Denise Danks

Clubmoorden

Uit het Engels vertaald door Gerard Suurmeijer

Uitgeverij De Geus

breda 2013

Oorspronkelijke titel Phreak, verschenen bij Gollancz/Orion Books, Londen 1998

Oorspronkelijke tekst © Denise Danks, 1998

Eerste Nederlandstalige uitgave © Gerard Suurmeijer en De Geus BV, Breda 2006

Deze editie © De Geus BV, Breda 2013

Omslagontwerp Helma van Bergeijk

Omslagillustratie © Hollandse Hoogte/Non Støck

isbn 978 90 445 2873 2

NUR 331

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2006.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

1
==

1 - De gevaren van informatie verzamelen

Ik had een paar problemen met het lichaam. Op de eerste plaats wist ik wie het was. Op de tweede plaats wist ik niet of hij nog ademde. Op de derde plaats zat mijn lippenstift voor op zijn University of Santa Cruz Banana Slug T-shirt.

Abdul Malik lag tussen de vuilniszakken onder in een grote metalen container, zijn hoofd de ene en zijn lichaam de andere kant uit gedraaid. Op drie meter van de grond klemde ik me aan de rand van de container vast en keek op hem neer. Chronic Delaney hing naast me en hield zich ook stevig vast, terwijl hij net als ik in de schaduw onder ons keek. De weeïg-zoete geur die in de nachtlucht opsteeg, stonk naar eindeloos bederf, naar nat plastic, naar vochtig papier en de rottende overblijfselen van een snelle hap. Mijn vingers deden pijn, ik moest loslaten en gleed langs het koude staal naar de grond. Chronic bleef nog een ogenblik langer hangen voor hij achter me aan kwam.

‘Wat denk je?’ vroeg hij.

‘Ik denk dat hij dood is’, antwoordde ik.

‘Echt?’

‘Ja.’

‘O, shit.’

Het was niet iets wat hij normaal deed, maar Chronic begon te stotteren.

‘Ee-ee-een ambulance bellen heeft dus geen zin.’

‘We zouden de politie én een ambulance moeten bellen. Hij lijkt dood, maar we kunnen hem nauwelijks zien. Ik dénk alleen maar dat hij dood is.’

We stonden allebei onbeweeglijk in de smalle straat achter het hoekige gebouw van de telefooncentrale. Ik keek op naar het saaie, vlakke metselwerk en de zielloze ramen die dienden als het omhulsel van stapels kamers en gangen die onderling met elkaar in verbinding stonden en leidden naar een centrale kern van halfgeleiders en software die elke seconde van de dag de onzin van een miljard telefoongesprekken en datastromen in goede banen konden leiden.

‘Zouden ze een telefoon hebben?’ opperde ik.

‘Je moet met je buik op de rand gaan liggen, je vastklemmen met je heupen en omlaag reiken om bij de zakken te komen. De afvalcontainer is bijna leeg, dus het is een heel eind. Hij zou gevallen kunnen zijn’, zei Chronic.

‘Geef me de zaklamp eens.’

Met trillende handen trok hij de rits van een van de zes zakken op zijn zwarte parka open en gaf me de met rubber beklede zaklamp. Ik knipte hem aan en de schaduwen schoten omhoog naar ons gezicht.

‘Goed. Klaar?’ vroeg ik en hij haakte zijn nicotinevingers in elkaar als opstapje voor mijn gelaarsde voet en tilde me zo hoog dat ik met mijn ellebogen op de rand van de afvalbak kon steunen. Ik richtte de straal omlaag en de lichtcirkel trilde toen Chronic zichzelf naast me omhoog hees.

Terwijl we aandachtig naar tekenen van leven speurden, kwamen we tot de ontdekking dat de dood vele verschillende gezichten kent. Het was Abdul Malik, zonder twijfel. Daar lag hij, op een bed van gele plastic zakken en oude McDonald’s-dozen. Op zijn T-shirt konden we de tekst onderscheiden die naar zijn favoriete film verwees. Zijn benen in de flodderige heupjeans waren naar rechts gedraaid, alsof hij op zijn Nikes naar de hel rende. Zijn bruine armen waren uitgestrekt. Een hand zat om de bovenzijde van een grote zak geklemd, die hij tegen zijn zij aan hield, alsof het zijn favoriete speeltje was. Hij keek over zijn linkerschouder en zijn mond gaapte verbluft in het masker van zijn marmeren gezicht, terwijl zijn doffe ogen blind in de duisternis achter het licht staarden. Zijn haar vormde een krans van stijve, zwarte stralen. Op zijn T-shirt was een dieprode veeg te zien en achter de band van zijn spijkerbroek zat een gsm.

Zwijgend en teleurgesteld keken we naar het stille detail tot een dubbele tl-armatuur in een van de kamers boven begon te flikkeren. Chronic reageerde razendsnel, liet zich omlaag glijden en drukte zich tegen het koude metaal van de afvalbak om dekking te zoeken. Toen ik zijn voorbeeld volgde, greep hij mijn zwaaiende benen en hielp me omlaag, waarna hij zenuwachtig een sigaret voor ons beiden opstak. Ik moest twee keer diep inhaleren voor ik iets kon zeggen.

‘Weet je wat het probleem is?’ vroeg ik terwijl ik puffend de rook uitblies.

‘Dat ie niet dood is?’

‘Níét dood zijn, lijkt me geen probleem, Chronic.’

‘Dat weet ik verdomme ook wel. Wat dan wel?’

‘Hij heeft mijn lippenstift op zijn T-shirt.’

Chronic inhaleerde een paar keer snel achter elkaar en wipte van zijn ene voet op de andere.

‘Hij was een jongen, nietwaar?’ zei hij.

Ik haalde de sigaret uit mijn mond en bestudeerde de verraderlijke rode was op de filter. Het beeld van mijn lippen kleefde er als een vingerafdruk aan.

‘Wel godverdomme’, zei ik en het geloei van sirenes verscheurde het gelijkmatige, zachte geronk van het stadsverkeer.

Chronic week een eindje bij me vandaan. Hij gooide zijn hoofd achterover, sloot zijn ogen en begon in stilte voor me rond te wervelen als een schaduw in een schemering die steeds dieper werd. Hij leek iets vast te houden, een stok die ik niet kon zien. Naar links, naar rechts, waarbij zijn schouders schokten onder de denkbeeldige kracht van de terugslag van een machinegeweer. Lange rode vuursporen van brandende tabak stroomden erachteraan als de staart van een roofvogel in de nacht, terwijl zijn lichaam naar voren en naar achteren schokte en zijn haar voor zijn gezicht viel. Hij hief zijn onzichtbare kalasjnikov omhoog, zwaaide triomfantelijk met zijn armen, hield toen abrupt op en keerde zich naar me toe met ogen die een en al dwaasheid en verbijstering waren. Zwijgend wachtte hij nog een moment voor hij de plaat poetste en mij achterliet met het dode lichaam van Abdul Malik, bij zijn vrienden beter bekend als Kleine Stevie Wonder, de jongen die met telefoons speelde.

Jezus, het liefst wilde ik er ook vandoor gaan.

2
==

2 - Een rokend pistool

Wat Richard heel goed kon was opstaan en iets voor me klaarmaken wanneer ik thuiskwam. Ik zei dat ik niets hoefde, geen hap door m’n keel zou kunnen krijgen, te geschokt was, maar hij ging aan de slag met een koekenpan en zorgde voor een vroeg ontbijt van kleine champignons gemarineerd in olijfolie en op smaak gebracht met wat citroensap, een paar plakken gerookt spek en een homp witte ciabatta om in het vet te dopen. We gingen aan de keukentafel zitten en hij opende een flesje bier.

‘Een glas?’

‘Laat maar. Bedankt, Richard.’

Hij zette het flesje naast mijn bord en ging tegenover me zitten, in afwachting van mijn volgende hap, als een hond die een bal in de gaten houdt. Een goede kok ziet graag hoe een bord wordt leeggegeten. Ik stelde hem niet teleur. Het verbaasde me hoeveel honger ik had. De dood kan funest zijn voor de eetlust. Ik had een paar agenten horen overgeven. Niet die stoere vent die mijn verklaring opnam, geen denken aan. Zijn ingewanden zaten stevig verankerd aan zijn stenen hart. Hij was van het soort dat vindt dat advocaten een belemmering van de rechtsgang waren en dat werken voor de krant een misdaad was waarvoor je gearresteerd moest kunnen worden. De manier waarop hij me aankeek, nadat ik hem had verteld wat er gebeurd was, deed vermoeden dat ik nog maar weinig toekomst in mijn beroep zou hebben. Hij wist dat mijn verklaring een lacune vertoonde. Voor dat soort dingen ontwikkelen ze een zesde zintuig. Ik vertelde hem wat ik deed en wat ik gezien had, maar niets over mijn merk lippenstift.

‘Ik ga dat verhaal brengen’, zei Richard.

Ik veegde mijn mond af aan een stuk keukenpapier en nam een slok bier.

‘Hoe?’

‘Als tweekolommertje, honderdvijftig, tweehonderd woorden?’

‘Oké. Maar er zit meer achter, daar ben ik van overtuigd.’

‘Maak een kort bericht over de dood van die jongen en blijf in contact met de politie. We weten niet waar het op kan uitdraaien, het zou … je weet wel.’

‘Ja. Iemand kan die arme drommel een duw gegeven hebben en dan moeten we uit zien te vissen waarom.’

Richard had geprobeerd zich van zijn fijngevoelige kant te laten zien, niet iets waar hij bijzonder goed in was, maar hij was opgewonden. Tenslotte was hij chef-nieuwsdienst. Daarom was hij opgebleven met mij. Op de eerste plaats wilde hij voorkomen dat ik me zou laten vollopen met mijn scotch, of met zijn cognac, als ik niets meer had. Op de tweede plaats wilde hij voldoende op de hoogte zijn om het bericht zelf te kunnen schrijven, als ik toevallig op een van tweeën stuitte. Technology Week ging bijna ter perse en Abduls verscheiden kwam mooi op tijd voor een leuke stopper onder op de voorpagina.

‘Ik wil voorlopig niet dat iemand anders gaat rondsnuffelen. Het is mijn verhaal’, zei ik.

‘Dit zul je niet voor jezelf kunnen houden, Georgina.’

Ik kauwde tevreden op het spek. Ik werd getroost door het zachte, witte, enigszins kleffe brood, de smaak van zout en olie. Ik begreep niet waarom mensen in het aangezicht van de dood wilden neuken wanneer het mogelijk was om op deze manier te eten. Voor het laatste avondmaal kon je mij midden in de nacht wakker maken.

‘Wat je ook op het spoor denkt te zijn, je bent de rest nog steeds een stap voor. Doorgaans is dat alles wat je nodig hebt’, zei hij.

Het was een doorzichtig compliment, maar ik slikte het. Ik nam nog een slok ijskoud bier voor ik het lege bord wegschoof en een nieuw pakje sigaretten openscheurde. Ik klopte op mijn jasje dat over de rugleuning van mijn stoel hing. Mijn aansteker zat daar ergens in.

‘Is Mary veilig ingestopt?’ informeerde ik met de onaangestoken sigaret in mijn hand. Richard duwde de asbak in mijn richting en zei niets.

‘Trekt ze bij je in, of niet?’ vroeg ik.

Richard gaf nog steeds geen antwoord. Ik viste verder. Mary begon een probleem te worden. Zij tweetjes veranderden het huis langzaam in een Ideaal Nestje.

‘Vind je het niet een beetje saai worden … dit … hoe noem je dat tegenwoordig? Geen romance, geen verhouding, een relátie. Jullie relátie.’

‘Onze relatie is niet saai.’

‘Dag in dag uit met iemand samenwerken en er nacht in nacht uit mee in bed liggen, ik zou zeggen dat dat saai was. Ik vind het zo saai als vakantie in een bungalowpark.’

‘Nee, het is niet saai.’

‘Je verlangt toch zeker wel naar een beetje afwisseling op z’n tijd, Richard? Wil je niet eens een keertje alleen zijn, of op zijn minst af en toe een ander gezicht zien? Wat is dit toch, elke nacht?’

‘Het is niet elke nacht.’

‘Elke nacht, Richard. Binnenkort gaat ze nog huur betalen.’

‘Het is mijn huis.’

De manier waarop hij dat zei was veelzeggend. Ik trok aan mijn onaangestoken sigaret en draaide mijn aansteker om en om.

‘Ze trekt bij je in, hè?’

Hij keek onbehaaglijk, maar gaf geen antwoord. Hij wendde zijn ogen af en streek met zijn vingers met de afgekloven nagels door zijn haar, dat van voren al aardig dun begon te worden. Het lange krulhaar dat hij nog over had, droeg hij inmiddels in een paardenstaart, net nu die langzaam uit de mode raakten om plaats te maken voor een sikje. Ik had het hem verteld, maar hij vond dat het hem hip stond. Net als hij vond dat zijn Guatemalteekse muilen hip stonden bij zijn flodderige korte legerbroek. Persoonlijk denk ik dat Mary’s vegetarisme de schuld was van zijn derdewereldlook.

‘Ze klaagt dat ik rook’, zei ik.

‘Ik heb ooit geklaagd, één keer.’

‘Ik vraag altijd of iemand er last van heeft.’

‘Jij vraagt of iemand er last van heeft als zij erbij is, om haar er met haar neus op te drukken. Mij vraag je het al lang niet meer.’

Ik had even een schuldgevoel.

‘Het spijt me.’

Richard schraapte zijn keel.

‘Die sigaretten vindt ze niet zo erg als de geur van je wiet.’

Eindelijk stak ik mijn sigaret op en tuurde door de rook naar hem, terwijl ik wachtte tot die opgetrokken was. Ik wilde het wit van zijn ogen zien.

‘Ik had heus niet verwacht dat ik op je slaapkamerdeur moest kloppen om mijn joint door te geven’, zei ik.

‘Het is tegen de wet, George.’

Dat was het natuurlijk, maar verdomme, door de spanning van een nacht met een mogelijke moord en de smaak van een sigaret had ik zelf zin gekregen om de wet te overtreden; een klein beetje maar. Ik had zin in een joint.

‘…en een beetje uit’, voegde hij eraan toe.

Hij trommelde met zijn vingers op tafel. Het was duidelijk dat het me niet veel moeite zou kosten hem over te halen. Hij had er waarschijnlijk geen meer gerookt sinds de jaren tachtig, toen het helemaal uit de mode was. Ik wist hoe ik hem in zijn zwakke plek kon raken.

‘De NAVO heeft wat met spinnen geëxperimenteerd. Het stond in de Sun.’

‘Ik lees de Sun niet.’

‘Het stond niet alleen in de Sun, ook in de Telegraph, maar de Sun had foto’s. Vijf foto’s van webben die onder invloed waren geweven. Heb je die niet gezien?’

‘Nee.’

‘Cafeïne was het ergste. Ongelooflijk. Een kopje espresso, pats, erger dan een lijntje coke, erger dan speed. De cafeïne maakte die spinnen gewoon gek. Die webben waren gewoon onherkenbaar.’

‘Hoe zit het met wiet?’

‘De spinnen met wiet begonnen goed.’

‘En hoe eindigden ze?’

‘Ze lagen te ver achter om nog te eindigen.’

Richard wachtte tot ik verder zou gaan. Ik glimlachte, want hij wachtte en ik kon het wit van zijn ogen zien.

‘Weet je, spinnenwebben lijken een beetje op het huwelijk, een en al valstrik, eten en geborgenheid.’

‘En seks?’

‘Seks is de zoemende vlieg. Maar daar werd verder niets over gezegd.’

‘Over vliegen?’

‘Wat voor invloed die drugs op het seksleven van die spinnetjes hadden. Je zou denken dat de Sun die informatie wel boven tafel had willen hebben.’

‘Ja, dat zou je wel denken. Absoluut’, zei hij.

‘We kennen de uitwerking bij mensen. Maar niet bij spinnen.’

‘Hoe zit het dan met de mensen.’

‘Er bestaat een enorme hoeveelheid anekdotisch bewijsmateriaal dat cannabis een positief effect op de menselijke geslachtsdrift heeft.’

Hij zat dit te overdenken, duidelijk in de ban van zijn herinneringen. De beelden die in zijn rusteloze geest opkwamen leken op het plafond geprojecteerd te worden. Een uur later hingen we onderuitgezakt in de stoelen in de voorkamer. En eventuele webben die we hadden willen spinnen waren onvoltooid. We zaten gewoon wat slap te ouwehoeren. We hadden het over de jaren tachtig in Glastonbury – herstel, híj had het erover en hij bleef maar doorgaan, en doorgaan, tot ik hem heel langzaam en nadrukkelijk vroeg: ‘Zegt de naam John Delaney je iets?’

‘Wie?’

‘John Delaney. Chronic. Iedereen noemt hem Chronic.’

‘Speelt hij voor West Ham?’

Ik begon te lachen. Ik lachte zo hard en aanstekelijk dat Richard mee begon te doen. Hij lachte omdat ik het deed en hij meedeed, en hij had in lange tijd niet zo gelachen en het was dolle pret. Het werd nog grappiger toen Mary de deur opengooide en daar in een lang, groen nachthemd van een of ander synthetisch spul stond, afgezet met crèmekleurige kanten stroken. De statische elektriciteit van de synthetische stof die langs haar dijen wreef, maakte dat hij ertegen plakte. Mary lachte bepaald niet. Ze zei tegen ons dat het halfdrie in de ochtend was en vroeg ons wat we verdomme dachten dat we deden.

‘Lachen. We lachen, lachen, lachen’, zei ik als de eerste de beste idioot op een zangerige dreun tegen haar.

Richard moest daar vreselijk om lachen, maar Mary’s frons was genoeg om een sumoworstelaar uit zijn evenwicht te brengen. Vervolgens verplaatste ze haar pissige blik van Richard naar mij, de slechterik die haar volwassen baby op het verkeerde pad bracht. Het was een kwestie van tijd voor er een eind aan onze infantiele vrolijkheid kwam en de stilte weer over de met rook gevulde kamer neerdaalde. Mijn blik zakte van haar gezicht naar de polyester ruches bij de driehoek van haar venusheuvel toen ze zich naar Richard keerde en zei: ‘Kom je mee?’

Het was een uitnodiging die meer weg had van een bevel. De schaapachtige grijns verdween van Richards domme gezicht alsof er een ballon doorgeprikt werd. Hij zuchtte en stond op, waarbij hij zijn overhemd slordig achter zijn broeksband duwde. Ik keek hoe de deur achter hem dichtging en wedde met mijn geweten dat de stimulerende werking van de joint op het seksleven die nacht volkomen verspild zou zijn. Ik rolde er nog een en zakte onderuit op de bank. Dat gold niet alleen voor hem. Mijn vingers begonnen te tintelen, terwijl ik me probeerde te herinneren wat ik de rechercheur met zijn staalgrijze ogen, brigadier Duggan, allemaal had verteld.

Ik zag hem weer zitten, zijn grijze hoofd over de tafel gebogen, terwijl hij mijn woorden in een keurig handschrift noteerde op een gelinieerd velletje, dat uiteindelijk mijn verklaring zou worden.

‘Voorlopig’, zoals hij het had geformuleerd, en ik had een metaalsmaak in mijn mond geproefd.

Nadat Chronic het op een lopen had gezet, was ik op straat voor de telefooncentrale blijven wachten. Uiteindelijk arriveerden er twee politieauto’s zonder sirene en kort daarna een even stille ambulance. Sirenes zouden de dode toch niet meer tot leven wekken. Duggan en zijn mannen stapten uit en leidden me weer naar het steegje achter het gebouw waar de drie afvalcontainers op een rijtje stonden. Ik vertelde hoe ik langs de middelste omhoog geklommen was om erin te kijken en het lijk van Abdul had zien liggen. Ik vertelde hun dat de vent die bij me was als een haas gevlucht was.

‘Hij was doodsbenauwd’, verklaarde ik tegen de jonge agent, die de informatie zonder commentaar aanhoorde voor hij zich langs de zijkant omhoogtrok en zijn been over de rand van de afvalcontainer zwaaide. Twee ambulanceverpleegkundigen en Duggan stonden naast me te wachten. Ik had geen schijn van kans meer om ervandoor te gaan, nu niet meer.

We stonden tussen de geüniformeerde agenten en luisterden naar de jonge politieman die druk bezig was. De afvalbak bewoog toen zijn lange, magere vingers de rand vastgrepen. Vervolgens verscheen zijn hoofd en hees hij zijn lange lichaam de nacht weer in. Terwijl hij op ons toe liep, veegde hij het stof en het vuil van zijn handen.

‘Geen hartslag meer, brigadier.’

De ambulanceverpleegkundigen verwijderden zich, maar ik had nog geen toestemming gekregen om weg te gaan.

‘Kan de politiearts hierheen komen?’ vroeg Duggan.

‘We hebben een ladder of zoiets nodig’, antwoordde de jonge agent.

‘Oké, laat haar de dood mondeling vaststellen, dan laat ik de technische recherche komen.’

De technische recherche. De woorden bezorgden me een rilling. Die lui konden van elke lippenstift het merk vaststellen. Wat zouden ze behalve de veeg lippenstift op Abduls T-shirt nog meer vinden, nadat al die zware schoenen stampend rond het lijk hadden gelopen? En Chronic was er verdomme vandoor gegaan. Het zag er bijzonder lelijk uit en hoe kon ik verklaren dat ik Chronic kende? Hun vertellen dat hij mijn dealer was? Dat zat er niet in.

Chronic had zijn naam te danken aan het feit dat hij meestal cannabis verhandelde, die, in tegenstelling tot wat Richard had gezegd, weer enigszins een opleving vertoonde als uitstekende recreatieve drug nadat de jeugd het spul in de jaren zeventig links had laten liggen en gekozen had voor lijm en speed. Wat mij betreft, ik moest gewoon iets hebben. Mijn behoefte aan alcohol was uiteindelijk behoorlijk rekbaar gebleken. Ik had besloten om het een en ander te combineren en als een echt kind van de generatie-Thatcher was mijn beslissing gebaseerd op het gezonde economische principe van de keuze van de consument. De alcohol begon het langzaam van me te winnen, zowel lichamelijk als financieel. Ik merkte dat ik de hele nacht door gin kon drinken, er een klein fortuin aan uitgaf zonder er enig plezier aan te beleven, ook al zorgde Aldous Huxleys grote stimulans van de Ja-functie ervoor dat ik de hele tijd ongeveer tegen iedereen in de bar zat te knikken. Ik kon me er zelfs niet meer mee ontspannen. En ziek? Mensen toch, ik moest op een of andere manier de wereld stil zien te zetten om me op een gemakkelijker manier lekker te voelen. Ik moest iets hebben waardoor ik mezelf vergat en John ‘Chronic’ Delaney verkocht het me in kleine pakjes van plasticfolie, zodat ik tenminste eens kon lachen om niets en ’s nachts weer droomde.

Ik ontmoette hem in een pub. Ik keek een tijdje hoe hij de gokautomaten bespeelde en complimenteerde hem met zijn Terminator-vaardigheden. We raakten aan de praat. Hij zag er niet slecht uit als je hield van mensen die hooguit eens in de zes weken hun lakens verschoonden. Hij was één meter vijfentachtig met een scheiding in het midden van zijn piekerige blonde haar, dat voortdurend voor zijn gezicht viel. Hij droeg flodderige spijkerbroeken zonder riem die op zijn heupen hingen, en een extra groot T-shirt dat door een intern vacuüm tegen zijn lichaam gezogen leek te worden. Meestentijds zag Chronic eruit alsof hij nodig naar bed moest of er net uit kwam zonder dat hij in die tussentijd zelfs maar een nat washandje over zijn gezicht had gehaald. Hij was een puber van drieëntwintig, enigszins puisterig en voortdurend nerveus, hoewel ik hem nooit zo’n nummer had zien opvoeren als toen de sirenes begonnen te loeien.

Ik had altijd open kaart met hem gespeeld. Hij had me voorgesteld aan Abdul Malik omdat ik gezegd had dat ik ook een goedkope gsm wilde zoals hij had, en Chronic, die wist dat ik journalist was, gaf me het voordeel van de twijfel.

Nadat hij de sirenes in de verte had gehoord, was hij ervandoor gegaan en ik had me het steegje door gehaast naar de voorzijde van de centrale op zoek naar die telefoon waarover ik het had gehad. Chronic had zijn mobieltje niet bij zich en mij leek het geen geweldig idee om in de afvalbak te springen en dat van Abdul te gebruiken. Ik had op dat aanbod van negenennegentig pence in moeten gaan en hem die commissie van £ 250 van de leverancier van de belminuten moeten gunnen op een mobieltje dat hem tussen de dertig en vijftig pond had gekost en dat uit een auto was gestolen of gewoon van iemands oor was gerukt. Als ik dat gedaan had, had ik iets gehad om het alarmnummer te bellen en me regelrecht in de zaak te storten.

Het was donkerder geworden en de straatlantaarns wierpen sponsachtige cirkels natriumgeel licht op het plaveisel. Er was niemand te zien. Ik had gewoon weg kunnen gaan, maken dat ik uit de buurt kwam. Ik kon hem toch niet meer helpen, nietwaar? En hoe zou iemand erachter kunnen komen dat wij daar geweest waren? Onze vingerafdrukken zaten op de rand van de afvalbak, maar wat donderde dat? Die van een heleboel anderen ook. Ik stond naast de container en kon de aanwezigheid van Abdul gewoon voelen, een vingerdikte metaal van me vandaan. Hij bevond zich vlak naast me en ik kon gewoon niet geloven dat hij dat T-shirt aanhad. Hij moest het dagenlang gedragen hebben, en dat was absoluut niets voor hem. Hij zag er altijd onberispelijk uit. Hij rook frisgewassen, prikkelend geurig. Ik draaide me om, bleef staan en aarzelde, maakte aanstalten om terug te gaan. Ik voelde een stroom leven-beschermende adrenaline. Misschien was hij niet dood en moest ik een ambulance bellen. Stel dat hij inderdáád nog leefde. Verdomde Delaney. Wat was er ineens in hem gevaren? Ik zette een voet naar voren, de andere naar achteren en begon vervolgens te rennen. Ik rende naar de rivier en stak de Embankment over. Ik klemde een kleine, goudkleurige huls met lippenstift in mijn bezwete hand, terwijl mijn hartslag oorverdovend in mijn oren klonk en de haartjes op mijn klamme huid prikten. Doen. Doen. Doen.

Wacht eventjes, redeneerde ik bij mezelf. Als ze ernaar vragen, moet je hun antwoord geven, je moet het hun vertellen. Je moet het hun vertellen omdat je niet kunt liegen. Als ze van die lippenstift weten, kan het misschien je redding wel zijn. Je kunt hun vertellen hoe die daar gekomen is, onder welke omstandigheden. Die lippenstift kan jou elimineren en ervoor zorgen dat ze naar iets anders gaan zoeken. Het bruine water onder me rook naar aarde en metaal. Hoe ver kon ik die huls gooien? Zou die glinsterende huls bij eb uit de modder omhoogsteken? Ze zouden het weten wanneer iemand iets probeerde te verbergen en ze zouden meteen hierheen komen rennen. Ze zouden gaan zoeken, de huls vinden en vervolgens zouden ze mij vragen waarom ik dat gedaan had.

Zo werkt paranoia wanneer een amateur erdoor bevangen raakt. En ik was een amateur. Een onverschillige moordenaar kon een afgehakt hoofd in zijn diepvries bewaren en er minstens zes maanden niet naar omkijken voor hij het gewoon in een zak stak om er zich in een vreugdevuur van rubberbanden op het strand van te ontdoen. Een lippenstift als de mijne in de handen van een professional zou ongetwijfeld in de rivier terecht zijn gekomen om daar voor altijd te blijven liggen naast de messen, revolvers en pistolen die hele volksstammen moordenaars over de muur hadden geworpen voordat ze tevreden naar huis gingen, blij dat elk verband tussen hen en hun misdaad was weggewerkt. Een amateur raakt in paniek. Een amateur rent onwillekeurig rond als een kip zonder kop, in hulpeloze cirkels zonder dat het iets zinnigs oplevert, behalve het trage gedruppel van een verminderd denkproces. Ik was aan het hyperventileren, ik was hard aan een borrel toe, minstens een dubbele. Ik zag de telefooncel en rende naar het stinkende hokje. Ik belde het alarmnummer, vroeg om de politie en een ambulance met een gehaaste stem waarin de paniek duidelijk doorklonk. Vervolgens belde ik adjudant Robert Falk om hem te vertellen in wat voor problemen ik zat.

‘Kijk eens aan,’ zei hij, ‘je had dus met je vriend afgesproken, maar je vond hem onder in een afvalcontainer. Was er iemand bij je?’

‘Ja, een vent die Delaney heet.’

‘Wat is er met hem gebeurd?’

‘Hij ging er als de gesmeerde bliksem vandoor.’

‘Maar jij zat achter een verhaal aan.’

‘Ja.’

‘Een verhaal waarover?’

‘Kan ik je vertrouwen?’

‘Kom nou toch, mevrouw Powers.’

‘Een verhaal over het gemak waarmee je informatie kunt krijgen. Je weet wel, toegangscodes en essentiële nummers voor internationaal telefoonverkeer.’

‘Had deze jongen gezegd dat je die onder in die container zou vinden?’

‘Onthou dat ik je dit heb verteld, Robert. Onthou dat ik heb gezegd dat wij op de afgesproken plek verschenen en hij daar lag.’

Hij begon te lachen.

‘En je hebt me natuurlijk alles verteld.’

‘Natuurlijk.’

Kom nou, alles. Ik mocht dan een amateur zijn, ik was niet van plan hun werk voor ze te doen. Ze moesten me er eerst naar vragen.

‘Vergeet niet, mevrouw Powers, dat misdaadonderzoek gebaseerd is op intuïtie en die intuïtie leidt tot het stellen van de relevante vragen.’

‘Bedankt dat je me dat even wilde vertellen, Robert, ouwe makker.’

Op dat moment wist ik dat ik juist had gehandeld. Als ik die lippenstift in de Theems had gegooid, zou men mij er zeker naar gevraagd hebben en ik zou gelogen hebben. Met hun intuïtie zouden ze dat merken. Verstrikt in die leugen zou ik hun uiteindelijk moeten vertellen dat ik hem had weggegooid, en zou dat geen slechte indruk hebben gemaakt?

Arme Abdul, arme, arme Abdul. De politiearts had haar latex handschoenen aangetrokken en de dood vastgesteld. Ze zei dat zijn nek gebroken was.

3
==

3 - Lippenstift en een boord

Die lippenstift liet me niet los. De volgende dag zat ik achter mijn computer het stukje uit te tikken dat Richard wilde, maar mijn gedachten dwaalden steeds weer af naar de rode veeg op Abduls shirt. Ik bleef maar sigaretten opsteken om vervolgens tot de ontdekking te komen dat er nog een brandend in mijn ‘Souvenir van het Lake District’-asbak lag te branden. Het was het enige wat ik kon doen om te voorkomen dat ik datgene wat ik uit mijn verklaring had weggelaten in mijn stuk verwerkte, maar verder bleef ik zo dicht mogelijk bij de waarheid. Ik schreef: Het lijk van een jongeman, vermoedelijk een telefoonphreaker, is gisteren gevonden in een afvalcontainer achter een telefooncentrale in Londen.

De lezers van Technology Week hoefde ik niet uit te leggen dat een telefoonphreaker een variant is op de huis-tuin-en-keukenhacker en dat beiden doorgaans doorkneed waren in elkaars vaardigheden, maar dat zou ik wel moeten doen als ik mijn verhaal ook nog eens aan de nationale kwaliteitskranten en de tabloids zou willen verkopen. Als zij zich druk maakten om hackers, zou ik hun moeten vertellen dat ik slecht nieuws had. Phreakers kraken het telefoonsysteem via hun computer, en vrijwel iedereen is daarop aangesloten.

Ik moest er even over nadenken hoeveel stuipen ik de mensen op het lijf zou jagen. Phreakers bellen graag voor niets naar alle uithoeken van de aarde, waarbij ze gebruikmaken van het wereldwijde telecommunicatiesysteem, dat uiteindelijk het grootste computernetwerk ter wereld is. Dus zijn ze eigenlijk toch gewoon hackers en voor beiden geldt altijd: hoe verder, hoe mooier. Negen van de tien keer is phreaken niet meer dan gewoon een subversieve hobby. Het is eigenlijk cybervandalisme, uitgevoerd door dezelfde simpele geesten die voor de lol glazen bushokjes aan diggelen slaan en schuttingwoorden in een spastisch handschrift op allerlei omheiningen schrijven. Phreaken is het technologische equivalent van treinspotten, met uitzondering dat dit interactief is. Deze lui slagen er soms in het telecomequivalent van een InterCity 125 te berijden in plaats van kwijlend toe te kijken als er een voorbijschiet. Van tijd tot tijd dragen ze de juiste kleren en zijn ze keurig gekapt, net als Abdul Malik. Maar hij was een heel speciale phreaker. Hij deed het voor het geld.

Het begon ermee dat Chronic een mobieltje had en ik er ook een wilde. Ik zat daarover na te denken toen Chronic tot mijn verrassing zei dat hij me er een kon bezorgen via een kameraad van hem. Ik leefde zogenaamd van een zielig zesmaandelijks hongerloontje, terwijl Chronic een veel zekerder bestaan had met zijn uitkering en boter-bij-de-vishandeltjes. Hij had medelijden met me. Hij ging ervan uit dat een freelancer het zich niet kon permitteren legaal gebruik te maken van de nieuwe informatietechnologie van onze jachtige maatschappij. In werkelijkheid deed ik me armoedig voor om er zeker van te zijn dat hij voor zijn rondjes betaalde.

‘Jij moet zeker vaak internationaal bellen, niet?’ zei hij terwijl ik in de bodemloze put van mijn handtas staarde.

‘Toevallig wel, ja.’

‘Ik ken iemand die je een handig dingetje kan bezorgen.’

‘Zoals het jouwe?’

‘Ja. Het kost je helemaal niets meer. Je betaalt hem alleen voor de telefoon.’

‘En de rekeningen?’

Hij keek me recht in mijn ogen.

‘Geen rekeningen. Ik bewijs je een dienst. Oké?’ zei hij.

‘Dat weet ik. Maar wat bedoel je?’

‘Ik bedoel dat je er geen verhaal voor de krant over maakt, afgesproken? Ik bewijs je een dienst.’

Hij had beter moeten weten. Mijn gezicht maakte hem duidelijk dat hij mijn lieve oude moeder min of meer beledigde. Maar hoe had Chronic moeten weten dat zelfs zíj me geen verhaal zou toevertrouwen dat ik zou kunnen verkopen? Hij vertelde me dat Abdul ‘Kleine Stevie Wonder’ Malik de man was die ik moest hebben, en waar ik hem kon vinden. Mijn lieve oude moeder zou me beslist geen naam en adres hebben gegeven.

Het bleek een videowinkel aan Leytonstone High Road. Die begint bij Maryland Point, ten oosten van de City; iedereen die erdoor rijdt, lijkt er weinig te zoeken te hebben, behalve de University of East London en een rotonde bij een spoorwegstation. De straat is vijf kilometer lang, van de huurwoningen in Stratford naar de koopwoningen bij de rotonde van Green Man aan de grillige uitlopers van Epping Forest. Hier kruipen de files langs het vervallen Whipps Cross Hospital en weer terug vanaf de wegwerkzaamheden waarmee men al vijfentwintig jaar lang de M11 probeert te verlengen.

Leytonstone High Road was vroeger een winkelstraat zoals zoveel andere Britse winkelstraten die in de jaren zeventig hard achteruitgingen. Winkelcentra en supermarkten, om nog maar te zwijgen van de verkeersmaatregelen waardoor auto’s en vrachtwagens gedwongen waren met een slakkengangetje in wolken van uitlaatgas langs de dubbele gele lijnen te kruipen, hebben de kleine winkeliers de das omgedaan. Tussen de vele bordjes met TE HUUR zijn alleen nog een paar filialen van een winkelketen overgebleven en hun niet aflatende optimisme moedigt kleine zakenlieden en geldwitwassers regelmatig aan zich daar kortstondig te vestigen. Alleen een schoenenwinkel uit West End, een modieuze herenkledingzaak die aan de plaatselijke penoze levert, een verlopen aerobicspaleis en een zaak voor woningtextiel herinneren nog aan de betere tijden. De winkels die niet met planken zijn dichtgetimmerd worden verhuurd aan liefdadigheidsorganisaties die vijfdehandskleding en goedkope prullaria verhandelen. De videowinkel bevond zich naast een van dit soort zaken, tien minuten lopen van een station van de Central Line en op een doosworp afstand van het toppunt van de consumentenhel, een McDonald’s.

De zaak heette Hollywood en onder de naam in vette rode letters bevond zich een kleiner, cursief opschrift dat luidde: Talk Talk Mobiles. De winkel was bijna leeg. De onderste helft van de etalageruit was zwart geschilderd en tegen drie witte muren bevonden zich twee planken vol Aziatische video’s en een paar affiches die epische verhalen van tandoori-romances voor £ 1,50 per avond beloofden. Toen ik binnenstapte klonk er een bel. Abdul zat achter een houten toonbank met een GameBoy te spelen; hij had zijn voeten op het blad gelegd terwijl de man met de grijze baard, van wie ik later zou horen dat het zijn oom was, aan de andere kant van de winkel bij een kassa achter een bamboescherm stond. De oude man droeg een sportjasje met leren elleboogstukken over een smetteloos witte shalwar kameez. Abdul droeg dure sportkleding van een bekend merk en echte Nikes. Toen ik binnenstapte keken beiden op en glimlachten. Ze hadden prachtige gebitten.

‘Jij bent dus die journalist?’ had Abdul gezegd.

Ik zweeg even. Het is niet best als men al van meet af aan weet wat je bent als je ergens achteraan zit.

‘Ik heb een telefoon nodig. Een goedkope.’

‘Ik heb er een voor negenennegentig pence, analoog, niet slecht.’

‘Wat is het addertje onder het gras?’

‘Geen. Hogere maandelijkse abonnementskosten.’

‘Negenennegentig pence is heel erg goedkoop.’

‘Oké. Ik zal open kaart spelen. Ik krijg een commissie van de leverancier van de belminuten voor elke abonnee die ik weet te strikken. Ik kan het me veroorloven de klant een hoge korting te geven. Snap je wat ik bedoel?’

De bel ging en de deur van de winkel werd achter me geopend. Een Aziaat, ook weer in een wit pyjamapak, maar met een lang grijs vest, liep naar de oom en begon met hem te praten, in het Urdu veronderstelde ik. Abdul trok een la open en gaf me een brochure in zwart-wit over de gsm van negenennegentig pence.

‘Maar ik wil juist goedkoop bellen. Ik telefoneer nogal vaak met het buitenland’, zei ik terwijl ik me afvroeg of ik het voor hem zou moeten uitspellen.

‘Dan moet je er dus een hebben die niet naar boven afrondt’, zei hij.

Hij trok de la open en gaf me een veel fraaiere brochure in vierkleurendruk.

‘Bij deze betaal je precies de tijd die je verbelt. Hij is digitaal. Veilig, als je begrijpt wat ik bedoel. Die kost je negenennegentig pond.’

Toen ik de brochure oppakte, riep hij iets naar de oudere mannen. Ze lachten en ik voelde me onbehaaglijk. Ik voelde dat ik een kleur kreeg toen ik de brochure bekeek.

‘Wil je er een voor noodgevallen, dan neem je een gsm met lagere abonnementskosten en een hoger beltarief. Dan doet het er niet toe als je maar af en toe belt. Gebruik je hem intensief, dan neem je er een met een duurder abonnement, maar een lager beltarief, ja? Doodsimpel. Denk er maar eens rustig over na. Wanneer je beslist hebt, vullen we de formulieren wel in.’

Die vent kon zaken doen in twee talen, en misschien wel meer. Het enige wat in mijn voordeel was, was het feit dat hij maar naar mijn mond bleef kijken. Hij was nog maar een jongen van een jaar of zestien, hooguit negentien, maar ze worden snel volwassen in dit deel van de stad.

‘Luister’, zei ik terwijl ik een stoel bijtrok. ‘Chronic heeft een gsm met een heel laag beltarief, als je begrijpt wat ik bedoel. Zo eentje wil ik ook hebben. Chronic vertelde me dat jij de man was die me er een kon bezorgen.’

Hij grinnikte. ‘Ga je een verhaal over mij maken?’

‘Wat voor soort verhaal?’

‘Van het soort waardoor iemand zijn zaak wel kan sluiten, dame, en misschien zelfs in de gevangenis kan belanden.’

‘Waarom zou ik dat doen als je mij een dienst bewijst?’

‘Voor mij een vraag, voor jou een weet.’

De jongen was even goed van vertrouwen als mijn lieve moeder.

‘Ik heb gehoord dat je interessante dingen doet met telefoons’, zei ik.

Hij keek op en er verscheen een trage glimlach op zijn gezicht.

Ik haalde mijn sigaretten tevoorschijn.

‘Mag ik hier roken?’

Hij trok de la open en haalde er een glazen asbak uit.

‘Het soort telefoon dat jij wil hebben, en ik zeg niet dat ik er zo een heb, is goed voor lokale gesprekken’, zei hij. ‘Je voert een paar plaatselijke gesprekken en niemand die het in de gaten heeft, ja? Voer je een hoop internationale gesprekken en de rekening komt bij iemand die dat normaal niet doet, of die een service heeft die buitenlandse nummers blokkeert, dan zal de leverancier van de belminuten het in de smiezen krijgen. Ze hebben software die dat signaleert nog voor de legale abonnee het in de gaten heeft. Voor internationale gesprekken heb je hooguit een tijdsruimte van achtenveertig uur. En de speling wordt steeds kleiner omdat de software beter wordt. Bij een gsm waarmee je alleen lokale gesprekken voert, heb je misschien wel een kwartaal. Dat is het enige waarvoor Chronic zijn mobieltje nodig heeft, lokale gesprekken. Hij belt niet geregeld met Marokko, als je begrijpt wat ik bedoel. Als je internationale gesprekken wil voeren, kost de telefoon je drie-vijftig voor het weekend.’

‘Drie pond vijftig?’

‘Zo’n goeie vriend is hij nu ook weer niet’, zei hij.

‘Driehonderdvijftig pond? Bedoel je dat?’

De oom van Abdul riep plotseling iets naar hem, maar de jongen wuifde met zijn hand. Hij legde zijn schone bruine handen plat op de twee brochures.

‘Dit zijn de modellen die we leveren, oké?’

Ik glimlachte en boog me voorover om iets in zijn oor te kunnen fluisteren.

‘Waarom noemen ze je Kleine Stevie Wonder?’

Hij leunde achterover op zijn stoel en glimlachte.

‘Ik ben blind.’

‘Ik geloof er niets van.’

Hij zwaaide met zijn vinger naar me, draaide zich weer op zijn stoel, zijn voeten op de toonbank. Hij bleef me strak aankijken en zei toen: ‘Weet je hoe ze in Parijs een Quarter Pounder met kaas noemen?’

‘Noemen ze dat dan geen Quarter Pounder met kaas?’ antwoordde ik na enig nadenken.

‘Nee, meid, daar gebruiken ze het metrieke stelsel, ze zouden verdomme niet eens weten wat een quarter pounder is.’

‘Hoe noemen ze het dan?’

‘Zij hebben het over een Royale met kaas.’

Royale met kaas. Dat moest ik dus doen. Ik moest het jaren-negentigequivalent van Monty Pythons Spam-sketch zien te onthouden. Ik vroeg me af wat er zou gebeuren als ik een stukje Citizen Kane op hem zou uitproberen.

‘Zin in een hapje eten?’ zei hij en ik zei dat ik dat had.

We liepen naar de stralende lichten van de McDonald’s en Kleine Stevie Wonder nam een Royale met kaas en ik Le Big Mac, en hij betaalde vijfenveertig pence extra voor een kleine plastic replica van Cruella De Vil, dat hij als een speelgoedautootje over het formica tafelblad bleef voortduwen.

‘Een schitterende film’, zei hij.

‘101 Dalmatiërs?’

‘Kom nou toch, meid. Pulp Fiction.’

‘Die was goed. De muziek. Prachtig gewoon.’

‘Hij was verdomme fenomenaal. Niemand kan een ander nog een voetmassage geven. Niemand. Iedereen weet precies wat er dan gebeurt.’

‘Heb je ooit iemand een voetmassage gegeven?’ vroeg ik terwijl ik de mayonaise van mijn mondhoeken en de rug van mijn hand veegde.

‘Vertel mij niks over voetmassages. Ik ben er verdomme een grootmeester in.’

Hij bewoog Cruella’s armen.

‘Ik heb het scenario gekocht, niet het boek van de film, begrijp je. Het scenario, de echte woorden. Ik heb affiches, een kalender, de video en ik heb het T-shirt.’

‘Dat met Uma Thurman?’

‘Ik heb het van Virgin, maar dat draag ik niet. Dat heb ik gewoon om de verzameling compleet te hebben, dat heb ik aan de muur van mijn kamer hangen. Het shirt dat ik draag is hét T-shirt. Een vent van de University of Santa Cruz heeft het me gestuurd.’

‘Ik kan je even niet volgen.’

‘Een University of Santa Cruz Banana Slug T-shirt. Dat Vincent in de film draagt nadat Wolf is gekomen en grote schoonmaak heeft gehouden.’

Ik zei dat ik me het T-shirt kon herinneren, maar het stond me niet voor de geest hoe het er precies uitzag. Travolta stond het niet geweldig, dat herinnerde ik me wel.

‘Dat was een klote-T-shirt, Abdul.’

Hij schudde giechelend zijn hoofd.

‘Meid, daar gaat het nou net om. Ze wisten dat het klote was, dus is het weer oké. Ik heb Saturday Night Fever om die vent eens goed te bekijken, hoe hij was, begrijp je wat ik bedoel? Ongelooflijke passen.’

‘Ongelooflijk. En geen pens.’

‘Die pens is cool. Die pens is in orde.’ Hij lachte en zwaaide met zijn vingers.

‘Hoe ken jij die vent van de University of Santa Cruz?’ vroeg ik.

‘Via internet. Hij heeft daar een klein handeltje.’

Ik nipte van mijn smerige koffie en stak een sigaret op.

‘Heb je ooit een coke uit de automaat op de Carnegie-Mellon University gehaald?’

Hij keek verrast. ‘Denk je dat die bestaat?’

‘Ik denk het. Het klinkt betrouwbaar.’

‘Je hebt gelijk, het klinkt betrouwbaar. Ik zou het een keer moeten uitproberen. Misschien moet ik een joint in plaats van een coke bestellen.’

Ik voelde me gewoon een oplichter. Ik kletste maar wat, zodat hij me aardig zou vinden. Over koetjes en kalfjes. Mensen leuterden over koetjes en kalfjes, en kletsten regelrechte onzin. Ze raakten er opgewonden van. Nog beter, wees ruimdenkend en draag je banaliteit als een vaandel voor je uit. Maak contact en je bent binnen, maak het niet en je valt erbuiten. Nou moet je weten dat het internetvolk de jointgeneratie is. Je moet weten wat een joint is, ook al heb je nog nooit een stickie in je handen gehad. Hoeveel Microsoft-employés zijn er nodig om een lamp te vervangen? Geen, ze verklaren de duisternis gewoon tot industriële norm. De woorden waren wachtwoorden. Bluf. Een bluffer kwam bij een specialist niet voorbij Niveau Een. Ik gokte erop dat ik met mijn ervaring en aanpassingsvermogen aan het jargon wel tot Niveau Twee en om één uur in de ochtend misschien zelfs tot Drie zou kunnen komen, omdat ik wist hoe ik vals moest spelen. Over het algemeen hoefde ik nooit verder dan Niveau Een, maar Chronic had me verteld dat Abdul een genie was. Ik wilde hem vragen hoe het kwam dat hij in een Bollywoodvideowinkel werkte en gsm’s verkocht en niet echt aan de Carnegie-Mellon University of een soortgelijke instelling zat. Ik mocht hem graag, maar hij had zijn handeltje en ik het mijne.

‘Kom nou, ga je het me nog verklappen?’ vroeg ik.

‘Of ik ooit een voetmassage heb gegeven?’

‘Noemen ze je daarom Kleine Stevie Wonder?’

Hij lachte.

‘Informatie, dat is alles. De mensen denken dat het om meer gaat dan dat, maar dat is niet zo. Het draait allemaal om informatie. Ik zal je een voorbeeld geven. Jij kent Chronic, nietwaar? Dat zegt mij al iets over jou.’

‘Wat dan?’

‘Dat je van wiet houdt. Ik bedoel, moet je die lul nou toch eens zien. Waarom zou een meisje zoals jij hem anders kennen? Snap je wat ik bedoel? Ja? Verder niet belangrijk, maar het is informatie. Het ligt niet op het technische maar op het maatschappelijke vlak, maar het blijft informatie. Kan ooit van pas komen.’

Hij bewoog de armen van Cruella De Vil alle kanten op en ik rookte mijn sigaret. Ik begreep wat hij me zeggen wilde. Hij had me door, dat wilde hij me zeggen.

‘Jij wilt een goedkoop mobieltje, niet? Dat zegt mij iets. Het zegt me twee dingen: je bent gewiekst of je probeert me te lijmen, want je bent een journalist en je denkt dat hier wel een verhaal in zit.’

‘Waarom noemen ze jou Kleine Stevie Wonder, daar zit een verhaal in. Ik denk dat dat interessanter is.’

‘Ik hoef niet beroemd te worden.’

‘Natuurlijk wel.’

‘Ik wil rijk worden.’

‘Met het simlockvrij maken van gsm’s zul je nooit rijk worden, Abdul.’

Hij schudde zijn hoofd en zwaaide met zijn vinger naar me. Hij vond het leuk me als een ondeugend meisje te behandelen en ik had tien jaar meer ervaring.

‘Kom nou, ik zal jouw naam niet noemen’, zei ik.

Hij keek over mijn schouder en zijn gezicht kreeg een ogenblik lang een norse trek, alsof hij iemand had gezien die hij niet had willen zien. Of iets. De blik in zijn ogen maakte dat ik nieuwsgierig achterom had willen kijken, maar daar paste ik wel voor op. Hij keek me aan en pakte mijn hand. Hij drukte er het kleine plastic speeltje in.

‘Dat is voor jou’, zei hij en hij hief zijn hand op om even mijn haar aan te raken.

Cruella De Vil stond boven op mijn monitor met haar tweekleurige haar en haar verschrikkelijke namaakbontjas tegen me te grijnzen. Ik mocht haar graag. Ze was gewoon bezeten. Roger en Anita, het schattige paar dat helemaal geen last had van de stank van honderdéén honden in hun huis in Regent’s Park, waren het ook, maar de aantrekkingskracht van dierenliefde heeft haar grenzen. Cruella rookte sigaretten en had bloedrode lippenstift. Ze was een regelrechte tang, maar ze had stijl. En de aantrekkingskracht van stijl is grenzeloos.

Ik had het koud. Mijn handen trilden. Elk moment kon de bel gaan en zou Duggan in zijn lange regenjas voor de deur staan en me met zijn varkensoogjes zo hard als kogellagers aanstaren. Ik moest Chronic vinden, hem meeslepen naar het politiebureau zodat hij aan de aardige politieagent kon uitleggen wat hij had gezien, wat wíj hadden gezien. Ik probeerde mezelf te kalmeren door mijn pols met mijn andere hand vast te houden en tot tien te tellen, zoals ik wel eens had gehoord in een medisch programma waar het publiek naar kon bellen.

Een, twee, drie-vier-vijf, snel greep ik het vissenlijf. Zes, zeven, acht-negen-tien, wie had zoiets ooit gezien?

De technische recherche zou zijn werk wel doen. Ze zouden het precieze tijdstip van overlijden hebben vastgesteld. Abdul kon daar geen uren hebben gelegen. Daar moest ik weer over nadenken – het tijdstip van overlijden. We hadden een afspraak. Hij zou daar om halfnegen ’s avonds zijn, ongeveer. Wat betekende dat hij rond die tijd gevallen of vermoord was. Daar schoot ik helemaal niets mee op. Erger nog, het maakte ons verdacht. En als Abdul niet gevallen was, was de persoon die hem had gedood daar misschien nog in de buurt geweest toen we aankwamen; hij kon gezien hebben hoe Chronic wegrende en ik in de richting van de rivier liep.

Waarom liet je hem dan weer gaan? Omdat hij met zijn staart wou slaan.

Cruella had haar armen uitgestrekt en ze lachte. Jezus. Ineens kwam de gedachte bij me op: stel dat ze met een bevel tot huiszoeking kwamen? Ik zou ze geven wat ik had en dat was dan dat. Maar als ze nu eens rond wilden kijken? In mijn huis was nog wel wat meer te vinden dan alleen lippenstift.

Ik opende de lade van mijn commode en rommelde tussen mijn ondergoed. Ergens achterin, weggestopt in een oude sok, zat mijn voorraadje. Ik haalde het plastic zakje met hasj tevoorschijn en liep ermee naar de keuken.

Die keuken vertoont duidelijk de hand van Richard, niet van mij. Hij heeft pannen van koper en chroom in allerlei maten en soorten aan lange stokken hangen die met touwen aan het plafond zijn vastgemaakt. Hij heeft uien, stuk voor stuk zo groot als een boerenvuist, aan de muren hangen. Hij heeft aardewerk potten met scherpe Iraanse knoflook, gespikkelde scharreleieren in een metalen mandje, kookboeken vol vetvlekken op een plank tegen een van de muren en een dubbele oven. Hij heeft een smeedijzeren receptenstandaard met een touw en een gewicht, zodat de bladzijden van zijn Delia Smith-kookboek niet spontaan omslaan (een cadeautje dat ik met Kerstmis voor hem had gekocht). De keuken is langwerpig en zonnig en in het midden staat een grote houten tafel, even schoongeboend als Richards nagels, waaraan we vroeger de hoogstandjes van zijn culinaire passie aten, meestal begeleid door het galmende geluid van opera’s en orkesten. In Richards keuken waan je je regelrecht in de Good Housekeeping-hemel en de enige voorwerpen die deze Elysische harmonie die ochtend verstoorden, waren de resten van mijn ontbijt: drie vuile koffiekoppen opgestapeld in de chromen aanrechtbak, samen met een plakkerig bord vol eierresten en een sigarettenpeuk.

Een paar openslaande tuindeuren dienen als achteruitgang en komen uit op een patio die een regelrechte mediterrane sfeer ademt. Veel terracotta en een stortvloed van geraniums, of pelargoniums zoals Richard me verbetert, hangt uit olijfolieblikken – eerste persing natuurlijk. Hij kweekt ook groene en zilverachtige kruiden: basilicum, peterselie, salie, munt en venkel, en hij gebruikt die ook nog eens allemaal, terwijl ik er maar twee kan herkennen, waarvan er een voor Pimm’s gebruikt wordt. Wanneer je het Grand Unionkanaal niet kunt ruiken, kun je wakker worden met de geur van rozemarijn om je heen.

Ik hield het plastic zakje in mijn hand. Beneden was de met onkruid overwoekerde tuin van het oude vrouwtje dat in het souterrain woonde en kranten ophaalde om de tijd te doden. Zij had een zoon die haar altijd door het kattenluikje riep. De tuin was geel en dor van de droogte deze zomer en daarachter glinsterde het olieachtige oppervlak van het kanaal in het zonlicht. De deurbel rinkelde. O, jezus. De twee torenflats van de woningbouwvereniging stonden zo ver weg dat niemand daar kon zien wat ik deed. Ik had het zakje in de tuin kunnen gooien, waar het reddeloos verloren zou zijn. Ik woog het in mijn hand en richtte mijn blik op de pelargoniums. Van een afstand leek ik net een goede huisvrouw die haar potplanten verzorgde.

‘Een beetje aan het tuinieren, mevrouw Powers?’

Toen ik de deur opendeed om hem binnen te laten, keek adjudant Robert Falk door zijn bril met stalen montuur naar mijn groezelige vingers. Hij was een oude, trouwe vriend, maar hij bleef een diender, wat betekende dat hij nooit te vertrouwen was waar het op overtredingen van de wet aankwam, hoe hulpvaardig, vriendelijk of attent hij ook was. Afgezien daarvan vertrouwde ik hem volkomen. Hij was vaker voor me in de bres gesprongen dan wie ook. Ik ging hem voor naar de keuken en zette koffie, terwijl hij de patio op kuierde om zich een beetje in het bleke zonnetje te koesteren en van het uitzicht te genieten.

‘Ze hebben dat restaurant op die schuit gesloten, zie ik’, zei hij toen ik met twee bedrukte mokken naar buiten kwam en we in de herfstzon gingen zitten. Ik rook de gebakken-broodgeur van zijn zweet. Een tijd geleden was hij een paar kilo afgevallen, maar dat zat er inmiddels al lang en breed weer aan. Zijn stroblonde haar was een beetje langer dan gewoonlijk en de sproeten op zijn gebruinde huid waren haast niet meer te zien. Het was inderdaad een heerlijke zomer geweest.

‘Het liep gewoon niet. Het had nog een jaren-tachtigsfeertje’, zei ik.

De stilte werd verbroken door een kraai die op het dak van het huis van de buren was neergestreken. In de verte speelde een radio en het geluid van jong Londen kwam over de langwerpige tuinen van de huizenrij aandrijven. Robert was gewoon maar op bezoek gekomen, dus vond ik het zijn plicht om het gesprek gaande te houden. Zijn brillenglazen waren beslagen door de damp van de koffie en hij nam zijn bril van zijn korte, dikke neus en veegde hem met een witte zakdoek schoon.

‘Ik heb een praatje met Duggan gemaakt’, zei hij.

Dat verraste me. Robert Falk was er de man niet naar om bij iemand in het krijt te willen staan. Misschien maakte ik me terecht zorgen. Hij zweeg even en nam een slok uit zijn mok.

‘Heb je ook koekjes?’ informeerde hij.

‘Mary heeft er wat gebakken.’

‘Mary?’

‘Mary Stow. Richards vaste vriendin, maar als je het mij vraagt is het enige vaste haar hand om zijn verschrompelde ballen.’

‘Je mag haar niet, neem ik aan.’

‘Het is niet zozeer dat ik haar niet mag, maar ze heeft … tja … zo’n zuur gezicht, snap je?’

‘Humor is vaak een kwestie van persoonlijke smaak, mevrouw Powers.’

Ik keek hem over mijn zonnebril heen aan voor ik die weer op mijn neus omhoog schoof.

‘Ze is gewoon te volmaakt om waar te zijn. En … en ze blijft maar proberen om het eten voor ons te koken.’

‘Ik wou dat iemand dat voor mij deed.’

‘Richard en ik zijn beter gewend.’

‘Beter dan wat?’

‘Beter dan die verdomde vegetarische potjes en bonenschotels. Ik heb mijn lasagne graag met rundergehakt, verdomme. Ik hou van róód vlees.’

‘Ik dacht dat iedereen tegenwoordig quorn of vegetarische worstjes at om te voorkomen dat je gek wordt.’

‘Sodemieter op met je quorn en je vegetarische worstjes’, zei ik. Hij zweeg enkele ogenblikken en nam nog een slok van zijn koffie.

‘Mary is degene aan wie ze dat verhaal van je hebben doorgegeven, klopt dat?’

Het was een voltreffer.

‘Dat was jaren geleden’, zei ik.

De kraai lachte vanaf de nok van het dak en er gleed een wolk voor de zon. Jaren geleden. Het verhaal over fraude in de City en mijn vriend Warren Graham, de hacker, die iedereen belazerd had en mij als afscheidscadeautje met een aardig ongewenst bedrag op mijn bankrekening achterliet. Bijna aardig genoeg om me de gevangenis in te laten draaien, al had hij het goed bedoeld. Maar nu ging het om iets anders: Abdul was een phreaker, bijna een hacker, en hij was dood, wat ik soms wenste dat Warren was. Het was weer het oude liedje. De een of andere vent bracht me in de problemen maar wachtte niet om me er ook weer uit te halen.

‘Wil je haar koekjes proberen? Ze zijn een mengelmoes van haver, appel en geweekte zemelen’, zei ik terwijl ik mijn as op de roze en grijze vierkante tegels van de patio tikte.

‘Ik wil er wel eens een proberen.’

Ik kwam terug met een schaal vol kruimelige troep, waarvan de kleinste koek een doorsnee van zeker tien centimeter had. Robert zat een hele tijd met volle mond te kauwen.

‘Waar heb je het met Duggan over gehad?’ vroeg ik.

‘We hebben informatie uitgewisseld.’

‘O?’

‘Over een onderzoek naar illegaal telefoneren.’

Ik kreeg kippenvel op mijn armen en ik hoopte dat Robert zou denken dat het van de wind kwam. Hij werkte bij Fraudebestrijding, afdeling Computermisdaad van de hoofdstedelijke politie, en zoals ik al heb gezegd was het telefoonsysteem de grootste computer van allemaal.

‘We hielden de jongeheer Malik al een poosje in het oog, net als het bureau Forest Gate. Die videowinkel wordt al een hele tijd in de gaten gehouden.’

‘Waarom?’

‘Telefoons klonen. Telefoons simlockvrij maken, IMEI-nummers verkopen, dat soort dingen. De familie heeft twee zaken, een aan Leytonstone High Road en een in Green Street, Forest Gate. Ze zijn de enigen niet, maar ze zijn verreweg de grootsten.’

‘Ze zijn de enigen niet?’

‘Er is een markt voor, nietwaar?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Voor internationale gesprekken, waar het meeste geld aan wordt verdiend. Mensen hebben familie in het buitenland en ze willen met hen praten. Laat een bom op Forest Gate vallen die groot genoeg is om alles in een straal van anderhalve kilometer tegen de vlakte te gooien en je hebt met één klap de telefoonfraude in het Verenigd Koninkrijk opgelost. Earl’s Court vormt ook een beetje een probleem met de Australiërs en Nieuw-Zeelanders. Je kunt het de klanten niet kwalijk nemen, nietwaar? Je zou het zelf doen, als je wist dat je het ongestraft zou kunnen doen.’

‘Allicht.’

‘Het is fijn om te praten, en dat soort dingen’, zei hij.

‘Neem nog een koekje’, zei ik.

Robert zette de schaal weer neer. ‘Ze liggen inderdáád nogal zwaar op de maag.’

‘Maar wat wil je nou eigenlijk zeggen? Duggan heeft informatie uitgewisseld met Forest Gate en die kwamen met een foto van mij terwijl ik die winkel binnenging?’

‘En een hapje ging eten bij McDonald’s met de onlangs overledene.’

Ik herinnerde me de blik in Abduls ogen.

‘Robert, ik was een verhaal op het spoor. Ik heb over dat telefoons klonen gehoord en zo kwam ik daar terecht.’

‘Hoe heb je ervan gehoord?’

‘Ik kreeg zijn naam van een bron.’

‘John Delaney?’

‘Nee. Het was iemand die ik in een pub tegen het lijf ben gelopen, goed?’

‘Mevrouw Powers, Duggan zegt dat er lippenstift op het T-shirt van de jongen zat.’

Ik gaf geen antwoord. Ik drukte mijn sigaret uit en dronk mijn koffie op. Ik had er de pest in om tegen Robert te moeten liegen. Hij kende me veel te goed.