Carlos Zanón

Gewetenloos

Uit het Spaans vertaald door Marika de Bakker en Ester van Buuren

Uitgeverij De Geus

breda 2014

Oorspronkelijke titel No llames a casa, verschenen bij rba

Oorspronkelijke tekst © Carlos Zanón, 2012

Nederlandse vertaling © Marika de Bakker, Ester van Buuren en

De Geus bv, Breda 2014

Omslagontwerp Marlies Visser

Omslagillustratie © Getty Images/Stockbyte/Garry Wade

isbn 978 90 445 2905 0

nur 332

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2014.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

0

Mensen die selectief vergeten, komen vaak van een koude kermis thuis. Want ze houden zichzelf een waarheid vol leugens voor, laten namen verdwijnen, stoppen personen en plaatsen weg en onthouden uiteindelijk alleen de goede dingen.

Cristian is zo iemand die selectief vergeet. Als hij later terugkijkt, zal hij haar dan ook missen, al beweert hij nu dat ze niet meer is dan een slechte grap, een zelfingenomen ouwe vrijster, een verzonnen stad in een land dat niet bestaat.

Omdat hij selectief vergeet, zal hij zich alleen die momenten herinneren waarop Barcelona en hij het goed met elkaar konden vinden. Hij zal zich de valluiken en de achtbanen herinneren die zich in de nachten van deze vloeibare stad plotseling onder zijn voeten openden. Hij zal zich de tijd herinneren dat de drugs zich kolkend een weg baanden en hoe iedereen lachte en gebruikte en nog harder lachte en nog meer gebruikte. Hij zal zich de lawaaierige scooters in de nauwe straatjes van de Barrio Gótico herinneren. Hij zal zich de keren herinneren dat zijn glas gin de maan gevangenhield. Maar wat hij zich niet zal herinneren is de februarikou. De onverschilligheid. De arrogantie van die superieure ander. Hij zal zich niet herinneren hoe die gasten met hoornen bril, leren jasje en werkzaam bij een of andere ngo, met hun dochtertjes uit China liepen te pronken. Of hoe die trutjes van goede komaf met hun keurige kapsel, hun skipassen en hun nationalistisch georiënteerde hart al van tevoren hadden besloten welke kleren ze aan zouden trekken om niet al te rijk te lijken. Nee, dat zal Cristian zich allemaal niet herinneren, maar wél de uitgestorven stad, ’s ochtends vroeg, als hij op weg was naar huis. De stad met zijn natgespoten straten. De eeuwige verliezer. Niet die van de gestrekte rechterarm, niet die van het gemarchandeer, niet die van ‘kunnen we er niet over praten?’. Die andere stad zal hij missen, die van schimmen in donkere hoeken, de anonieme metropool, de stad van de tegen haar muren gefusilleerde helden, van de flamencorumba’s en de electro, van het feest van Driekoningen. Het Barcelona dat bij het krieken van de dag de koffieapparaten aanzet. De stad van pleinen met fonteinen zonder water. Van de marktkramen waar ze ligt uitgestald op bedden van ijs, bloed en grauwe vissen. Van lege kerken, van bloemen die zonder zuurstof opgesloten zitten in sarcofagen van plexiglas.

Cristian – donker, mager, licht loensend – slaat de Plateria, de Via Laietana, de Ferran in, zijn handen in de zakken van zijn jasje, maar eerst heeft hij het hengsel van zijn weekendtas onder zijn oksel geschoven en besloten om nog vóór zijn afspraak met Max ergens te gaan ontbijten. Hij komt langs een café. Oud, nieuw, dat is moeilijk te zeggen. Even later zit hij aan een kop koffie met melk en een verrukkelijke croissant. Zijn vingers plakken aan het suikerlaagje. Hij bedenkt dat er gelukkig nog altijd mensen zijn die hun vak verstaan. Als je voor zo’n croissant evenveel betaalt als voor die kleffe troep die je in sommige cafés krijgt voorgeschoteld, waar zou je dan nog je best voor doen? Nou, waar je het altijd voor doet, zoals zijn vader vaak zei. Als je de mogelijkheid hebt om de dingen goed te doen, Cristian, waarom zou je ze dan maar half doen …? Raar eigenlijk, mijmert Cristian verder, hoe je alles wat moeders je vertellen vergeet, en hoe alles wat vaders je inprenten zó in je kop zit dat je het er met geen mogelijkheid meer uit krijgt. Misschien omdat uiteindelijk niets de bittere pil kan verzachten van ouders die dood zijn, verdwenen ouders, ouders die door jou in de steek zijn gelaten of die jou in de steek laten.

De jaap op zijn wang, helemaal tot aan zijn lip, schrijnt nog steeds. Toen hij een slok nam ging hij met zijn tong langs zijn mondhoek, en door het branderige gevoel moest hij aan Mireia denken. Hij was eerst niet van plan haar te vertellen dat hij ervandoor ging. Hij zou gewoon vertrekken. Maar dat mens zat altijd in zijn spullen te neuzen. Ze had het treinkaartje gevonden, was gaan zeiken en er was geen zinnig woord meer mee te wisselen geweest. Ooit had hij misschien met de gedachte gespeeld dat ze met hem mee zou kunnen gaan. Maar dat kan hij zich nu niet eens meer voorstellen. Je gaat toch geen griet op sleeptouw nemen waar je geen stijve van krijgt? Dat heeft hij haar ook gezegd. Ze wilde toch de waarheid? Pak aan dan, hier heb je d’r, de Waarheid. Doe er iets leuks mee. Met die godvergeten Waarheid. Hij had haar gezegd dat hij niet warm of koud van haar werd. Dat ze zich in bed gedroeg als een non. Dat als hij haar naakt zag, met haar geitentietjes en haar billen als platte hammen, zijn pik meteen weer slap werd. Tja, blijkbaar doet de Waarheid pijn. Ze schrijnt, Vrouwe Waarheid is van steen, keihard. Cristian was haar dankbaar voor alles wat ze voor hem had gedaan, maar hij was haar verloofde niet, en al evenmin haar reddende engel. Haar Sint-Joris, zoals ze voor in de dichtbundel had geschreven die ze hem voor de Dag van de Roos cadeau had gedaan. Laat ze maar op zoek gaan naar haar prins op het witte paard onder die dronkenlappen in haar bar. En als ze hem gevonden heeft, kan ze hem maar het beste meteen aan het voeteneinde van haar bed vastbinden, zodat hij niet kan ontsnappen. De mazzel, Mireia. Ik ga. Vergeet me. En leer in godsnaam neuken. Alleen zo kun je een man aan je binden. En leer wat alle vrouwen kunnen, zelfs de domste: schreeuwen, nog vóór je zover bent. Dat was het moment dat Mireia zich op hem stortte. Verwensingen, venijnige nepnagels om zijn gezicht mee open te krabben met hetzelfde gemak als waarmee een kind wolken tekent op een stuk papier. Toen hij haar bij haar polsen greep was het al te laat. Hij verdraaide ze net zo lang tot ze door haar knieën zakte, maar ze had hem al gekrabd. Zijn gezicht deed zo’n pijn dat hij naar haar wilde uithalen. Maar hij dacht aan Bruno en besloot zich niet te verlagen tot zijn niveau. Hij had nog nooit een vrouw geslagen en dit leek hem niet het moment om alsnog een hufter te worden.

Hij slaat de krant open en het toeval speelt een spelletje met hem. Het oppermachtige zesde zintuig. Op het punt staan Mireia een klap te verkopen terwijl er net een campagne tegen vrouwenmishandeling is gestart. Een hotemetoot die hij niet kent. Een acteur, een presentator, iemand, kortom, heft het vermanende vingertje en deelt een rode kaart uit aan de agressor. Waarom kijken jullie naar mij? Ik heb niks gedaan. Ik krijg ook altijd de schuld … zegt Cristian bij zichzelf, verbaasd over zijn gevoel voor humor op een moment als dit. Blijkbaar zijn er net verkiezingen geweest. Het is hem volkomen ontgaan. Ze zijn gewonnen door een figuur die staat te grijnzen, en verloren door een ander die dat niet doet. Beiden brengen hun kinderen naar een privéschool en zijn getrouwd met blonde vrouwen met rijke ouders. De winnaar steekt zijn hand uit. De verliezer schudt hem. De deur van het café gaat open. Er komt een zwerver met rastahaar binnen. Hij is blootsvoets, draagt een korte broek, heeft een baard en een donkere huid. Een oosters type, Noord-Afrikaan, misschien alleen maar iemand die ontzettend vervuild is. Hij rilt. Arme sukkel, met deze godvergeten kou, denkt Cristian. In zijn hand een dampende beker van piepschuim. Hij wil wat te eten, brood, zoiets als wat die man daar eet. De vertrekkende minister-president heeft het over de les die hij heeft geleerd. De aankomende over nederigheid. De ober geeft hem een paar croissants, loopt met hem mee naar de deur en raadt hem aan de volgende keer naar een bakkerswinkel te gaan. Die kost het minder. Of naar de voedselbank. Daar is alles gratis. Die gast haalt de volgende week niet, zegt Cristian bij zichzelf en hij realiseert zich dat het niet veel had gescheeld of hij was ook zo geëindigd. En Bruno had hen gered. Hem en Raquel. Of hij het nou wil toegeven of niet, de angel van ondankbaarheid, van verraad voelt hij meer branden in de palm van zijn hand dan de schram van Mireia op zijn gezicht. Maar het is nooit anders geweest, Bruno. Je leert iemand iets en vervolgens gaat die er met de truc en de poen vandoor. De blik van de ober, zestiger, kaal en met een Galicisch accent, kruist die van Cristian, die zijn schouders ophaalt. ‘Vrije val’, zegt een van die gasten aan de bar. Maar hij doelt niet op de wereld of de zwerver. Ze hebben het vandaag allemaal over Barça, dat zaterdag de vloer heeft aangeveegd met Real Madrid. Zal Bruno blij mee zijn. O wee als Raquel iets verkeerds zegt vandaag, dan vallen er klappen, alle rode kaarten in de krant ten spijt.

Cristian heeft zijn tas bij zich. De bedoeling is Max’ geld te incasseren en ervandoor te gaan. Hij zal hem verder geen kunstjes meer flikken. Hem met rust laten. Geen misbruik van de situatie maken. Hij heeft voldoende geld om twee, drie maanden te overbruggen en daar in het zuiden iets op te zetten. Hij zal met vrienden gaan praten. Er leven er vast nog wel een paar. Germán heeft een strandtent bij Los Atunes. Dat weet hij zeker. Misschien stelt die hem wel voor deze samen te runnen. Hij heeft een treinkaartje voor vrijdagavond gekocht. Vandaag is het dinsdag. Tot die tijd slaapt hij bij Raquel en Bruno. Hij had andere aanbiedingen gehad maar geeft de voorkeur aan deze. Het heeft zo zijn voordelen om bij Bruno in de buurt te blijven. Die wantrouwt hem, weet hij¸ maar waar hij hem wel en niet van verdenkt, dat weet hij niet. Daarom gaat hij ervandoor. Omdat hij liever zijn hachje redt dan dat hij zich laat leiden door hebzucht. Bruno is altijd de gokker geweest, niet hij. Dat mag hij nooit vergeten of verkeerd onthouden, zoals hem vaker overkomt als zijn hoofd op hol slaat en hij herinneringen verzint, of wanneer die herinneringen hem regelrecht op het verkeerde been zetten en hem dingen laten geloven die niet zo zijn.

Raquel klonk opgewekt toen hij haar vanochtend belde. Dat was trouwens het laatste gesprek met zijn gestolen mobieltje. Een Nokia die, nu echt, onherroepelijk op sterven na dood is. Cristian maakt van de laatste stuiptrekkingen gebruik om, toch nieuwsgierig, de foto’s te bekijken die de Mexicaan erop had gezet. Vrouw, dochtertjes, vrienden. Dan geeft het mobieltje er de brui aan. Doei, meneer Nokia. Raquel was blij omdat ze een brief van het Hospital Clínico had gekregen om haar te laten weten dat ze mag deelnemen aan het voorbereidingsprogramma voor transplantatie. Ook haar laat hij in de steek: ze weet nog van niets. Dikke kans dat hij gewoon zijn mond houdt. Hij is bang voor haar reactie. Maar dat is ballast die hij zo snel mogelijk overboord moet gooien, weet hij. Hij zeult er al veel te lang mee rond. Nu is het zijn beurt om te vliegen. Ver weg, hoog, vrij. Op tv trekt Cristiano Ronaldo het gezicht van iemand met een grote bek die zojuist een strijkplank tegen zijn hoofd heeft gekregen. Daarna sluit de presentator af en hij neemt afscheid van de kijkers. Niemand is erg geïnteresseerd in wat hij zegt. Een dikke neger in pyjama neemt zijn plaats op het scherm in. Halfnaakte meiden dansen om hem heen terwijl ze heupwiegend een auto wassen. Sommige mensen hebben geluk, denkt Cristian: die liggen de hele dag te neuken. Aansluitend vertonen ze de tv-versie van de campagne tegen fysiek geweld. Rode kaart. Ja, ja, nu weten we het wel, je mag meisjes niet slaan, jezus, wat een zeikerds.

Hij rekent af, laat een fooi achter en loopt naar buiten. In een steeg naast het café zit de zwerver in yogahouding op de grond. Hij werkt net het laatste puntje van zijn laatste croissant naar binnen. Cristian loopt op hem af en geeft hem een tieneurobiljet en het onbruikbare mobieltje dat hij heeft gejat op de avond dat Bruno met Super Madre uit zijn dak ging.

‘Je krijgt er allicht iets voor. En zoek een plek waar het een beetje warm is.’

‘Ja, ja.’

‘En kijk ’ns wat vrolijker. Er zijn verkiezingen geweest. De echte Catalanen hebben gewonnen, de goeien. En Barça heeft ook gewonnen. Ook de goeie club.’

‘Barça, Barça, Barça …’ klinkt het uit zijn tandeloze mond, vol speeksel en kruimels.

Als Cristian op het Plaza Castilla aankomt, is Max er al. Op dat moment realiseert hij zich dat zijn gezicht er bij iedere afspraak gehavend uitziet. Hij moet glimlachen om het toeval. Dan is hij nog banger voor me, denkt Cristian. Wat een ontzettende eikel. Iemand die te laf is om radicaal te breken met een vrouw. Maar gelukkig voor hem is Max ook iemand met geld, om die lafheid af te kopen, het verliefd worden, alles.

Cristians antenne zegt hem dat er iets is veranderd bij zijn afpersingsslachtoffer. Max heeft dagen niet geslapen, verkeert in een soort koortsige roes. Zijn haren zijn ongekamd. Hij heeft een stoppelbaard waar het grijs doorheen schemert. Gekreukte kleren. Vlekken op zijn revers. Cristian zet zijn euforie overboord en is plots op zijn hoede, alsof hij zich in een harnas hult.

‘Hoe is het?’

‘Goed.’

‘Heb je de wedstrijd gezien?’

‘Ja.’

‘Jullie hebben gewonnen.’

‘Ik weet dat je een paar keer gebeld hebt.’

‘Die krijg je d’r gratis bij.’

‘Dat was onnodig. Denk je soms dat ik achterlijk ben?’

‘Moet ik daar op antwoorden?’

‘Die telefoontjes waren voor mij bedoeld, om me te waarschuwen.’

‘Wie weet.’

‘Weet je? Je kunt me niks meer maken, want ik ben alles kwijt.’

‘Heb je het geld bij je?’

‘Heb je me niet gehoord? Alles is naar de klote.’

1

Drinken met Cubanen loopt altijd verkeerd af. Die conclusie kon hij toch zo langzamerhand wel trekken. Iets wat Bruno in zijn achterhoofd zou moeten houden als ze hem een volgende keer uitnodigen. Op dit moment wordt hij per auto door de mossos naar het ziekenhuis gebracht en daarna naar het politiebureau. Met zijn T-shirt van de Chamizo Band aan flarden en onder het bloed, alleen zíjn bloed, dat wel. Wat er gebeurd is? Brenda, dat klerewijf, heeft geprobeerd hem de hersens in te slaan. En dat allemaal om niks. Een misverstand, een hoop trammelant, één grote klerezooi, met dank aan Doña Inma, Brenda’s moeder, met d’r zatte kop, en een opeenstapeling van toevalligheden en heisa om niks. Mevrouw Inma, zo ging het gerucht in de wijk, had in haar goede jaren in het leven gezeten. Hij had het ook gehoord. Van nu af aan zal Bruno, iedere keer als het in een willekeurig gesprek ter sprake komt, die roddel bevestigen om het gerucht de status van Eeuwige Waarheid te geven.

Bruno is net dertig. Mager, klein, met Chinese trekken. Het perfecte uiterlijk voor een informant, heel prettig voor de politie en voor beïnvloedbare getuigen. Draagt altijd hetzelfde schoeisel, goedkoop maar comfortabel. Bruine, gevlochten instappers. Ouwemannenschoenen, zoals Raquel, zijn vriendin, altijd zegt. Zijn Wrangler is nieuw. De pijpen zijn te lang. Raquel en hij kunnen geen van beiden naaien. Daarom heeft hij vanochtend de nietmachine gepakt en aan de onderkant een paar omslagen gefabriceerd. Ze hebben het nauwelijks tien minuten gehouden. Op het politiebureau, zonder riem, loop ik er straks volgens de laatste mode bij, denkt Bruno.

Hij probeert of hij de wond kan voelen. Met handboeien om valt dat niet mee. De ogen van de agent in de achteruitkijkspiegel waarschuwen hem dat hij beter geen onverwachte bewegingen kan maken. Hij besluit zich netjes te gedragen.

‘Dit is niet jouw stijl, Bruno’, zegt een van de agenten.

‘Die ouwe zuipschuit kan niet tegen drank.’

‘Ze zegt dat je haar verkracht hebt, vriend.’

‘Lazer toch op! Mijn vriendin was nota bene in de buurt. Zo’n oud lijk zeker …!’

‘Je weet maar nooit.’

‘Waarom zou die mevrouw liegen?’ zegt de agent die achter het stuur zit in het Catalaans.

‘Ik versta geen Catalaans.’

‘Tuurlijk wel. Je woont hier langer dan ik.’

‘Die aardige mevrouw is ooit wel een, uh, snol geweest hè, meneer de agent’, zegt Bruno smalend.

‘Jeugdzondetjes.’

‘Kan wel wezen, maar ze heeft zich de hele avond vol laten lopen en op lopen dringen, en toen haar dochter kwam en haar in die toestand zag, heeft dat ouwe wijf een verhaal verzonnen om er een draai aan te geven.’

Geen reactie.

‘Ik wil een habeas corpus.’

‘Zie je wel dat je Catalaans spreekt?’

Gelach.

Des te beter. Goeie maatjes zijn met degene die je handboeien omdoet en die beslist in welke kerker jij de nacht zult doorbrengen is geen onverstandige strategie. Hij hoopt dat hij een cel deelt met iemand die rustig is en niet stinkt. Zodat hij tenminste een poosje ongestoord kan slapen vóór hij de volgende dag wordt voorgeleid. Misschien krijgt hij de arts wel zo gek. Een paar tranquillizers en totaal van de wereld. Hij begint last te krijgen van zijn linkerzij. Morgen is het vast nog erger. Klerewijven … Allebei, moeder en dochter … Waarmee hadden ze hem te grazen genomen? Hij haar verkracht! Gestoord oud wijf. Dat zou ze wel willen, dat iemand weer eens een stijve tussen haar benen stak … Hij doet zijn ogen dicht. Eerst moet hij van die woede af, of eigenlijk moet hij ’m tijdelijk ergens stallen om later, als het moment daar is, revanche te nemen voor het pak slaag, de nacht op het politiebureau, de vermoedelijke straf. Raquel zou zijn advocaat bellen, Juan María nog wat. Juan María Tió …? Zoiets. Hoewel die misschien niet thuis geeft, want hij is hem nog geld schuldig, meent hij zich te herinneren. Maakt niet uit. Dan maar de eerste de beste die dienst heeft. Het is een simpele zaak. Jonge vent, mét vriendin, tegen oude, aan de drank geraakte ex-prostituee, doorgedraaid als gevolg van eenzaamheid, rum met ijs, bier, zonnebloempitten, goedkope jenever en nog meer rum, nu zonder ijs, daar deed ze dan verder niet moeilijk over.

Hij zou zo kunnen slapen als hij zijn ogen dichthield. Geen gek idee trouwens. Ook hij heeft het nodige gezopen. Idioot dat het zo uit de hand is gelopen. Soms, op dagen dat alles voor de wind gaat, lijkt het alsof iemand daarboven zich stoort aan jouw goeie zin en besluit daar korte metten mee te maken. Vandaag is zo’n dag. Bruno klopt op zijn broekzakken om te voelen of de briefjes er nog zitten. Meteen herinnert hij zich weer dat hij het geld aan Raquel heeft gegeven bij het – meer dan waarschijnlijke – vooruitzicht dat de politie zou opduiken. Hij is er niet erg gerust op, maar het kwijt zijn is nog altijd beter dan dat die klootzakken zich gaan afvragen hoe die ruim duizend euro in de vuile handen van deze armoedzaaier terecht is gekomen. En daar zou hij natuurlijk niet zomaar een antwoord op hebben. En de mossos zouden natuurlijk onmiddellijk denken aan drugs, Russische hoeren …, flauwekul die ze halen uit die films waar ze op tv altijd naar kijken en waardoor ze zich van alles in het hoofd halen; en vervolgens zijn ze gefrustreerd omdat ze hun werk moeten doen tussen opgeschoten jongeren, aan lager wal geraakte junks en lui die de zakken van Japanse toeristen rollen.

Met zijn ogen dicht kan hij zien. Dwars door al het gedoe heen kijken. Hij haalt zich voor de geest hoe hij een voor een de treden op liep die uitkomen bij café Los Encuentros, in de Calle Cartagena, achter het Hospital de Sant Pau. Met de zon in zijn rug laat hij zijn ogen wennen aan de duisternis binnen. Donderdag. Dan wordt er gekaart. Geld in zijn zak en de pest in zijn lijf. Hij had ruzie gehad met Raquel. Zodra zij poen zag, waande ze zich al huizenbezitster. Zover was het nog niet. Nóg niet. Eerst genieten van het nu; en morgen ook. Waarom begreep ze dat niet? Hij had al eens een huis gehad en was het kwijtgeraakt door zijn eigen stommiteit en die van anderen. Bovendien zou Raquel, zodra ze iets vasts hadden, de strijd met hem aangaan en proberen die vervelende, verwaande kinderen van haar af en toe in huis te halen. En dat zou een hoop ruzie, frustratie en geldverspilling betekenen. En als het haar lukte, wat leverde hém dat dan op? Hij had altijd het gevoel dat Raquel bij hem zou blijven zolang ze hem nodig had, zolang hij haar houvast was, haar lijntje met het geld en de toekomst. Maar hij hoeft maar te denken aan hoe totaal miskend hij zich voelt als een van haar kinderen een tijdje bij hen woont. Dan wordt Bruno als bij toverslag onzichtbaar.

Hij liep zo gedecideerd naar de bar dat het leek of hij tegen het metalen onderstel aan wilde knallen, wat ook gebeurde en wat er kennelijk komisch uitzag, want er verscheen onmiddellijk een domme grijns op het gezicht van de ober. Van achter het vliegengordijn maakte de kroegbaas zijn entree. Als hij hem al had herkend, liet hij in ieder geval niets merken en hij groette niet. Bruno wilde weten of er gespeeld werd, maar stelde de vraag nog even uit. Hij bestelde een biertje en legde het muntgeld alvast op het glazen blad van de bar ten teken dat hij niet van plan was lang te blijven. Na twee ultrakorte verdwijningen en verschijningen van de kroegbaas door het opzichtige gordijn, sprak Bruno hem ten slotte toch aan: ‘Wordt er gespeeld vanmiddag?’

‘Blijkbaar.’

‘Wat spelen ze?’

‘Het zit vol.’

Zonder die ruzie met Raquel was ik hier eerder geweest en had ik mee kunnen doen, dacht Bruno. Pech, vriend. Hij dronk zijn glas bier in twee, drie slokken leeg en stond op van zijn barkruk. Die mocht een volgende klant warm houden. Afgerekend had hij al, dus hij had hier niets meer te zoeken. Hij kwam net in de verleiding om een spelletje op een van de gokkasten te spelen, toen van achter uit het café, waar werd gespeeld en geheimzinnig werd gedaan over wát ze speelden, een vent met een mobieltje aan zijn oor kwam aanlopen, driftig op zoek naar bereik, alsof hij op de hielen werd gezeten door een besmettelijke ziekte. Hij sprak in het Catalaans, waar Bruno zich, ondanks de jaren dat hij inmiddels in Catalonië woonde, nog altijd aan ergerde. Hij had de theorie dat wie het niet uit beleefdheid deed, het deed om je op stang te jagen. Iedereen sprak toch Spaans, dus waarom sprak iedereen dat dan niet gewoon? Probleem opgelost. In het geval van deze man leek het om iets ernstigs te gaan, maar dat wist je maar nooit. Hij had zelf mensen meegemaakt die net deden of ze gebeld werden om weg te kunnen tijdens een potje kaarten. Maar het andere uiterste kwam ook voor. Ooit kreeg een van zijn medespelers te horen dat zijn zoon een motorongeluk had gehad. Hij weet niet meer hoe ze het voor elkaar hadden gekregen, maar de man was blijven zitten en mee blijven bieden, terwijl hij van de andere spelers, over de tafel heen, schouderklopjes, een hart onder de riem en de verzekering kreeg dat hij blind kon vertrouwen op de artsen van de Eerste Hulp. Het was, in zekere zin, alsof er om de ziel van de jongen werd gespeeld.

De man zag er totaal ontredderd uit toen hij terugkwam: slecht, heel slecht nieuws. Even later liep hij richting buitendeur. Óf hij had niets meer te verliezen óf hij was heel overtuigend geweest.

‘Is er nu wel plek?’

De zon scheen naar binnen door de spleten in de luiken. Het was warm maar niet benauwd. Af en toe was er een windvlaag die de pas geteerde luifel aan de achterkant van de zaak bijna ritmisch deed klapperen. Om de zoveel tijd kwam de dochter van de kroegbaas langs om te vragen of de spelers iets wilden, en bijna altijd wilde er iemand wel iets. En de meesten wilden de dochter van de kroegbaas, maar dat werd nooit hardop gezegd.

Van de drie spelers die achter het gordijn rond de tafel zaten, kende hij er maar één. Een lelijkerd die Simón heette. Daarom had hij de bijnaam El Santo gekregen. De stokoude baas van Los Encuentros moest denken aan Simon Templar uit de televisieserie The Saint, gespeeld door Roger Moore. Hij was gepensioneerd en gokverslaafd, met een goed pensioen van de Spoorwegen en geen kinderen om zijn erfenis aan na te laten. De twee anderen kende hij niet. De ene man, van rond de dertig, vulgair, grof, met allemaal roze vlekken in zijn gezicht, droeg een pet met klep, zoals bij toernooien op tv. Zijn ogen waren klein en schoten heen en weer. De andere, een roker met Mephistowenkbrauwen, een kaalgeschoren kop en een scherpgetekend gezicht, leek zo’n kamikazekaarter. Ze speelden mus. Ideaal.

Een paar uur later, toen de kaartgod hem pijnlijke wreven had bezorgd vanwege de voetsteun, leidde Bruno zijn vertrek in door een paar beurten expres te verliezen. Hij had het bedrag waarmee hij was begonnen vervijfvoudigd. Tot ziens maar weer, heren.

Toen Bruno vertrok, groette hij de kroegbaas en gaf hem een briefje van vijftig, zodat hij de volgende keer wat spraakzamer zou zijn. Eenmaal op straat, voorbij de eerste hoek, zette hij het op een lopen, en ter hoogte van het krakerspand besefte hij dat die kerels zich, al met al, sportieve verliezers hadden betoond. Dat zou hij wel missen van de verzorgingsstaat, nu die aan het afbrokkelen was. Dankzij de uitkeringen aan ouderen, gehandicapten en chimpansees om kaartspelletjes te kunnen spelen, leefden mensen als hij een stuk rustiger.

In opperbeste stemming liep hij Hugo, de Cubaan, tegen het lijf. Die zat te drinken bij Pep beneden, een voormalige visser die nieuwe woonruimte had gekregen in Guinardó. Het was een rustige plek en er was een eetkamer die groot genoeg was om te drinken en te lachen, over van alles te discussiëren, goals te kijken op tv en maar door te zuipen. Het begon donker te worden. Hij belde Raquel. Hij vertelde haar hoeveel hij met kaarten had gewonnen en ze spraken af dat zij naar Peps huis zou komen. Aanvankelijk klonk ze boos, maar de poen maakte haar, zoals meestal, een stuk milder. Raquel hield net zo veel van drank als hij. Dronken begrepen ze elkaar. Ze konden goed samen drinken. En ze vond het geweldig als hij betaalde, als hij de briefjes neerlegde zonder ze te tellen. Met een achteloos gebaar. Met de bravoure van een piraat uit een film, mét schat maar zonder toekomst.

Pep zat op zijn gemak voor de deur van zijn huis, nummer 14 van de Calle Mascaró, op een rieten stoeltje en met een lauw geworden flesje bier aan zijn voeten. Toen hij hen zag, knikte hij, niet geïnteresseerd in wat ze binnen aan het doen waren. Hij had in ieder geval gezelschap, en als hij die avond dood zou gaan, zouden zij de begrafenisondernemer kunnen bellen. Binnen zaten Brenda, haar moeder Inma, en een Cubaan die Bruno niet kende. Ze zaten te lachen en te drinken, beide dingen bijna gelijktijdig. De Cubaan zat te flirten met Brenda, die schaterlachte om alles wat hij zei en daarbij met haar hand steeds zijn bovenbeen aanraakte, terwijl de donkergetinte man zich focuste op de lucht die verplaatst werd door haar deinende tieten. In een hoek van de eetkamer hadden ze een ventilator neergezet. Midden op tafel lag een bergje lege zonnebloempitten. Daarachter Doña Inma, met glazige blik, die af en toe even wegzakte. Bruno ging naast haar zitten. De tv stond op Canal Latino, uiteraard. De Cubaan stelde zich aan Bruno voor, maar die was zijn naam alweer vergeten nog vóór hij weer was gaan zitten. Hugo sloot zich aan bij Brenda’s belager. Het was een forse vrouw, met borsten als ballonnen, een bril met grote glazen, en sluik, vet haar dat in een staartje was gebonden; op zo’n manier dat haar voorhoofd en gezicht strakgetrokken leken, inclusief haar neus. Brenda woonde al haar hele leven in de wijk. In haar jonge jaren was ze een tijdje weggeweest, en na een paar jaar weer teruggekomen zonder al te veel details prijs te geven. Nu was ze de veertig gepasseerd. Er werd verondersteld dat ze in afwachting was van iets, maar niemand wist precies waarvan.

‘Vrolijke boel hier’, zei Bruno.

‘Nou en of, deze jongens zitten steeds grapjes te maken en met ons te sjansen’, reageerde Doña Inma terwijl ze de lettergrepen rekte alsof het kleverige kauwgom was.

‘Wij doen ons best, maar de dames houden de boel potdicht …’

‘Hé!’ protesteerde Brenda.

‘Met de benen over elkaar …’

‘Die worden pas gespreid voor degenen die het verdienen’, kaatste de moeder terug.

Gelach alom, behalve van haar dochter, die blijkbaar wist in welke benevelde toestand Doña Inmaculada verkeerde.

‘Je hebt genoeg gedronken, ma …’

‘Laat haar toch, Brenda, ik mag jouw mammie wel …’

‘Ach, was ik maar tien jaar jonger. En jij tien jaar ouder …’

‘Tien jaar!’

‘Want ik hou van mannen en niet van kinderen …’

‘Ma!’

‘Wat nou? Laat mij ook eens. Die ene keer dat ik het naar m’n zin heb.’

‘Ja, joh, laat ’r toch …’

‘Jij hoeft mij niet te vertellen hoe ik met m’n moeder moet omgaan. Als ze te veel drinkt gaat ze er dingen uitflappen waar ze later spijt van heeft …’

‘U moet van wanten geweten hebben’, stookte Hugo het vuurtje nog eens op.

‘Nou, ik kan je verhalen vertellen!’

‘Ik ben een en al oor.’

Bruno zei niets. Hij was te laat gearriveerd om nu nog aan te haken. Hij schonk zichzelf een glaasje rum in en nam af en toe een klein slokje. Hij vond het gekissebis over en weer wel vermakelijk. Van tijd tot tijd voelde hij aan de briefjes in zijn zak en hij wachtte tot Raquel acte de présence zou geven om weg te kunnen en het te gaan vieren. De ventilator deed zijn best om de piramide van schilletjes niet hoger te laten worden. De ijsblokjes waren gesmolten. Hugo stelde voor om er nog wat te gaan halen en meteen ook drank en sigaretten mee te nemen, dan konden de gemoederen ook wat tot bedaren komen. Brenda en de Cubaan vertrokken om het te gaan kopen. Hugo ging achter het stel aan omdat, als er wat te verdelen viel, hij zijn deel wilde. Doña Inmaculada bleef met Bruno achter.

‘Die jongelui toch …’

‘Ach ja.’

De vrouw nam een flinke teug uit haar glas en besloot dat het tijd was om naar de wc te gaan. Bruno deed nog wat rum in zijn glas, plus wat er over was van het laatste ijsblokje. Hij bracht de sigaret naar zijn lippen en besloot dat hij, zodra die op was, Raquel tegemoet zou lopen, want hij had geen zin om daar nog langer te blijven. Had hij het maar gedaan.

Een klap waarschuwde hem dat Doña Inma het toilet niet had gehaald. Bruno stond op om haar te gaan helpen. Haar rok was tot boven haar middel opgeschoven en een schoen had besloten er in z’n eentje vandoor te gaan. Ze greep naar de achterkant van haar hoofd. De smak had de verwarde toestand waarin ze verkeerde alleen maar verergerd. Witte onderbroek, bruine nylonkousen met een naad middenachter, zoals zijn moeder altijd droeg. De ontreddering van het oude mens was het eerste waar Bruno zich om moest bekommeren. Hij probeerde haar te kalmeren, hielp haar overeind en begeleidde haar naar Peps slaapkamer toen hij eenmaal had vastgesteld dat ze niet bloedde. Hij deed de ongezeglijke schoen weer aan haar voet, als bij een zatte, gerimpelde Assepoester, en met één arm onder haar oksels bracht hij haar naar de slaapkamer. De afmetingen ervan waren minuscuul. Pep kroop waarschijnlijk via het voeteneinde in en uit bed, want er was amper ruimte voor het nachtkastje en wat bidprentjes van de zwarte Maagd van Monserrat. Terwijl hij de vrouw op bed legde, brabbelde ze wat onverstaanbaars. Hij deed haar omhooggeschoven rok naar beneden en zittend op het bed keek hij naar de spiegel, waarop Pep foto’s had geplakt van toen hij nog jong was, zijn vrouw nog leefde en zijn kinderen nog klein waren en van hem hielden. Bruno wendde zijn blik maar liever af. De klappen van het leven, die je op de meest onverwachte momenten opbreken. Hij wierp een laatste blik – althans, dat dacht hij – op de vrouw en zag dat haar rok weer omhooggeschoven was. Bovendien probeerde Doña Inmaculada, met gesloten ogen en een gelukzalige uitdrukking op haar gezicht, met één hand zijn arm te pakken en hem te bewegen haar tussen haar benen aan te raken. Bruno rukte zich los en op dat moment hoorde hij het gebrul van Brenda, wat maakte dat Doña Inma haar ogen opende en om hulp begon te roepen om haar te beschermen tegen haar verkrachter. Bruno probeerde de kamer uit te komen en, belaagd door Brenda, de eetkamer te bereiken. Eenmaal daar zag hij dat Raquel was gearriveerd met Hugo en de dochter van die ouwe zuipschuit. Hij wilde iets tegen haar zeggen, maar voelde plotseling een harde klap op zijn hoofd. Bruno draaide zich woedend om, haalde uit naar Brenda en wilde erop los slaan. Iemand hield hem tegen toen hij al een paar klappen met ontvangstbevestiging had uitgedeeld. Plukken haar, de zonnebril zeilend door de keuken, de ventilator die, onverschillig, van links naar rechts draaide, en de berg schilletjes verspreid over Peps eetkamervloer, terwijl die nog steeds daarbuiten een luchtje zat te scheppen, zonder bier inmiddels, en zonder de moed om te gaan kijken wat er in hemelsnaam allemaal in zijn huis gaande was.

2

Aan de manier waarop hij metrostation Maragall uit komt is te zien dat het Bruno is. Raquel neemt een trekje van haar Nobel light. Lange, gelakte nagels en de pose van beledigde dame. Haar haar, nog nat, ruikt lekker. Drugs hebben haar wangen weggevreten, maar daarboven zit nog een randje waar haar zonnebril op kan steunen. Groot, zwart, opzichtig. Ze heeft thee met melk besteld. Gezoet met een zakje suiker. Ze heeft zich gepantserd. En achter het pantser verschuilt zich een cobra. Het beeld dat in haar hoofd is opgelicht bevalt haar wel. En cobra’s wikken en wegen toch niet voor ze aanvallen? Ze vliegen je meteen naar de keel als je even niet oplet. Of misschien toch, misschien denken ze wél, maar Joost mag weten wat een cobra in z’n kop heeft, behalve gif. Misschien helemaal niets. Alleen maar gif en een killersinstinct. Wat heeft een cobra verder nodig?

Van Bruno’s gezicht valt niet af te lezen of de transactie goed of slecht is verlopen. Hij steekt over bij rood. Zonder naar links en rechts te kijken. Zoals altijd. Als een idioot. Als een superheld.

‘Ik hoop dat-ie overhoop wordt gereden door een vrachtwagen.’

Cristian draait zich naar haar toe als hij de vrouw dat hoort zeggen. Hij ziet dat Bruno met een paar grote passen het terras oversteekt en de zaak binnenkomt. Hij ploft naast hem neer en het skai slaakt een zucht. Raquel geeft geen krimp. Sinds de ruzie van een paar dagen geleden slaapt Bruno niet meer in het pakhuis, het magazijn dat door Nigerianen wordt bestierd en waar ze nu een paar maanden wonen. Maar híj niet meer, sinds dat gedoe met Doña Inma en de heksenketel erna, toen hij erachter kwam dat Raquel een behoorlijk deel van het geld dat hij met kaarten had gewonnen over de balk had gesmeten. Terwijl ze tegen hem had gezegd dat ze het was kwijtgeraakt. Raquel wist dat hij uiteindelijk wel weer terug zou komen. Dat hij zou bijdraaien en terugkomen. Maar het was ook waar dat hij na hun ruzies steeds meer tijd nodig had, en ze was bang dat het dit keer misschien wel menens was. Niet omdat ze hem dan nooit meer zou zien, maar omdat, als het einde in zicht was, zíj degene wilde zijn die het vonnis voltrok en niet omgekeerd. Nog een trekje. Het op twee na laatste. En een slokje. Het eerste. Lipstick aan de rand van haar kopje. Opnieuw gespeelde verontwaardiging met veel gezucht. Aangezien er daarbinnen blijkbaar nog steeds niets gebeurt wat ook maar enigszins de moeite waard is, blijft Raquel haar aandacht op de straat richten.

‘Alles goed?’

‘Wat is er met je zus aan de hand?’

‘Geen idee. Vraag ’t haar zelf.’

‘Met zijn zus is niks aan de hand’, antwoordt Raquel zonder zich om te draaien.

‘Je hoeft niet zo boos te kijken.’

‘Ik kijk niet boos.’

‘Zo ziet het er wel uit.’

‘Voor jou misschien.’

‘Ja, natuurlijk voor mij. Wat is er met je?’

‘Niks, Bruno, niks.’

‘Hou dan je kop, als er niks is. Stuk onbenul.’

Raquel draait zich met een ruk om.

‘Ik laat me door jou niet de mond snoeren of beledigen.’

‘Ik zeg wat ik wil en jij houdt je kop. Onbenul.’

Een snelle beweging van Bruno’s arm was voldoende om Raquels poging hem een mep te verkopen in de kiem te smoren. De man heeft haar stevig bij haar pols gepakt, knijpt hard, drukt zijn vuile nagels erin en klapt haar arm om, op tafel. Zij probeert hem met haar andere hand te krabben. Of misschien wel te branden met haar sigaret, maar die valt op de grond, tussen haar voeten. De man houdt haar tegen, rap, doeltreffend, vrijwel geluidloos, met vertraagde onderwaterbewegingen. Ondertussen maakt hij van de gelegenheid gebruik om snel van stoel te wisselen, zodat hij naast de vrouw zit en zo haar meer dan voorspelbare vlucht – zodra hij zijn greep zou verslappen – kan voorkomen. Zodra hij kans ziet, grist hij de bril van haar neus. Het valt hem op dat haar ogen klein zijn, verzonken, als in de stam van een boom.

‘Je hebt de helft van het geld dat ik je gegeven had erdoorheen gejaagd. Dan hadden de smerissen het beter kunnen inpikken. Je mijdt me als de pest, en nu weer dit onuitstaanbare gedrag, wie denk je goddomme wel dat je bent?’

‘Bruno, laat los. Straks doe je d’r nog pijn.’

De ober bij de bar doet of zijn neus bloedt. Cristian staat op en loopt naar hem toe. Aan de bar bestelt hij twee pilsjes en nog een thee, zonder melk. Blijkbaar heeft de vrouw haar eerste te koud laten worden en is die niet meer te drinken. Het geld dat Cristian neerlegt is meer dan genoeg voor alle consumpties.

‘Er mag hier niet gerookt worden.’

‘Wie rookt er dan?’

‘Die mevrouw.’

‘Die mevrouw rookt niet.’

‘Ze heeft wel gerookt.’

‘Ja, wie niet?’

‘Ik bedoel daarnet.’

‘Dat is mij niet opgevallen. Weet je zeker dat ze rookte?’

‘Heel zeker.’

‘Ik zal het tegen d’r zeggen. Ze is nerveus. Dat zal het zijn: omdat ze gespannen is, heeft ze automatisch een sigaret gepakt, maar zonder hem aan te steken. Dat overkomt mij ook vaak.’

Aan het tafeltje is de sfeer om te snijden. Cristian komt aanlopen met de pilsjes, de thee en drie zakjes suiker, waarvan Raquel er maar één zal gebruiken. De minuten gaan voorbij. Niemand zegt een woord.

‘Laat toch gaan. Het is altijd hetzelfde met jullie.’

‘Met wie?’

‘Kom op, wat heeft het voor zin om zo te reageren als jullie het binnen de kortste keren toch weer goedmaken …? Jezus, we zijn familie. Leg het gewoon bij. Wat is er aan de hand?’

‘Wat er aan de hand is? Dat zij niet van me houdt!’

‘Tuurlijk wel, Bruno, doe niet zo kinderachtig.’

Die werpt hem een vuile blik toe. Wat bezielt die Cristian, goddomme? Doe niet zo kinderachtig? Heeft hij zijn pillen soms voor Dormidina verruild? Sinds wanneer speelt hij de bemiddelaar …? En wat mankeert hém? Ze houdt niet meer van me. Je in de kaart laten kijken als de eerste de beste beginneling. Schei nou toch uit.

‘Natuurlijk houdt ze wel van je. Waar of niet, Raquel?’

‘Bemoei je met je eigen zaken, Cristian.’

‘Ik maakte maar een grapje, dame. Het zal me worst wezen of je van me houdt of niet. Denk je dat ik geloof dat je ooit van me gehouden hebt?’

‘Daar gaan we weer.’

‘Ja, want zo is het gewoon.’

‘Het wordt eentonig, Bruno, een-to-nig.’

‘Zie je nou? Zie je nou wel? Wie is hier nou wat? Wie doet nou wat?’

‘Kom op nou, laat gaan.’

‘Weet je wat ik wél weet? Hè?’

‘Wat dan?’

‘Dat ik iets heb wat ze wil. Wat ze altijd zal willen.’

‘Ja hoor, Bruno, daar gaan we weer. Verzin ’ns iets nieuws.’

‘Mijn geld, jazeker, Bruno’s geld vindt ze wel leuk.’

‘Meneer de geldschieter. Meneer Bruno de Geldschieter.’

‘Heb je je notitieboekje meegebracht?’ komt Cristian tussenbeide.

Raquel zucht en blaast de lucht met halfopen mond uit. Ze mist iets. Ze vraagt zich af waar haar sigaret is. Ze steekt er zo wel een op. Maar eerst, denkt ze, is het verstandig dit vlot te trekken, te praten over datgene waarover ze moeten praten, en dan kan straks iedereen weer gaan doen wat-ie moet doen. Ze zoekt haar notitieboekje. Ze kan zich niet beheersen. De cobra. Naar de keel.

‘Trouwens, meneer de geldschieter, Brenda en je nieuwe vlam lopen nogal triomfantelijk rond in de buurt.’

‘Vuile …’

‘Hoe is het gegaan met die vent van de Passat?’ mengt Cristian zich oostindisch doof in de discussie. Hij schreeuwt bijna.

‘We zullen hem een paar maanden met rust moeten laten.’

‘Hoezo?’ vraagt de vrouw.

‘Gewoon. Omdat ik dat zeg.’

Raquel kijkt veelbetekenend naar Cristian. Vandaag gaat niks vanzelf, denkt die. Maar Bruno lijkt in ieder geval zijn ontvanger op een meer geschikte frequentie te hebben afgestemd, ondanks zijn antwoord. Raquel steekt nog een sigaret op. De ober gebaart in haar richting. Ze zet haar zwarte zonnebril op en ziet niet meer wat ze niet wil zien. Met name de ober.

‘Ik voel die dingen aan.’

‘Oké.’

‘Als je mensen te veel onder druk zet, raak je ze kwijt en voor je het weet sta je met lege handen.’

‘Meneer is ook al filosoof.’

‘Onthou dat nou maar eens.’

‘Dat weet ik allang.’

‘Dus?’

‘Nou, ik herinner me alleen dat een zeker iemand vond dat je ze maar het beste …’

‘Raquel …’

‘… snel en hard kon aanpakken, en daarna weer vergeten.’

‘Deze niet. Elk geval is anders. Je moet wel iets van psychologie weten, stommeling.’

‘Ik zeg al niks meer.’

‘Bovendien hebben we deze al genoeg uitgekleed, vind je niet?’

‘Geen idee. Dat weet jij beter dan ik.’

Raquel legt een oud notitieboekje met ringband op tafel, met een zwarte kaft waarop Robinho, in het shirt van Real Madrid, een goal viert. En vervolgens doet ze niets. Ze slaat het boekje niet open, zoals de anderen verwachten. En dat verwachten ze omdat Raquel dat altijd doet nadat ze het op tafel heeft gelegd. Robinho en Cristian worden ongeduldig. Bruno lijkt de scène wel amusant te vinden, dan kan Cristian ook eens zien hoe zijn zus is, en wie er nou eigenlijk altijd alles nodeloos ingewikkeld maakt. Raquel, op haar beurt, weet dat ze bij moet draaien, maar dat kan ze niet zomaar. Nog niet, althans. Cristian slaat nu een hardere toon tegen haar aan.

‘Hé, doe nou gewoon wat je moet doen. Dit zijn zaken, oké …? Niet het moment om iets uit te vechten met je vent. Hou je kop er even bij. Concentreer je, straks denken we nog dat we het ook wel zonder jou afkunnen, en dat zou je niet leuk vinden. Of wel soms?’

Raquel wil iets terugzeggen, maar ze weet dat hij gelijk heeft. Ze heeft niet op tijd gas teruggenomen. Hoe ze Bruno moet bespelen weet ze, maar Cristian is een ander verhaal. Altijd geweest ook. Ze zoekt in haar tas naar een balpen. Als ze die gevonden heeft, slaat ze het boekje open bij de laatste beschreven bladzijde.

‘Dus we strepen het maandbedrag van de Passat door?’

‘Ja.’

‘Ik doe dus alsof-ie alles betaald heeft?’

‘Nee.’

‘Wat wordt het nou? Je bent een softie aan het worden.’

‘Ja. Nee. Ja en nee.’

‘Jezus.’

‘Hij heeft alles betaald, stelletje idioten. Ik was zo over de rooie over dat geld dat ik kwijt ben, dat ik hem alles in één keer heb laten betalen, plus iets extra’s.’

Cristian kan een schaterlach niet onderdrukken en drinkt vervolgens zijn glas leeg. Raquel probeert de glimlach die op haar gezicht is verschenen voor Bruno te verbergen en buigt meteen haar hoofd. Ze kan de cijfertjes nauwelijks lezen met haar donkere bril op, maar ze gaat hem niet afzetten. Het lukt haar om het voor de Passat vastgestelde bedrag door te strepen. Ze zet een +. En wacht tot Bruno haar vertelt hoeveel extra hij hem heeft laten betalen.

‘Hoeveel extra?’

‘Iets.’

‘De dief moet weer zo nodig geheimzinnig doen.’

Zowel Cristian als Raquel weten dat Bruno het uiteindelijk wel zal vertellen. Hij vindt het leuk om de handige jongen uit te hangen. Hen eraan te herinneren, voor het geval ze het vergeten zijn, wie hier verstand van zaken heeft. Wie ervoor zorgt dat het slachtoffer niet te veel onder druk wordt gezet of voortijdig verdwijnt. Kortom, wie hier de baas is.

‘Verder nog iets?’

Vijftien regels op elke bladzijde van het notitieblokje. In Raquels handschrift. Automerk en nummerbord. Naam van de eigenaar. Telefoonnummer. Adres. Bij sommigen, de meesten, een paar bedragen in rood die de ene keer wel en de andere keer niet overeenkomen. Twee, drie, vier maandbedragen en afgelopen. Wat is dit allemaal? Bruno’s briljante plan. Inkomsten, waardoor Raquel nu kan dromen over hun vertrek uit het magazijn van de Nigerianen, en voor Bruno gewoon mazzel die zal leiden tot nog grotere mazzel. Cristian voelt zich dichter bij hem staan dan bij Raquel. Tot voor kort was hij wel tevreden met zijn percentage, maar zoals altijd is de vrouw alweer onrust aan het zaaien. Als Bruno ooit, wat God verhoede, een keer de bak indraait, moet het geld wel gewoon geïnd blijven worden en dan …

‘Nee, niks.’

‘We moeten een paar beslissingen nemen.’

‘Waarover dan?’

‘Of we Sants en la Casona de Pedralbes verder laten zitten.’

‘En die andere?’

‘We zijn al een tijdje niet meer actief in Castelldefels.’

‘Dat klopt, ja.’

‘Zullen we daar niet ’ns wat ondernemen?’ informeert Cristian.

‘Nee. Castelldefels laten we nog even rusten. Ik moet erover nadenken. We zien wel als het zover is. Voorlopig doen we niks. Laten we eerst naar La Barceloneta gaan en paella eten bij Paco. Ik betaal. Heeft mevrouw honger?’

Raquel bergt het notitieboekje op. Ze komt overeind. Pakt het pakje sigaretten, de aansteker en de balpen. Strijkt met haar hand over haar achterste, voor het geval het skai een slechte grap met haar rok heeft uitgehaald, en loopt naar buiten. Ze is niet van plan hem antwoord te geven. Natuurlijk niet. Maar wanneer de mannen richting de metro lopen, volgt ze hen, bijna onverschillig, met haar sigaret, en haar haardos die wiebelt als een zatte olifant. Ze vindt niets zo lekker als paella, dat weet die zak van een Bruno, en Paco maakt de allerlekkerste. Tegen die verleiding is ze niet bestand.