Rashid Novaire

Reigers in Caïro

Verhalen

Uitgeverij De Geus

breda 2014

© Rashid Novaire, 1999

Deze editie © De Geus BV, Breda 2014

Omslagontwerp Robert Nix

Omslagillustratie © Richard Pare

ISBN 978 90 445 2795 7

NUR 303

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 1999

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

Kasja en Paris

#

Het huwelijksbureau had haar weer een kans gegeven.

De hele ochtend was Kasja bezig geweest bijtende verf in

alle punten van haar donkere haar te wrijven om de witte kleur te krijgen waar westerse mannen in hun brieven vaak om vroegen. Spetters haarverf gleden langs haar schedel. Ze drupten op de open krant tussen haar benen.

Normaal doe je dit soort dingen boven een wasbak, dacht ze geprikkeld.

Telefoontjes voor Kasja kwamen altijd binnen bij haar grootvader. Elk telefoontje hield een kans in. Een kans op een westerse man.

Kasja’s ogen gleden naar een kolom in de krant:

Man vastgebonden aangetroffen op een stoel in een kelder van het centrum. Geen geval van beroving of mishandeling. Wegens domestieke problemen in de kelder achtergelaten.

Heel Polen is een domestiek probleem, dacht Kasja terwijl ze de krant dichtvouwde en naast de kapotte wasbak wierp.

Toch glimlachte ze: van alle meiden uit de map had een man haar gekozen om op de presentatie te komen.

‘Had je weer ruzie met je vriend, Zina?’ grapte Kasja. Ze spoelde in Zina’s douchecel de verf uit haar haar.

Kasja vertelde over het vreemde bericht in de krant en dat Yulec haar bij haar grootvader had opgebeld.

‘Hij liet nog weten dat ik mijn haar zwart moest laten. Dat zijn moeders donkere haardos de mooiste was van alle Slavische vrouwen. Dat ik op haar leek.’

Zina sloeg geïrriteerd haar benen over elkaar.

‘Yulec moet zijn bek houden. Hij is gewoon een kantoorklerk bij het soort bureau dat een afgang voor de mensheid genoemd mag worden en hij heeft nog babbels ook.’

Kasja bewonderde Zina’s vaardigheid om haar felheid onder woorden te brengen.

Ze haalde haar schouders op: ‘Van mij mag hij babbels hebben. Als hij zijn werk maar goed doet.’

Ze keek Zina aan: ‘Ga jij eens mee naar zo’n presentatie, jij …’ Kasja keek naar het verkleurde zeil. ‘Jij hebt gestudeerd, je zou zoveel goeds voor het Westen kunnen betekenen, wil je nou echt wegkwijnen in Warschau, zonder man, zonder geld … Heus Zina, ze zijn zo slecht nog niet, die westerse mannen.’

Zina keek verveeld zoals alleen mooie vrouwen verveeld kunnen kijken.

‘Ja, in het academische Westen zitten ze op nog een werkeloze te wachten en trouwens het idee dat iemand mij uit moet kiezen … Ik heb Paris al ontmoet.’

Kasja schrok: ‘Ben je daar al geweest?’

‘Niet de stad, ik heb het over de mythologie.’

Kasje herkende deze toon, ze wist dat Zina nu met kennis kwam waar ze niet naar wilde luisteren.

Ze wilde Zina’s kamer uitlopen en haar witte haar laten drogen in de zon, terwijl ze aan het venster van het raamkozijn zou hangen, haar borsten tegen de koude muur, haar ellebogen steunend op de steenrode richel van het brede raam.

Ze zou haar haar borstelen tot het glom.

Ze hield van het verschil tussen borstelen en kammen.

Kammen deed ze elke waterige dag voor ze naar de restaurants ging om te vragen of er afwas of misschien wel serveerwerk voor haar was.

Borstelen deed ze alleen in het weekend.

Borstelen. Dat had ze kunnen doen als Zina niet aan het woord was.

‘…Paris was de herdersjongen die moest uitmaken welke godin de mooiste was. Hij werd opgeroepen omdat er roet in het eten kwam op een prachtig feest. De godin van de twist was niet uitgenodigd en zij had, omdat ze de pest in had, een appel de tempel binnen geworpen …’

Kasja keek naar Zina.

Ze zat op de bank, zat letterlijk ín haar kennis en wilde laten weten hoeveel ze wist. Zoals onaantrekkelijke, ontwikkelde mannen dat ook altijd willen. Maar Zina was mooi, rank en ze lakte haar nagels terwijl ze sprak: ‘…aan de appel zat een etiketje en daarop stond: VOOR DE MOOISTE, wat denk je … al die godinnen probeerden die eenvoudige herdersjongen om te kopen om die domme appel te bezitten.’

Er ging een lichtje branden in Kasja’s hoofd. Ze kende dit verhaal. Zina had het eerder gebruikt maar toen was die Paris een koningszoon. Zie je wel, ze verzint maar wat, dacht ze.

‘…met busladingen komen ze aan, die Parissen, uit Kassel en Frankfurt, Eindhoven en Antwerpen, en ze denken dat ze weten wat een vrouw is, ze denken dat ze uit meerdere godinnen de mooiste mogen kiezen, en dat mogen ze … omdat ze een appel hebben: het westen. Nee … nee.’ Zina staarde naar het watje tussen haar tenen die als ronde garnaaltjes in het zeil drukten terwijl ze gelakt werden. ‘Niemand komt naar deze stad om mij te beoordelen.’

Kasja zuchtte: ‘Of jij denkt te moeilijk, of ik hou te weinig van mijzelf, maar van mij mogen ze hun gang gaan, als ik maar niet op deze grauwe stad ga lijken.’

Yulec hield altijd eerst een welkomstpraatje.

Hij vertelde over het Poolse gebak aan de koffietafel en over lente en de kans op wederzijds verlangen naar een nieuw leven.

Yulec had vaak vlekken op zijn krappe pak maar daar keken de mannen niet naar als de meisjes en vrouwen zich presenteerden.

Ze liepen een voor een over de vale loper en kozen vanuit hun ooghoeken degene naast wie ze straks aan de koffietafel plaats zouden nemen.

Sommige mannen keken alsof ze hier op uitdrukkelijk verzoek van een hogere macht terecht waren gekomen, andere gluurden schaamteloos naar de lichamen die bij de namen en nummers hoorden die Yulec zalvend door de microfoon blies: ‘Evelinka numero drie, Linda numero vier … Dominique …’

Kasja was nummer zeven, het laatste meisje … dan bleef ze het helderste in hun geheugen, had ze bedacht.

Elke keer wanneer ze door het plastic gordijn kwam en haar eerste zoete glimlach prijsgaf, dacht ze aan de vorige westerlingen die haar wilden bezitten.

Er was een buschauffeur met een snor geweest en zelfs een man met een eigen cafetaria.

Niet te veel denken, gaf ze zichzelf als opdracht terwijl ze haar heupen draaide en haar derde pose aannam.

‘Als je ernstig lijkt, nemen ze je nooit’, had Yulec gezegd en hij kon het weten, want hij zat al bijna zes jaar in deze business.

Ze luisterde altijd naar hem maar verwonderde zich erover dat hij haar nog niet uit het bestand gegooid had.

Ze had immers al drie keer een aanzoek geweigerd.

Waarom wist ze niet exact. Misschien omdat ze zo minachtend over Nederlandse vrouwen spraken, misschien omdat ze altijd meteen met haar naar bed wilden in hun hotel (wat ze dan deed, ook al wist ze dat ze daarna niet meer mee wilde).

Een man had een duur zilveren horloge op zijn nachtkastje gelegd en was, nadat hij haar geneukt had, gaan douchen.

Toen hij met een lichte na-erectie weer uit de badkamercel was gekomen, had hij gezegd: ‘Nu weet ik dat je eerlijk bent, anders was ik heel boos geworden.’

Kasja lachte verguld, maar dacht: ik kan niet trouwen met een man die even wil nagaan of ik niet jat.

Een andere man was voor de seks eerst een halve minuut naakt voor haar gaan staan ‘om haar op te warmen’.

Hij had naar haar gekeken alsof hij dacht dat ze voor het eerst een westerse man bloot zag en hij haar dat feest van harte gunde.

Met dit soort verhalen kon ze bij Zina niet terecht. Zina moest erom lachen: ‘Verwacht ook niet dat je droomman op een advertentie in de krant afkomt om een Poolse vrouw te trouwen. Je moet gewoon denken … het ging die godinnen ook niet om Paris. Het ging ze om de appel.’

Toch wilde Kasja bij de man met wie ze zou trouwen een glimlach zien die haar de tijd even zou doen vergeten. Hij mocht een buikje hebben of zelfs een mager wit lijf. Maar ze wilde kunnen zien dat hij ooit een jongen was voor wie vrouwen in het park opkeken van hun breiwerk of ochtendblad.

‘In Holland heet dit koffie, geen kaffee.’

Kasja en het meisje naast haar probeerden braaf de ‘o’-klank uit.

De man had slechte tanden.

‘Koffie’, zei hij tevreden.

Speels boog het meisje naast Kasja zich naar hem toe, een suikerklontje in haar handen.

‘En dit in Holland?’

Verheugd over het spelletje keek ze naar Kasja en zei op enthousiaste toon in het Pools: ‘Het interesseert mij geen moer.’

‘Als-ie maar geld heeft en ooit knap was’, antwoordde Kasja.

De man zweette, hij keek argwanend, pakte het suikerklontje uit de handen van het meisje en bracht het naar Kasja’s mond.

‘Ik ben geen paard’, zei Kasja geïrriteerd, maar toen ze Yulec in een hoek van de zaal zag staan, liet ze de gebrande suiker langs haar lippen glijden.

Ze liepen door het centrum van Warschau.

Hij had haar gevraagd mee te gaan eten. Amerikaans eten in de serre van zijn hotel. Daarna had hij zich voorgesteld: Teun.

Een makkelijke naam.

Kasja wist dat hij geen zwijgzame echtgenoot zou zijn, mocht ze hem kiezen.

Zijn woordenstroom deed haar denken aan de half defecte stadsbussen (die bromden en kraakten maar door) in haar deel van Warschau; het deel waar geen hotels zijn met Amerikaans eten, de arme buurt met statige maar vergane huizen, met kleuren even vaal als het verdriet dat erin woont.

Hij had haar opmerkelijk genoeg nog niets gevraagd.

Ze hoefde alleen maar zijn gebroken Engels te beantwoorden met veel geknik en af en toe een geluidje.

Ze dacht aan het verhaal van Zina.

Ze passeerden ijssalons en gokhallen en hoe langer het duurde voor hij haar wat vroeg, hoe meer ze zich in deze winkelstraat een godin met een herdersjongen voelde.

In de dinerzaal van zijn hotel liep Teun rond alsof hij de inboedel zojuist gekocht had. Hij tikte gewichtig met zijn brede vingers op tafelbladen en veegde met zijn pink het stof van een laaghangende kroonluchter.

Terwijl ze doorbakken steaks aten, zag Kasja de bekende blik weer. Een blik die liet weten dat het haar ‘van harte gegund was’, of het nou om een goede beurt ging of om Amerikaanse steaks.

Met de eerste hap vlees nog in zijn mond, zei de man: ‘Mijn ex-vrouw had commentaar. “Teun, wat moet jij nou met zo’n Poolse.” Ik heb haar gezegd dat ik hoop nu eens veel minder te moeten dan met haar, nu eens niks te moeten. Nederlandse vrouwen eisen van alles, maar vergeten hun vrouw-zijn te eisen.’

Teun keek tevreden over zijn woordkeuze naar zijn bord en sneed het tweede stuk af.

‘Ik ben bevriend met een Hollandse vrouw, ze is fantastisch’, zei Kasja, die nog nooit een Hollandse vrouw had ontmoet.

Teun luisterde niet en legde de sleutel van zijn hotelkamer op tafel. Ze deed alsof ze niets zag, maar wist dat ze niet lang meer op moedeloosheid hoefde te wachten.

Nog een nacht dansen in een grote discotheek een eindje buiten de stad, waar ze de andere meisjes zich zag inspannen om te behagen. Ze nipten aan de glazen rum-cola.

Ze namen nooit een flinke slok, hun monden waren klein als zeeschelpjes, evenals hun stemmen en gebaren.

Teun hield van dansen.

Moe omdat hij steeds weer te laat was voor het ritme van de nieuwste hit, hijgde hij zich de avond door. Eigenlijk vond ze hem niet onsympathiek zoals hij nu over de dansvloer gleed.

Ze leunde met haar hoofd, dat zwaar aanvoelde van hoop, tegen een zuil en dacht even dat ze zijn glimlach in de richting vond komen.

Ze hield ervan dat hij niet voortdurend om haar heen danste en haar plastic rozen gaf van de lijzige man met zijn fietstas vol gebonden bossen van hetzelfde liefdesvoer.

Opgelaten kwam hij naast de zuil staan: ‘Als je wilt dansen, moet je toch echt dit plekje verlaten.’

Kasja hield niet zo van dansen.

Het ergerde haar als iemand aan haar trok terwijl ze op een van de bankjes naast de dansvloer zat, maar ze zag zich gedwongen om met de Nederlander haar post te verlaten.

Om haar heen werden de meisjes in een dorstige omhelzing de nacht door gewiegd. Teun had slechts een van Kasja’s armen op zijn schouder gelegd. Met haar vingertoppen raakte ze af en toe de zweetplekken op zijn rug.

Om hen heen verliet de door wodka en pina colada dronken beschaving het paviljoen. Bij Teun was enkel in zijn ogen te lezen dat hij onafgebroken gedronken had.

‘Eigenlijk ben ik een dichter’, zei hij met dikke tong.

Ze had geen nee gezegd.

Misschien kom ik er in bed achter of hij echt anders, beter is dan de anderen en dan neem ik hem, dacht ze terwijl ze langs het stadspark liepen. Dan neem ik hem, dacht ze beslist.

Ze vroeg zich af of er op het feest waar Zina over sprak, ook achterkamertjes waren waar de herdersjongen de godinnen kon testen op lichaam en behendigheid. Kasja zag hoe Teun meteen naar het hotelkoelkastje liep om een ijskoud flesje cola voor haar te pakken.

Hij ging naast haar op de bedrand zitten, zuchtte.

Ze aarzelde. Zou ze haar hoofd op zijn rechterschouder laten rusten? Niet om meteen al intimiteit te veinzen, maar gewoon omdat zijn schouder uitnodigde om er je gezicht tegenaan te laten glijden.

Ze voelde de ruwe stof van zijn overcoat tegen haar wang.

Hij sloeg een arm om haar heen: ‘Heb je veel mannen gehad?’

Zijn stem klonk zakelijk, punctueel bijna en zonder die dronken toon.

‘Ach,’ Kasja voelde zich op slag verdrietig, ‘het is niet de eerste keer dat ik met iemand meega.’

Ze ging weer rechtop zitten maar zijn hand duwde haar gezicht gebiedend terug tegen zijn schouder.

‘Waren er minnaars bij?’ vroeg Teun.

Kasja begreep de vraag niet en toen ze stil voor zich uit keek begon hij haar haastig uit te kleden, terwijl hij de kamer vulde met woorden.

‘Nooit gedacht dat ik er als volwassen man achter zou komen dat vrouwen net zo van seks genieten als mannen.’

Zenuwachtig knoopte hij haar rugsluiting los.

‘In de tijd dat ik nog nooit van een clitoris had gehoord …’ Kortademig beet hij in Kasja’s hals.

‘In de tijd dat wij ons alleen maar aftrokken op Brigitte Bardot en nog geen vrouw kenden, dacht ik altijd dat ze alleen maar moesten, dat ze er niks aan vonden.’

Kasja sloot van schaamte haar ogen, voelde zich kwaad.

Ze had, net als vorige nachten, geen rol in dit hotelkamerbed.

‘Maar toen bij mijn ex-vrouw en mij …’

Hij hikte en trok haar slipje naar beneden.

‘Wij neukten dag en nacht, soms als de kinderen er gewoon bij waren, dat deugt toch niet, met de kinderen erbij, wat vind jij?’

Hij had Kasja inmiddels helemaal uitgekleed.

Ze keek hem niet aan, zag vanuit haar ooghoeken dat hij zijn hemd uittrok en voelde zijn massieve lichaam tussen haar benen glijden.

Zijn tongpunt verkende haar navel en hij liet zijn wijsvinger langs haar opening gaan.

‘Mooie vrouw’, zuchtte hij en gleed, alsof hij dat vergeten was, naar haar gezicht om een natte zoen te geven. ‘Mooie Poolse vrouw.’

Hij daalde weer af naar heupen: ‘Je kutje is een bloem, wist je dat?’

Kasja steunde met haar ellebogen op de stevige kussens. Ze wou dat hij haar gewoon neukte en het afgelopen was.

Opeens was het of er hard licht in de kamer scheen: Zina. Ze nam de moeite niet om de kamerdeur te sluiten. Razendsnel werkte Kasja zich onder de man uit en keek opgewonden naar de glanzende appel die Zina in haar handpalm klemde.

‘Ik heb medelijden met jouw vrouw,’ riep Kasja, ‘en met jouw kinderen en ook al heb ik geen wasbak aan de muur, wat mij betreft zijn ze welkom in Polen, als vluchteling … om jouw zweetlucht niet meer te hoeven ruiken en je gelul niet meer te horen.’

Zina stak haar duim op en schoof behendig met haar rechterbeen een plastic stoel die bij de spiegel stond naar voren en duwde de stomverbaasde man in de zitting. Uit haar jaszak haalde ze een touw, knevelde zijn polsen en bond zijn middel om de stoelrand.

Kasja stond op het bed te springen als een klein meisje. Zina gooide de appel langs zijn ontzette gezicht. Het liep gesmeerd. Hij vocht niet eens. Met volle kracht duwde Kasja de appel in zijn mond, zag hoe zijn ogen opensperden, het vlees van zijn lippen tegen de schil geperst.

‘Stik maar in je appel’, schreeuwde Zina.

‘Stik maar in wat je mij denkt te bieden’, voegde Kasja er zacht aan toe.

Eindelijk. Hij gleed uit haar, ze lagen naast elkaar onder de bezwete lakens.

‘Morgen moet ik weg, liefje’, zei hij.

‘We zullen schrijven’, zei Kasja en wendde zich van hem af.

Uit Afrika

#

Ze waren, ondanks voorziene conflicten, samen naar Parijs gegaan.

‘Ik wil binnen eten’, had Gina de laatste avond gezegd. Maar Michael wilde anders: Turks brood en een fles Canei op de plek aan de Seine waar de homo’s van Parijs elkaar vanaf stenen bankjes aan de oever van de rivier bekeken.

Het was veel te koud voor een voorjaarsavond.

Gina pakte de tas uit en opende een van de yoghurtcupjes. ‘Toen ik zo lang op je moest wachten, vanmorgen in het hotel, en al die toeristen aan de balie zag, ging ik filosoferen en … volgens mij zit het zo …’

Michael ging met zijn spijkerbroek op de slordig ingelegde keien zitten en ving de onhandige knipoog op van een net geklede Japanner.

‘Volgens mij zit het zo’, zei Gina weer en at kalm haar yoghurt. ‘Stel, je springt van een flat. Niet van een van de flats hier maar van een skyscraper …’

Michael bleef kijken naar de Japanner, even hongerig als verzadigd onder zijn aandacht.

‘Je springt en je val is traag, in de drukke straat beneden lopen alle mensen die je in je leven dacht te kennen of kende, een adagio waarin je naar beneden dwarrelt … Die mensen die je dan wilt groeten, mensen voor wie je je hand opsteekt, met die mensen moet je leven …’

Michael at kauwgom. Een hard, onverschillig geluid. ‘En de rest, Gina?’

Michael stuurde het gewricht van zijn schouder verwijfd naar achteren en trok zijn onderlip naar binnen, terwijl hij vanuit zijn ooghoeken naar de Japanner bleef kijken: ‘Voor hem steek ik in mijn adagio mijn hand niet op, maar vanavond wil ik met hem best wel weten dat ik leef.’

Gina keek hem aandachtig aan.

‘Zo zijn jullie, niet speciaal flikkers, zo zijn jullie … mannen in general: de tijd verdrijven en met wie is verdomd inwisselbaar.’

De mannen op de bankjes aan de Seine besteedden geen aandacht aan de zwarte jonge vrouw die opstond en kwaad naar de waterkant liep.

Ze draaide zich om en keek met lichte minachting in zijn ogen, die altijd zo theatraal schrokken.

‘Het interesseert mij godverdomme niet met wie jij vanavond wilt naaien, vanavond ben je toch bij mij … het is toch de laatste dag van een kutarrangement met jou in La France, laten we tenminste doen alsof er iets van te maken valt.’

Op de badkamervloer lagen, behalve volgepakte tassen en drie extra gejatte Maya-zeepjes, twee condooms.

Op het douchegordijn was een ANWB-sticker geplakt.

‘Er zit een sticker precies voor je pik, Michael.’

Michael zette de douche uit.

‘Wat?’

‘Een sticker van de wegenwacht voor je lul, heel toepasselijk voor de kilometers die jij ermee aflegt.’

Hij ging achter haar staan en ze voelde zijn koude lichaam tegen haar rug. Haar rechterhand liet ze langs zijn wang gaan.

‘Ik hou er helemaal niet van als jij zo praat’, zei hij. ‘In homobars is het anders … daar lijkt soms alle intelligentie uitgeschakeld, maar jij, Gina, jij bent mijn eerste meisje en mijn enige meisje. Met jou heb ik gestoeid tussen de auto-onderdelen in de sloperij van mijn vader in Accra, met jou deel ik vroeger, Afrika, roots …’

Gina begon haar handen te wassen tot de Maya-zeep als een stukje kauwgom langs de littekens, de sneden, gleed die ze eens dwars over haar polsen had gekerfd.

‘Ik ben gewoon geïrriteerd, Michael. Toen we planden om naar Parijs te gaan, zeiden we dat we als er ergens romance in het spel zou komen, konden splitten en ik zei “goed plan” zoals ik vaker stoer doe tegenover jou. Maar de eerste avond weggaan noem ik stijlloos.’

Michael liep de badkamer uit en ging op bed liggen.

‘Sorry Gina, ik word geil en blind van ontmoetingen op gewone locaties, dat het niet op een thema-avond via een advertentie in de Gaykrant moet zijn waar je je contacten opdoet.’

Terneergeslagen zette ze de tv aan die in een handige hoek schuin tegenover de bedden hing.

‘Ik begrijp niet waarom dat alsmaar in je hoofd zit, als je jouw grijze cellen onder een microscoop legt, zitten ze vol met contacten die je op moet doen in plaats van …’ Ze zapte weg van een plakkerig Italiaans popgroepje op RAI Uno. ‘…van contacten die je moet eren, onderhouden of je moet blijven herinneren.’

Michael streelde liefdevol en verveeld door zijn eigen haar.

‘En ons contact ís er, ondanks twee totaal verschillende lifestyles.’ Zakelijk zette Gina de tv uit.

‘Je luistert niet’, zei ze en trok de zoom van haar laken recht.

De tune van de VARA.

Gina hoorde het geluid van B&W café, ze besloot niet af te wassen.

Wie er zou presenteren vandaag bij B&W was ze vergeten, steeds telde ze het op haar vingers na: Sonja, Paul en dan weer Sonja.

Het was Paul-dag.

Vermoeid at ze haar roti: de pannenkoek was slap en de kip koud geworden.

Eigenlijk hoef ik niet zulke hoogtepunten in mijn seksleven, als iemand mij na het vrijen eens zo toelacht als Witteman ben ik happy. Gina ruimde het bord op en dacht aan haar vader. Ze dacht ook aan haar zusjes die ze uit Ghana naar Holland had laten komen om hen een gedeukt leven te besparen, om hen de herinnering aan zijn zware, bezwete lijf in de nacht te besparen.

Ze schudde haar hoofd om Paul Witteman.

Hij lachte voorwereldlijk mooi. Sappig ook als de maïs die haar moeder met een zilveren lepeltje van de kolf afwipte en koninklijk opat. De hele familie haalde zijn voortanden langs de maïskolven, maar zij had een lepeltje.

Zij was vast en zeker filmster geweest in de oude Afrikaanse cinema en had er nooit over gesproken, zoals ze over meer dingen nooit had gesproken.

Haar moeder wist van de bezoeken die haar vader Gina ’s avonds bracht, ze wist.

Gina staarde uit het grote raam van haar flat, beneden reed het verkeer over de natgeregende wegen de Bijlmer in.

‘Er waren dagen dat ik hoopte dat ze zou stikken in haar zilveren lepeltje, nu roem ik haar elegante gewoontes … veel haat en veel liefde glijdt zo voorbij, net als het verkeer beneden’, zei ze hardop tegen het glas.

Ze hield ervan om vergelijkingen maken.

Er was eindeloos veel op de wereld om te vergelijken. Uiteindelijk leek veel op elkaar. Ze werkte achter een overheidsloket, precies zoals haar moeder haar hele leven had gedaan. Weliswaar in een vreemd land en mijlenver van wat ze ‘thuis’ noemen, maar wezenlijk verschilde het niet veel.

Ze besloot vroeg naar bed te gaan en Michael niet te bellen.

De man aan de telefoon had een klassieke nichtenstem.

Wat geeft het, dacht Michael, hij mag langskomen.

De man wilde een artikel over Ghanese begrafenisrituelen schrijven.

Duizenden Ghanezen die geen homo zijn en er meer over weten, dacht Michael. Maar de man vertelde dat hij via via van ene Michael had gehoord en toen zijn keuze had gemaakt.

Hij was langsgekomen. Vanaf het moment dat hij op de bank zat, was Michael geïrriteerd.

De man deed hem denken aan de laatste, bijna uitgestorven groep Hollanders die zoveel belangstelling tonen voor andere culturen dat het behaagziek werd. In no time kwamen ze op de proppen met hun exotische reizen of intensieve studies over ‘ook zo’n tropisch land’. Soms vertelden ze stralend dat ze een goede kennis uit Somalië hadden en een zeldzaam onwetende vroeg dan ook nog: ‘Kunnen jullie elkaar nou een beetje verstaan?’

Ook deze kenner had gehoord dat in Afrika de voorouders erg belangrijk waren en dat er binnen de Ghanese cultuur uitbundige rouwprocessen plaatsvonden. Of Michael daar iets meer over kon zeggen …

Michael vertelde en aasde op dubbele blikken die zijn richting op zouden kunnen komen. Subtiele wenken waarachter invitaties voor een eenzame, hete nacht schuilgingen.

Eerst had Michael zich er bij voorbaat over geërgerd dat ze zouden komen, nu irriteerde het hem dat ze weg bleven.

Ze hadden afgesproken in het Americain.

Gina zou een baret dragen en een zwarte Versace-zonnebril. Michael een te lange leren jas en een gladleren koffertje in zijn met ringen bemorste hand.

Tevreden had hij aan de telefoon gezegd: ‘Eens kijken hoe gevaarlijk we eruit kunnen zien, ik ben nieuwsgierig hoe ze daar reageren op twee louche Ghanezen in business …’

Lauwe grap, had Gina gedacht, maar ze had neutraal gevraagd: ‘Hoe laat, Michael?’

Zo zaten ze daar en Michael had zijn giechelen niet in kunnen houden toen hij door de glazen vitrinekast heen had gezien hoe gereserveerd de ober op hen afkwam.

Gina vond iets eindeloos vertederends in zijn glimlach, een verklede jongen met handen veel te fijn om er zo opgewonden mee te gebaren. Zijn zorgeloosheid maakte haar somber.

Ze zette haar zonnebril af, dribbelde met haar nagels verveeld over haar porseleinen schoteltje.

‘Ik hoor liever gewoon even hoe het met je gaat.’

‘Is het niet leuk meer?’ vroeg hij een beetje beledigd.

‘Het is nooit leuk geweest.’

Michael grinnikte, hij had haar vroeger het stoerste meisje van de straat gevonden.

‘We hebben het al zo vaak over mij, hoe gaat het met Gina?’

‘Goed,’ zei Gina, ‘ze denkt wel weer veel aan vroeger.’

Hij herkende haar blik van gestolde paniek. ‘Mijn vaders hoed heb ik nog niet aan flarden gescheurd.’

‘Hangt de hoed nog in de kast?’

‘Nog wel, maar over een tijdje, je weet ik doe alles adagio omdat me effe iets te veel iets te snel ontnomen is, over een tijdje hang ik de hoed aan een spijker aan de muur zodat ik ernaar kan kijken als ik inslaap.’

Er was bewondering op Michaels gezicht te lezen: ‘Het is moeilijk met mensen om te gaan die zoveel aankunnen …’

De kelner kwam gehaast naar de twee donkere mensen die, over de tafel heen in elkaar gekropen, zaten te praten.

‘Ik wilde betalen’, zei Michael.

Gina wist dat het in metrostations niet veilig is, maar ze voelde zich er beschermder dan boven.

De warme, droge lucht en de onwerkelijke lichtval gaven haar het prettige gevoel geborgen te zijn in het uitgestorven binnenste van een groot stenen lichaam.

Ze was niet helemaal alleen, een tengere jongen zong mee met de raimuziek uit zijn walkman.

Steeds voelde ze weer of ze de sleutel nog had.

Ze had overgewerkt en, omdat ze de laatste was, het gebouw afgesloten.

Het was fijn om in de steriele gangen, waar nog een lichte zweetlucht hing, het geluid van haar eigen voetstappen te horen.

Geen figuranten meer op het werkveld, de omgeving sluit naadloos aan op hoe ze zich de hele dag al voelde: alleen, onafscheidelijk van de wereld.

De man die naast Michael lag had grijs borsthaar.

Vreemd: ze hadden elkaar sinds ze naakt in bed waren gaan liggen nog niet aangeraakt, alsof ze geduldig wachtten op de hartstocht.

Michael raakte het borsthaar aan met de toppen van zijn vingers als de aarde van een plant waarvan je je afvraagt of hij water moet hebben.

Alsof ze zich plotseling herinnerden wat ze moesten doen kropen hun lichamen tegen elkaar aan. Weer overviel Michael de angstige vraag of het niet toch wat armoedig was: twee dezelfde lijven, twee geslachten die elkaar in de weg zitten tijdens een onhandige omhelzing.

Terwijl hij naar beneden gleed op het donzige lichaam hoorde hij het antwoordapparaat inschakelen in de woonkamer.

Gina klonk aangeslagen, hij hoorde een snik in haar stem.

‘…naar, ik wacht dus wel tot je mij belt …’

Even aarzelde Michael, zijn tongpunt bleef steken bij een verborgen navel. De man kreunde. Ik bel haar later, dacht Michael en verdween onder zijn eigen lakens.

Gina staarde van de hoed aan de spijker naar de reisgids van Parijs boven haar bureau.

Hoeveel van die doorgeflipte gozers waren er? vroeg ze zich af. Hoeveel jongens op de wereld kwamen achter je staan op een metrostation en lieten hun hand tussen je benen omhoog glijden? Hoeveel waren daartoe in staat?

Ze wilde cijfers, percentages weten.

Het was bizar toen de metro opeens aan kwam zeilen met een dozijn toeschouwers.

Razendsnel gleden zijn handen van haar af. Ze stapten allebei in. Van de zenuwen in dezelfde coupé.

Het meest vernederende was dat hij vanuit zijn stoel niet eens meer naar haar gluurde, maar zijn walkman weer had opgezet.

Waar kon Michael zijn?

Het was absurd om zo te denken, maar onbewust ervaarde ze zijn antwoordapparaat als bewijs dat hij er nooit voor haar was.

Soms dacht ze dat hij haar had geleerd lief te hebben. Hij, die vrouwelijke jongen die ’s morgens het hele eind met haar meeliep naar school.

Met andere jongens vocht ze, er waren momenten geweest dat ze dreigend op haar afkwamen en ze kalm zei: ‘Ik wil jou niet, ik wil je broer.’ Maar bij Michael kon ze voor het eerst positief aan vrijen denken. Ze hadden het een keer gedaan: verwonderd was hij bij haar binnengedrongen.

In het Westen was Michael van overbodig afwijkend tot intrigerend exclusief geworden. Er was voor haar weinig plaats meer naast zijn inhaalrace voor gemiste waardering.

Een klamme angst kwam op, toen ze naar de gave hoedenrand keek.

Weer had iemand haar ongevraagd aangeraakt. Ongevraagd aanraken, het kon verdomme overal gebeuren. De hoed was op sommige plekken versleten door lekkend water in haar kinderkamer in Ghana. Hij hield de hoed op als hij ’s nachts bij haar kwam.

Hij hield de hoed op alsof hij wilde zeggen: wat gebeurt is niet echt, het is maar een uitje.

Gina pakte haar regenjas.

Misschien was de oplossing voor ongevraagd aanraken, gevraagd aanraken.

Het Bijlmerplantsoen voor Michaels flat zag er vruchtbaar uit.

Gina kreeg een onbedwingbare behoefte om voor Michaels deur te wachten tot hij thuis zou komen.

Als hij thuis zou komen met een onbekende zou ze zich schuilhouden, anders zou ze met hem mee naar binnen gaan en koffiezetten.

Op de schaars verlichte galerij begon ze te huilen. Dit soort acties vertellen vrienden toch dat ze een beetje onafscheidelijk zijn, dacht ze.

Ghana maakte haar hoofd zwaar. Zilveren maïslepeltjes, broers van meisjes die met haar wilden vechten en de hoed van haar vader die ze stevig in haar handen hield.

Ze belde aan.

Verbaasd zag ze hoe het ganglicht aanflitste en Michael behoedzaam naar de deur liep in een witte ochtendjas.

Gina fronste haar wenkbrauwen en negeerde een dreigende vlaag diep verdriet. ‘Hoelang ben je al thuis, heb je mij niet gehoord op het antwoordapparaat toen ik je zei hoe naar ik mij voelde?’

Hij knikte beschaamd.

‘Heb ik gehoord.’

Ze passeerde hem en gaf geen antwoord op de paniek in zijn stem toen hij ‘wacht’ fluisterde.

De journalist stond naakt in de kamer en poetste zijn tanden.

Het rode lichtje van het antwoordapparaat seinde ‘beluisterd’.

‘Vond je dat ik wel even kon wachten?’ zei Gina.

Ze gaf de journalist, die vuurrood was geworden, een hand.

‘Ik ben Gina, via mij ging dat interview voor uw blad. Michael is een vriend van mij, a lousy friend misschien maar het is een vriend, ik moet met hem praten dus als …’

Michael knikte: ‘Het spijt me Ben, ik bel.’

Het duurde een kwartier voordat de journalist zich aangekleed had en de deur achter zich sloot.

Een kwartier waarin ze stil op de bank zaten: Michael in zijn ochtendjas. Gina met de hoed in haar hand.

Ze zagen de verwarde man achter het keukenraam de galerij oplopen.

Michael keek verontschuldigend, maar Gina legde een vinger op haar lippen en zette hem de hoed op.

Ze knoopte zijn ochtendjas open en pakte zijn pik, streelde erlangs met de bedding van haar slanke hand.

‘Wat doe je in godsnaam?’ Michael stond op. Ze zag dat hij een erectie kreeg.

Gina keek naar zijn brede, ronde tepelhoven en het soort tegen de huid gevlochten schaamhaar dat ze lang niet meer gezien had.

De kleine, kroezige krulletjes van haar eerste vriendjes.

Een naakte man met de hoed van mijn verkrachter, dacht ze tevreden.

Ze duwde hem naar beneden, naar het steenrode tapijt.

Haastig trok ze haar legging naar beneden en plaatste zijn handen op haar billen, die koud moesten aanvoelen in de verwarmingloze kamer.

Hij had zijn gezicht van haar afgewend alsof hij voelde dat hij zelf niet het belangrijkste was.

Ze stuurde zijn eikel naar de goede plek en boog haar lichaam naar het zijne.

Met schokken liet ze hem in haar komen en de tranen stroomden over haar wangen.

Nat en kalm gleden ze van elkaar af.

Ze vond een plekje voor haar schedel in de glooiing van zijn hals.

‘Misschien moeten we elkaar maar niet meer zo veel zien’, zei ze en streek door zijn haar. ‘Je hebt gewoon niet de aandacht, de attentie die ik nodig heb.’

Hij keek haar aan, met een ernst en een mannelijkheid die ze niet van hem kende.

‘Als jij dat zo voelt … ik heb ook niet zo veel tijd voor je, maar Gina …’ Hij pakte een rolletje plakband dat in het tapijt verscholen lag en zocht met zijn nagel het begin. ‘…bij mijn val in adagio zal ik misschien wel de hele weg naar jou wuiven, als de persoon die het meest bestond.’

Gina beet even hard op haar onderlip.

‘Niet zo slijmen’, zei ze en kuste hem heel even op zijn voorhoofd.

Verbeeldde ze het zich of lachte hij naar haar als Paul Witteman?