Yasmine Allas

De generaal met de zes vingers

°°

Uitgeverij De Geus

breda 2014

© Yasmine Allas, 2000

Deze editie © De Geus BV, Breda 2014

Omslagontwerp Mijke Wondergem

Omslagillustratie © Bert Nienhuis

ISBN 978 90 445 2797 1

NUR 301

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus BV, Postbus 1878, 4801 BW Breda, Nederland. Telefoon: 076 522 8151. Internet: www.degeus.nl.

Deze digitale editie is gemaakt naar de zesde druk, 2010.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

#

Het was vrijdag.

Een gewone, saaie vrijdag.

Het vrouwelijk personeel van meneer en mevrouw Samater zat na het werk onder de palmboom op de binnenplaats. Daar bleven ze tot laat in de avond. De bewakers kaartten.

Siidow, een grote man die op een haar na kaal was, liep opgewonden rond. Zijn buik hing bijna tot zijn knieën. Hij had extreme x-benen en grote voeten. Altijd droeg hij een walm van eten en zweet met zich mee. Zelfs ’s ochtends vroeg.

Aan het eind van de ochtend rook hij naar vis die een paar dagen in de zon had gelegen. Hij had een gruwelijke hekel aan de zon. Daarom bleef hij overdag het liefst binnen. Hij ging nooit onder de douche. Behalve als meneer Samater hem in zijn dikke nekvel greep en hem onder de douche duwde.

Siidow vond het verspilling van water. ‘Je moet mensen, zonder dat je ze ziet, kunnen herkennen aan hun lichaamsgeur’, zei hij met zijn vierkante, vriendelijke babygezicht. ‘De mens is een oksel met vlees.’

Bij het woord vlees begon hij te leven. Zijn ogen die je normaal nooit zag omdat zijn oogleden naar beneden waren gezakt, sprongen als kikkerogen uit hun vel. Het woord vlees ontroerde hem. ‘Ik hoef een stuk vlees niet te zien om te weten welk deel het is’, zei hij. ‘Met mijn ogen dicht ruik ik het al.’

Siidow was een man met een groot hart. Hij voelde zich geroepen om anderen te helpen. Hij wilde iemand zijn aan wie je je diepste geheimen kon vertellen. De kluis in huis, noemde hij zichzelf. Iedereen vond hem sympathiek en toch was er niemand die het vanwege de stank langer dan een minuut bij hem uit kon houden.

Maar Siidow had een talent, een kooktalent. Hij hield van dikke lammetjes. Wanneer hij een lammetje ging slachten mocht het dier de avond daarvoor bij hem slapen. Hij praatte tegen het beestje, aaide het en overlaadde het met kussen.

De volgende ochtend liep hij met het schattige dier onder zijn arm en met het grote slachtmes in zijn hand naar de achterkamer waar hij de voorbereidingen voor het eten trof.

Hij doodde het beestje liefdevol, hakte het de pootjes af, sneed de buik open, haalde alle ingewanden eruit en spoelde de buik schoon. In een grote witte handdoek nam hij het opengereten lammetje mee naar de keuken.

‘Zo vriend,’ zei Siidow tegen de vleesmassa die hij op tafel legde, ‘ik ga alles wat lekker is in je stoppen’, en hij kuste hem voor de duizendste keer. Hij deed twee liter yoghurt bij drie kilo Indiase rijst en roerde alles door elkaar met zijn rechterhand, die op een olifantspoot leek. Daarna vulde hij het lammetje met het mengsel. Erbovenop legde hij twee grote stukken boter en daarover strooide hij een kilo fijngesneden uien die hij in een klein beetje olie lichtbruin had gebakken. Tussen de rijst stopte hij vier grote kaneelstokken. En hij voegde er gemalen knoflook met verse koriander aan toe en vijftien verse kardemompitten.

De voorbereiding werd voltooid met een eetlepel saffraan, rozijnen en verse gember. Daarna likte hij zijn vingers een voor een af. Zingend naaide hij het lammetje dicht en schoof het in de oven.

Zijn grote ergernis was dat de vrouwen hem niet als man zagen. Ze luisterden graag naar zijn sterke verhalen, ze gierden het uit om zijn grappen. Maar altijd op afstand. Als hij bij hen in de buurt kwam, kropen ze walgend van zijn uiterlijk en zijn doordringende lichaamsgeur weg.

Zelf hield hij van alle vrouwen, dik, dun, jong of oud, maar het liefst zag hij heel jonge meisjes. Onrijpe, groene vruchten, noemde hij ze. ‘Je moet erbovenop blijven zitten tot ze geel en rijp zijn’, zei hij altijd. Hij praatte over vrouwen alsof ze kleine dikke lammetjes waren.

Nasiib, de oudste dochter van meneer en mevrouw Samater, kon het goed met Siidow vinden. Ze vertrouwde hem al haar geheimen toe en zij had hem voor het eerst ‘de kluis in huis’ genoemd. Eerst verbaasde het Nasiib dat Siidow op de hoogte was van alles wat zich binnenshuis afspeelde. Later ontdekte ze dat Siidow ziekelijk nieuwsgierig was. De drang om te weten wat anderen verborgen wilden houden werkte verslavend. Als ze dachten dat ze alleen waren, kon Siidow het niet nalaten hen te bespieden en af te luisteren.

Op de deur van Siidows slaapkamer zaten drie sloten. Niemand wist hoe zijn kamer eruitzag. Zelfs Nasiib mocht er niet binnen. Er werden wel eens grapjes gemaakt over jonge meisjes die daar vastgebonden zaten. Maar over zijn heiligdom liet Siidow niets los.

Op een avond toen Nasiib met hem wilde praten en op zijn deur klopte, reageerde hij niet. Ze ging weg, maar tien minuten later stormde Siidow angstig haar kamer binnen. Hij maaide met zijn armen en schudde zijn hoofd. Zijn buik bewoog alle kanten op, alsof het een stuk vlees was dat er niet echt bij hoorde. Zijn mond stond wijd open en toch kwam er geen enkel geluid uit.

Hij leek van de duivel bezeten. ‘Rustig, man’, schreeuwde Nasiib angstig.

Siidow liet zich op de grond vallen met zijn handen op zijn hoofd: ‘Help me, help me nou.’ Voordat Nasiib iets kon zeggen, zei hij: ‘Ze krijgt een kind.’

‘Wie krijgt een kind?’

‘Ik weet niet hoe ze heet, maar ze ligt in mijn kamer, poedelnaakt.’ Nasiib keek ongelovig naar hem. ‘Ik had die dikke buik wel gezien, maar toch had ik haar meegenomen van de straat. Ik dacht dat mijn avond voor elkaar was. Na tien minuten riep ze dat haar vliezen waren gebroken.’

‘Ik kan je niet helpen en haar helemaal niet,’ riep Nasiib geschrokken, ‘ik weet niet wat je moet doen met een vrouw die gaat bevallen.’

‘De eerste en de enige keer dat ik een vrouw in mijn bed heb, heeft ze opeens acht centimeter ontsluiting’, jammerde hij.

Nasiib kreeg de slappe lach en hikte: ‘Dat is nou net iets voor jou.’

Ze stelde voor haar moeder te waarschuwen, maar de vleesmassa vloog als een speer omhoog. ‘Nee, nee, nee, niemand mag het weten, als je moeder dit hoort ontslaat zij me ter plekke. Ik heb het hier erg naar mijn zin, dit huis is mijn huis geworden. Ik hoor bij deze familie. Ik wil hier niet weg.’

Als bij een klein jongetje veegde ze zijn tranen af. Hij rook onaangenamer dan ooit, maar ze probeerde haar adem in te houden en hem te kalmeren.

‘We moeten haar helpen en dat kan alleen met mevrouw Samater erbij.’ Siidow zag in dat dit de enige oplossing was.

Even later stapte mevrouw Samater, op de voet gevolgd door Nasiib, de drie vrouwelijke personeelsleden en twee bewakers, de kamer van Siidow binnen.

In zijn bed lag een vreemde vrouw. Bloot. Tussen haar gespreide benen vloeide bloed. Naast het ledikant lag kots.

De vrouw had een handdoek in haar mond gepropt en ze kneep in de zijkanten van het ijzeren bed. Mevrouw Samater schold tegen haar en riep dat ze zich aan moest kleden en weg moest gaan. Het vrouwelijke personeel giechelde en hield de neuzen dicht. De bewakers staarden tussen de benen van de vrouw.

Nasiib keek nieuwsgierig Siidows kamer rond, maar zag niets bijzonders. Behalve het eenpersoonsbed stonden er een mahoniehouten tafel, twee stoelen en een antieke linnenkast die nog van meneer Samater was geweest. De muur tegenover zijn bed had Siidow volgeplakt met foto’s van vrouwen, zoals vrachtwagenchauffeurs die in hun cabines hebben. En daaronder, op de grond, stonden vijftig paar schoenen netjes naast elkaar. Sommige waren van meneer Samater. Er zaten er een paar tussen die van diens vader waren geweest en de rest was nieuw. Vreemd, dacht Nasiib, voor iemand die zelf nooit schoenen draagt.

Mevrouw Samater beval een van de bewakers de vrouw mee te nemen en voor het ziekenhuis af te zetten. Moeizaam stond Siidows logee op, omwikkelde haar lichaam met het bebloede laken waarop ze had gelegen en liep met gebogen rug de deur uit. De bewaker leidde haar naar een gereedstaande auto. Al die tijd hield ze haar handen tussen haar benen geklemd.

Nasiib had medelijden met de vrouw, maar durfde niet in haar buurt te komen zolang haar moeder erbij was. Voor haar doen had mevrouw Samater zich al buitengewoon ingespannen door de vrouw naar het ziekenhuis te laten brengen. Voor hetzelfde geld had ze de vrouw gewoon op straat gezet en de deur dichtgesmeten.

Woedend liep mevrouw Samater naar Siidow. ‘Ik wacht boven op je, nadat je onder de douche bent geweest.’ Hij knikte, en ze gaf hem voordat ze vertrok een tik tegen zijn hoofd.

Nasiib haalde een glas gembersap voor hem. Hij beweerde dat gembersap goed was tegen neerslachtigheid.

In één teug dronk hij het op en mompelde: ‘Mamamia, mamamia.’

‘Je moet naar boven, Siidow.’

Hij reageerde niet en liep moeizaam naar de douche.

‘Hoor ik nog wat mevrouw Samater te zeggen heeft?’ riep Nasiib hem na. Ze wist zeker dat Siidow het nooit zou vertellen.

De volgende dag stond Siidow voor dag en dauw op om op de markt een lammetje te halen. Toen hij terugkwam, had hij er in plaats van één, twee gekocht. En zijn boodschappenmand, waar hij zelf met enige moeite in zou passen, was gevuld met groenten, kruiden, papaja, watermeloen, mango, grapefruit en kokosmelk.

De vrouwen begonnen te lachen toen ze hem binnen zagen komen, drijfnat, hijgend en puffend, alsof hij de marathon had gelopen. ‘Hij heeft iets goed te maken’, riepen ze. Ze genoten ervan dat Siidow op zijn donder gekregen had.

Siidow luisterde niet naar hun opmerkingen. Hij ging aan het werk. Elke keer voordat hij ging koken smeerde hij zich in met kokosolie. ‘Om mijn olifantshuid te voeden.’

Met een rode doek om zijn hoofd stond hij in de keuken. Hij floot niet en lachte niet, hij was stil en ijverig. Hij schaamde zich nog.

Op het aanrecht stond zijn lievelingsdrank, twee liter ijskoude melk, gemixt met drie grote bananen. De bel in de hal ging. ‘Het noodalarm’, zoals hij het noemde, teisterde zijn trommelvliezen.

Naast de deur hing een glazen kastje. Als de bel ging, lichtte, geheel overbodig, een klein rood lampje op. Onder het lampje bevonden zich de cijfers 1 tot en met 3. Mevrouw Samater had de 3 tussen de 1 en de 2 laten aanbrengen. De cijfers correspondeerden met de kamers waarin zij zich kon bevinden. Siidow begreep dat hij naar haar slaapkamer moest komen. Zachtjes vloekend liep hij naar boven.

Die dag moest Siidow veel vaker dan normaal naar boven. Mevrouw Samater drukte met haar slanke vingers voortdurend op het zwarte knopje boven haar nachtkastje. Ze had de bel zorgvuldig uitgekozen, zei ze, omdat ze de klank zo mooi vond. Maar Nasiib wist zeker dat ze hem had gekocht om het personeel te pesten. Ze konden nu nooit zeggen dat ze het doordringende geluid niet hadden gehoord.

Mevrouw Samater was nog steeds boos op Siidow. Ze wist dat de kok buiten adem raakte en dat het hem duizelde als hij een paar keer achter elkaar de trap op en af was gelopen.

Na de derde keer voelde zijn tong als leer en moest hij een koele milkshake naar binnen gieten. ‘Mevrouw moet zich laten nakijken’, zei hij. Misschien had hij gelijk.

Mevrouw Samater kon uit verveling de hele dag in bed blijven liggen en bevelen uitdelen. Het liefste zou ze naar de wc gedragen worden. Ze was mooi, jong, intelligent en bovenal de vrouw van generaal Samater, haar neef.

Uit armoede hadden haar ouders haar jaren geleden door meneer Samater laten opvoeden. Hij was toen een ambitieuze jongeman die aan het begin stond van zijn carrière.

De toekomstige generaal was klein, gespierd en leefde met zijn hond Mataan in een zelfgebouwd huis. Mataan was de enige die hij vertrouwde. De hond ging mee aan tafel, mee in bad, en had een kastje met eigen handdoeken.

Mataan sliep zelfs naast hem in het bed. Dan vertelde meneer Samater zijn beste vriend wat hij die dag gedaan had en wat hij de volgende dag van plan was. Soms vroeg hij iets aan het dier en gaf zichzelf dan antwoord. Het kwam ook voor dat hij het dier op zijn buik legde en hem volksverhalen vertelde.

Van meneer Samaters gezicht viel geen enkele emotie af te lezen. Zijn vel stond strak gespannen. Zijn donzige lippen sloten precies op elkaar. Hij had de gewoonte mensen de rug toe te keren als hij tegen ze sprak. Mataan was de enige die hem aan het lachen kon krijgen.

Gemakkelijk had meneer Samater het in zijn jeugd niet gehad. Toen hij vijf jaar was, stond hij al op de markt om lege flessen te verkopen. Elke dag om zeven uur ’s ochtends stuurde zijn straatarme moeder hem naar buiten. Als hij geluk had kreeg hij een stuk overgebleven oudbakken brood mee.

Op blote voeten liep de jongen naar de villawijk aan de rand van de stad, waar hij bedelde om lege flessen. Hij klopte nooit aan, maar bleef op gepaste afstand staan. Dan opende hij zijn mond en riep: ‘Ik ben het, de jongen met de zes vingers.’

‘Hij brengt ongeluk’, zei men dan. Zo snel ze konden kwamen de mensen met de lege flessen naar buiten en rolden die voorzichtig naar hem toe. En zodra hij weg was, werd overal waar hij zijn voetstappen had gezet, water met zout gestrooid.

Moeders raakten in paniek wanneer de jongen met hun kinderen speelde. Op de markt koos hij de beste plekken, zonder rekening te houden met de anderen. Er was toch niemand die naast hem wilde staan. De mensen durfden hem ook niet weg te jagen. Hij mocht niet boos worden en helemaal niet huilen, want ze dachten dat er dan een ramp zou gebeuren.

Maar Samater kon zich niet voorstellen waarom de mensen bang waren. Zelf vond hij zijn tweede pinkje niets bijzonders.

Op dagen dat hij weinig of helemaal geen flessen had verkocht, ging de jongen bij een oude vrouw langs die hem graag mocht en hem te eten gaf.

Ze was al jong weduwe geworden en ze had geen kinderen. Ze woonde in het mooiste huis van de hele stad, een klein houten gebouw met uitzicht op zee waarvan de knalgeel geverfde ijzeren voordeur de vrolijke uitstraling van de woning nog eens extra benadrukte.

Met zijn ogen dicht kende de kleine Samater elk plekje in het huis. Hij wist waar ze haar gezouten, gedroogde vlees bewaarde, en haar gele zakdoek. Daar knoopte ze haar kleingeld in.

Als hij kwam, verstopte ze de zakdoek en als hij die vond, mocht hij een paar muntjes mee naar huis nemen. Voordat hij met zoeken begon, knakte de jongen zijn kleine dunne vingertjes. Dan begon zijn speurtocht tussen de beschimmelde kartonnen dozen. Hij graaide tussen de kakkerlakken en muizenkeutels. Voor niets was hij bang.

Zo vergaarde hij met hard werken en fanatiek zoeken een klein kapitaal.

Meneer Samaters eerste vrouw haatte Mataan vanwege de bevoorrechte positie die de hond in huis had.

Een paar maanden na hun huwelijk kregen ze het verzoek om het nichtje van meneer Samater in huis te nemen. De vrouw stemde toe in de hoop dat de hond door de komst van het meisje verwaarloosd zou worden.

Meneer Samater stelde het kind meteen voor aan Mataan, zodat ze voor hem niet bang hoefde te zijn.

Op een dag kwam hij thuis van zijn werk en ontdekte haar in zijn bed met Mataan. Hij hoorde hoe ze tegen zijn vriend praatte. Ze is lief, dacht hij, en hij besloot haar te belonen door haar naar school te sturen. Zij moest de kans krijgen die hij zelf niet had gehad.

Hij was erg gecharmeerd van haar leergierigheid en de vlotte manier waarop ze zich aanpaste. Al heel snel kon ze zo goed lezen en schrijven, dat meneer Samater een privé-school zocht waar ze Engels en Italiaans kon leren. Zo bracht hij haar in contact met meisjes van de hogere klasse.

Zijn vrouw kon ondertussen het bloed van het meisje wel drinken.

De spanningen in het huwelijk liepen zo hoog op dat een breuk onvermijdelijk leek.

Het meisje voelde dat meneer Samater voor een keuze stond: zijn echtgenote of zijzelf en de hond. Voor de spiegel vroeg ze zich af hoe ze ervoor kon zorgen dat hij de juiste beslissing nam. Ze bekeek haar lichaam dat gegroeid was en veranderd. Terwijl ze daar stond, hoorde ze een stem in haar hoofd die zich voorstelde als Malika. ‘Je hoeft niet bang van mij te zijn. Ik kan je helpen.’ Het meisje streelde haar jonge borsten en gleed met haar handen over haar heupen. Ze glimlachte en fluisterde: ‘Het is goed, Malika. Je mag bij me blijven, net als mijn nieuwe lichaam.’

‘Ik had niet anders verwacht’, zei Malika. ‘Als je naar me luistert, zul jij de nieuwe mevrouw Samater worden.’

Elke dag om halfeen ’s middags kwam ze uit school en even daarna kwam meneer Samater van zijn werk. Tussen een en halftwee gingen ze aan tafel voor de warme maaltijd.

Voor die tijd luisterde ze in haar kamer met Mataan naar liefdesliedjes, terwijl meneer Samater zich onder de koude douche opfriste.

Op een dag ging het meisje op aanraden van Malika naar de keuken toen mevrouw Samater in de slaapkamer een schone jurk aantrok. Ze haalde de deksels van de pannen op het fornuis, strooide er een handjevol peper en zout in en sloop als een muis naar haar kamer terug.

Het eten was zo zout als de zee en zo heet dat de tranen meteen uit ieders ogen stroomden. Mevrouw Samater begreep er niets van. Ze zei dat ze eten zou gaan halen en beloofde haar man dat ze haar hoofd er voortaan beter bij zou houden.

‘Ik neem haar mee naar een restaurant’, riep meneer Samater geïrriteerd en hij wees op zijn nichtje. Hij stond op en smeet zijn vork op tafel. ‘Kom’, zei hij.

Het meisje grijnsde toen ze Malika hoorde zeggen: ‘Dit is nog maar het begin.’

Vanaf die dag werd het nichtje een nachtmerrie voor de eerste mevrouw Samater.

Ze bevuilde kleding die Samaters vrouw net gewassen en gestreken had. Ze gooide water bij de koffie. Ze verzamelde kakkerlakken bij rioolputten en liet ze ongemerkt tijdens het ontbijt aan tafel los. Ze verplaatste meneer Samaters drankflessen en sigarettendoosjes. Soms nam ze een fles drank en een sigarettendoos weg omdat ze wist dat hij daar laaiend van werd.

Toen ze ontdekte dat mevrouw Samater iets begon te vermoeden en haar in de gaten hield, begreep ze dat de tijd begon te dringen.

Ik ga Mataan vergiftigen en dan zeg ik dat zij het gedaan heeft, dacht ze. Of ik steek het huis in brand.

Via de spiegel keek ze zichzelf diep in de ogen. Roerloos zag ze hoe haar eigen beeltenis overging in die van mevrouw Samater. Haar ogen leken groter, boller, als twee stuiterballen. Het was alsof ze ieder ogenblik uit hun kassen konden rollen. Ze trok haar onderkaak strak naar voren, waardoor haar onderlip gekruld, plat en stevig op haar tanden kwam te liggen. Haar nek- en halsspieren waren gespannen, als die van een hongerige leeuw die zijn nagels nog in de prooi heeft zitten die hij net besprongen heeft.

Het meisje boorde haar lange nagels in haar eigen hals, net onder de kin, en trok ze langzaam naar beneden. Ze kreeg een vreemde blik in haar ogen. Alsof ze van de duivel bezeten was, bewerkte ze zichzelf. Haar vingers lieten donkerblauwe afdrukken achter op haar gezicht. Als een vampier zette ze haar scherpe tanden in haar rechterpols.

Pas toen ze haar eigen bloed had geproefd liet ze los.

‘Kalmeer maar even’, fluisterde Malika. ‘Kijk eens in de spiegel.’

Op haar hals zag ze vijf lange strepen, die dezelfde kleur hadden als kalfssudderlapjes. Perfect. ‘Als dit niet helpt, blijft er niets anders over dan haar te vermoorden’, lachte Malika.

In de woonkamer belde het meisje naar het kantoor van meneer Samater. ‘Ze heeft me geslagen’, riep ze met trillende stem. ‘Ze vermoordt me, als je niet snel komt.’

Mevrouw Samater zat nietsvermoedend op haar kamer, toen haar man het huis binnenstormde.

Hij vond zijn nichtje in elkaar gedoken achter de bank. Hij nam haar op schoot en bekeek haar lichaam. Geraffineerd liet ze haar hoofd op zijn schouder rusten en ze huilde.

Meneer Samater stormde naar boven, trapte de deur van de kamer van zijn vrouw open en sloeg haar hard, midden op haar gezicht. En zonder uitleg af te wachten schopte hij haar de deur uit.

#

Het nieuwe leven zonder de echtgenote van meneer Samater beviel het mooie jonge meisje uitstekend. Nu was de weg vrij om de rest van haar plannen uit te voeren.

Voor meneer Samater was ze nog altijd het meisje dat hij in huis had genomen. Ze ergerde zich als hij haar ‘mijn kind’ noemde.

‘Ik ben je kind niet’, antwoordde ze fel. ‘Ik ben jonger dan jij, meer niet.’

Ze moest hem laten inzien dat ze de enige vrouw was met wie hij zijn leven kon delen.

Op een dag toen zij alleen in bed lag, verscheen Malika.

‘Loeder,’ zei Malika, ‘wat lig je nou zelfvoldaan in bed. Je bent er nog lang niet, meisje. Zeker niet als je het zo aanpakt. Voor je het weet komt hij met een nieuwe vrouw aanzetten. Je wilt hem toch hebben, of niet?’

‘Hebben? Hem hébben?’ herhaalde ze. ‘Ja, Malika. Ja, ja en nog eens ja.’

‘Schud hem dan wakker!’

‘Hoe?’

‘Kietel hem achter zijn ballen.’

‘Viespeuk!’

‘Niet letterlijk domoor, je moet hem op een subtiele manier laten merken wat jij in huis hebt. Hem warm maken en warm houden.’

‘Daar ben ik toch mee bezig. Ik zorg voor hem. Zijn kamer is altijd netjes en schoon. Ik maak zijn lievelingseten en ik zorg voor Mataan.’

Malika lachte. ‘Het is een kwestie van bewustzijn. Wees bewust van wat je doet als hij in de buurt is, hoe je je voortbeweegt, zit, eet, hoe je tegen hem praat en hoe je kijkt. Er zijn een paar essentiële regels. Kijk hem aan als je praat en laat je ogen spreken. Glimlach klein, maar wel zichtbaar. Geef hem complimentjes en vooral, onthou alles wat hij zegt. Bemin hem totdat er een zuivere, kleurloze vloeistof uit zijn mondhoeken druipt.’

Het meisje kwam uit bed en opende haar klerenkast. Uit de middelste la trok ze een doorzichtige onderjurk met spaghettibandjes. Ze hield de jurk tegen haar lichaam en bekeek zichzelf. ‘Ja, dit is ‘m’, zei ze en ze voelde met haar rechterhand de kreukvrije soepele stof. Ze trok de jurk aan, stak haar haren op en verfde haar lippen rood. Haar zwarte, suède schoenen met naaldhakken maakten de transformatie compleet.

Toen ze haar lichtbruine tepels door de jurk heen zag, begon ze te lachen. ‘Ik zie mijn borsten, mijn buik.’

‘Je onderbroek’, zei Malika.

‘Wat is er met mijn onderbroek?’

‘Uit. Doe dat ding uit’, zei Malika. ‘Het plakt alleen maar tussen je benen.’ Waarom ook niet, dacht het meisje. Ze liet haar slipje tot aan haar knieën zakken en bekeek haar zijden schaamharen. Nu deed ze het slipje helemaal uit en schoof hem met haar linkervoet onder het bed.

Vlak voor meneer Samaters thuiskomst zette ze de airco aan. Binnen enkele tellen verspreidde de weeë lucht van wierook zich door de kamer. Ze opende zijn nachtkastje waar zijn miniatuurleger van dure drankflessen onberispelijk in rijen van drie stond opgesteld. Ze pakte de whisky, schonk een paar scheutjes in een glas en nam het mee naar de woonkamer. Ze zette het glas op de salontafel en ging naar de keuken om een grapefruit te persen.

Toen ze zijn voetstappen hoorde, haastte ze zich terug naar de woonkamer, met in haar rechterhand het geperste sap en in haar linkerhand pakte ze het glas whisky. Ze ging achter de glazen salontafel, precies tegenover de bank staan.

Hij gaat altijd eerst op de bank zitten, dacht ze. En dan sta ik hier, als een zeldzaam uitzicht voor hem klaar.

Toen meneer Samater binnenkwam, begroette de hond hem uitbundig. Mataan sprong tegen hem op en probeerde hem te likken waar hij kon. Lachend duwde meneer Samater het dier van zich af. Zijn gezicht viel direct in een plooi toen hij merkte dat zijn nichtje in de kamer was. Voorzichtig pakte hij haar hoofd vast en drukte er een kus op.

Hij liet zich op de bank ploffen en kon zijn ogen niet van haar afhouden. Hij voelde een warme golf in zijn buik. Zijn blik gleed van haar gezicht eerst naar haar hals, die bijna een meter lang leek.

Bij haar borsten bleef hij even steken. Daarna daalde hij via het kuiltje midden in haar platte buik af naar haar onderbuik en zag dat ze geen slipje droeg.

Roerloos stond ze daar en ze hoorde hem slikken. ‘Hij voelt zich ongemakkelijk’, fluisterde Malika. ‘Help hem over zijn verlegenheid heen.’

Ze liep naar hem toe en hield hem het grapefruitsap voor.

‘De whisky’, stamelde hij. Ze stak haar andere hand naar hem uit.

Meneer Samater zette zijn bril af en in één teug goot hij de whisky achter in zijn keel. Hij kneep zijn ogen even dicht en leunde achterover. ‘Ik weet zeker dat ze dit in de hemel drinken’, zei hij.

Op aanraden van Malika doopte het meisje een vinger in het sap en likte met een flitsende tongbeweging de velletjes eraf. Tergend langzaam nam ze een slok en ging op haar knieën naast zijn voeten zitten.

Terwijl ze de glazen salontafel onder zijn voeten schoof, dacht zij: hij kijkt niet. Ziet hij wel dat dit allemaal voor hem bedoeld is?

‘Jawel,’ zei Malika, ‘het is alleen te veel voor een man die gespannen thuiskomt.’

Zonder iets te zeggen trok ze zijn schoenen en zijn sokken uit. Zacht raakte ze met haar handen zijn vochtige voeten aan en begon ze langzaam te masseren. Haar duimen maakten een drukbeweging aan de binnenkant van zijn voeten. Hij sloot zijn ogen en hij concentreerde zich op haar aanraking. Vervolgens kneep ze krachtig in zijn hiel, trok zachtjes aan zijn tenen en liet ze weer los.

Natte handen pakten haar schouders. Ze dook in elkaar door de onverwachte handeling en voelde kippenvel op haar huid komen door zijn warme adem in haar nek. Langzaam draaide ze zich om, waardoor hun neuzen elkaar raakten. Ze vergat de regels van Malika. Ze kneep haar ogen dicht en wreef met haar neus tegen zijn neus. Ondertussen voelde ze hoe zijn lichaam steeds dichterbij kwam.

‘Doe je ogen open en kus hem’, beval Malika. Ze deed het en hij reageerde meteen op haar liefkozing door zijn tong langzaam in haar mond te brengen.

Drie weken na die eerste kus vroeg hij haar ten huwelijk. Veel eerder dan zij had verwacht. Meneer Samater was van haar gaan houden en beschouwde haar als een geschenk van God. Hij lachte weer.

Al snel deelde zij in huis de lakens uit. Zij was niet alleen zijn echtgenote maar ook zijn maatje, zijn adviseur, zijn verzorgster, zijn minnares en zijn psycholoog.

Alles aan haar leek perfect. Haar gladde benen, het halflange krullende zwarte haar, haar sprekende zwarte ogen, de volle wimpers en haar onweerstaanbare glimlach. En niet te vergeten haar lange hals, waarin hij als een verliefde zwaan zijn gezicht verborg.

Toen ze een maand getrouwd waren, werd meneer Samater benoemd tot generaal. Ze verhuisden naar een kleine, smaakvolle villa, vlak achter het parlementsgebouw. De villa viel op door zijn donkerrode Marokkaanse bakstenen en zijn hoge driehoekige dak. Maar het mooiste was de houten veranda vanwaar je in stilte naar de Indische Oceaan kon kijken. In de zijmuren zaten vrijwel geen vensters. De enige twee grote ramen waren die van de woonkamer, waarvoor donkerrode, zware gordijnen hingen. Het kunstlicht moest de hele dag branden, maar dat stoorde haar niet. Het was juist de reden waarom ze hier wilde wonen. Ze had een hekel aan daglicht.

Op een van zijn vrije vrijdagmiddagen liet meneer Samater haar het huis en de plek bij de oceaan zien die voor hem veel hadden betekend in zijn kinderjaren. De herinnering maakte hem vrolijk en spraakzaam. ‘Als ik geen flessen kon verkopen, ging ik bij de oude weduwe langs’, zei hij. ‘Ik liet de onverkochte flessen bij haar op de stoep staan en rende dan zo de zee in. Ik zwom als een vis en dook steeds dieper. Soms werd ik omringd door een school maanvissen. Of zeepaardjes zwommen met me mee.’

‘En die brachten je dan in het rijk van Neptunus’, lachte ze. ‘Liggen hier scheepswrakken op de bodem?’

‘Zeker. Duizenden jaren lang hebben schepen uit alle windstreken onze kust bezocht. We staan hier bij een van de vier uiteinden van ons continent. Verder naar het oosten kun je niet. Ieder schip voer hierlangs. Hier kwamen piraten en koopvaardijschepen elkaar tegen. En dan: boem! Ik fantaseerde erover als ik druipnat van het strand naar de duinen rende en me daar ingroef.’

Meneer Samater wees in de verte naar het punt waar de rechte kustlijn een lichte boog maakte. Je kon de lage, zandgele glooiing goed zien. ‘Kijk daar, op die lage topjes, daar groef ik me in. Ik schepte het zand over mijn benen en dan over mijn middel. Daarna ging ik liggen en probeerde zo veel mogelijk van mijn lichaam te bedekken. Als laatste duwde ik de hand waarmee ik gegraven had, onder het zand. Zo werd ik droog en warm.’

Hij dacht aan de tijd die voorbij was. Aan het zoute, gedroogde vlees dat de weduwe hem gaf als hij terugkwam en dat soms beschimmeld was. ‘Ik vertelde de weduwe dat ik niets liever wilde dan zeeman worden en vroeg haar wat er aan de andere kant van de zee lag.’

‘Zeeman ben je niet geworden’, zei mevrouw Samater kort. Ze had genoeg gehoord en gezien.

‘Ik hou van de oceaan’, zei meneer Samater. ‘We gaan hier iedere ochtend ontbijten.’ De golven verveelden haar. Ik laat een hoge muur bouwen die het uitzicht op de zee belemmert, dacht ze.

Hij pakte haar hand en trok haar naar zich toe. ‘Ik heb een verrassing voor je.’

Ze kuste zijn voorhoofd: ‘Ik had al zo’n vermoeden dat er meer was.’ Zachtjes wreef ze over zijn handen.

Om zijn verlangen naar haar in bedwang te houden, ging hij staan en stak een sigaret op. Hij luisterde naar het ritme van de golven en bestudeerde quasi-geïnteresseerd de jaarringen in het cederhout. In gedachten zag hij zich op deze stille plek met haar vrijen.

‘Wat is er?’ Ze streelde zijn wang.

Zijn hand zocht haar borst. Toen ze hem aankeek, sloeg hij verlegen zijn ogen neer. Tegenover haar was hij zwak. Alleen al door haar aanwezigheid raakte hij voortdurend uit zijn evenwicht. Hij was als de dood dat ze hem belachelijk zou vinden als zij wist hoeveel hij van haar hield.

Voor het eerst in zijn leven was hij verliefd. In het begin dacht hij dat hij ziek was. Een echte man wordt niet verliefd, dacht hij. Een echte man moet zijn hoofd erbij kunnen houden en werken, hard werken. Maar deze nieuwe gevoelens had hij niet in de hand.

Hij haalde een briefje uit zijn zwarte colbert en ging op de middelste tree van de veranda zitten. ‘Ik heb het allemaal opgeschreven’, zei hij, en hij stak het briefje omhoog. ‘Ik zal het je voorlezen en pas als ik klaar ben wil ik weten of je het goed vindt.’

Hij zette zijn leesbril op en hield het briefje vlak voor zijn gezicht. ‘Je mag een nieuwe auto uitkiezen en je krijgt er van mij een chauffeur bij. Je krijgt de sleutels van een nieuw huis dat je mag inrichten zoals je zelf wilt. Neem dienstmeisjes. En jij mag zeggen waar we naartoe gaan als ik drie weken vrij heb.’

Zij bedekte haar ogen met haar handen. Dat deed ze vaker wanneer ze zich verlegen wilde voordoen. Maar eigenlijk wilde ze opstaan en een gat in de lucht springen. In plaats daarvan liet ze haar vochtige ogen zien en zei: ‘Ik wil niet dat je je verplicht voelt om dit allemaal te doen voor mij. Tenslotte kunnen we ook eenvoudiger leven.’

Met zijn duim veegde hij haar tranen af. ‘Ik wil je juist alles geven. Ik heb mijn hele leven hard gewerkt zodat elk plezier in het leven aan mij voorbijging.’

Zij sloeg haar armen om hem heen. Het voelde alsof ze op een planeet stond, die alleen voor haar was. Ze liet hem los en ging tegenover hem in de hete zon zitten. Haar tenen speelden in het zand, net als toen hij haar voor het eerst meenam naar het strand. Al die keren dat ze met hem mee was geweest naar zijn vrienden, had ze bekeken hoe hun vrouwen hun huizen hadden ingericht. Saai en fantasieloos waren ze. Zij zou nooit naar Italië gaan om inkopen te doen. Zij wilde naar Duitsland.

‘Ik wil een donkerrode landcruiser.’ Het ontglipte haar.

‘Ook dat mag’, antwoordde hij.

Op de terugweg dacht ze aan niets anders dan aan de inrichting van haar huis. Meneer Samater zette haar voor de deur af. Binnen ging ze voor de grote spiegel van de commode in haar slaapkamer zitten. Malika verscheen achter haar: ‘Nu geen domme dingen doen. Je moet hem eerst tot de man maken van wie jij alleen de sleutels hebt. Geef hem het gevoel dat je zijn vrouw wilt zijn én zijn vriendin.’

Ze haalde haar schouders op: ‘Het komt goed. Ik heb geluk en vreugde in zijn leven gebracht. En ik geef niet op tot ik hem president van dit land heb gemaakt. Personeel. Ik moet personeel aannemen.’

‘Geen probleem. Voor een portie eten en een slaapplaats kun je zo veel mensen krijgen als je wilt’, zei Malika. ‘Iedereen vindt het fantastisch om in het huis van een generaal te wonen.’

Mevrouw Samater pakte de telefoon en draaide het nummer van een vrouw van wie bekend was dat ze op korte termijn betrouwbaar personeel kon leveren. ‘Ik zoek mensen die hard kunnen werken en met weinig tevreden zijn. Je begrijpt mij wel.’

Ze wachtte het antwoord niet af, maar zei: ‘Als het je lukt, zal ik iets moois voor je meenemen als ik terug ben van vakantie. Ciao.’

Ze liet zich op het bed vallen. Ik moest mij schamen, dacht ze, omdat ik alles wil en alleen het beste.

De dag dat ze voor het eerst op vakantie zouden gaan, stond mevrouw Samater zoals iedere ochtend, voordat haar man in de keuken kwam, koffie te malen. Hij dronk het liefst een hele thermoskan hete koffie van versgemalen bonen.

De vorige avond was hij laat thuisgekomen na een etentje met zijn vrienden.

Hij ging niet meteen aan tafel toen hij binnenkwam, maar overhandigde haar zonder iets te zeggen de sleutels van het nieuwe huis en kuste haar op haar wang.

Alsof ze wist dat ze die dag een cadeau zou krijgen, had ze zijn lievelingsontbijt klaargemaakt: schapenlever met veel verse koriander, knoflook, Spaanse peper en paprika.

Ze bracht hem de koffie op een wit dienblad. Zijn koffie moest altijd op dat dienblad gebracht worden. Omdat het vrijdag was kreeg hij er ook een rauw ei bij. Ze ging tegenover hem zitten met een kopje thee.

Meneer Samater pakte het ei en tikte het zachtjes tegen de rand van de tafel. In het barstje peuterde hij met zijn nagels een gat. Met zijn linkerhand kneep hij in zijn neus en met zijn rechterhand goot hij het rauwe ei achter in zijn keel.

‘Te veel gedronken?’ vroeg ze, en ze schonk hem een kop koffie in.

Hij stak een sigaret op. ‘Ik zie dat je mijn koffer al ingepakt hebt?’

Meneer Samater drukte zijn handpalmen tegen zijn slapen om de opkomende hoofdpijn weg te masseren. ‘Ik heb een cheque van 50.000 shilling gekregen. Toen mijn vrienden mij uit eten vroegen, wist ik dat ze iets van plan waren. Dat ze mij geld gingen geven had ik niet gedacht.’

‘Dat geld is van jou’, hoorde ze Malika zeggen. ‘Beschouw het als een bruidsschat. Een vrouw zonder goud is een vrouw zonder baarmoeder.’

Hij viste de cheque uit zijn broekzak. ‘Een huwelijkscadeau noemden ze het. Denken ze nou echt dat ik daar dankbaar voor ben?’ Hij keek naar de cheque. ‘Ik weet zeker dat ze er iets voor terug willen hebben.’

‘Het zijn je vrienden, en vrienden helpen elkaar. Zonder bijbedoelingen.’

‘Vrienden?’ Hij stond op, dronk in één teug zijn koud geworden koffie op. ‘Ik kleed me aan en dan ga ik nog even snel op en neer naar het werk. Tot straks.’

‘Als je maar in de gaten houdt dat we om drie uur op het vliegveld moeten zijn.’

Zodra hij vertrokken was, pakte ze de cheque. Ze bekeek hem en hield hem voor haar neus. ‘Het ruikt nergens naar.’ Ze kuste het stukje papier dat ze zo snel mogelijk wilde verzilveren en wachtte op de man die drie weken op Mataan zou passen. Een halfuur voordat hij zou komen, stond ze al scheldend en trappelend van ongeduld bij de voordeur.

Toen de man op de afgesproken tijd aan kwam sloffen, werd ze woest. Zij stak haar wijsvinger omhoog en riep: ‘Jij denkt toch niet dat je op deze manier je brood kunt verdienen? In plaats van drie krijg je van mij maar twee weken te eten.’ Ze duwde de man naar Mataan toe en sloeg de voordeur achter zich dicht.

Geïrriteerd door het slome gedrag van de hondenoppasser jakkerde ze naar het bankgebouw. Ze had wel verwacht behoorlijk wat mensen aan te treffen die lijdzaam op hun geld wachtten, maar de rij die ze zag was onvoorstelbaar lang. Om de aandacht van de bankmedewerkers te trekken, zwaaide ze met de cheque en gilde over de hoofden van de wachtenden heen dat ze binnen een halfuur op het vliegveld moest zijn. Zonder pardon perste ze zich naar voren.

De man achter het loket telde de bankbiljetten voor haar uit. Om elk bundeltje deed hij een bruin elastiek. Ze verdeelde het geld over de drie vakjes van haar tas en liep zonder een woord van excuus de deur uit.

Zonder uit te kijken stak ze de kruispunten over, naar het nieuwe overdekte winkelcentrum. Met volgeladen tassen kwam ze uren later weer buiten en probeerde een taxi aan te houden. Er stonden massa’s mensen langs de kant van de stoffige weg, vooral werkloze mannen en hongerige straatkinderen. Ze stapte in een rood-gele taxi die haar naar een buitenwijk vlak bij de zee bracht, waar Carlo zijn kapperszaak had. Hij werd door zijn louter uit vrouwen bestaande klantenkring ‘een Italiaanse nicht met gouden vingers’ genoemd.

Carlo’s kleine knusse salon was aangenaam fris. Zijn koelkast was gevuld met fruitshakes, droge witte wijnen en chocoladereepjes uit Italië. De muren waren lichtblauw geverfd en de deuren en de kozijnen hadden een diep crèmekleurige tint. Het pronkstuk van de zaak was een lipvormige, rode driezitsbank waarop de dames met zichtbaar genot hun achterwerk konden vlijen. Carlo hield ervan de hele dag zoetgevooisde Italiaanse muziek te draaien.

Mevrouw Samater wilde dat hij haar glanzende zwarte haren donkerbruin verfde. Hij zette haar voor de spiegel en dreunde een uit het hoofd geleerd verhaal op dat doorspekt was met complimentjes. Daar betaalden de vrouwen hem voor. En als toetje presenteerde hij een hoofd- en nekmassage met zijn goddelijke handen. Carlo kende de diepste verlangens van zijn klanten. De ene vrouw vertelde wat ze met haar overspelige echtgenoot van plan was, terwijl de andere dromend opbiechtte dat ze verliefd was op een collega van haar man.

Tevreden bekeek mevrouw Samater zichzelf langdurig in een met goud omlijste spiegel en drukte Carlo een flinke fooi in zijn hand. Toen liep ze lachend en zwaaiend de zaak uit naar de taxi die speciaal voor haar was teruggekomen.

Ze ging achterin zitten omdat ze zichzelf voortdurend wilde bekijken via de achteruitkijkspiegel.

Tussen twaalf en een waren de straten verlaten. De meeste winkels waren dicht, de mensen aten hun warme maaltijd en deden hun middagdutje. Straatkinderen zochten in groepjes de schaduw van de bomen langs de wegen op.

Nooit zal ik ze ook maar één cent geven, dacht ze. Ze voelde of haar haar nog in model zat.

Toen ze terugkwam stond de Mazda van haar man voor het huis geparkeerd.

Mevrouw Samater liep de lange gang in naar de woonkamer, waar meneer Samater achterovergeleund in zijn stoel zat met zijn voeten op de glazen tafel en een sigaret in zijn mond.

Ze keek hem aan en zei alsof ze zijn gedachten kon lezen: ‘Moet je zien wat je allemaal met geld kunt doen.’

Ze zette de tassen naast zijn voeten op de glazen tafel. ‘Ik heb me mooi laten maken, om je vrolijk te maken.’

Hij kon er niet om lachen, maar toen ze een ingelijste vergrote foto van hem uit een van de tassen haalde kwam er een glimlach op zijn lippen.

‘Wat is dat?’

‘De eerste foto van jou als generaal. Hij komt van jouw kantoor.’

Ze hield hem de foto voor. ‘Ik heb hem laten uitvergroten. Je ziet er zo machtig en onbenaderbaar uit in dit uniform.’

‘Je bent toch niet bang van me?’ vroeg hij. Een beetje verlegen keek ze de andere kant uit. ‘Waarom zou ik?’

Ze zag dat meneer Samater stond te dromen, maar durfde niets te zeggen.

‘Doe iets,’ zei Malika, ‘haal die man uit zijn gedachten. Laat je gelden, laat je voelen. Als mannen dromen betekent dat dat ze niet geïnteresseerd zijn in hun gezelschap. Hij moet geen ruimte krijgen om aan iets anders te denken als hij bij jou is. Breng hem terug, bij jou, naast jou, op jou, onder jou en helemaal in jou. Zet die stomme foto weg, kus hem en ruk de kleren van zijn lijf. Trakteer hem op dat vochtige donkere hol dat tussen je benen zit.’

Ze drukte de foto tegen haar borst. Ik wacht tot hij er zelf om vraagt, dacht ze.

Maar Malika gaf niet op. ‘Deze man ziet jou nog steeds als zijn kleine meid, dat drukke meisje dat hij meenam naar het strand waar ze op haar blote voeten heen en weer rende als een losgelaten jonge geit, totdat ze op een scherf trapte die in haar voet sneed. Voor hem ben je het huilende meisje dat hij op schoot nam en voor wie hij de linkermouw van zijn lichtblauwe overhemd scheurde om haar voet te verbinden. Weet je nog hoe hij met zijn tong je tranen droogde?’

‘Wat wil je daarmee zeggen?’

‘Dat je hem over de drempel moet helpen.’

‘Ik heb hem toch gekust.’

‘Kussen! Je moet hem bespringen en de kleren van zijn lijf rukken.’

‘Nee.’

‘Je verliest hem als je het niet doet.’

‘Hoe …?’

‘Nu!’

Zonder verder na te denken legde ze de foto weg en deed wat Malika haar influisterde. Ze besprong hem, legde hem op de bank en scheurde zijn kleren letterlijk van zijn lijf.

Meneer Samater had geen tijd om adem te halen, laat staan om te beseffen wat hem overkwam. Compleet overdonderd, overmeesterd lag hij daar en liet haar tong zijn gang gaan. Haar spinnenvingertjes kriebelden aan zijn oorlelletjes. Ze liet ze naar zijn borstharen kruipen. Hij voelde hoe het in zijn buik begon te kriebelen naarmate ze dichter bij zijn tepels kwam tot hij langzaam en heel diep begon te kreunen. Haar lippen naderden zijn hals en ze beet zachtjes in zijn vel, totdat het ding dat tussen zijn benen hing harder en groter werd.

Meneer Samater streelde haar borsten en tikte met zijn vingertoppen tegen haar tepels. Ze voelde een trilling in haar onderbuik waardoor zuiver sap haar dijbenen vochtig en plakkerig maakte. Hij gleed met zijn middelvinger over het kuiltje in het midden van haar buik en zakte toen verder naar beneden.

Hij zocht de vochtige zachte plek tussen haar benen. Zijn tedere aanraking maakte haar buik warm. ‘Ga verder’, zei ze, verbaasd over haar heftige verlangen. Hij pakte haar bij haar middel, tilde haar op en legde haar op de grond. Snuivend stortte hij zich op haar.

Ze werd onzeker en angstig. Toen ze zijn stijve penis tussen haar benen voelde, verkrampte ze. ‘Ontspan, geniet, laat je beminnen, zuig hem in je op’, fluisterde Malika. De woorden drongen deze keer niet tot haar door. Ze opende haar ogen en bekeek de man die zwaar tegen haar aan drukte en zijn penis naar binnen schoof. De tederheid was weg en als een jonge stier stootte hij hard op en neer. Van de pijn trok ze haar billen naar achteren. Ze kruiste haar benen en probeerde hem van zich af te duwen.

‘Niet bang zijn’, zei meneer Samater. Hij deed haar benen uit elkaar en drukte ze ruw tegen de grond.

Nu drong hij nog krachtiger dan daarvoor bij haar naar binnen. Stijf van de angst trok ze hem vanachter aan zijn haren. Voor het eerst twijfelde ze of hij wel degene was van wie zij hield.

‘De eerste keer is anders dan je verwacht. Zet door, pijn wordt straks genot’, zei Malika.

‘Hij is bezeten.’

‘Als het genot bij een man naar zijn hoofd stijgt, treedt hij buiten zichzelf en gaat als een beest achter zijn lust aan’, zei Malika. ‘Het is even wennen. Nu ben je geen meisje meer. Je bent vrouw geworden.’