JOSTEN & SMITS

Gezichtsverlies

Denise de Wit-reeks

Uitgeverij De Geus

breda 2014

© Marc Josten & Rob Smits, 2014

Omslagontwerp Mijke Wondergem

Omslagillustratie © Andy & Michelle Kerry/Trevillion Images en Shutterstock

isbn 978 90 445 2832 9

nur 305

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2014.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

Hoofdstuk 1

VERBRANDINGSTEMPERATUUR

1 september

Het was een zwaarbewolkte nacht. De zwarte bestelbus minderde vaart en doofde de lichten. Even later schakelde de bestuurder de motor helemaal uit. Geluidloos rolde de auto de dijk af. Het klinkerweggetje was hobbelig. Een diepe kuil deed de auto schudden. De vracht in de laadruimte begon te schuiven en bonkte tegen de zijkant. Het busje had nog precies genoeg snelheid om een scherpe bocht te maken en een hoogommuurd bedrijfsterrein op te rollen. Onder een overkapping kwam het tot stilstand. Het rook er naar natte stenen en schimmel.

De bestuurder stapte uit. De zolen van zijn rubberlaarzen waren ontdaan van profiel. Een lichtbundel speurde het terrein van de vervallen steenfabriek af. De deur van de laadruimte ging open. De zaklamp bescheen een mensenlijf dat op blauw plastic lag. De bestuurder pakte een zeildoek en vouwde het uit op de grond van het overkapte fabrieksterrein. Hij trok het lichaam het busje uit, en liet het op het zeil ploffen. Een punt van een paarse jurk werd zichtbaar.

Nog nahijgend pakte hij zijn mobiele telefoon en toetste een nummer in.

‘Zo, eindelijk’, klonk het aan de andere kant. ‘Heb je mijn instructies opgevolgd?’

‘Ze ligt klaar.’

Een week geleden was hem gevraagd om een jonge vrouw te ontvoeren en om het leven te brengen. ‘Iemand naar wie niemand omkijkt’, had zijn opdrachtgever eraan toegevoegd. De vervolgopdracht luidde: verbrand haar lichaam en wel dusdanig dat er geen spoor dna meer te traceren is.

‘Maar hoe dan?’ had de bestuurder gevraagd.

‘Met een vloeistof die een extreem hoge verbrandingstemperatuur heeft. Je moet het gebit eruit timmeren en daarna het lichaam niet één maar twéé keer verbranden. Het moet compleet verkolen.’ De opdrachtgever was onverbiddelijk.

Uiteindelijk had de bestuurder met tegenzin in Hamburg een geschikt slachtoffer gevonden.

Honderd meter van de Reeperbahn was een park waar veel hoertjes hun geld in de buitenlucht verdienden. De meesten kwamen zonder geldige papieren uit Afrika of het voormalig Oostblok. Bij hen was het risico op ontdekking klein. Hij kon het weten. Want als het werk het toeliet, vereerde hij de Reeperbahn graag met een bezoekje.

En nu was hij alweer twee dagen terug in Nederland. In een verlaten steenfabriek met een dode vrouw, en met een plastic doosje dat zijn opdrachtgever hem eerder had gestuurd. Vlak na zijn ontbijt had hij het opengemaakt.

In het doosje zat een bruin aangekoekt plastic zakje met een bloederig stukje vlees. Als je goed keek, kon je het herkennen als een deel van een oor. Om na afloop aan het verbrande lijk te hechten, had zijn baas op een bijgesloten briefje geschreven.

Uit de jerrycan kwamen klokkende geluiden terwijl de kerosine op het lichaam neerplensde. Even later viel een brandende lucifer op het van brandstof glimmende lichaam. Wijd opengesperde ogen leken even tot leven te komen door de glans. In een fractie van een seconde laaide er een fel vuur op.

De man deed een paar stappen naar achteren. De lucht zinderde van de hitte. Het lichaam begon te sissen en blakerde langzaam zwart.

Na een kwartier was het vuur gedoofd. Aan het verbrande lichaam was weinig menselijks meer te herkennen. Hij keek naar het hoofd. Zijn maag trok samen. Meteen schakelde hij zijn gevoel uit. Daar was-ie goed in. Dat wist zijn opdrachtgever ook.

Hij goot een tweede jerrycan leeg over de zwarte pop.

Het vuur was net zo fel als het vorige. Daarop opende de brandstichter het plastic doosje en haalde er het stukje oor uit. Met het vuur van een aansteker verschroeide hij de snijrand. Met zorg drukte hij het geamputeerde stukje vlees tegen het lijk. Door de hitte begon het oor te smeulen.

Nadat hij de jerrycans terug in de auto had gezet en alle sporen had uitgewist, reed hij met gedoofde lichten terug de dijk op.

Hoofdstuk 2

ENGELACHTIG

Een half jaar later: 1 maart

‘Ze is dood’, zei de heldere vrouwenstem aan de andere kant van de lijn. ‘Mijn dochter is dood. Ze hebben maanden naar de moordenaar gezocht, maar niemand die ook maar iets kon vinden wat naar de dader verwees. Ik ben dringend op zoek naar iemand die dat wél kan.’

Ze sprak zachtjes. De stem was engelachtig. Als van een andere planeet.

Denise de Wit had haar mobiel dicht tegen haar oor gedrukt. Haar ogen dwaalden af over de Kloveniersburgwal die in het licht van die late middag een melkachtige tint had aangenomen. Zelf was Denise kinderloos, maar uit haar eigen familiegeschiedenis wist ze dat rouwende moeders als gewonde dieren waren.

Ze onderbrak de vrouw nergens.

In haar roze fleecepeignoir liep Denise door het huis.

Met een mok koffie zo zwart als zoab nestelde ze zich op de bank. Ze overdacht nog een keer het telefoongesprek met de Amerikaanse. Het was merkwaardig geweest, surrealistisch. Door de opdracht aan te nemen, zou ze zonder enige succesgarantie een jaarsalaris opstrijken. Sinds enkele maanden was ze eigenaresse van een eenmanszaak en vanaf toen heette een opdracht ‘een acquisitie’. Wat hadden collega’s haar uitgelachen om haar loopbaanverandering. Ging ze voortaan uitzoeken of echtgenoten vreemdgingen? Was ze met een muts over haar hoofd achter lantaarnpalen te vinden? Ze had geprobeerd de grappen met grapjes te pareren. Terwijl iedereen die haar kende had kunnen weten dat Denise alleen het grote werk zou doen: het oplossen van moorden, ontvoeringen en kunstroven met hoge losgeldeisen. Dat meldde ook haar website, maar dat negeerden al die lolbroeken. Op haar visitekaartje stond, met gouden krulletters: Denise de Wit, privédetective.

Als voormalig rechercheur en advocaat had ze genoeg verstand van zaken, maar over specifieke ervaring in haar nieuwe beroep beschikte ze niet. Het saldo op haar bankrekening was naar een zorgelijk niveau gedaald. Het aanbod van de Amerikaanse kwam op het juiste moment.

Natuurlijk had Denise van de zaak-Janice Feenstra gehoord. Er was een klein half jaar geleden zelfs sprake geweest van een mediahype. Eerst in de vs, want daar bleken de Feenstra’s een bekende familie te zijn. Vader Mike, Nederlander van geboorte, had fortuin gemaakt met het ontwikkelen van nieuwe media. In de tijd dat Facebook opkwam, had hij het vervolgsucces al bedacht: CopyFaced. Het was een concept voor drukke mensen die niet alles tegelijk konden doen. Na een hersenscan zouden al hun gegevens in een Facebookachtig programma komen, waardoor acties en reacties automatisch op een tijdlijn verschenen, zonder dat er enige handeling bij kwam kijken. Het was een soort virtuele kloon die zijn klanten van zichzelf maakten. Voor huwelijksbemiddelaars was het een potentiële goudmijn, voor headhunters en uitzendbureaus eveneens. Je zou met CopyFaced huwelijkskandidaten en sollicitanten kunnen keuren zonder ze ooit te zien. Voordat het product was uitontwikkeld, had Mike zijn concept voor een kwart miljard verkocht aan een groep risico-investeerders. Sindsdien was hij alleen nog bij het bedrijf betrokken als creatief adviseur.

Moeder Cathy was een bekende in het societycircuit van Silicon Valley. Ze speelde de rol van ‘the great woman behind the great man’ met volle overgave. Het was geen wonder dat het gruwelijke einde van hun dochter de aandacht van alle media kreeg.

Satellietwagens van diverse Amerikaanse tv-stations kruisten door Nederland, op zoek naar hoofdrolspelers. Twee auto’s hadden elkaar zelfs geramd aan de oever van de Rijn. De Nederlandse pers was er nog eens extra op gedoken. Eerst de landelijke ochtendbladen, daarna de roddel- en misdaadrubrieken op de televisie. Wekenlang was de moord op Janice Feenstra voorpaginanieuws.

jonge vrouw vermoord en verbrand

politie zoekt vrouwenpyromaan

De bekende misdaadverslaggever Jonas van Rijn had er enkele uitzendingen aan gewijd en daarin sprak hij van ‘barbaarse methoden’ en meldde hij dat hij niet zou ‘rusten voor dit monster achter de tralies zit’.

Maar toen werd het Kerst, en nu was er zo veel tijd verstreken dat de storm was geluwd. Alleen was de dader nog steeds niet gevonden. Dat maakte de zaak tot een slapende vulkaan.

Zover strekte de kennis van Denise. Maar na het telefoongesprek met Cathy Feenstra moest ze op zoek naar meer informatie om een scherper beeld van de zaak te krijgen. Daarna zou ze pas beslissen of ze de opdracht aan zou nemen.

De websites van cnn, rtl Nieuws, Nu.nl en Jonasvanrijnmisdaadverslaggever.nl flitsten over het scherm. Denise maakte met haar knip- en plaktoets een lange lijst. Ze plaatste alle informatie op chronologische volgorde in één document.

Het stoffelijk overschot van Janice was gevonden op het terrein van een verlaten steenfabriek aan de Rijnoever. Haar lichaam was door de hoge verbrandingstemperatuur moeilijk te identificeren geweest. Het had lang geduurd voor de forensische teams vast konden stellen dat het verkoolde lichaam dat van Janice Feenstra was.

In misdaadrubrieken bleef de vraag onbeantwoord waarom de dader het lijk zo onherkenbaar mogelijk had willen achterlaten. Bij een minder hoge verbrandingstemperatuur zouden sporen als vingerafdrukken ook zijn verdwenen. Bovendien kocht niet iedereen kerosine, en maakte de koper zich daarmee kwetsbaarder dan bij de aanschaf van benzine.

Er werd druk gespeculeerd of Janice bij leven was verbrand of na overlijden. En hoe paste het dna-materiaal erbij, dat nog terug te vinden was in een stukje oor? Was dit slordigheid van de dader of opzet? En als het opzet was, wat was dan het motief? Politie en justitie zwegen. Vanwege ‘het onderzoeksbelang’? Of was het omdat ze het echt niet wisten? Denise bekeek talloze reportages uit Arnhem en omgeving, zonder dat het een nuttige aanwijzing opleverde.

Ze besefte dat het nieuws over een heropening van het onderzoek het vuur van de publiciteit weer in alle hevigheid zou doen oplaaien. Terwijl ze over internet surfte, scrollde ze in haar hoofd ook door het telefoongesprek met Cathy, dat ze eerder had gevoerd. Ten einde raad was de vrouw. Denise leek haar laatste strohalm.

‘Ach, mevrouw De Wit’, had Cathy gezegd. ‘Ik kan u wel tientallen voorbeelden geven waaruit zonneklaar blijkt dat die zogenaamde professionals helemaal niet in staat zijn om moordenaars te vinden. Ze kunnen er niets van. Helemaal niets. Punt. Probleem is dat politiemannen overal ter wereld laaggeschoold zijn. Ze hebben een beperkte intelligentie en gaan gebukt onder een minimale arbeidsmoraal. En dan bomt het niet of ze nu bij u uit Nederland komen of bij mij uit Californië. Het is geen kwestie van onwil, was het dat maar! Nee, het is een kwestie van niet-kunnen. En vooral, ze trekken veel te makkelijk conclusies, geven het op, en dan wordt het een cold case.’

Denise wilde haar tegenspreken, want de vrouw maakte met haar engelachtige stem haar oud-collega’s zwart, onder wie zich, naar haar stellige overtuiging, een aantal zeer toegewijde mensen bevond. Maar Cathy Feenstra was onstuitbaar.

‘De ballen snappen ze van recherchewerk. Punt. En nu ga ik u uitleggen waarom ik uitgerekend u bel. Ik kwam op een liefdadigheidsavond van de damesclub van de Lions in Monterey, eergisteren, het is puur toeval, begrijpt u, het hoofd P&O van de fbi tegen. U móét haar kennen, een rijzige, grijzende dame, met felzwarte ogen. Zij leek u in ieder geval wél te kennen. Van uw gezamenlijke kadettentijd op Quantico. Ze gaf hoog over u op. Cécil Deliberto heet ze, en ze vertelde me dat u een extremistische aanslag op de Amsterdam Arena in uw eentje hebt bezworen. Nou, dat klonk wel goed. Ik ben bij thuiskomst meteen achter de computer gekropen en heb uw naam gegoogled. En mevrouw De Wit, ik moet zeggen: ik ben onder de indruk! Opeens dacht ik: deze vrouw heeft de expertise die ik zoek, en ze komt nog uit Holland ook.’

‘Hoe raakte uw dochter in Nederland verzeild?’ vroeg Denise, hoewel ze daar al het een ander over gelezen had.

‘Dat is een lang verhaal’, zei Cathy.

‘Dat kan er nog wel bij’, zei Denise. ‘Ik wil alles weten.’

‘Mijn man is Nederlander met heimwee naar zijn geboorteland’, zei ze. ‘Toen hij zes jaar geleden zijn bedrijf CopyFaced verkocht, wilde hij terug. Mijn dochter en ik zijn hem toen gevolgd. Janice ging eerst naar de internationale school in Hilversum. Daarna is ze in Nederland blijven hangen. Ze ging studeren aan de modeacademie in Arnhem.’

‘Míjn dochter, hoor ik u zeggen?’ merkte Denise op.

‘O’, zei de vrouw. ‘Laat ik er geen doekjes om winden. Mijn man en ik wonen al twee jaar gescheiden van elkaar. Ik ben terug naar Amerika gegaan, hij is in Nederland gebleven. De helft van zijn tijd, in verband met het tijdsverschil vooral aan het eind van de avond en aan het begin van de ochtend, adviseert hij de jongelui van CopyFaced, de andere helft staat hij op de Hilversumsche Golf Club met zijn vriendjes of flikflooit hij met vrouwen.’

Hoofdstuk 3

BESCHETEN

1 maart, ’s ochtends

Denise tikte nerveus met haar vingers op haar bureau. Deze zaak was even aantrekkelijk als lastig. Wanneer ze zou falen, zou ze daar nog jaren lang opmerkingen over blijven krijgen. Daar stond een voordeel tegenover. Cathy Feenstra beloofde haar veel geld. Tenminste, als Denise niet aarzelde en meteen naar Amerika zou afreizen. Met veel nadruk had Cathy gezegd dat ze voorlopig geen voet op Nederlandse bodem wilde zetten. Ze kon het simpelweg niet aan. Alles deed haar daar aan de moord op Janice denken.

Denise besloot te doen wat ze altijd deed als ze twijfelde. Na een blik op het raam aan de overkant van de gracht, trok ze haar kleren aan, gooide haar haren in een staart en stoof de trap af. Twee minuten later was ze bij haar beste vriend. Ze kende Mauro al uit het woeste uitgaansleven in Amsterdam van rond de eeuwwisseling, samen stonden ze achter de bar in roemruchte discotheken, samen schuimden ze de stad af. De intensiteit van hun contact nam nog verder toe toen Mauro erachter was gekomen dat hij op mannen viel. Vanaf het moment dat Denise wist dat het in deze relatie niet om seks kon gaan, werd ze gesterkt in de gedachte dat Mauro’s vriendschappelijke gevoelens voor haar belangeloos waren. Puur.

‘Lieve schat,’ zei Mauro, ‘ik zeg het je zoals het is: je ziet er bescheten en futloos uit. En als ik héél eerlijk ben, dan zeg ik ook nog dít: dat detectivebedrijf van jou is al net zo bescheten en futloos. Je voert geen klap uit en je website lijkt nergens op.’

Denise keek verschrikt op. Mauro was zelden zo spijkerhard. ‘Wil je me nog verder in de put praten?’ vroeg ze.

‘Juist níét’, zei Mauro. ‘Ik wil je helpen met een ommekeer. Niemand in deze wereld die ik het meer gun om te herrijzen als Lazarus. Maar dan glorieuzer.’

‘Dan verwacht ik bemoedigende woorden’, zei Denise. ‘Geen beledigingen. Bescheten: akkoord. Maar futloos? Dat ben ik nooit geweest.’

‘Goed’, zei Mauro neutraal. ‘Je zou denken dat ik je nu tips zou geven over hoe je een uitnodigend smoel kunt tonen. Doe ik niet. Ik ga me helemaal niet met je uiterlijk bemoeien. Weet je waarmee wél?’

‘Verras me.’

‘Tegenwoordig is je virtuele smoel belangrijker dan je echte smoel’, zei Mauro. ‘Vanuit zakelijk oogpunt dan. Het dondert niet wie je bent, als je maar stráált op je website en je Facebookpagina.’

‘Zo fles je de boel toch …’ zei Denise.

‘Tot op zekere hoogte. Met beelden kun je de werkelijkheid behoorlijk manipuleren, dat is waar, maar uiteindelijk kom je altijd jezelf tegen. Van de duivel kun je geen heilige maken en het omgekeerde is ook niet makkelijk. Maar er is niets op tegen om een optimistische schets van jezelf te maken. Sterker nog, volgens mij werkt het zelfs therapeutisch.’

‘Spreekt hier dokter Sigmund?’ vroeg Denise.

‘Goed dat je je gevoel voor humor probeert terug te vinden’, zei Mauro. ‘Maar even serieus: geef mij wat tijd en ik maak een pakkend profiel van je, voor je website en voor je Facebookpagina. Het dwingt je om over jezelf na te denken. Over wie je denkt dat je bent, en over wie je wilt zijn. Jouw virtuele profiel zal een mix van die twee worden.’

‘Laten we dat dan maar meteen vanavond doen. Want het toeval wil dat er ontwikkelingen zijn.’

‘Ontwikkelingen?’

‘Herinner je je die zaak nog van dat Amerikaanse meisje dat totaal verbrand in de omgeving van Arnhem is gevonden?’ vroeg ze. ‘Het speelde ongeveer een half jaar geleden. Veel aandacht van de media, Janice Feenstra heette ze.’

‘Jááá’, zei Mauro. ‘Die Jonas van Rijn heeft zich erin vastgebeten, maar de zaak is niet opgelost, dacht ik.’

‘Klopt. Na drie maanden had de politie nog geen spoor van de dader. Het onderzoek is toen gestopt.’

Denise nam even een adempauze en zei toen: ‘Ik ben benaderd door haar moeder. Ze belde uit Amerika. Daar woont ze.’

‘Wat betaalt het?’ vroeg Mauro.

‘Daar gaat het niet om.’

‘Luister, lieve schat, wie hoorde ik laatst zeggen: “I’m totally running out of money.”’

Denise keek uit het raam. De Kloveniersburgwal lag er vredig bij.

‘Komt die moeder naar Nederland om de zaken met je door te nemen?’

Denise bleef zwijgen.

‘Een boeiende zaak, eindelijk werk en waarschijnlijk een dame met geld. Ik zeg: doen.’

‘Oké,’ zei Denise, ‘ik zal open kaart spelen. Moeder Feenstra biedt me een bedrag waar ik normaal een jaar voor zou moeten werken. De helft als ik begin. De andere helft als ik de moordenaar vind. En ze wil dat ik naar Californië kom, bij haar thuis. Ze kan het niet verdragen om in Nederland te zijn omdat hier alles haar aan haar vermoorde dochter doet denken.’

‘Kan ik me iets bij voorstellen’, zei Mauro. ‘Bovendien is een trip naar Amerika geen straf.’

Hij legde een hand op Denises schouder en zei: ‘Meisje, je bent gek als je dit laat schieten. Je zit niet meer bij de politie of in de advocatuur waar de zaken als gebraden kippetjes in je mond vliegen. Een privédetective is een ondernemer.’

Mauro vertelde haar niets nieuws. Ze had tijd genomen om aan de nieuwe status te wennen. Nu moest ze een stap nemen.

‘Nergens leer je iemand zo goed kennen als in zijn eigen omgeving’, zei Mauro. ‘In Californië kun je pas echt goed bepalen of je de zaak moet aannemen of niet. Dat reisje is de lakmoesproef.’

Denises ogen lichtten op. ‘Dank je. Je geeft me het duwtje dat ik nodig had.’

‘Graag gedaan’, zei Mauro met een ondeugende blik. ‘Als ik je niet had uitgenodigd voor het concert van George Michael in de Ziggo Dome, was je deze maand de deur niet meer uit geweest.’

‘O shit, ja,’ zuchtte Denise, ‘George Michael.’

‘Moet ik iemand anders vragen?’ riep Mauro. ‘Doe ik alle moeite om aan de laatste kaarten te komen voor een wereldartiest, begin jij te piepen. Boek die vlucht nú, waar ik bij ben. Er moet iets in je opgeschud worden. Geloof je oude vriendje.’

Denise keek naar buiten. De zon scheen recht in haar gezicht.

Mauro liep naar de keuken. Hij was nog maar net met de koffieglazen en de opgeklopte melk in de weer of Denise kwam bij hem staan.

‘Ik denk dat je gelijk hebt’, zei ze.

Mauro zette het melkkannetje neer en pakte Denise bij haar schouders. ‘Schatje, je wordt verstandig! Deze zaak is het nieuwe begin.’ Daarna klapte hij twee keer in zijn handen.

‘Mafkees’, zei Denise.

‘We gaan eerst aan je profiel op internet werken,’ zei Mauro, ‘met de laptop op schoot.’

Hoofdstuk 4

HUISVROUWENPRIETPRAAT

1 maart, ’s avonds

De avond was een oefening in geduld. Alles wat Mauro voorstelde, wees Denise af.

Ze wilde geen profielfoto.

Ze wilde ook geen mediumclosefoto.

Ze wilde ook geen tenvoetenuitfoto.

Ze wilde helemáál geen foto op haar website. Een logo leek haar voldoende.

En Facebook? Waarom zou ze aan die huisvrouwenprietpraat meedoen?

Mauro moest zich de blaren op zijn tong praten om haar te overtuigen. Het duurde een fles rode wijn en twee flessen mineraalwater voordat Denise overstag ging. Ze stemde erin toe dat er foto’s van haar op Facebook kwamen. Maar toen Mauro de begeleidende teksten voorlas, zette ze haar hakken weer ferm in het zand.

Geboortedatum en plaats? Waarom? En al die informatie over voormalige werkgevers? Maakte dat geen slapende honden wakker? Ze had toch ruzie gehad bij justitie? Ze was toch bij dat advocatenkantoor weggelopen omdat daar collega’s zaten die zich als adviseurs van criminelen opwierpen?

Moest ze daar trots op zijn?

Nee, had Mauro tegengeworpen, maar juist door openhartig over deze zaken te zijn, krijg je vertrouwen, zien mensen echt wie je bent. ‘Hoe heette die glamouradvocaat ook alweer met wie je de koffer in bent gedoken?’ vroeg Mauro vilein. ‘Die móét erop. Dat geeft je sterrenstatus.’

‘Ik laat je vermoorden als je dat doet’, had Denise gezegd. En die zin had ze herhaald toen Mauro voorstelde om over de stoornis van haar vader en over die van haar broer te vertellen.

‘Het gaat om mij en mijn kwaliteiten. De rest houd je erbuiten.’

Mauro was een beetje teruggekrabbeld. Haar sterke karaktereigenschappen zouden in haar profiel komen. Hoe hard ze voor cliënten en slachtoffers van misdaad had gevochten. Hoe compromisloos ze was tegenover autoriteiten. Mauro noemde die kant van Denise ‘het zout in haar psychologische pap’. Het was haar ‘unique selling point’.

Maar, een goede Facebookpagina, zo stelde Mauro, bevat ook persoonlijke informatie. Met zakelijkheid zonder emotie vang je geen klanten.

Na stevig onderhandelen en fijnslijpen kon Mauro uiteindelijk het definitieve profiel op haar website zetten. Hij klapte de laptop dicht en schonk twee glazen champagne in. ‘Ta-ta-ta’, zei hij. ‘Mag ik je uitnodigen om het glas te heffen bij de feestelijke opening van je Facebookpagina?’

Denise nam het glas aan en voordat ze de kans had iets te zeggen, zei Mauro: ‘En er is iets nog heugelijkers te vieren.’ Hij liet een korte stilte vallen. ‘En dat heugelijke is alleen mogelijk dankzij de virtuele realiteit. Op Facebook is mij namelijk iets gelukt wat in het echte leven nooit gekund had …’

Denise keek hem vragend aan, en hield weifelend haar champagneglas vast.

‘Ik ben …’ zei Mauro, ‘… je allereerste vriendje geworden.’

Voor het eerst die dag straalde Denise. ‘Op ons virtuele huwelijk dan’, zei ze en ze nam een flinke slok.

Trots tikte Mauro www.denisedewit.nl in en hij toonde haar het resultaat.

‘Hoe moet ik dit nu bij gaan houden?’ vroeg Denise.

‘Ieder zijn vak’, zei Mauro. ‘Ik ga de komende tijd je Facebookpagina beheren. Jij moet er alleen elke dag even op kijken. Dan krijg je de smaak vanzelf te pakken. En als er nieuws is, moet je mij dat direct doorgeven.’

Denise knikte.

‘Volgens mij blijf ik eeuwig van mijn eerste Facebookvriendje houden’, zei ze en ze gaf Mauro een zoen.

Hoofdstuk 5

ZAKENREIS

2 maart

Denise lag onderuitgezakt in een in allerijl geboekte businessclassstoel op de rechtstreekse klm-vlucht van Amsterdam naar San Francisco, geplande vliegtijd: elf uur en vijftien minuten.

Het leek een statement van Cathy Feenstra. Geld zat, tijd te kort.

De stewardessen kwamen weer langs met hun karretje. Met plastic handschoenen haalden ze het porseleinen bord weg en gooiden ze de zalmbrokjes met slappe fusilli in het grijze afvalkarretje. Denise dronk een laatste slok bronwater en frommelde stukjes verpakking in het bagagenetje aan de stoel voor haar. De wijn had ze afgeslagen. Ze had geen behoefte aan een roes.

Toen het toestel zich zo ongeveer boven Ierland bevond, dommelde Denise in slaap. Uren later werd ze wakker met het beeld van haar halfbroer Casper. Een slecht voorteken, zoals dromen over Casper steeds slechte voortekenen waren gebleken. Casper leed aan het syndroom van Asperger en had moeite om uit handen van justitie te blijven. Ook nu zat hij vast. Over enige tijd kon hij vrijkomen. Bij zijn stormachtige opmars in de wereld van het kwaad hield hij nog steeds geen rekening met de loopbaan van zijn zus. Zo moest ze ooit al haar relaties bij de Duitse politie aanspreken om te voorkomen dat concurrerende criminelen Casper liquideerden. Steeds bracht hij haar in een loyaliteitsconflict. Steeds dwong hij Denise om te kiezen tussen het belang van haar familie en dat van de rechtsstaat.

Terwijl ze de slaap uit haar ogen wreef, kon ze onder de wolkeloze lucht ijsvlakten herkennen. Ze trok de donkerblauwe moltondeken die de steward haar had gegeven strakker om haar lichaam. Het was alsof een allesoverheersende nuchterheid met de vliegtuigkou in haar lijf trok. Er was werk te doen.

Denise stond op en pakte haar tas uit het bagagecompartiment boven haar hoofd. Daar trok ze een dik pak papier uit. Het rook naar printerinkt. Met een zwarthoornen leesbril op het puntje van haar neus begon ze aandachtig te lezen.

Boven aan de eerste bladzijde stond in cursieve opmaak: loopverbaal, politiejargon voor een samenvatting van meters dossier.

Na het eerste telefoontje van Cathy Feenstra had Denise contact gezocht met Henrik Horstink, oud-collega bij de politie van Oost-Nederland. Zij had hem om het dossier gevraagd. Daarmee zou Horstink buiten zijn boekje gaan, maar Denise kon wel een potje bij hem breken. Toen hij nog in Noord-Holland werkte, had zij als jong teamleider ooit zijn loopbaan gered. Door een fout van Henrik was de naam van de informant van de Criminele Inlichtingen Eenheid bekend geworden. Denise was de enige die wist hoe het mis was gegaan. Ze had hem de hand boven het hoofd gehouden. Henrik was deze geste nooit vergeten. Sindsdien was er een vertrouwensband ontstaan en wisselden ze werkgeheimen met elkaar uit. Denise hoopte er stiekem op dat hij haar ook deze keer te hulp zou schieten.

Dat was niet meegevallen. ‘Het is onethisch, en bovendien bloedlink’, had hij gezegd. ‘Als ze me betrappen, vlieg ik eruit.’

Daarom was Denise vanochtend voor dag en dauw opgestaan en had zich om acht uur bij de portier van het ministerie van Justitie gemeld. Ze besloot de aanval te kiezen en wel met open vizier. Ze wist dat de topambtenaar, Anouschka van Steenderen, altijd een uur voor alle besprekingen haar werkdag begon. Omdat ze de wegen binnen het ministerie kende, lukt het haar om tot de werkkamer van Van Steenderen door te dringen. Gedurende Denises jaren bij justitie was de ambitieuze vrouw haar aartsvijand geweest, maar tegelijkertijd ook een lievelingsvijand. Ze verschilden enorm. Anouschka gaf om status en dure spullen en ze was openlijk lesbisch, Denise was wars van reputaties en statussymbolen en ze was heteroseksueel. Maar ze deelden gevoel voor humor en de muze: waar Anouschka van moderne kunst hield, was haar oud-collega liefhebber van poëzie. Misschien gaf dat de doorslag. Denise waagde het erop. Ze kon brutaalweg om het dossier-Feenstra vragen. Nee had ze, ja kon ze krijgen.

Het werd ‘nee’. Anouschka had haar arrogantste smoelwerk opgezet. Wat er in het hoofd van Denise omging? Met dit verzoek instemmen was carrièretechnische harakiri. Het was de meest onzinnige vraag die ze de laatste jaren had gehoord. De zaak was gesloten. Klaar. Of Denise haar voortaan met rust wilde laten.

Met de pest in haar lijf had Denise het departement verlaten, maar ze had niet opgegeven. Ze had nog een paar uur voor het vliegtuig zou vertrekken, dus gebruikte ze de tijd voordat de Schipholtaxi zou komen om nog een keer met Horstink te bellen.

Eerst bood ze haar excuses aan voor het zo hard geformuleerde verzoek. Om vervolgens opnieuw te zeuren en te trekken. Toen Henrik na verloop van tijd boos werd en het gesprek wilde beëindigen, besloot ze zachte dwang uit te oefenen. Ze had genoeg informatie om zijn loopbaan nog steeds schade toe te brengen. Dat had geholpen. Denise kon krijgen wat ze wilde. Onder een nepnaam hadden ze allebei een nieuw e-mailadres aangemaakt, en vervolgens had Henrik haar het loopverbaal gemaild. Twee uur voor de Schipholtaxi aankwam, ratelde in huize De Wit de printer. Op de wifiverbinding in het vliegtuig durfde Denise niet te vertrouwen.

Het loopverbaal bevatte ook het rapport van de lijkschouwer. Dat was een onverwachte meevaller, want het bleek feiten te bevatten die nieuw voor haar waren. Zo stelde de lijkschouwer dat de kerosine met haar hoge verbrandingstemperatuur ervoor had gezorgd dat er vrijwel niets van haar lichaam over was. Over lengte en fysieke toestand van het lichaam kon hij daarom niets melden.

De lijst met verhoren was indrukwekkend. Vader, moeder, ex-vriendje, vriendinnen, kennissen, klasgenoten: ze waren allemaal aan de tand gevoeld. Denise had het liefst de letterlijke teksten doorgenomen, maar een loopverbaal bevatte alleen samenvattingen. Wat haar meteen opviel was dat de politie geen van de verhoorde personen tot ‘verdachte’ had gepromoveerd. Ze besloot de speculaties te laten voor wat ze waren. Alleen feiten telden.

Meer dan een uur had het vliegtuig door turbulente luchtlagen gevlogen. Nu sneed het toestel bijna bewegingloos door de ijle lucht op tien kilometer hoogte. Bij de daling had ze de stalen hangbruggen van de Bay Area vanuit de lucht willen bewonderen. Maar of het nu de Oakland Bay Bridge of the Golden Gate was, ze waren met dikke lagen mist geplamuurd.

Één passage uit het dossier van Oost-Nederland spookte tot en met de landing door haar hoofd: ‘Het lichaam van Janice is bij het verbranden dermate verhit geweest dat er bijna geen dna gevonden kon worden in de stoffelijke resten. Alleen in het hoofdweefsel, aan de rechterzijde, ter hoogte van het oor, zijn resten gevonden waaruit dna kon worden gedetermineerd.’

Met zo’n merkwaardig stoffelijk overschot had Denise in haar lange politieloopbaan nog nooit te maken gehad, zelfs niet in haar tijd bij de fbi. Het bracht haar speurdersbloed zo ongeveer aan het koken. Haar hoofd en haar lijf draaiden weer als in haar hoogtijdagen bij de politie.

Het deed haar goed. Dat had ze nodig. Want ze voelde zich schuldig. Ze had die arme Horstink behoorlijk gechanteerd. Voor de goede zaak, uiteraard. Maar het bleef chantage.

Hoofdstuk 6