Chuck Palahniuk

Gekweld

Uit het Engels vertaald door Jos den Bekker

Uitgeverij De Geus

breda 2014

De vertaler ontving voor deze vertaling een werkbeurs van het Nederlands Letterenfonds

Oorspronkelijke titel Haunted, verschenen bij Anchor Books

Oorspronkelijke tekst © Chuck Palahniuk, 2005

Eerste Nederlandstalige uitgave © Jos den Bekker en De Geus BV, Breda 2008

Deze editie © De Geus BV, Breda 2014

Omslagillustratie en -ontwerp © Stef van Zimmeren|Riesenkind

ISBN 978 90 445 2844 2

NUR 302

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de tweede druk, 2008

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

Proefkonijnen

Het was zogenaamd een plek waar schrijvers zich konden terugtrekken. Het was zogenaamd veilig.

Een geïsoleerde schrijverskolonie waar we konden werken,

gedreven door een oude, afgeleefde man die Snediger heette,

maar het pakte anders uit.

En we zouden zogenaamd poëzie schrijven. Mooie poëzie.

Wij met z’n allen, z’n begaafde leerlingen,

drie maanden afgezonderd van de gewone wereld.

En we noemden mekaar de ‘Koppelaar’ en de ‘Ontbrekende Schakel’.

Of ‘Moeder Natuur’. Malle bijnamen. Vrije associaties.

Net zoals je, toen je klein was, namen bedacht voor de planten en

dieren in je wereld.

Je noemde pioenrozen, die kleverig waren van de nectar en krioelden

van de mieren,

‘mierenbloemen’. Schotse Collies noemde je ‘Lassiehonden’.

Maar ook nu nog – het is net zoals wanneer je iemand ‘die man met het ene been’ noemt.

Of: ‘weet je wel, dat zwarte meisje …’

We noemden mekaar:

De ‘Graaf van Laster’.

Of: ‘Zuster Burgerwacht’.

De namen die we kregen op basis van onze verhalen. De namen die we mekaar gaven.

op basis van ons leven in plaats van onze familie:

‘Mevrouw Tassenvrouw’.

‘Agent Klikspaan’.

Namen op basis van onze zonden in plaats van ons werk:

‘Sint Zonderdarm’.

En: de ‘Hertog van Vandalen’.

Op basis van onze fouten en misdaden. Het tegendeel van namen voor

een superheld.

Malle namen voor echte mensen. Net of je een lappenpop opensnijdt en binnenin vindt:

Echte darmen, echte longen, een kloppend hart, bloed. Een hoop heet,

kleverig bloed.

En we werden verondersteld korte verhalen te schrijven. Grappige korte verhalen.

We zaten met te veel opgesloten, afgezonderd van de wereld,

één hele lente,

zomer, winter, herfst – een heel jaargetijde.

Het maakte niet uit wie we waren als mens, niet voor die ouwe Meneer Snediger.

Maar dat zei hij niet in het begin.

Voor Meneer Snediger waren we proefdieren. Een experiment.

Maar dat wisten we niet.

Nee, het was alleen maar een plek voor schrijvers waar ze zich terug

konden trekken – tot het voor ons te laat was om wat dan ook te zijn

behalve z’n slachtoffers.

1.

Als de bus bij de hoek stopt waar Kameraad Kekkie had beloofd te zullen wachten, staat ze daar in een legerjack van de dump – donkerolijfgroen – en een wijde camouflagebroek, de pijpen opgerold zodat haar legerkistjes te zien zijn. Aan weerskanten van haar een koffer. Zo, met een zwarte baret strak over haar hoofd getrokken, zou ze een willekeurig iemand kunnen zijn.

‘De regel was …’ zegt Sint Zonderdarm in de microfoon die boven z’n stuur hangt.

En kameraad Kekkie zegt: ‘Geeft niks.’ Ze bukt om een bagagelabel van een van haar koffers los te maken. Kameraad Kekkie stopt het label in haar olijfgroene zak, tilt de tweede koffer op en stapt in de bus. Met één koffer nog op de stoep, verlaten, verweesd, alleen, gaat kameraad Kekkie zitten en zegt: ‘Oké.’

Ze zegt: ‘Rijden.’

We lieten allemaal briefjes achter die ochtend. Vóór zonsopgang. We slopen op onze teentjes naar buiten, met onze koffers donkere trappen af, en vervolgens door donkere straten met alleen vuilniswagens als gezelschap. We zagen de zon nooit opkomen.

Naast kameraad Kekkie zat de Graaf van Laster, die iets in een notitieboekje schreef, z’n ogen heen en weer schietend tussen haar en z’n pen.

Kameraad Kekkie leunt opzij om te kijken en zegt: ‘M’n ogen zijn groen niet bruin en kastanjebruin is de natuurlijke kleur van m’n haar.’ Ze kijkt hoe hij ‘groen’ schrijft en zegt: ‘En ik heb een klein rood roosje op m’n bil getatoeëerd.’ Haar blik rust op het zilverkleurige cassetterecordertje dat uit z’n borstzak steekt, met z’n kleine roostertje voor het microfoontje, en ze zegt: ‘Je moet niet “geverfd haar” schrijven. Vrouwen verven hun haar niet, ze “lichten het op” of ze “geven het een kleurtje”.’

Vlak bij ze zit Meneer Snediger, zodanig dat z’n trillende handen met de levervlekken het ingevouwen verchroomde frame van z’n rolstoel kunnen grijpen. Naast hem zit Mevrouw de Klerk, haar borsten zo groot dat ze haast op haar schoot liggen.

Terwijl ze naar ze kijkt buigt kameraad Kekkie zich over de grijsflanellen mouw van de Graaf van Laster. Ze zegt: ‘Puur decoratief, neem ik aan. En zonder enige voedingswaarde …’

Dat was de dag dat we onze laatste zonsopgang misten.

Bij de volgende donkere straathoek, waar Zuster Burgerwacht staat te wachten, houdt ze haar dikke, zwarte polshorloge op en zegt: ‘Vijf over half vijf hadden we afgesproken.’ Ze tikt met haar andere hand op de wijzerplaat en zegt: ‘Het is nu negen over half …’

Zuster Burgerwacht, die had een imitatieleren koffertje bij zich, met een draagriem en een klep met een druksluiting om de bijbel die erin zat te beschermen. Een handgemaakte tas om het Woord Gods mee te zeulen.

Overal in de stad wachtten we op de bus. Op straathoeken of op bankjes bij bushaltes, tot Sint Zonderdarm kwam aanrijden. Meneer Snediger zat voorin met Mevrouw de Klerk. De Graaf van Laster. Kameraad Kekkie en Zuster Burgerwacht.

Sint Zonderdarm haalt de hendel over om de deur open te vouwen en op de stoep staat de kleine Miss Nies. De mouwen van haar trui bobbelig van de vuile zakdoekjes die ze erin heeft gestopt. Als ze haar koffer optilt ratelt die luid, als popcorn in een magnetron. Bij elke stap op het trapje van de bus ratelt die koffer luid, als machinegeweervuur in de verte, en Miss Nies kijkt op en zegt: ‘M’n pillen.’ Ze schudt effe hard met de koffer en zegt: ‘Een voorraadje voor de volle drie maanden …’

Vandaar de regel over maar zoveel bagage. Zodat we er allemaal in kunnen.

De enige regel was één koffer per persoon, maar meneer Snediger had niet gezegd hoe groot of wat voor.

Toen Mevrouw Tassenvrouw aan boord klom droeg ze een diamanten ring zo groot als een popcorn aan de hand waarin ze een riem hield, een riem die een leren koffer op kleine wieltjes voortsleepte.

Wapperend met haar vingers zodat de ring sprankelt zegt Mevrouw Tassenvrouw: ‘Dat is wijlen m’n echtgenoot, gecremeerd en in een 3-karaats diamant veranderd …’

Daarop buigt Kameraad Kekkie zich over het notitieboekje waarin de Graaf van Laster zit te schrijven en zegt: ‘“Facelift” is één woord.’

Een paar straten verder, na een paar stoplichten, en na een paar hoeken omslaan, staat daar Kok Moordenaar te wachten, een aluminium koffertje in de hand, met daarin al z’n witte elastische onderbroeken en T-shirts en sokken, vierkant opgevouwen, zo strak, het lijkt wel origami. Plus een set keukenmesssen. Daaronder staat z’n aluminium koffertje stijf van de op mekaar gepakte bundels bankbiljetten, allemaal van honderd dollar. Het zaakje is zo zwaar dat ie het met beide handen de bus in moet tillen.

Verderop in een andere straat, onder een viaduct en aan de andere kant van een park, stopte de bus bij de stoep waar zo te zien niemand stond te wachten. Daar stapte de man die we de ‘Ontbrekende Schakel’ noemden uit de struiken langs het trottoir. In z’n armen droeg ie, rond als een bal, een zwarte vuilniszak die gescheurd was en waaruit Schots geruite flanellen overhemden lekten.

Terwijl ze naar de Ontbrekende Schakel keek maar opzij tegen de Graaf van Laster praatte zei Kameraad Kekkie: ‘Z’n báárd ziet eruit als iets wat Hemingway neer zou hebben geknald …’

De wereld die nog droomt, die zou denken dat we gek waren. Die mensen die nog in bed lagen, die zouden nog een uurtje slapen, daarna hun gezicht wassen, hun oksels, hun kruis, om vervolgens naar hetzelfde werk te gaan dat ze altijd deden. Hetzelfde leven leiden, elke dag.

Die mensen zouden huilen als ze hoorden dat we er niet meer waren, maar ze zouden ook huilen als we op een boot stapten om aan de andere kant van een oceaan een nieuw leven te beginnen. Emigreren. Pioniers.

Deze ochtend waren we astronauten. Wakker terwijl zij sliepen.

Die mensen zouden huilen, maar dan zouden ze weer verder gaan met oberen in cafés en restaurants, met huizen schilderen, computers programmeren.

Bij de volgende halte zwaaide Sint Zonderdarm de deuren open en een kat rende het trapje op en liep door het middenpad tussen de stoelen door. Achter de kat kwam Directeur Ontkenning die zei: ‘Hij heet Cora.’ De kat heette Cora Reinolds. ‘Die naam heb ik hem niet gegeven’, zei Directeur Ontkenning, het tweed mantelpakje dat ze droeg was berijpt met kattenhaar. Eén revers zwelt op van haar borst.

‘Schouderholster’, zegt Kameraad Kekkie, terwijl ze dichterbij leunt om het aan de taperecorder in de borstzak van de Graaf van Laster te vertellen.

Dat alles – fluisteren in het donker, briefjes achterlaten, geheimen bewaren – dat was ons avontuur.

Als je drie maanden naar een onbewoond eiland ging, wat zou je dan meenemen?

Laten we zeggen dat er voor eten en drinken gezorgd wordt – dat denk je tenminste.

Laten we zeggen dat je maar één koffer mee mag nemen want je gaat met een hoop mensen, en de bus die je naar het onbewoonde eiland brengt is niet al te groot.

Wat zou je in je koffer stoppen?

Sint Zonderdarm nam dozen pork-rind snacks mee en gedroogde cheese puffs, z’n vingers en z’n kin zijn oranje van het stofzout. Met één benige hand aan het stuur kiept ie de snacks zo uit de doos z’n magere gezicht in.

Zuster Burgerwacht nam een boodschappentas met kleren en daar bovenop een plunjezak mee.

Geleund op haar eigen enorme borsten, die ze als een kind in haar armen houdt, vroeg Mevrouw de Klerk: Heeft Zuster Burgerwacht ook een menselijk hoofd meegebracht?

En Zuster Burgerwacht opende de plunjezak zo ver dat je de drie gaten van een bowlingbal zag, en zei: ‘M’n hobby …’

Kameraad Kekkie wendt haar ogen af van de Graaf van Laster, die in z’n notitieboekje krabbelt, en kijkt naar het strak gevlochten zwarte haar van Zuster Burgerwacht, niet één haarsliertje is van de spelden losgeschoten.

‘Dát’, zegt Kameraad Kekkie, ‘is “haar met een kleurtje”.’

Bij onze volgende halte stond Agent Klikspaan met een videocamera voor één oog de bus te filmen toen die aan de straatkant stopte. Hij had een stapel visitekaartjes bij zich die hij uitdeelde om te bewijzen dat ie een privédetective was. Met z’n videocamera als een masker voor de helft van z’n gezicht filmde hij ons terwijl ie door het middenpad naar een lege zitplaats achterin liep, iedereen verblindend met z’n spotlight.

Een straat verder klom de Koppelaar aan boord, met paardenstront aan z’n cowboylaarzen. Een strooien cowboyhoed in z’n handen en een sporttas over één schouder, zo ging ie zitten en draaide z’n raampje open en spoog bruin tabakssap langs de matstalen zijkant van de bus.

Dat is wat we meenamen voor drie maanden buiten de bewoonde wereld. Agent Klikspaan z’n videocamera. Zuster Burgerwacht haar bowlingbal. Mevrouw Tassenvrouw haar diamanten ring. Dat is wat we nodig hadden om onze verhalen te schrijven. Miss Nies haar pillen en zakdoekjes. Sint Zonderdarm z’n zoutjes. De Graaf van Laster z’n notitieboekje en taperecorder.

Kok Moordenaar z’n messen.

In het flauwe licht van de bus hielden we allemaal Meneer Snediger in de gaten, de organisator van de workshop. Onze docent. Je kon de glanzende koepel van z’n kale schedel met de levervlekken onder de paar grijze haren die hij er dwars overheen gekamd had zien. De buttondown boord van z’n overhemd stond omhoog, een gesteven witte schutting om z’n dunne, bruinbevlekte nek.

‘De mensen die je stiekem verlaat,’ zei Meneer Snediger, ‘die willen niet dat je verlicht wordt. Ze willen weten wat ze kunnen verwachten.’

Meneer Snediger zei: ‘Je kunt niet degene zijn die zij kennen én de grote, glorieuze persoon die je wilt worden. Niet tegelijkertijd.’

De mensen die echt, heus van ons hielden, zei meneer Snediger, die zouden ons smeken om te gaan. Om onze droom waar te maken. Ons vak uit te oefenen. En die zouden dol op ons zijn als we met z’n allen terugkwamen.

Over drie maanden.

Het kleine stukje leven dat ieder van ons ervoor overhad.

Dat we ervoor riskeerden.

In die tijd zouden we alles wat we in ons hadden ertegenaan gooien om een meesterwerk te creëren. Een kort verhaal of een gedicht of een scenario of een essay dat ons leven zin gaf. Een meesterwerk dat ons bevrijdde van de knellende banden van een echtgenoot of een ouder of een bedrijf. Waarmee we onze vrijheid wonnen.

Wij allemaal, rijdend door de lege straten in het donker. Miss Nies vist een vochtige tissue uit de mouw van haar trui en snuit haar neus. Ze snuift en zegt: ‘Er op deze manier tussenuit knijpen – ik was zo bang dat ze me snapten.’ Ze stopt het tissue terug in haar mouw en zegt: ‘Ik voel me net … Anne Frank.’

Kameraad Kekkie haalt de bagagelabel uit de zak van haar jack, het overblijfsel van haar achtergelaten koffer. Haar achtergelaten leven. En terwijl ze de label in haar hand om en om draait, aldoor ernaar kijkend, zegt Kameraad Kekkie: ‘Ik vind …’ Ze zegt: ‘Anne Frank had het maar makkelijk.’

En Sint Zonderdarm, z’n mond vol maïschips, kijkt naar ons door de achteruitkijkspiegel, zout en vet kauwt ie, en hij zegt: ‘Hoe bedoel je?’

Directeur Ontkenning aait haar kat. Mevrouw de Klerk aait haar borsten. Meneer Snediger z’n verchroomde rolstoel.

Onder een straatlantaarn, op een hoek verderop, staat het donkere silhouet van een andere would-be schrijver te wachten.

‘Anne Frank’, zegt Kameraad Kekkie, ‘hoefde tenminste niet op tournee met haar boek …’

En Sint Zonderdarm trapt op de rembekrachtiging en geeft een ruk aan z’n stuur om te stoppen.

Bakens

Een gedicht over Sint Zonderdarm

‘Dit is het werk dat ik heb opgegeven om hier te komen’, zegt de Sint. ‘En dit is het leven dat ik heb opgegeven.’

Hij was chauffeur op een touringcar.

Sint Zonderdarm op het toneel, z’n armen voor z’n borst gevouwen – zo mager

dat z’n handen op z’n rug mekaar raken.

Daar staat Sint Zonderdarm, met één laagje huid geschilderd op z’n geraamte.

Z’n sleutelbeenderen steken uit z’n borst, zo groot als handvatten.

Z’n ribben steken door z’n witte T-shirt en z’n riem – in plaats van z’n kont – houdt z’n spijkerbroek op.

Op het toneel in plaats van een spotlight een filmfragment:

de kleuren van huizen en trottoirs, verkeersborden en geparkeerde auto’s,

glijden zijwaarts over z’n gezicht. Een masker van zwaar verkeer. Bestelauto’s en vrachtwagens.

Hij zegt: ‘Dat werk, als chauffeur op een bus …’

Het was een en al Japanners, Duitsers, Koreanen, allemaal met Engels als tweede taal, met woordenboeken

in de hand, knikken en glimlachen bij alles wat ie ze in de microfoon

vertelde terwijl ie de bus rond stuurde, door straten en langs de huizen van

filmsterren of extra-bloederige moorden, appartementen waar rocksterren een overdosis hadden genomen

Elke dag dezelfde tour, dezelfde mantra van moord, filmsterren, ongelukken. Plaatsen

waar vredesverdragen waren getekend. Waar presidenten hadden geslapen.

Tot op de dag dat Sint Zonderdarm stopte voor een ranchhuis met een lattenschutting, even van de route af

om te zien of de vierdeurs Buick van z’n ouders er staat, of ze daar nog wonen,

waar een man door de voortuin achter een grasmaaier loopt.

Daar vertelt de Sint z’n geairconditionede vracht door de microfoon:

‘Ziedaar Sint Mel.’

En terwijl z’n vader met samengeknepen ogen naar de muur van getinte busramen kijkt:

‘De Patroonheilige van Schaamte en Woede’, zegt Zonderdarm.

Daarna wordt ‘Het Heiligdom van Sint Mel en Sint Betty’ een vast onderdeel van de tour.

Sint Betty is de patroonheilige van Openbare Vernedering.

Geparkeerd voor de torenflat van z’n zus wijst Sint Zonderdarm naar

een hoge verdieping. Daar heb je het Heiligdom van Sint Wendy.

‘De Patroonheilige van Therapeutische Abortus.’

Geparkeerd voor z’n eigen appartement

zegt ie tegen de bus: ‘Daar heb je het Heiligdom van Sint Zonderdarm’,

de Heilige zelf, z’n kippenschouders, z’n lippen als elastieken en z’n slobbershirt,

in de achteruitkijkspiegel ziet ie er nóg kleiner uit.

‘De Patroonheilige van Masturbatie.’

En alle passagiers in de bus knikken en kijken reikhalzend of ze iets

goddelijks zien.

Darmen

Een verhaal van Sint Zonderdarm

Adem.

Haal zo veel adem als je kunt.

Dit verhaal moet ongeveer zo lang duren als je je adem kunt inhouden, en dan nog een beetje langer. Luister daarom zo vlug als je kunt.

Een vriend van me hoorde op z’n dertiende over ‘keggen’. Dat is dat een gozer in z’n kont geneukt wordt met een dildo. Als je de prostaat maar hard genoeg stimuleert, zeggen ze, kun je met losse handen knetterend klaarkomen. Op die leeftijd was dat vriendje van me al een seksmaniakje. Hij was altijd betere manieren aan het uitvogelen om aan z’n gerief te komen. Hij koopt een wortel en wat vaseline. Om een beetje eigen onderzoek te doen. Dan bedenkt ie hoe dat er in de supermarkt moet uitzien, als z’n eenzame wortel met een potje vaseline op de lopende band naar de kassière rolt. Alle klanten in de rij voor de kassa die toekijken. Iedereen die ziet wat voor feestje ie voor zichzelf gepland heeft.

Dus die vriend van me, die koopt melk en eieren en suiker en een wortel, allemaal ingrediënten voor een worteltaart. En vaseline.

Net of ie thuis een worteltaart in z’n reet gaat douwen.

Thuis snijdt ie een stomp einde aan die wortel. Hij smeert ’m in met vet en draait z’n reet eroverheen. Dan – niks. Geen orgasme. Er gebeurt niks, behalve dat het zeer doet.

Dan roept die gozer z’n moeder dat het etenstijd is. Ze zegt dat ie naar beneden moet komen, nu gelijk.

Hij werkt die wortel naar buiten en stopt het glibberige, smerige ding tussen z’n vuile wasgoed onder het bed.

Na het eten gaat ie die wortel zoeken en dan is ie weg. Al z’n vuile wasgoed, terwijl ie zat te eten heeft z’n moeder het zaakje in de wasmachine gedaan. Geen kans dat ze die wortel niet gevonden heeft, zorgvuldig in vorm gesneden met een keukenmesje, nog glanzend van het smeer, en stinkend.

Die vriend van me, die wacht maanden onder een donderwolk tot z’n ouders hem op het matje roepen. En dat doen ze nooit. Van z’n leven niet. Zelfs nu hij volwassen is, hangt die onzichtbare wortel nog steeds boven elk kerstdiner, elke verjaardag. Elke keer als ie met Pasen eieren gaat zoeken met z’n kinderen, de kleinkinderen van z’n ouders, hangt die spookwortel boven hun hoofd.

Dat wat te erg is om te benoemen.

De Fransen hebben een term: l’esprit de l’escalier, ‘de geest van de trap’. Dat slaat op het moment dat je het antwoord weet maar dat het te laat is. Je bent bijvoorbeeld op een feestje en iemand beledigt je. Je moet iets zeggen. Dus onder druk, terwijl iedereen toekijkt, zeg je iets tams. Maar op het moment dat je vertrekt …

Terwijl je de trap afloopt, dan – als bij toverslag. Dan bedenk je precies het goeie antwoord dat je had moeten geven. De volmaakte afbrander.

Dat is ‘de geest van de trap’, als je op de trap bent en de geest krijgt.

Het probleem is dat zelfs de Fransen geen term hebben voor de stomme dingen die je onder druk zegt. De stomme, wanhopige dingen die je in werkelijkheid denkt of doet.

Sommige dingen die je doet zijn te erg om een naam te hebben. Te erg om er zelfs maar over te praten.

Nu, achteraf, zeggen kinderpsychologen en schoolbegeleiders dat het bij de laatste piek in tienerzelfmoorden voor het merendeel om jongeren ging die zich onder het aftrekken probeerden te wurgen. Hun ouders vonden ze met een handdoek om hun nek, de handdoek vastgebonden aan een roe in de hangkast, hun kind dood. Dood sperma overal. Natuurlijk maakten die ouders de boel schoon. Ze trokken hun kind een broek aan. Ze maakten dat het er … beter uitzag. Opzettelijk op z’n minst. De gewone treurige tienerzelfmoord.

Een andere vriend van me, een jongen van school, die z’n oudere broer, die bij de marine zat, die zei dat gozers in het Midden-Oosten zich anders afrukken dan wij hier. Die broer was in een of ander kamelenland gestationeerd waar ze op de markt van die dingen verkochten die eruitzagen als een soort sjieke brievenopeners. Dat waren alleen maar dunne staafjes van glad koper of zilver, zo lang ongeveer als je hand, met aan het eind een grote knop, een grote metalen bol of van die versierde handvatten die je aan zwaarden ziet. Die broer bij de marine zegt dat die Arabische gozers als ze een stijve krijgen die metalen staaf over de hele lengte in hun lul douwen. Dan trekken ze zich af met die staaf in hun lul en dat komt veel lekkerder klaar. Veel intenser.

Het is die oudere broer die de wereld rondreist die met Franse termen komt. Russische termen. Handige afruktips.

Dan komt dat kleine broertje op een dag niet meer op school. Die avond belt ie me of ik de komende weken z’n huiswerk voor hem kan ophalen. Want hij ligt in het ziekenhuis.

Hij ligt op een kamer met bejaarden die aan hun darmen geopereerd moeten worden. Hij zegt dat ze allemaal met één tv moeten doen. De enige privacy die hij heeft is een gordijn. Z’n ouders komen hem niet bezoeken. Over de telefoon zegt ie dat z’n ouders z’n grote broer bij de marine op dit moment wel kunnen vermoorden.

Die gozer zegt over de telefoon dat ie – de dag tevoren – dat ie gewoon een beetje stoned was. Thuis in z’n slaapkamer lag ie languit op bed. Hij stak een kaars aan en bladerde wat oude pornobladen door, klaar om zich af te rukken. Toen had ie het al van z’n broer bij de marine gehoord. Die goeie tip over hoe Arabieren afrukken. Die gozer gaat op zoek naar iets waarmee ie dat kan doen. De stift van een balpen is te groot. Een potlood is te groot en te ruw. Maar langs de kaars druipt een dun, glad richeltje kaarsvet waarmee het misschien lukt. Met z’n vingertop flipt die gozer dat lange richeltje van z’n kaars af. Hij rolt het glad tussen z’n handpalmen. Lang en glad en dun.

Stoned en geil douwt ie het naar binnen, dieper en dieper het pisgat van z’n lul in. Met nog een flink stuk kaarsvet dat eruitsteekt gaat ie aan de slag.

Ook nu nog zegt ie dat die Arabieren lang niet gek zijn. Ze hebben het afrukken helemaal opnieuw uitgevonden. Plat op z’n rug op bed gaat ie zo lekker dat die gozer niet meer let op z’n kaarsvet. Hij is nog één flinke ruk van klaarkomen af als ie ziet dat het kaarsvet er niet meer uitsteekt.

Het dunne staafje kaarsvet, dat is naar binnen geglipt. Helemaal naar binnen. Zo diep naar binnen dat ie het zelfs niet meer in z’n pisbuis voelt zitten.

Van beneden roept z’n moeder dat het etenstijd is. Ze zegt dat ie nu gelijk naar beneden moet komen. Die kaarsgozer en die wortelgozer zijn niet dezelfde, maar we leiden wel allemaal grotendeels hetzelfde leven.

Na het eten begint ie pijn in z’n buik te krijgen. Het is kaarsvet, dus hij dacht dat het binnen in ’m wel zou smelten en dat ie het zou uitpissen. Nou doet z’n rug zeer. Z’n nieren. Hij kan niet rechtop staan.

Die gozer praat aan de telefoon in z’n ziekenhuisbed, op de achtergrond hoor je bellen rinkelen, mensen schreeuwen. Tv-spelletjes.

De röntgenfoto toont de waarheid: iets langs en duns dat dubbelgevouwen in z’n blaas zit. Die lange dunne V in ‘m, die verzamelt alle mineralen in z’n pis. Hij wordt groter en rauwer, aangekoekt met calciumkristallen, hij hotst en botst en schuurt de zachte wand van z’n blaas open, hij blokkeert z’n pis, die kan er niet meer uit. Z’n nieren staan op springen. Het beetje wat uit z’n lul lekt is rood van het bloed.

Die gozer, met z’n ouders, z’n hele familie, die samen met de dokter en de verpleegsters die om hen heen staan naar de zwarte röntgenfoto kijken, die grote V van kaarsvet die voor iedereen zichtbaar wit opgloeit, hij moet de waarheid vertellen. Hoe Arabieren afrukken. Wat z’n grote broer bij de marine hem heeft geschreven.

Nu, aan de telefoon, begint ie te huilen.

Ze hebben z’n blaasoperatie betaald met het geld dat voor z’n studie bestemd was. Eén stomme fout, en nou wordt ie nooit meer advocaat.

Dingen in jezelf steken. Jezelf in dingen steken. Een kaars in je lul of je kop in een strop, we wisten wel dat het grote problemen zou geven.

Waardoor ík in de problemen kwam, dat noemde ik ‘parelduiken’. Dat betekende afrukken onder water terwijl ik aan het diepe eind op de bodem van ons zwembad zat. Met één keer diep ademhalen trappelde ik naar de bodem en trok m’n zwembroek uit. Dan ging ik voor twee, drie, vier minuten zitten.

Alleen al van het afrukken had ik een enorme longcapaciteit gekregen. Als ik alleen thuis was, deed ik het de hele middag. Als ik eindelijk m’n zaakje naar buiten had gepompt, m’n sperma, dan hing het daar in grote, dikke, melkachtige klodders.

Daarna volgde nog meer duiken, om het allemaal te vangen. Om het te verzamelen en elke handvol aan een handdoek af te vegen. Daarom heette het parelduiken. Ook al zat er chloor in het water, ik moest toch om m’n zus denken. Of, godbewaarme, m’n moeder.

Dat was m’n allergrootste angst: m’n maagdelijke tienerzus die dacht dat ze gewoon dik werd en vervolgens een achterlijk tweehoofdig kindje baarde. Allebei die hoofdjes die als twee druppels water op mij leken. Op mij, de vader én de oom.

Uiteindelijk is het nooit datgene waar je je zorgen over maakt wat je nekt.

Het lekkerste van parelduiken was de inlaatpoort van het zwembad met het waterfilter en de circulatiepomp. Het lekkerste was daar naakt op te gaan zitten.

Zoals de Fransen zouden zeggen: Wie wil niet aan z’n kont gezogen worden?

Maar toch, het ene moment ben je nog maar een jongetje dat zich afrukt, en het volgende word je nooit meer advocaat.

Het ene moment ga ik op de bodem van het zwembad zitten, en de hemel golft, lichtblauw, door tweeënhalve meter water boven m’n hoofd. De wereld is stil, op het kloppen van m’n hart in m’n oren na. M’n geelgestreepte zwembroek heb ik voor de veiligheid om m’n nek geknoopt, voor het geval een vriend, of een buur, of wie dan ook komt vragen waarom ik niet op de training ben gekomen. Het gestage zuigen van het inlaatgat klotst tegen me aan, en ik draai m’n magere witte kont rond op dat gevoel.

Het ene moment heb ik genoeg lucht en m’n lul is in m’n hand. M’n ouders zijn naar hun werk en m’n zus heeft ballet. Het duurt nog uren voor er weer iemand thuiskomt.

M’n handen werken me naar het klaarkomen toe en dan stop ik. Ik zwem naar boven om nog een keer diep adem te halen. Ik duik naar beneden en ga op de bodem zitten.

Dat doe ik steeds weer.

Dat zal de reden zijn waarom meisjes op je gezicht willen zitten. Dat zuigen is net afgaan waar geen end aan komt. Met een stijve lul en m’n kont die afgezogen wordt heb ik geen lucht nodig. M’n hart klopt in m’n oren en ik blijf onder water tot lichtende sterren in m’n ogen rond beginnen te krioelen. M’n benen recht naar voren, allebei de knieholten rauw geschuurd tegen de betonnen bodem. M’n tenen worden blauw, m’n tenen en vingers rimpelen van al die tijd onder water.

En dan laat ik het gebeuren. De grote witte klodders beginnen te spuiten. De parels.

Dan heb ik weer lucht nodig. Maar als ik me afzet tegen de bodem, gaat het niet. Ik krijg m’n voeten niet onder me. M’n kont zit vast.

Mensen van de eerste hulp zullen je vertellen dat per jaar ongeveer honderdvijftig personen op die manier vast komen te zitten, aangezogen door een circulatiepomp. Als je lange haar erin beklemd raakt, of je kont, dan verdrink je. Elk jaar gebeurt dat met honderden mensen. Vooral in Florida.

De mensen praten er gewoon niet over. Zelfs de Fransen praten niet over ALLES.

Met één knie omhoog, één voet onder me geschoven, kom ik half overeind en voel het trekken aan m’n kont. Ik wurm de andere voet onder me en zet me af tegen de bodem. Ik kom los, ik raak het beton niet meer, maar ik ben ook nog niet boven.

Ik watertrappel en maai met allebei m’n armen. Ik ben laten we zeggen halverwege, maar ik kom niet hoger. Het bonzen van m’n hart in m’n hoofd wordt luider en sneller.

De heldere lichtflitsen schieten kriskras voor m’n ogen. Ik kijk achterom … maar ik snap er niks van. Dat dikke touw, een of andere slang, blauwwit en dooraderd, komt omhoog uit het afvoerputje van het zwembad en houdt zich vast aan m’n kont. Uit sommige aderen lekt bloed, rood bloed dat er onder water zwart uitziet en dat wegdrijft uit kleine scheurtjes in de bleke huid van die slang. Het bloed sliert weg en verdwijnt in het water, en door de dunne blauwwitte huid van de slang schijnen klompen half verteerd voedsel.

Dat is de enige verklaring. Een of ander verschrikkelijk zeemonster, een zeeslang, iets wat nog nooit het daglicht heeft gezien, heeft zich daar op de donkere bodem van het afvoerputje verborgen gehouden, klaar om me op te vreten.

Dus … ik schop ernaar, naar die glibberige, rubberen, geknoopte huid met z’n aderen, en er schijnt nog meer uit het putje te komen. Het is inmiddels wel zo lang als m’n been, maar klampt zich nog steeds aan m’n anus vast. Nog een keer schoppen en ik ben weer een centimeter dichter bij ademhalen. Ik voel die slang nog steeds aan m’n kont trekken, maar ik ben weer een centimeter dichter bij m’n ontsnapping.

Opgeknoopt in die slang zie je maïs en pinda’s zitten. Je ziet een lange, fel oranje bal. Dat is zo’n megavitaminepil die ik van m’n vader moest slikken, om aan te komen. Om een beurs te krijgen voor het footballteam. Met extra ijzer en omega-3-vetzuren.

Dat ik die vitaminepil zie redt m’n leven.

Het is geen slang. Het zijn m’n uitgerekte ingewanden, m’n dikke darm die uit me getrokken is. Wat dokters ‘prolaps’ noemen. M’n darmen die in het afvoerputje zijn gezogen.

Lui van de eerste hulp zullen je vertellen dat de circulatiepomp van een zwembad tegen de vierhonderd liter per minuut rondpompt. Dat is tegen de tweehonderd kilo druk. Het grote probleem is dat bij ons binnenin alles met mekaar verbonden is. Je anus is gewoon het andere end van je mond. Als ik loslaat, dan blijft die pomp doorgaan met m’n ingewanden naar buiten te werken tot ie m’n tong te pakken heeft. Stel je maar voor dat je een drol van tweehonderd kilo moet uitschijten, dan snap je wel dat je daarvan binnenstebuiten gekeerd kunt worden.

Wat ik je wel kan zeggen is dat je darmen niet veel pijn voelen. Niet zoals je huid pijn voelt. Het spul dat je verteert, dokters noemen dat fecaliën. Hogerop zit chijm, hopen dunne, brijïge smurrie met maïskorrels en pinda’s en ronde groene erwten.

Dat is die soep van bloed en maïs, stront en sperma en pinda’s die om me heen drijft. Zelfs nu m’n darmen uit m’n kont hangen en ik me vastklamp aan wat er nog over is, zelfs nu nog is het eerste wat ik wil m’n zwembroek weer aantrekken.

God verhoede dat m’n ouders m’n lul zien.

Met m’n ene hand om m’n kont geklemd trek ik met m’n andere hand m’n zwembroek over m’n hoofd. Maar aantrekken is onmogelijk.

Als je weten wilt hoe je darmen voelen, ga dan een pakje van die condooms met een lamsvachtje kopen. Pak er een en rol hem uit. Smeer hem in met pindakaas. Smeer hem in met vaseline en hou hem onder water. Probeer hem dan door te scheuren. Probeer hem in tweeën te trekken. Hij is veels te taai en te elastisch. Hij is zo glibberig dat je hem niet vast kunt houden.

Een condoom met een lamshuidje, dat is gewoon zo’n darm.

Nou snap je wel waar ik aan toe ben.

Je laat één tel los en je bent ontdarmd.

Je zwemt naar boven, om adem te halen, en je wordt ontdarmd.

Je zwemt niet en je verzuipt.

Het is de keus tussen nu doodgaan en over een minuut doodgaan.

Wat m’n ouders na hun werk zullen vinden is een grote naakte foetus, in zichzelf opgerold. Drijvend in het wolkige water van hun zwembad in de achtertuin. Vastgebonden aan de bodem met een dik touw van aderen en in mekaar gedraaide darmen. Het tegenovergestelde van een zoon die zich ophangt terwijl ie zich aftrekt. Dit is de baby die ze dertien jaar geleden uit het ziekenhuis meenamen. Dit is de zoon van wie ze hoopten dat ie een beurs zou krijgen voor het footballteam en een MBA halen. Die voor ze zou zorgen op hun oude dag. Dit is alles wat ze gehoopt en gedroomd hadden. Hier drijvend, naakt en dood. Om hem heen overal grote melkachtige parels van verspild zaad.

Of anders vinden m’n ouders me gewikkeld in een bloederige handdoek, halverwege tussen het zwembad en de telefoon in de keuken in mekaar gestort, de gescheurde en gerafelde sliert van m’n darmen die uit de pijp van m’n geelgestreepte zwembroek hangen.

Waar zelfs de Fransen niet over praten.

Die grote broer bij de marine, die leerde ons nog een ander goed spreekwoord. Zoals wij zeggen ‘Dat kan ik missen als kiespijn’, zo zeggen de Russen ‘Dat kan ik missen als tanden in m’n reet’.

Die verhalen die je wel hoort, over dieren die in een val zitten en die hun poot doorknagen, nou, elke coyote kan je vertellen dat een paar keer happen een stuk beter is dan doodgaan.

Man … zelfs als je een Rus bent zou je die tanden op een dag weleens willen hebben.

Want anders, wat je moet doen is – je moet je dubbel vouwen. Je haakt een arm onder je knie en trekt dat been in je gezicht. Je bijt en hapt in je eigen kont. Je hebt bijna geen lucht meer en je bent bereid alles door te knagen om adem te kunnen halen.

Niet iets wat je een meisje op je eerst date wilt vertellen. Niet als je een lekkere afscheidszoen verwacht.

Als ik je vertelde hoe het smaakte, dan zou je nooit, maar dan ook nooit meer calamares willen eten.

Het is moeilijk te zeggen waar m’n ouders het meest van walgden: hoe ik in de problemen raakte of hoe ik me eruit redde. Na het ziekenhuis zei m’n moeder: ‘Je wist niet wat je deed, schat. Je was in shock.’ En ze leerde gepocheerde eieren klaarmaken.

Al die mensen die over hun nek gaan of die medelijden met me hebben …

Dat kan ik missen als tanden in m’n reet.

Tegenwoordig zeggen de mensen altijd dat ik zo mager ben. Op dinertjes worden de mensen altijd stil of kwaad als ik het stoofvlees dat ze hebben klaargemaakt niet opeet. Stoofvlees, ik ga er kapot aan. Karbonades. Alles wat langer dan een paar uur in m’n darmen rondhangt komt er als eten weer uit. Verse limabonen of tonijn, als ik opsta ligt het daar nog intact in de plee.

Als je een radicale darmresectie hebt gehad, dan verteer je niet meer zo makkelijk vlees. De meeste mensen hebben anderhalve meter dikke darm, maar ik heb geluk als ik nog vijftien centimeter heb. Dus ik heb nooit een beurs voor het footballteam gekregen. Ik heb nooit een MBA gehaald. Allebei m’n vriendjes, die gozer van het kaarsvet en die van de wortel, die groeiden op, werden groot, maar ik ben nooit meer een pond zwaarder geworden dan toen ik dertien was.

Een ander groot probleem is dat m’n ouders een hoop zuurverdiend geld aan dat zwembad betaalden. Aan het eind zei m’n vader maar tegen die aannemer dat het een hond was geweest. Onze hond die in het zwembad was gevallen en verdronken. Z’n lijk werd door de pomp aangezogen. Ook toen die aannemer de mantel van het waterfilter openbrak en er een rubberachtige slang uit viste, een waterige streng ingewanden met een grote oranje vitaminepil er nog in, ook toen zei m’n vader nog gewoon: ‘Die hond was zo gek als een deur.’

Toen ik boven op m’n slaapkamer lag hoorde ik die ouwe van me nog door het raam zeggen: ‘We konden die hond geen minuut alleen laten.’

Toen werd m’n zus niet ongesteld.

Ook toen ze het water van het zwembad hadden ververst, toen ze het huis hadden verkocht en we naar een andere staat waren verhuisd, na de abortus van m’n zus, ook toen nog praatten m’n ouders er nooit meer over.

Nooit.

Dat is de onzichtbare wortel van mijn familie.

Nou kun je weer lekker diep ademhalen.

Want ik heb het nog steeds niet gedaan.

2.

Onder de volgende straatlantaarn staat Dominee Goddeloos, met naast ’m een vierkante koffer. Het is nog zo vroeg in de ochtend dat alle kleuren zwart of grijs zijn. De zwarte stof van de koffer zit vol littekens van zilverkleurige ritsen die er kriskras overheen lopen, een zwarte Zwitserse kaas van kleine vakjes en sleufjes, zakjes en compartimentjes. Dominee Goddeloos met z’n gezicht – een en al roodrauw vlees rond een neus en ogen, aan mekaar gestikt met draad en littekens, z’n bloemkooloren gezwollen – z’n wenkbrauwen zijn geschoren. Daarna met zwart potlood erop getekend in twee verbaasde bogen die bijna tot z’n haargrens reiken.

Terwijl ze naar hem kijkt, hoe hij in de bus klimt, vingert Kameraad Kekkie een knoop van haar jackje los. Ze doet hem weer dicht en brengt haar hoofd dicht bij de taperecorder die in de zak van de Graaf van Laster zit.

Vlak bij het kleine rode opnamelampje zegt Kameraad Kekkie: Dominee Goddeloos draagt een witte bloes. Een damesbloes. Met de knopen links.

In het flauwe straatlicht sprankelen z’n bergkristallen knopen.

Een eindje verderop langs de weg, om de volgende bocht, buiten de lichtkring van een straatlantaarn, staat Barones Vrieskou in de schaduw.

Eerst reikt haar hand door de open deur van de bus, een normale hand, de vingers waarmee ze haar sigaretten vasthoudt zijn geel. Geen trouwring. De hand zet een plastic make-upkoffertje boven aan het trapje. Dan verschijnt een knie, een dij, de zwelling van een borst. Een middel, met een riem ingesnoerd in een trenchcoat. Dan kijkt iedereen weg.

We kijken op onze horloges. Of we kijken uit het raam naar geparkeerde auto’s en krantenbakken. Brandkranen.

Barones Vrieskou heeft tig stiften labello meegenomen, zei ze, voor de randen van haar mond. Voor wanneer ze barsten en gaan bloeden als het koud is. Die mond van haar, dat is gewoon een vetglanzend gat dat ze open en dicht draait om te praten. Die mond van haar, gewoon een roze gelippenstifte scheur in de onderste helft van haar gezicht.

Vooroverleunend naar de Graaf van Laster fluistert Kameraad Kekkie in z’n taperecorder: ‘O, Jezus …’

Als Barones Vrieskou op haar plaats gaat zitten is Agent Klikspaan de enige die naar haar kijkt, veilig achter de lens van z’n videocamera.

Bij de volgende halte staat Miss America met haar fitnesswiel te wachten, een roze plastic wiel zo groot als een etensbord, met aan weerskanten aan de as twee zwarte rubberen handvatten. Je houdt die handvatten vast en knielt op de vloer. Dan leun je voorover op het wiel en rol je voor- en achterwaarts door je buikspieren te gebruiken. Miss America heeft het wiel meegenomen, plus een paar roze maillots, honingblonde haarspoeling en een zwangerschapstest.

Als ze door het middenpad van de bus loopt – glimlachend tegen meneer Snediger met z’n rolstoel, niet glimlachend tegen de Ontbrekende Schakel – zet Miss America de ene voet vlak voor de andere, waardoor haar heupen smal lijken en het voorste been steeds het achterste verbergt.

‘Het modeshowloopje’, noemt Kameraad Kekkie dat. Ze buigt zich over het notitieboekje van de Graaf van Laster en zegt: ‘Die kleur blond, dat noemen vrouwen “je kleur ophalen”.’

Miss America had met lippenstift op de badkamerspiegel geschreven, ze had het erop gekalkt zodat haar vriend het zou lezen in de motelkamer die ze samen hadden, zodat hij het zou lezen vóór z’n ochtendoptreden op tv: ‘Ik ben NIET dik.’

We hadden allemaal een of ander berichtje achtergelaten.

Directeur Ontkenning, die haar kat aaide, die vertelde ons dat ze een memo aan haar hele kantoor had geschreven waarin stond: ‘Zoek zelf maar iets om te naaien.’ Die memo heeft ze op alle bureaus gelegd, gisteravond, zodat het personeel ze vanochtend zou vinden.

Zelfs Miss Nies heeft iets geschreven, ook al had ze niemand die het las. Met een rode spuitbus had ze op het bankje van een bushalte geschreven: ‘Bel me maar als jullie een geneesmiddel hebben gevonden.’

De Koppelaar had een opgevouwen briefje rechtop op de keukentafel gezet, zodat z’n vrouw het niet kon missen. Op het briefje stond: ‘Het is nu veertien weken geleden dat ik die neusverkoudheid kreeg en nog steeds heb je me niet gekust.’ Hij schreef: ‘Deze zomer melk jij de koeien maar.’

Gravin Voorzien had een briefje achtergelaten voor haar reclasseringsambtenaar, dat hij haar kon bereiken onder nummer 0800-FUCKOFF.

Gravin Voorzien stapt uit de schaduwen met een tulband op haar hoofd en gewikkeld in een kanten sjaal. Ze schrijdt door het gangpad in de bus en houdt even halt bij Kameraad Kekkie. ‘Als je het dan toch weten wilt’, zegt de Barones en bungelt een lam handje met een plastic armbandje voor haar gezicht. Gravin Voorzien zegt: ‘Het is een GPS-sensor. Op die voorwaarde ben ik vervroegd vrijgelaten …’

Eén, twee, drie stappen voorbij de Kameraad en de Graaf, wier monden nog een beetje openhangen, zegt Gravin Voorzien zonder om te kijken: ‘Jawel.’

Ze voelt met de vingernagels van één hand aan haar tulband en zegt: ‘Jawel, ik heb je gedachten gelezen.’

Om de volgende hoek, voorbij het volgende winkelcentrum annex motel, voorbij de zoveelste snackbar, zit Moeder Natuur in volmaakte lotushouding op de stoep, haar handen beschilderd met donkere hennaslierten rustend op haar knieën. Een ketting van koperen tempelbelletjes tinkelt om haar hals.

Moeder Natuur brengt een kartonnen doos aan boord met kleren waarin flessen dikke olie verpakt zitten zodat ze niet breken. En kaarsen. De doos ruikt naar dennennaalden. De kampvuurgeur van dennenhars. De slasausgeur van basilicum en koriander. De importmarktgeur van sandelhout. Een lange franje zwaait aan de zoom van haar sari.

Kameraad Kekkie d’r ogen rollen omhoog zodat alleen nog het wit te zien is, en ze wappert met haar slappe vilten hoed. Ze zegt: ‘Patchouli …’

Onze schrijverskolonie, ons onbewoond eiland, heeft lekkere verwarming en airconditioning, tenminste dat hebben ze ons wijsgemaakt. We krijgen allemaal een eigen kamer. Een hoop privacy, dus we hebben niet veel kleren nodig. Tenminste, dat hebben ze ons wijsgemaakt.

We hebben geen reden iets anders te verwachten.

De geleende touringcar zal wel gevonden worden, maar wij niet. Niet gedurende de drie maanden dat we de wereld verlaten. De drie maanden die we doorbrengen met schrijven en ons werk voorlezen. Onze verhalen vervolmaken.

De laatste die aan boord stapte, weer een straat verder en een tunnel door, die op onze laatste stopplaats stond te wachten, was de Hertog van Vandalen. Z’n vingers besmeurd en bevlekt door pastelstiften en houtskool. Z’n handen beklad met drukinkt en z’n kleren stijf van de klodders en spetters opgedroogde verf. Al die kleuren nog steeds alleen maar grijs of zwart, daar zit de Hertog van Vandalen, daar zit ie te wachten boven op een metalen gereedschapskist, zwaar van de tubes olieverf, penselen, waterverf en acrylverf.

Hij staat op en laat ons wachten terwijl ie z’n blonde haar naar achteren schudt en het met een rode bandana in een paardenstaart knoopt. In de deuropening van de bus blijft ie staan, de Hertog van Vandalen, en kijkt ons door het middenpad aan, in het licht van Agent Klikspaan z’n videocamera, en hij zegt: ‘Het werd tijd …’

Nee, we waren niet gek. We zouden ons nooit laten opsluiten als we echt van de wereld werden afgesneden. Niemand van ons had zó genoeg van deze malle, minder dan middelmatige, verwaterde, mediocre wereld om onze eigen doodswens te tekenen. Wij niet.

In die omstandigheden leven, natuurlijk verwachtten we snel eerste hulp te kunnen krijgen als er bijvoorbeeld iemand van de trap viel of z’n blindedarm besloot op springen te gaan staan.

Dus het enige wat we moesten besluiten was: Wat nemen we mee in onze ene koffer?

Die workshop, we gaan er al van uit dat er warm en koud stromend water is. Zeep. Toiletpapier. Tampax. Tandpasta.

De Hertog van Vandalen heeft een briefje voor z’n huisbaas achtergelaten: Rot maar op met je huurcontract.

Nog belangrijker was wat we níét meenamen. De Hertog van Vandalen had geen sigaretten meegenomen, de tanden in z’n mond vermaalden dotten nicotinekauwgum. Sint Zonderdarm had geen pornografie meegenomen. Gravin Voorzien en de Koppelaar hadden hun trouwringen niet meegenomen.

Zoals meneer Snediger zei: ‘Dat wat je in de buitenwereld tegenhoudt, dat houdt je hier ook tegen.’

De rest van de ramp was onze schuld niet. We hadden geen reden, geen enkele, om een kettingzaag mee te nemen. Of een voorhamer, of een staaf dynamiet. Of een vuurwapen. Nee, op dat onbewoonde eiland zouden we helemaal, compleet veilig zijn.

Vóór zonsopgang op deze mooie nieuwe dag die we nooit zullen zien aanbreken.

Dat was ons wijsgemaakt. Misschien té veilig.

Dat was de reden dat we niets meenamen wat ons had kunnen redden.

Nog een hoek om, over nog een stuk doorgaande weg, een afrit af, we reden verder tot meneer Snediger zei: ‘Hier afslaan.’ Terwijl ie het verchroomde frame van z’n rolstoel vastgreep wees ie met een beverige vlezige vinger. De huid was gekrompen en gerimpeld, de vingernagel zo geel als bot.

Kameraad Kekkie trok haar neus op en zei snuivend: ‘Moet ik de komende twaalf weken in die patchoulistank zitten?’

Miss Nies kuchte achter haar hand.

En Sint Zonderdarm stuurde de bus een smal donker steegje in. Tussen gebouwen door die zo dicht op mekaar stonden dat ze de bruine spuug van de Koppelaar terugspatten op z’n tuinbroek. Muren zo dicht bij mekaar dat de Ontbrekende Schakel z’n harige elleboog, die hij op de rand van het open raampje had gelegd, aan het beton schaafde.

Dan stopt de bus en vouwt de deur open voor een andere deur – die tweede deur is van staal en zit in een betonnen muur. De steeg is zo smal dat je er verder niks van kunt zien. Mevrouw de Klerk glipt uit haar stoel, gaat het trappetje af en rukt een hangslot open.

Dan is ze weg, naar binnen, en de busdeur staat open voor een sleuf zuiver niks. Alleen maar zwart. Die sleuf is net breed genoeg om je erdoorheen te wringen. Binnen vang je de naaldscherpe geur op van muizenpis. Voeg daarbij de geur van een oud vochtig boek, half opgevreten door de papiermotten. Voeg daarbij de geur van stof.

En vanuit de duisternis zegt de stem van Mevrouw de Klerk: ‘Schiet op, naar binnen.’

Sint Zonderdarm zal zich bij ons voegen als hij de bus heeft geparkeerd op een plek waar de politie hem kan vinden.

Als hij het spoor heeft uitgewist. Een paar straten verder, misschien wel kilometers. Waar ze hem vinden en hem niet naar deze stalen deur in beton en duisternis kunnen traceren. Ons nieuwe tehuis. Ons onbewoonde eiland.

Allemaal op mekaar gepakt, dat ene moment tussen de bus en het pikkedonker. Op dat laatste moment in de buitenlucht zegt Agent Klikspaan tegen ons: ‘Kijk vrolijk.’

Wat meneer Snediger de camera achter de camera achter de camera noemde.

Dat eerste moment van ons nieuwe, geheime leven knalt dat cameralicht zo fel en zo snel op ons af dat het donker er nog donkerder dan zwart van wordt. Op dat moment grijpen we ons aan mekaar vast, bij onze jassen en ellebogen, om te proberen overeind te blijven, blind knipperend maar vol vertrouwen, terwijl de stem van Mevrouw de Klerk ons door die stalen deur leidt.

Dat videomoment: de waarheid over de waarheid.

‘Geur is erg belangrijk’, zegt Moeder Natuur. Ze sjouwt met haar kartonnen doos, haar koperen belletjes rinkelen, en terwijl ze het donker omarmt zegt ze: ‘Niet lachen, maar op aromatherapie waarschuwen ze je dat je nooit een sandelhoutkaars moet aansteken bij rokende laurier …’