Rashid Novaire

Afkomst

Uitgeverij De Geus

breda 2014

© Rashid Novaire, 2007

Deze editie © De Geus bv, Breda 2014

Omslagontwerp Stef van Zimmeren|Riesenkind

Omslagillustratie © Marc Owen/Arcancel Images/Imagestore

ISBN 978 90 445 2793 3

nur 302

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland. Telefoon: 076 522 8151. Internet: www.degeus.nl.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2008.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

1

Om half vijf, nadat hij op een terras de drukproeven van zijn debuut had gecorrigeerd, ging Nabil el Maroudi naar zijn vader, gedachten die zich aan hem opdrongen negerend: waarom nodig je hem uit voor de boekpresentatie, wie breng je daarmee in verlegenheid en waarom?

De wereld in Oud-West bewoog zich voort, los van Nabils denken, zodat de verkoopsters van nagellak, de islamitische slagers en de stamgasten van café De Pieper geen antwoord gaven op die vragen en de jonge schrijver rustig langs de kramen liep.

Boven de bakkerij op de hoek werden huizen gerenoveerd. Pools, hij herkende de taal van de schilders, brede mannen die de steiger op en af sprongen. Emmers gingen van hand tot hand; witte verf klotste over de rand en drupte op het trottoir.

Nabil stak het zebrapad over. Bij de Etos kwam het rolluik al omlaag, straatverlichting flikkerde aan, een kleuter in een buggy kreeg een kaassoufflé toegestopt. Het kleine meisje richtte zich op toen Nabil langskwam, twee staartjes, een groot hoofd, grijnzend terwijl ze met haar nageltjes aan de snack krabbelde die net te groot was om hem stevig vast te houden.

‘Lekker, hè?’ zei Nabil. De moeder keek hem wantrouwig aan. Nabil gaf haar gelijk. Waarom praatte hij tegen vreemde kinderen aan terwijl zijn vader Mahmoud met zijn nieuwe vrouw en dochter op hem zat te wachten? Het was altijd zo geweest: aandacht geven was zijn natuur. Nabil had de hele wereld in zijn adressenbestand. Het maakte dat hij in zijn debuut over verre landen schreef waar hij nooit was geweest.

Hij was laat. Mahmouds vrouw zou erop staan dat hij couscous bleef eten en daar had hij geen zin in. Alleen thee, hen uitnodigen voor de presentatie in de boekhandel op de Oudezijds en weg: deze keer zou hij volhouden.

Miriam stond in de deuropening. In haar linkerhand een springtouw met aan het eind van het plastic koord een plastic ijsje dat over de grond schraapte.

‘Hoi’, zei zijn halfzusje. ‘Hoe gaat het?’ De vraag kwam eruit alsof ze erop had geoefend. Ze was acht. Net te oud om op te tillen. ‘Goed’, zei Nabil. ‘En met jou?’

‘Papa is in de box’, antwoordde ze.

Nabil schudde zijn hoofd. Het leek of zijn zusje al de hele dag alleen maar aan anderen dacht. Acht, en nu al doordrenkt van de groepscultuur. Ze moet zo vroeg mogelijk leren dat hoe het met haar gaat en waar papa is twee verschillende dingen zijn, dacht Nabil en hij vroeg nog eens nadrukkelijk: ‘Hoe gaat het met jou, Miriam? Ik vroeg niet waar papa is.’

‘Goed’, antwoordde ze, een beetje bang. Toen bukte hij zich en ze gaf hem een kusje. ‘De vis die je me gaf is gereanimeerd’, zei ze. Nabil voelde zich rustig en trots. Hij leerde haar nieuwe woorden.

‘Hoe kan dat nou?’ zei hij. ‘De vis was toch dood.’

Terwijl ze haar springtouw oprolde begon Miriam het uit te leggen: ‘Nee, hij was alleen maar zielig, omdat het een tropische vis is en mama ijskoud water in de kom had gedaan.’

‘Dat vind ik nog steeds wel een beetje stom van Anissa’, zei Nabil, al vond hij dit eigenlijk een overbodige opmerking. ‘Wie doet er nou een tropische vis in ijskoud water?’

‘Toen jij wegging was ie dood, maar mama heeft hem weer levend gemaakt.’

‘Hoe dan?’ vroeg Nabil opeens driftig. ‘Heeft ze hem rustig laten wennen in een kom met lauw water?’

‘Nee’, zei Miriam. ‘Ze heeft heel heet water uit de fluitketel in de kom gegoten.’

‘Ach, hou toch op. Die vis is getraumatiseerd, Miriam. Die leeft niet lang meer, dat kan ik je wel vertellen.’

‘Hij leeft’, zei Miriam.

De deur van de box aan de straatkant zwaaide open. Achter de deur zat Mahmoud, Nabils vader die, omdat Anissa zich er fel tegen verzette dat zijn sigarettenrook het behang in huis vervuilde, de hele dag doorbracht in de ruimte die eigenlijk bestemd was voor het stallen van fietsen. ’s Avonds at hij zelden mee met zijn gezin.

Mahmoud frummelde opgewonden aan een plastic boterhamzakje. In verband met zijn suikerziekte was het belangrijk dat hij regelmatig at en dus was het begrijpelijk dat hij zich ergerde omdat Anissa het zakje extra stevig had dichtgeknoopt.

‘Scheur dat zakje gewoon open’, zei Nabil zonder zijn vader eerst te groeten.

Mahmoud keek geïrriteerd op. Hij hield er niet van als mensen met een advies kwamen zonder zich eerst te verdiepen in waar hij mee bezig was. Een vrouw met een rollator kwam voorbij, vast op weg naar het bejaardentehuis waar Nabils oma Ute woonde.

‘Dag mevrouw’, zei Nabil. Ze keek niet op.

Nabil ontkwam er niet aan zich uit te putten in beschaving als hij zijn vader opzocht. Een gedisciplineerd tegenwicht voor de verongelijktheid waarmee Mahmoud zijn omgeving uitkafferde. Als iemand op zijn stoep spuugde hield hij er rekening mee dat het hier ging om een racist die actie voerde tegen Marokkanen in de buurt. ‘Wat een spuug moet je dan hebben, hier in Oud-West. Sinds wanneer zijn lama’s racisten?’ had Nabil een keer kwaad gereageerd.

In de box hingen affiches van toneelstukken waarin zijn vader had gespeeld. Ook was er een kleine televisie waarop Mahmoud, talentvol Marokkaans acteur van de eerste generatie, herhalingen bekeek van zijn gastrollen in populaire series. Het beeld had hij even stilgezet omdat hij zich concentreerde op het boterhamzakje. Zijn droge vingers waren nog bezig met het plastic knoopje. Hij vloekte erbij.

‘Papa’, zei Miriam. ‘Ik wou je eigenlijk vragen of je met ons wilt eten. Mama heeft couscous gemaakt.’

‘Ik wil een boterhammetje eten’, schreeuwde Mahmoud, inmiddels kwaad, tegen zijn twee kinderen. Het scheen hem toe dat de hele omgeving zich inspande om hem af te leiden van zijn doelstelling.

‘Geef maar.’ Nabil nam het zakje van hem over. Op dat moment kwam Mahmouds nieuwe vrouw Anissa naar buiten. Ze droeg een andere bril, haar hoofddoek was half afgegleden. Ze zag Nabil met het brood staan.

‘Jij niet couscous eten?’ vroeg ze. Het klonk verontwaardigd: als een aanklacht die alle daden van hun kant uitwiste: het nooit bellen naar Nabil en zijn moeder Sonja, Nabils kinderfoto’s die waren verruild voor ingelijste Koranteksten. Nabil scheurde het zakje open.

‘Ik kom alleen voor een kopje thee’, zei hij snel. ‘Ik moet naar balletles.’

Mahmoud keek verbaasd om zich heen. ‘Waarom staan jullie allemaal hier?’ vroeg hij en wendde zich af om de video weer te starten. Het was een leuk fragment waar hij naar keek; een serie van de tros uit 1986. Mahmoud speelde daarin een opa uit Marrakech, op bezoek in Den Haag, die leerde fietsen. Hij spoelde het fragment terug om het nog eens te bekijken, zocht naar een sigaret.

‘Op’, zei hij geprikkeld. ‘Anissa, haal een nieuw pakje.’

‘Kan niet. Mijn voeten doen pijn’, antwoordde zijn vrouw. Anissa had last van hielspoor. Nabil had die aandoening eens opgezocht en las op een website dat deze aandoening veel voorkomt bij mensen die een zieke partner verzorgen.

‘Kom op, een pakje sigaretten uit de automaat in het café. Het is om de hoek’, protesteerde Mahmoud. Dat wist hij omdat hij regelmatig tijd doorbracht in dat café. Hij dronk er een alcoholvrij pilsje, lachte eens om een mop en vertoonde er zelfs een enkele keer, uitgelaten, een van zijn oude mimekunsten: een appeltje eten zonder appel. Nabil keek naar zijn vader. Een uitgelaten grijns of een verstoord hoofd, dacht hij, waar zijn de tussentonen?

Anissa bleef stil, volhardend in haar weigering. Na een halve minuut keek ze Nabil aan en zei zacht: ‘Nooit alsjeblieft. Ik ga op mijn knieën een pakje van die rotzooi voor hem halen als hij een keer “alsjeblieft” zegt.’

‘Papa eet niet mee’, zei Miriam tegen haar. Nu keken de vrouw en het kind naar Nabil. Het springtouw hing over de schouder van zijn zusje. Ze straalden een zekere hoop uit. Nabil schraapte zijn keel.

‘Op mijn balletschool betaal je per les’, zei hij gauw. ‘Ik kan dus wel een andere keer gaan dansen.’

‘Eet of niet eet?’ vroeg Anissa in het Arabisch aan haar dochter. Miriam knikte en ze verdwenen, hem achterlatend met Mahmoud, die tevreden naar zijn acteerwerk keek.

‘Dat hoedje dat ik daar op heb is van mijn broer Hamadi’, zei Mahmoud lachend.

‘Een leuk hoedje’, zei Nabil en hij ging de box binnen. Hij keek over zijn vaders schouder mee. Buiten klonk het geluid van brekend glas. Iemand kwam langs met op de schouder een transistorradio waaruit een Nederlandstalige zomerhit schalde. De woorden denderden de box binnen:

Jij bent voor mij de mooiste droom van het heelal. Daarnaast ben jij ook nog vooral: precies het type waar ik op val. Lalala, jaaaaah, jij bent ’t type waar ik voor ga.

De muziek ebde weg.

‘Mijn eerste boek komt volgende week uit’, zei Nabil. Hij zei altijd ‘mijn eerste boek’. Hij wilde er nog veel schrijven. Over Bohemen, omdat hij dat zo’n mooie naam voor een streek vond. Over het oude China.

‘O, leuk’, antwoordde Mahmoud. Op het scherm viel hij van de fiets.

‘Ja, hè?’ Nabils stem klonk alsof hij een compliment moest opvangen. ‘Misschien kom ik ook wel op de televisie.’ Toen de woorden zijn mond verlieten, vond hij dit het stomste bericht dat hij ooit aan zijn vader had proberen over te brengen.

‘Kun je straks een verhaaltje uit je boek voorlezen aan je zusje’, zei zijn vader.

‘Graag’, antwoordde Nabil en de vlakheid van zijn stem leek Mahmoud opeens argwanend te maken. Alsof hij met zijn acteursinstinct een leemte registreerde in de dictie van zijn tegenspeler. Hij richtte zich weer op de televisie.

‘Weet jij nog hoe oud deze serie is?’ vroeg hij. Ze keken samen naar het kleine scherm.

‘Dat moet begin jaren tachtig zijn’, antwoordde Nabil. ‘Ik was klein, vijf jaar of zo. Ik herinner me dat de serie vlak voor Sinterklaas werd uitgezonden en ik mijn half opgestelde verlanglijstje weglegde omdat jij op tv was. Ik weet nog dat ik naar de tv liep. Sonja zei: “Wat ga je doen?” En ik? Ik wilde alleen maar het beeldscherm een kusje geven.’

‘Goh, zo’n oude serie alweer’, zei Mahmoud.

Nabil keek achterom, door de open deur van de fietsenstalling naar het portiek dat toegang gaf tot het huis waar Anissa en Miriam bij een dampende schaal op hem wachtten.

‘Misschien vraag je je af of er een presentatie van het boek komt’, zei hij opeens. ‘Maar die is er niet. Dus je hoeft niet te komen.’

‘Goed’, zei Mahmoud vriendelijk. Nabil verliet de box, bijna sluipend, alsof hij bang was om op iets scherps te trappen.

Na het eten liep Nabil over de kade, niet naar het plein waaraan zijn vader vroeger woonde en waar ’s avonds alcoholisten rondhingen die allemaal de dronken Mahmoud uit de cafés kenden, maar daar waar na een warme dag yuppen in het gras lagen, frisbeeden en aan rosé nipten. Hij liep door naar het verste gedeelte van het stadspark, waar een oud, afgegrendeld kerkhof was. Volgens lokale media hadden cruisers er seks op joodse grafstenen. De gemeente had erover vergaderd, er zouden vrijwilligers komen om het terrein in de gaten te houden, maar Nabil zag nog niemand.

Hij ging op een bankje zitten. Achter het hek rond de begraafplaats zag je de laagbouw van de witte gezinnen met goede inkomens. Daarachter verrezen al de flats waar zijn vader woonde: schotelantennes die wazig afstaken tegen de zomerlucht.

Nabil herinnerde zich opeens dat hij als kind in pyjama op het balkon van Mahmouds huis had gestaan. Het was vroeg in de ochtend. Een winter met sneeuw. Nabil stond daar en keek uit over het besneeuwde plein. Hij wachtte op overstekende fietsers omdat hij de sporen wilde zien die ze achterlieten. Lijnen in het niets, die elkaar soms kruisten voordat ze onder nieuwe sneeuw verdwenen en je zou zweren dat er nooit iemand was geweest die het plein was overgestoken. Hij stond in de vrieskou op het balkon tot alles gevoelloos was, ook de arm waaraan zijn vader hem met een flinke ruk weer naar binnen trok. Gekleed in zijn djellaba stortte Mahmoud woorden over hem uit, maar zijn vaderlijke boosheid klonk te braaf om effect te hebben. Nabil keek alsof hij zich schuldig voelde, maar genoot van het tevreden gevoel dat zijn avontuur op het balkon in hem had gewekt. Hij begluurde zijn vaders uitval. Keek hoe Mahmoud erbij stond. Zwaaiend met opgezwollen, blote bovenarmen. Schuim van tandpasta, het lekte uit zijn mondhoek.

Bij een vijver in het park stond een reiger. Nabil zag de vogel en lachte. Hij had zich nachtenlang druk gemaakt over de komst van Mahmoud op de boekpresentatie, maar zijn vader had het niet eens jammer gevonden dat de presentatie zogenaamd was afgelast.

‘Waar kom je vandaan?’ riep hij naar de reiger, maar die antwoordde niet, zich ervan bewust dat je het broedgedrag van vogels kunt opzoeken in boekjes.

Hij maakte een rondje door het park en kwam langs de Japanse theetuin waar mensen vaak op de kleine rotsen gingen zitten en uitkeken op het aangrenzende prieel van een bejaardentehuis.

Joggers met koptelefoons op haalden hem in, sommige met een serene motivatie op hun gezicht; van andere was niet duidelijk waarom ze nog doorrenden.

Even voelde Nabil zich kwaad worden op zijn vader, wiens enige vraag betrekking had op een gastrol uit 1986, maar hij wist dat het hem ook in verwarring gebracht zou hebben wanneer Mahmoud opeens wel belangstelling voor hem had getoond. In het bejaardentehuis was het licht in de meeste kamers nog aan. Ook op de derde etage, waar zijn oma Ute woonde. Hij besloot even bij haar langs te gaan. Het was nog niet te laat: tussen zeven en half acht smeerde zijn oma heel traag haar handen in met Oil of Olaz. Daarna ging ze naar bed.

De portier kende hem. Een keer – Nabil had toen op de middelbare school de opdracht gekregen een bijzondere plek in de stad te fotograferen, waardoor hij wachtend op het juiste moment vier uur lang voor het tehuis had staan posten – had de portier de politie moeten uitleggen dat hij de kleinzoon was van mevrouw Van ’t Hof.

Hij beklom de trappen. In de hal bij de receptie zaten nog wat mensen koffie te drinken. Nabil nam de lift naar de derde etage. Op de vierde etage woonden de dementen. Ute wilde niet verhuizen. ‘Als ik tussen gekken moet wonen, spring ik liever meteen uit het raam’, zei ze tijdens het kerstdiner. Maar ze ging achteruit, je kon het zien.

Hij liep naar nummer 16. Achter de dichte deur klonk de bekende lach van een ster uit een Amerikaanse comedy. Ute had er graag naar gekeken tot ze in een damesblad had gelezen hoeveel de bruinharige actrice per jaar verdiende met haar favoriete serie. De hoogte van dat bedrag was haar in het verkeerde keelgat geschoten, maar vorig jaar had de actrice borstkanker gehad en Ute had een groot hart voor zielige mensen.

Nabil belde aan.

‘Hallo, wie is daar?’ De beverige stem van zijn oma. Het leek wel of haar Duitse accent met de jaren sterker werd.

‘Ik ben het, Nabil’, zei Nabil. ‘Ik dacht: ik kom even langs.’

‘The Nanny?’ antwoordde Ute verbaasd van achter de dichte deur. Uit de boxen schalde weer die lach, wel drie keer in elke scène, sommige mensen kregen er geen genoeg van.

‘Nee, Nabil’, zei Nabil harder.

De deur bleef dicht.

‘The Nanny?’

‘Nabil, oma. Doe de deur maar open.’

‘The Nanny? Hier snap ik niets van. Ach, leck mich am Arsch’, mompelde ze, maar ze ontgrendelde langzaam de deur. Nabil viel stil. Het shockeerde hem nog iedere keer als Ute arbeiderstaal uitsloeg, zoals bij de vele keren dat Ute niet begreep wat een antwoordapparaat was en begon te praten tegen de inspreekstem. Als ze geen antwoord kreeg schold ze op die stem en moest Nabil later met zijn moeder blozend die boodschap aanhoren.

De deur zwaaide open. Ute keek in de ogen van haar kleinzoon waarna ze constateerde dat ze was voorgelogen.

‘Waarom zeg je dat je The Nanny bent als je Nabil heet?’ bracht ze fel uit en ging hem geïrriteerd voor naar de benauwde kamer. ‘Ik heb appelsap in de ijskast’, zei ze.

Nabil schonk het lachend in. ‘Kijk je niet meer naar The Golden Girls?’ vroeg hij. ‘Dat is nu op het andere net.’

‘Waarom bemoei jij je met die series voor oude wijven?’ zei Ute.

‘Daar heb je een punt.’ Nabil ging in een van de stoelen zitten waar zijn moeder nog als jonge vrouw in had gezeten. Zuinig op haar spullen. Dat is ook mogelijk als je kiest voor goede kwaliteit. Ute van ’t Hof had zich niet laten afzetten.

‘Neem een onderzetter’, zei ze. ‘O, prima. Je hebt er al een gevonden.’

‘Hoe gaat het met je?’ vroeg Nabil. Het was gewoon dat hij zijn oma tutoyeerde. Lang had hij geloofd dat dit iets speciaals was tussen haar en hem, tot hij van zijn lerares op school hoorde dat jij-zeggen in Duitse families vanzelf sprak.

‘Z’n gangetje’, antwoordde Ute. Zelf dronk ze de nog warme thee die haar verzorger Tilly blijkbaar net had gebracht. ‘Maar het is wel een ellendig lang gangetje’, voegde ze eraan toe, waarna ze dromerig keek, iets wat ze niet vaak deed. ‘Vanmorgen ben ik gedoucht’, zei ze. ‘Ik hield me vast aan de stang en ze bleven maar naar me sproeien, die stagiaires weten niet dat het snel moet, ik voelde me net een brandend huis.’

‘Je kijkt er blij bij. Was het misschien toch een prettig gevoel?’ vroeg Nabil.

‘Ach, prettig of niet’, zijn oma beet nijdig in haar biscuitje, ‘Jij wilt altijd alles weten.’

‘Dat hoort bij schrijvers.’

Daar ging Ute niet op in.

‘Ik hoorde vanmorgen mannen Pools praten op de markt’, zei Nabil. ‘Spraken jouw ouders niet ook nog Pools nadat je vader werk had gevonden in de Duitse mijnen?’

‘Niet met ons’, antwoordde Ute. Ze lachte. ‘Wij zorgden ervoor dat we Duitser waren dan de Duitsers.’

‘Interessant is dat’, zei Nabil. ‘In de tijd dat jullie immigranten waren was assimilatie de norm. Nu is het een vies woord geworden.’

Ute reageerde op het geluid van een auto die de parkeergarage voor het personeel uit reed.

‘Daar heb je d’r weer’, zei ze opgewonden en ze probeerde vanuit haar stoel bij het raam een glimp op te vangen van de uitrit. Een fysiotherapeute met ingevlochten haar draaide aan het stuur van haar Peugeot.

‘Ze heeft een auto’, zei Ute.

‘Ja, dat zie ik. Je vond haar lief, toch?’

‘Surinamers zijn de liefste mensen van de wereld.’

‘Nou, dan verdien je wel een bonus.’

‘Maar waarom rijden ze in auto’s rond?’ zei Ute fel. ‘Wij hadden ook geen auto’s.’

‘Ik denk dat het veel leuker is om het over mijn boek te hebben’, zei Nabil. ‘Binnenkort ligt het in alle boekwinkels. Het zijn verhalen. Hierna ga ik een langer boek schrijven, dat heet dan een roman, of het wordt een novelle, want ik weet van tevoren natuurlijk nog niet precies hoe lang het wordt. Ik weet niet eens zeker waarover mijn tweede boek zal gaan, al heb ik al wel een idee. Laat ik me trouwens eerst maar eens concentreren op de promotie van dit boek. Misschien gaan ze me wel op de radio interviewen. Luister je nog weleens naar de radio?’

Ute keek naar haar kleinzoon. Moe werd ze van hem, dan had ze liever haar kleindochter. Dat kon een kreng zijn, maar ze had tenminste door dat een gesprek korte antwoorden vereist met bruikbare informatie. Het bleef stil. De airco zoemde. Ze pakte een tissue en veegde kruimels van haar handen.

‘Ga er maar gewoon van uit dat er een interview op de radio komt’, voegde Nabil eraan toe.

Haar kamer was eigenlijk te klein voor zo veel woorden. Dat bedacht ze opeens en ze vond zo’n gedachte eigenlijk ook wel iets voor een schrijver. Ze herinnerde zich iets, klaarde op.

‘Tilly heeft mij gevraagd voor een interview in het blad van het tehuis.’

Nabil veerde enthousiast op: ‘Een gesprek over vroeger?’

‘Er komen ook foto’s bij. Elke maand vragen ze iemand anders en nu hebben ze mij gevraagd. Ik heb Sonja gezegd dat ze de oude foto’s moet sorteren. Er zitten nog foto’s bij uit Duitsland.’

‘Dan kun je weer zo mooi vertellen over jouw moeder. Hoe heette ze ook alweer?’

‘Theresa Datko’, antwoordde Ute. ‘Eigenlijk heet ik ook Datko. Soms denk ik: ik wil mijn meisjesnaam terug.’

‘Maar dat kan toch wel geregeld worden met Tilly?’ zei Nabil. ‘Dan vraag je gewoon een nieuw naambordje voor op de deur. Ik ga er wel achterheen.’

Ute lachte meewarig in zichzelf over zo veel ijverigheid vanwege een losse opmerking. Nabil deed haar denken aan die televisiepresentator van vroeger, die er op tv voor uitkwam dat hij van de verkeerde kant was. Nabil had haar weleens verteld dat hij een vriendinnetje had, maar toch bleef hij haar doen denken aan die presentator.

‘Ik heb tegen mezelf gezegd: God heeft ook geen vrouw’, zei ze opeens en Nabil fronste zijn wenkbrauwen.

‘Ik zal je alleen laten’, zei hij. ‘Je wilt vast slapen.’

Ze bracht hem naar de deur. Daar dacht ze na. Op samenzweerderige toon fluisterde ze: ‘Ben je echt zo goed?’

In de lift begon Nabil te lachen omdat hij dacht aan een rubriek in een tijdschrift. De rubriek heette Trotse Ouders, hij kon niet meer op de naam van de knappe journalist komen die de omgeving van een bekende Nederlander eindelijk de ruimte gaf om de wereld te vertellen hoe trots ze waren. Nabil stelde zich voor dat hij voor die rubriek gevraagd zou worden. Hij zag een lege pagina voor zich in het magazine. Ja natuurlijk, Sonja, zijn moeder, was trots, maar hun band was van het soort dat bijna voorbij leek te gaan aan zulke vaak hol gebruikte woorden. Sonja zag hem, ze geloofde in hem. ‘Ik ben zo trots’ leek dan bijna een oppervlakkige kreet. Nabil bladerde verder in het imaginaire tijdschrift. Bij de ingezonden brieven zou nog een korte vraag van zijn oma komen.