, voelde Dixon hoe hij bijna door het gordijn schoot maar gelukkig net op tijd tot stilstand kwam voor hij op de versnellingsbak geslingerd werd. Daarna lag hij stil en door de kier tussen de gordijntjes kon hij de bestuurder zien die vloekte op de ‘verdomde vierwieler’ voor hem waarvoor hij zo plotseling had moeten stoppen. Het duurde enkele ogenblikken voor hij weer geruisloos naar de achterkant van de slaapcabine schoof en hij genoot van dit ogenblik van volmaakt voyeurisme, de zeldzame kans om een mens gade te slaan die zich er absoluut niet van bewust was dat hij werd gadegeslagen. Toen de bestuurder de microfoon van zijn 27 MC-bakkie oppakte en een andere chauffeur opriep, schoof Dixon voorzichtig naar de achterzijde van de cabine om naar het gesprek te luisteren.

‘Hé, Jojo, wat heb jij in godsnaam in deze cabine uitgespookt?’ zei de chauffeur. ‘Het stinkt naar benzine.’

‘Benzine?’ kwam het antwoord.

‘Ja. Hoe komt dat toch?’

‘Geen idee, makker. De laatste keer dat ik erin gezeten heb, heb ik niks geroken.’

Er volgde een verbaasde stilte en een moment lang was Dixon bang dat het gordijntje opzij geschoven zou worden en hij onvermijdelijk oog in oog met de chauffeur zou komen die op zoek was naar de bron van de stank. Maar de truck scheurde nog steeds over een soort weg voort, kennelijk een slalomroute bergaf, te oordelen naar de manier waarop Dixon in het rond geslingerd werd, en toen het gesprek hervat werd, ging het nota bene over de Bijbel.

‘Dit zult gij eten van al wat in de wateren is: Al wat in de wateren, in de zeeën en in de rivieren vinnen en schubben heeft, dat zult gij eten!’ schreeuwde de vrachtwagenchauffeur in de microfoon.

‘Maar al wat in de zeeën en in de rivieren, van alle gewemel der wateren, en van alle levende ziel, die in de wateren is, geen vinnen of schubben heeft, dat zal u een verfoeisel zijn,’ antwoordde de andere chauffeur. Het was een soort spel, een van hen citeerde een bijbelvers en de ander antwoordde met het volgende. Het waren waarschijnlijk Texanen. Of ze kwamen uit Oklahoma. Dixon moest denken aan de bijbelfreaks die hij in de gevangenis had gekend, kruiperige kontkussers die zich wanhopig vernederden voor de commissie die over hun voorlopige vrijlating besliste, terwijl ze dit soort passages neuzelden om te bewijzen dat ze weer op het rechte pad waren. Ze waren medeschuldig aan het in stand houden van het waanidee van de commissie dat zelfs de grootste zondaar tot inkeer kwam als hij verkracht werd onder de douche en uitgescholden en geslagen door de voortijdige schoolverlaters die als bewaker werkten. Dixon onderdrukte de impuls om met getrokken pistool van achter het gordijntje tevoorschijn te schieten en te roepen: ‘BOE, ik ben God!’ Het enige wat hem weerhield was de zekerheid dat de schok die dit zou veroorzaken er ook voor zou zorgen dat de vrachtwagen van de kronkelende bergweg schoot waar ze nu op reden.

‘En uw hemelse Vader voedt nochtans dezelve!’ antwoordde de vrachtwagenchauffeur op iets wat hij via zijn bakkie hoorde. De reactie was iets onverstaanbaars.

‘Daar zeg ik amen op’, zei de chauffeur.

‘Amen’, hoorde Dixon.

‘Zeg Jojo, ik stop bij de Flying J. Ik weet dat het nog maar dertig mijl naar Concord is, maar ik krijg honger. En ik wil ook weleens weten waar die benzinelucht vandaan komt.’

‘Amen, broeder’, kwam het antwoord van de bijbelvaste makker.

‘Tot ziens in Concord.’

Concord! New Hampshire, verdomme! Dixon kende de hoofdsteden van alle staten dankzij een vent met wie hij een paar jaar geleden een cel had gedeeld, een kerel die Erwin heette en een kaart aan de muur had opgehangen. Om de tijd te doden hadden ze allerlei steden in de staten uit hun hoofd geleerd. Ze gingen de goede kant op. Hij reed nu al de hele tijd naar Canada. Eindelijk lachte het geluk hem eens toe. Deze vent zou stoppen bij een wegrestaurant in New Hampshire!

En zodra hij gestopt was, zou hij waarschijnlijk de gordijntjes opentrekken. Dixon zou voor dat moment iets moeten verzinnen.

Enkele ogenblikken later voelde hij hoe de vrachtwagen vaart minderde en kort daarna volledig tot stilstand kwam. Dixon liet voorzichtig zijn adem ontsnappen, verrast hoe ontspannend het aanvoelde om enkele ogenblikken lang niet voort te bewegen. Vervolgens zette de chauffeur zijn voertuig in zijn achteruit en werd hij weer naar voren geworpen, bijna tot aan de gordijntjes. Toen stond de wagen geparkeerd. Hij voelde het trillen van de stationair lopende motor, terwijl hij hoorde hoe de chauffeur op zijn stoel heen en weer schoof. Wat was die kerel verdomme aan het doen? Dixon verwachtte elk moment dat de gordijntjes opzij gerukt zouden worden en de vent hem zou ontdekken, een met benzine doordrenkte onbekende in zijn slaapcabine.

Maar het portier werd geopend en Dixon hoorde hoe de chauffeur uitstapte, terwijl de motor nog steeds liep.

Nu of nooit! Zijn grote kans om te ontsnappen. Dixon ging rechtop zitten en werd plotseling verlamd door een felle pijn in zijn rechterarm. Hij had het lichaamsdeel nauwelijks bewogen sinds hij zo’n zes uur geleden in de truck was gekropen. Hij hijgde en sloeg met zijn hoofd tegen de achterwand van de slaapcabine, terwijl hij zijn arm vasthield. Toen hij zich weer bewoog was hij op de pijn voorbereid, maar die was niet minder sterk. Jezus, wat was er verdomme met hem aan de hand? Hij stak een hand in zijn jasje en voelde warm vocht. Hij bloedde.

Christus, hij was gewond! De auto. Misschien door gebroken glas van de Maxima. Het kon door van alles komen. Hij greep de waszak en kreunde toen hij zich op de passagiersplaats liet zakken, terwijl hij bijna moest braken van een nieuwe pijngolf. Hoe kwam dit verdomme ineens? De hele rit hierheen had hij geen pijn gehad. Bijna zes uur lang niet. En nú deed het pijn? Hij opende het portier aan de passagierskant en keek naar buiten. De chauffeur had zijn wagen tussen twee trucks met oplegger geparkeerd. Niemand in de buurt en ook geen chauffeur in de truck naast hem. Hij sprong snel naar beneden en sloot de deur, het pistool en de waszak in zijn ene hand. Weer een pijnscheut en hij liet het pistool vallen. Hij vertrok zijn gezicht, raapte het wapen op, stak het snel achter zijn broekband en trok zijn colbertjasje er overheen.

Dixon hoorde de voetstappen van de chauffeur terwijl die aandachtig rond de wagen liep om alles te controleren. Hij hoorde hoe de man rond de achterkant van zijn oplegger liep, dook snel onder de truck naast hem en kroop naar de andere kant. Hij zag de benen van de chauffeur toen die langzaam langs zijn eigen wagen liep en hem bestudeerde, terwijl de motor stationair liep. Toen liep de chauffeur naar het portier aan de passagierskant en bleef staan.

Hij moest iets gevonden hebben, concludeerde Dixon. Hij wilde wegstuiven om als de donder van deze plek vandaan te komen, maar hij bleef nog een ogenblik staan en keek onder de truck door naar de benen van de chauffeur, die bij de passagiersplaats stond. Toen bukte de man zich, hij keek naar iets op de grond. De chauffeur knielde en keek aandachtig naar een bepaalde plek. Wat was daar verdomme te zien? Bloed? Dixon kroop snel achteruit onder de volgende vrachtwagen, in het pikkedonker, maar hij kon nog steeds de vrachtwagenchauffeur zien die iets van de grond opraapte. Dixon zag de omtrekken en wist meteen wat het was. Een stapeltje honderddollarbiljetten met het bandje er nog omheen. Klote! Dat moest uit de waszak zijn gevallen. Hij kroop nog verder achteruit, onder een volgende vrachtwagen. Die verdomde bijbelfreak zou beslist de politie bellen en die zou ontdekken dat het geld van de bankroof in New Jersey was. Dan zou de politie weten dat ze hier moest gaan zoeken, in de rimboe van New Hampshire. Maar net toen hij onder de oplegger van de laatste truck in het rijtje kroop, hoorde hij iets waardoor hij van gedachten veranderde.

‘Halleluja!’ hoorde hij de chauffeur schreeuwen. ‘Halleluja! Ik zal den Heere zingen, omdat hij aan mij welgedaan heeft.’

Zonder op de pijn in zijn arm te letten ging Dixon er als een haas over een weiland vandoor.