Sara Blædel

Het Dodenspoor

Uit het Deens vertaald door Femke Blekkingh-Muller

Uitgeverij De Geus

breda 2014

Oorspronkelijke titel Dødesporet, verschenen bij People’s Press

Oorspronkelijke tekst © Sara Blædel, 2013

Nederlandse vertaling © Femke Blekkingh-Muller en De Geus bv, Breda 2014

Omslagontwerp b’IJ Barbara

Omslagillustratie © Ute Grabowsky/photothek image ug/Alamy

isbn 978 90 445 2966 1

nur 332

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2014.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

#

hij aarzelde even voordat hij de dode kip die zijn vader hem voorhield aanpakte. Op de plek waar de kop had gezeten zaten bloedspetters op de witte veren. Sune had nooit tegen bloed gekund, niet tegen de geur en ook niet tegen de intens rode kleur wanneer het naar buiten welde en een plas vormde.

Maar dat mocht zijn vader niet zien. Vandaag niet.

Het zou makkelijker zijn geweest als zijn moeder erbij had kunnen zijn, dacht hij en hij knipperde een paar keer met zijn ogen. Ze was stervende, ze lag in haar slaapkamer. Hij had het grootste deel van de dag bij haar gezeten. Het infuus was het ergst. Hij kon bijna niet kijken naar de plek waar de naald in haar hand ging, ook al zat er een pleister overheen. Ze sliep toen zijn vader hem had geroepen om te zeggen dat het tijd was om te vertrekken.

Hij had zich al maanden verheugd op zijn inwijdingsceremonie. Hij had zich verheugd op het ritueel en het feest. Hij had al heel vaak geprobeerd zich voor te stellen hoe het zou zijn om als kind het huis te verlaten en ergens in de loop van de nacht als volwassen man terug te keren. Hij zou in ieder geval worden beschouwd als een volwassen man en hij zou dezelfde rechten en plichten hebben. De meeste andere kinderen uit zijn klas hadden op hun dertiende belijdenis gedaan, maar omdat zijn familie het odinisme aanhing, het geloof in de noordse goden, zou Sune zijn geloofsbelijdenis pas doen op de dag dat hij vijftien werd. En dat was vandaag.

Hij legde de kip in de emmer die zijn vader uit de schuur had gehaald en zette die voor in de auto. Toen stapte hij in en trok zijn benen op. Zijn vader had alles wat ze nodig hadden voor de middernachts-blót, de middernachtelijke offerceremonie, in de witte bestelwagen gepakt en hij had zelf gecontroleerd of hij de twee kleine gaven voor de goden niet vergeten was.

Een daarvan moest zijn kindertijd symboliseren, de andere stond voor de toekomst. Voor zijn kindertijd had hij het boek gekozen waarmee hij was opgegroeid, ook al vond hij het heel moeilijk om afstand te doen van het stukgelezen exemplaar van Winnie the Pooh. De rug van het boek werd met plakband bij elkaar gehouden, want zijn moeder had het zo vaak aan hem voorgelezen dat de bladzijden er bijna uitvielen. Hij had wel gemerkt dat het zijn vader irriteerde dat hij het boek koos. Zijn vader had voorgesteld dat hij in plaats daarvan een voetbal zou kiezen. Maar zijn moeder was het met hem eens geweest.

Zijn andere offergave was het grote zakmes dat hij van zijn vader had gekregen. Sune hoopte dat de goden hem in ruil daarvoor moed en kracht zouden schenken in zijn volwassen leven, ook al was hij niet van plan om slager te worden, zoals zijn vader en zijn opa. Hij had gewoon niets beters kunnen bedenken en zijn vader was tevreden geweest.

Sune zou zelf ook een gave krijgen. Een gave die hem een duwtje in de goede richting moest geven. Zijn vader had een slagersmes gekregen. Hij was niet zo goed in lezen en schrijven, dus hij was na zijn inwijding van school gehaald om bij zijn vader in de leer te gaan als slager. Sune had ook gehoord over een jongen die een open vliegticket had gekregen met de boodschap dat hij weg moest blijven totdat hij zo volwassen was dat hij niet meer aan zijn moeders rokken hoefde te hangen. Hij was nooit meer thuisgekomen.

Sune hoopte dat hij zelf een zilveren ketting met de hamer van Thor zou krijgen, omdat die hun noordse geloof symboliseerde. Het was zijn vaders idee dat hij er zo een zou vragen. Toen zijn vader het bospad insloeg en vroeg of hij er klaar voor was, glimlachte hij en knikte.

Hij zag de fakkels en het vuur al van een afstand. De schemering stond op het punt over te gaan in de duisternis en de nachtelijke hemel wierp zwarte schaduwen over de bomen en maakte dat het vuur er goudachtig en uitnodigend uitzag. Hij voelde het kriebelen in zijn buik toen hij zag dat de anderen vroeger waren gekomen om alles klaar te maken voor hem. De vlammen van de fakkels dansten in het donker.

Vanavond was het zíjn blót, zijn offerceremonie. Voor de eerste keer zou hij deel uitmaken van de kring van de mannen. Zo ver terug als Sune zich kon herinneren, was hij met zijn ouders meegegaan naar het bos als ze bijeenkwamen met de andere odinisten. Hij hield van de sfeer en de grote gezamenlijke maaltijd die werd gehouden als de volwassenen klaar waren met het bidden tot de noordse goden, maar hij had zelf nooit deel uitgemaakt van de cirkel. Tot dit moment was hij niet gebonden geweest aan de regels, maar als hij vanavond binnentrad in de kring van de mannen en de cirkel werd gesloten, zou hij voor de verdere toekomst met hen zijn verbonden door zijn eed. De cirkel van de volwassenen kon slechts worden verbroken door kinderen en dieren die niet begrepen dat deze heilig was. Tot nu toe was hij altijd samen met de andere kinderen weggestuurd om te gaan spelen aan de andere kant van de grote vuurplaats, met de strenge order dat ze alleen mochten storen als een van de kleintjes ernstig gewond was geraakt.

Vanaf vanavond zou hij deel uitmaken van de cirkel als de goden werden aangeroepen. Hij zou mogen meedoen als de drinkhoorn rondging en als dank voor zijn inwijding moest hij de kip offeren aan de goden en zijn noordse geloof bevestigen. De afgelopen maanden had hij alle rituelen doorgenomen. Zijn vader had hem verteld over de ring der gezworenen en hem ingeprent dat je door bij die ring te zweren, een gelofte aflegt aan de goden die niet verbroken kan worden.

Hij dacht aan het varken dat achter in de bestelwagen lag. Als afsluiting van zijn inwijdingsritueel zou het worden gedood en het bloed zou aan de goden worden geschonken als offergave. Dat was de dank van zijn familie omdat ze hem hadden aangenomen.

Zijn vader liep voor hem uit naar het vuur. De fakkels stonden helemaal rondom het vuur, op een paar meter afstand, waardoor het geheel een soort vesting leek. Opeens werd Sune verlegen door de stilte en doordat de mannen zich plechtig opstelden in een rij en om beurten naar voren stapten om hem te omhelzen. Hij wist niets te zeggen en probeerde zijn trotse glimlach te verbergen om niet te kinderachtig te lijken. Toen trok de Gode, de priester, zijn mantel aan en de mannen sloten zich aaneen in een kring rondom het vuur zodat het schijnsel van de fakkels hen afsloot van het bos.

Nu, dacht Sune. Nu gaat het beginnen. Nog even en ik ben volwassen. Over enkele ogenblikken ben ik volwassen.

Hij had eigenlijk verwacht dat de Gode het woord zou nemen. Meestal hield hij de inleiding als de volwassenen in de kring stonden. Maar in plaats daarvan deed zijn vader een stap naar voren en hij hield zijn hoofd een beetje scheef terwijl hij hem glimlachend opnam.

‘Sune, mijn zoon’, begon hij een beetje onhandig. ‘Vanavond begint jouw volwassen leven. Nu ben je niet langer een kind. Je hebt nog veel te leren.’

Een paar van de mannen schraapten hun keel, of kuchten.

Sune moest denken aan de sage over Signe, de dochter van koning Vølsung, die haar zoons het bos in had gestuurd toen de oudste nog maar tien jaar oud was. Ze waren geen van allen moedig genoeg geweest om zich daar te redden. Even dacht hij weer aan zijn moeder.

‘Gefeliciteerd met je verjaardag’, had ze gezegd toen hij die ochtend zijn ontbijt had meegenomen naar haar slaapkamer. Zelf at ze niet veel meer, het grootste deel van haar voeding kreeg ze via een sonde. Maar ze had naar hem geglimlacht en zijn hand gepakt.

‘Verheug je je op vanavond?’

Nu duwde zijn vader Sune de kring binnen en de Gode begon te zingen terwijl hij langzaam om de cirkel heen liep. In iedere windrichting bleef hij stilstaan om een god aan te roepen. In het noorden Odin, de oppergod. In het zuiden Thor, de beschermer van de mensen. In het oosten Freya, de vruchtbaarheidsgodin en in het westen Frigg, de vrouw van Odin, die stond voor stabiele relaties en het huwelijk.

‘De cirkel is gesloten’, verklaarde de Gode toen hij terug was op zijn plek.

Sune betwijfelde of hij in staat zou zijn te herhalen wat er tegen hem was gezegd tijdens het eigenlijke ritueel als iemand dat naderhand aan hem had gevraagd. Hij had de drinkhoorn een aantal keer aangenomen en hij had eraan gedacht de punt naar zijn buik te laten wijzen en de hoorn voorzichtig naar zijn mond te brengen zodat er geen onderdruk zou ontstaan en de mede in zijn gezicht zou spatten. Zijn vader had hem geleerd dat je zo het verschil kon zien tussen degenen die nieuw waren in de cirkel en degenen die door de wol geverfd waren. Zijn wangen kleurden inmiddels rood door de warmte van het vuur en het hoge alcoholpercentage. Een beetje beneveld had hij geluisterd naar de mannen, die om beurten in het midden van de cirkel stapten en een dichtregel voor hem opzeiden. Een paar hadden verzen gekozen uit Hávamál, het Lied van de Hoge uit de Edda, en hij had ook enkele passages herkend uit Völuspá, de profetie van de Völva, maar al vrij snel waren de verzen in elkaar over gevloeid. Toen iedereen had gezegd wat hij wilde zeggen, hadden ze voor hem gezongen. Sune had zijn gaven voor de goden op de grond gelegd en toen was de drinkhoorn weer rondgegaan. Daarna werd de cirkel geopend. Ze juichten voor hem en ze tilden hem op en opnieuw werd hij door iedereen in de cirkel omhelsd.

Hij kon zich wél iedere seconde herinneren van het magische moment toen hij na de offerceremonie was opgenomen in de gezworen broederschap van de mannen. Hij was bij het vuur blijven staan terwijl de volwassenen bij elkaar kwamen onder de grote offereik. De ruim duizend jaar oude boom stond een paar meter van de vuurplaats. Toen Sune nog klein was, had hij het altijd prachtig gevonden om heen en weer te springen door het grote gat in de brede stam van de boom, terwijl hij wachtte tot de volwassenen klaar waren met de blót, de offerceremonie. Deze avond leek het gat een zwart oog dat in het halfduister naar hem staarde. Er liep een rilling over zijn rug, maar dat voelde niet onplezierig. Hij was niet bang. Integendeel.

De Gode groef een graszode uit en prikte die vast op twee puntige takken zodat er een smalle poort ontstond. Sune was altijd al gefascineerd geweest door de sage over Odin en Loki en het pact waardoor ze bloedbroeders waren geworden. Nu maakte hij zelf deel uit van dat ritueel, want als hij samen met de anderen onder de graszode doorliep, symboliseerde dat hun gezamenlijke wedergeboorte.

Hij had het gevoel dat alles in slowmotion ging toen zijn vader hem bij de hand pakte. De Gode liep vlak achter hem. Toen hij er aan de andere kant weer uit kwam, leek het net of de maan rechtstreeks op hem scheen. Hij was zich er heel goed van bewust dat hij zich dat maar verbeeldde, maar zo voelde het. Hij had opgezien tegen het moment dat ze een voor een in hun eigen ader zouden snijden zodat er een beetje bloed op de aarde kon stromen waar de graszode was uitgegraven, maar het was helemaal niet zo erg geweest.

Na afloop hadden ze hem een bronzen lepel met een lange steel gegeven, die nog het meest leek op een grote pollepel, maar dan zwaarder en met een brede, hoekige steel. Sune had zich heel moedig en trots gevoeld toen ze hem plechtig vroegen te roeren in het bloed op de aarde, waarna de Gode de graszode van de puntige takken had gehaald en hem had teruggelegd op de bosgrond om hun ritueel te bezegelen. Toen werd de aarde weer aangestampt en hij werd in de kring getrokken en hij had zich volwassen gevoeld toen de Gode verklaarde dat ze nu met elkaar verbonden waren door de gelofte dat ze elkaar zouden eren en beschermen.

‘Wij zorgen voor elkaar’, had zijn vader uitgelegd toen hij vroeg wat dat betekende.

Sune bleef staan toen zijn vader naar de auto liep. Hij wilde het liefst wegsluipen zodat hij niet hoefde te kijken als ze het varken zo dadelijk zouden slachten.

‘Help je even met uitpakken?’ vroeg de Gode.

Hij had zijn mantel afgedaan en wees naar de vuurplaats. Daar stonden al een paar van de witte koelboxen uit de slagerij. Daarin zat het eten voor het feest. Gelukkig hoefden ze het varken niet op te eten, hielp Sune zichzelf herinneren. Het zou alleen worden geslacht en opgehangen, zodat het bloed op de aarde zou lopen en daar zou blijven liggen voor de goden. Het dode lichaam zou mee naar huis gaan en de volgende dag worden uitgebeend, ook al was dat niet volgens de regels van de voedselwarenwet, maar wat niet weet, wat niet deert, zei zijn vader altijd.

‘Zet de haak maar op!’ riep zijn vader op datzelfde moment bij de auto. Twee van de mannen kwamen op een holletje aanzetten met drie zware ijzeren staven, die ze opstelden onder de offereik; ze zagen eruit als de tentstokken van een wigwam. Bovenaan werden ze bij elkaar gehouden met een dikke ijzeren schijf waaraan een grote slagershaak werd vastgemaakt. Toen reed zijn vader de witte bestelwagen achteruit tot helemaal bij het statief, zette de motor af, klom van achteren in de auto en begon het varken naar buiten te duwen. Hij had de zeug verdoofd voordat hij haar had ingeladen. Ze was verdomd zwaar, had hij gezegd toen ze vertrokken.

Sune begreep nog steeds niet waarom zijn vader het varken niet gewoon in de kop had geschoten met het slachtpistool. Dan had het dier dit allemaal niet hoeven meemaken. Hij vond het een akelige gedachte dat het nog leefde als het werd opgehangen aan de haak en de keel werd doorgesneden.

Hij draaide zijn rug ernaartoe en ging verder met het uitpakken van het voedsel. Er stonden een paar kratten bier, maar de mede was op. De mannen hadden flink doorgedronken tijdens de blót. Hij keek of hij ergens een flesje fris zag, maar daar had kennelijk niemand aan gedacht.

‘Moet die jongen zijn gave niet eens krijgen?’ werd er vanaf de andere kant van de vuurplaats geroepen.

Door het donker kon Sune niet zien wie er riep. Hij keek of hij zijn vader ergens zag.

‘Jazeker!’ galmde een andere stem.

Het volgende moment waren ze allemaal verdwenen en was hij helemaal alleen achtergebleven bij het vuur.

Hij probeerde te bedenken of er van hem werd verwacht dat hij iets deed, maar toen hoorde hij ergens tussen de bomen een autoportier dichtslaan en even later kwamen de mannen in een groep dicht bij elkaar op hem af lopen.

Eerst dacht Sune dat het zijn moeder was. Dat ze haar hiernaartoe hadden gehaald om hem te verrassen, maar dat kwam vooral door het lange, loshangende haar. Het was te donker om haar goed te kunnen zien, totdat ze dichterbij kwamen en hij zag dat het een jonge vrouw was. Flink wat jonger dan zijn moeder, maar ouder dan hijzelf. Zijn vader liep een stukje achter de anderen, met zijn handen in zijn zakken. Opeens werd Sune ongerust. Hij wilde naar zijn vader toe lopen.

‘Blijf maar gewoon staan’, zei de Gode.

De mannen bleven staan tussen het vuur en de oude eikenboom, waar de witte bestelwagen nog steeds met de achterklep omhoog stond.

‘We hebben een gave voor je meegebracht.’

Sune keek naar de vrouw. Hij had haar nooit eerder gezien. Toen keek hij naar de grond en voelde de onzekerheid, die zich door zijn lichaam verspreidde.

‘We hebben van je vader gehoord dat je al je tijd aan boeken besteedt. Wij zijn van plan om daar verandering in te brengen’, zei de Gode.

Er klonk hees gelach uit de mannengroep.

Wat eerder die avond als een verwachtingsvolle spanning in zijn middenrif had gelegen, veranderde langzaam in buikpijn.

‘Deze nacht zul jij Freya eren en het vruchtbaarheidsritueel uitvoeren.’

De Gode knikte kort naar de vrouw en ze liep een stukje naar Sune toe. De mannen gingen in een halve cirkel om hen heen staan.

‘Dit zal je mannelijkheid sterken’, ging de Gode verder. ‘Mannelijkheid is onze gave aan jou.’

Sune keek op en schudde zijn hoofd. Toen de vrouw haar zwarte bloes open begon te knopen, probeerde hij de blik van zijn vader te vangen. Ze glimlachte naar hem toen ze de bloes op de grond liet vallen en gebaarde dat hij dichterbij moest komen. Maar hij bleef staan. Hij was niet in staat zijn benen te bewegen.

Haar lange lokken vielen over haar schouders, die oplichtten in het donker tegen de achtergrond van de warme gloed van het vuur. Hij probeerde weg te kijken, maar hij kon zijn blik niet van haar naakte borsten afhouden. Het was de eerste keer dat hij een vrouwenborst in het echt zag en hij voelde een onwennige siddering door zich heen gaan. Ze had haar zwarte rok opengeritst en deed nog een stap naar hem toe, waarna ze hem op de grond liet vallen.

Sune staarde nog steeds naar haar borsten. Hij kon haar niet aankijken, nu ze helemaal naakt voor hem stond. Hij merkte dat een paar van de mannen onrustig begonnen te schuifelen. De vrouw liet haar handen over haar naakte lichaam gaan en deed de laatste stap naar hem toe. Nu stonden ze zo dicht bij elkaar dat haar geur zijn neus binnendrong en een schok door zijn onderlijf deed gaan. Haar benen waren iets gespreid en ze begon met haar heupen te wiegen, alsof ze met hem danste. Hij voelde haar hand op de knoop van zijn broek en merkte dat ze zijn gulp naar beneden trok, toen rukte hij zich totaal van zijn stuk gebracht los en wankelde een paar stappen naar achteren, maar voordat hij verder weg kon lopen, werd hij vastgegrepen door een hand die zich om zijn arm sloot.

‘Jij blijft hier, knul!’ klonk het vlak achter hem.

Sune keek naar de mannen die de cirkel dichter om hen heen sloten.

‘Kom, doe eens iets’, siste de Gode hem toe.

Het leek of het duister van het bos verder omlaagzakte en hem insloot. Eén moment werd het helemaal stil in zijn hoofd, alsof alle geluiden waren opgehouden. Vertwijfeld keek hij om zich heen, op zoek naar een gaatje waardoor hij weg kon glippen uit de muur van mannen die nu heel dicht om hem en de naakte vrouw heen stonden.

Hij zag zijn vader in de kring. Sune wilde naar hem toe rennen, maar zijn lichaam ging over op slowmotion en voordat hij in beweging was gekomen, kreeg hij een harde duw in zijn rug zodat hij bijna viel. Tegelijkertijd kwamen de stemmen van de mannen terug. Hij probeerde zich los te rukken, maar de greep rond zijn arm verslapte niet.

‘Neuk haar!’ werd er geroepen.

‘Ik wil niet!’ schreeuwde Sune.

De jonge vrouw deed snel een paar stappen naar achteren en boog zich voorover om haar kleren op te rapen.

Meteen was een van de mannen bij haar.

‘Jij gaat nergens heen’, zei hij en hij droeg haar op om naar Sune toe te gaan.

‘Als die jongen niet wil, dan hoeft hij niet’, zei ze en ze begon haar rok aan te trekken. Toen kreeg ze een klap in haar gezicht.

‘Jij doet waar wij je voor betalen’, klonk het, gevolgd door nog een klap.

De glimlach op het gezicht van de jonge vrouw was verdwenen, er liep een dun straaltje bloed uit haar neus.

Sune kreeg niet de tijd om te reageren. Sterke handen rukten zijn broek naar beneden en sleepten hem over de grond naar de vrouw toe.

‘Zorg dat dat slappe piemeltje van je overeind komt! Zo moeilijk is dat toch niet!’

‘Ik wil niet’, jammerde hij en hij schudde zijn hoofd. Hij voelde zijn lippen trillen en zijn wangen verstrakken. Toen verloor hij de controle over zijn gezichtsspieren en hij begon te huilen. Hij beet op zijn lip in een wanhopige poging te stoppen met huilen en hij hoorde de stem van zijn vader heel dicht bij zijn oor.

‘Doe het nou, jongen. Ik wil hier verdomme niet voor gek staan.’

Toen sprong de jonge vrouw naar voren en ze duwde zijn vader weg.

‘Laat die jongen met rust!’ riep ze. ‘Als hij niet wil, dan hoeft hij niet!’

Op het moment dat de hand Sunes arm losliet, hees hij meteen zijn broek op en zette het op een lopen in de richting van het bos. Weg van de vlammen van het vuur en de fakkels en weg van de mannen. Hij rende zo hard hij kon. Het enige wat hij wilde was het donker in vluchten.

Hij stopte pas toen hij zijn hartslag zo hard in zijn slapen voelde bonken dat hij er duizelig van werd. Hij boog zich voorover met zijn handen op zijn knieën en spuugde op de grond. Hij ademde zwaar en voelde het zweet onder zijn shirt langzaam afkoelen.

Terwijl hij daar voorovergebogen stond, zag hij de naakte borsten van de vrouw weer voor zich en voelde hij die onwennige siddering weer. Hij kneep zijn ogen stijf dicht, maar de aanblik van het dunne streepje bloed wilde niet weg. Toen op datzelfde moment haar harde gil door het donker sneed, richtte hij zich met een ruk op.

Aarzelend begon hij terug te lopen.

Pas toen hij zo dichtbij was dat hij de vlammen van het kampvuur weer door de bomen heen kon zien, drong het tot hem door dat de angstige kreten van de vrouw waren verstomd.

Sune leunde geschokt tegen een boom toen hij zag waarom. Ze hadden iets wits voor haar mond gebonden. Hij kon haar gezichtsuitdrukking niet zien, maar hij kon duidelijk haar wanhoop opmaken uit de manier waarop ze om zich heen sloeg.

Hij probeerde zichzelf te dwingen weg te kijken, maar zijn blik bleef vastgenageld aan de mannen die haar vasthielden. Het volgende moment zonk zijn vader iets in elkaar boven haar rug, knoopte zijn broek dicht en maakte plaats voor de volgende.

De jonge vrouw vocht nog steeds om los te komen, terwijl de mannen haar een voor een verkrachtten. Telkens als ze hen weg probeerde te slaan en te schoppen, kreeg ze weer klappen en toen de laatste klaar was en de twee mannen die haar tussen zich in hadden vastgehouden haar loslieten, viel ze op de grond en bleef liggen.

Sune wilde schreeuwen, maar de geluiden bleven steken in zijn keel. Opeens had hij het koud, de warmte van het vuur trok aan hem, maar hij kon zich niet bewegen. Hij stond als aan de grond genageld en keek toe hoe de mannen aan de armen van de vrouw begonnen te trekken en aan haar schouders schudden. Ten slotte boog de Gode zich over haar heen om haar pols te voelen.

Toen hij even later zijn hoofd schudde en haar arm losliet, verzamelden de mannen zich bij het vuur. Sune kon geen woorden onderscheiden, hij hoorde alleen hun stemmen. Een paar van hen liepen om de witte bestelwagen heen en verdwenen tussen de bomen terwijl de rest de vuurplaats begon op te ruimen.

Sune had geen idee hoelang hij daar had staan staren zonder zich te verroeren. Het enige wat hij wist, was dat de jonge vrouw die vlak voor hem had gestaan en had geglimlacht, niet had bewogen vanaf het moment dat de mannen haar naakte lichaam hadden achtergelaten op de grond.

‘We zijn klaar!’ riep een stem vanaf de plek waar de mannen in het bos waren verdwenen. De Gode liep naar de vrouw toe en tilde haar op. Haar armen en benen bungelden slap langs haar lijf toen hij haar wegdroeg tussen de bomen.

Nu pas drong het tot Sune door dat hij rilde. Zijn rechtervoet sliep en zijn been zakte onder hem weg toen hij zich verder wilde terugtrekken in zijn schuilplaats. Het leek wel of zijn hersenen niet wilden bevatten wat hij had gezien. Tegelijkertijd ging zijn hart wild tekeer en voelde zijn lichaam zwaar van angst, want hij wist heel goed dat de jonge vrouw dood was. Dat had hij al geweten toen ze op de grond lag.

Hij kroop een stukje weg, terwijl hij probeerde zijn rechterbeen weer tot leven te wekken. Het deed pijn toen zijn bloedsomloop eindelijk op gang kwam. Hij zou weg moeten rennen en zich verstoppen, maar waar, dacht hij terwijl hij in het nachtzwarte duister van het bos tuurde. Er knapten een paar takken toen hij onvast weer op de been kwam en zich half struikelend een weg tussen de bomen door baande.

Opeens hoorde hij stemmen die zijn naam riepen. Ze waren teruggekomen en waren nu op zoek naar hem.

Sune hield zijn adem in en dook ineen. Hij maakte zich klein en kroop weg onder een berg takken die op de bosgrond lagen.

Opnieuw hoorde hij de stemmen roepen. Dichterbij.

‘Sune, kom nou tevoorschijn!’

Dat was zijn vader.

‘Kom tevoorschijn, je maakt hier deel van uit. Je kunt niet gewoon wegrennen en je verstoppen!’

Takken braken toen iemand met snelle passen langs het bosje liep waar hij verstopt lag. Niet heel dichtbij, maar dichtbij genoeg om zijn adem in te houden. Toen waren de voetstappen weer weg.

Toch bleef hij liggen. Hij durfde niet anders. Even later waren ze terug. Takjes knapten, bladeren ritselden onder hun voeten. Sune drukte zich plat tegen de grond en hield zijn adem in. Hij voelde de vochtige bosgrond onder zijn wang.

Ze cirkelden om de plek waar hij lag. Ze gaven het niet op, totdat er opeens een luid fluitsignaal klonk. En toen nog een. Als een sirene door de zware nachtelijke stilte van het bos. De mannen keerden terug naar de open plek rondom de vuurplaats, alsof de zoektocht was afgeblazen.

Pas toen de voetstappen waren weggestorven, liet Sune opgelucht zijn adem ontsnappen. Hij ademde diep in en liet zijn longen helemaal volstromen en hij draaide zich een klein beetje zodat hij kon opkijken naar de heldere maan, die door de openingen tussen de boomkruinen scheen. Zijn hart ging wild tekeer in zijn borst terwijl hij tot de goden bad dat de mannen zijn schuilplaats niet zouden vinden.

Bij de offereik trok de Gode opnieuw zijn mantel aan. Sune zag dat de mannen weer bij elkaar gingen staan. Het vuur was aan het uitdoven. De vlammen flakkerden onzeker en ze gaven steeds meer ruimte prijs aan het donker op de open plek. Hij zag dat ze zich opstelden in een kring. Hij hoorde dat de Gode de cirkel sloot en hij staarde naar het voorwerp dat van hand tot hand ging.

Het was de ring der gezworenen die rondging, en terwijl de kou zich in zijn borst nestelde, drong het tot Sune door dat dat de reden was waarom ze hem hadden gezocht.

Hij was nu volwassen. Vanaf nu maakte hij deel van hen uit. Hij had met zijn bloed gezworen dat hij een van hen was. Er werd van hem verwacht dat hij achter zijn broeders stond als ze de cirkel sloten en de zwijggelofte aflegden die nooit kon worden verbroken.

#

louise rick keek rond in het tuinhuisje in de volkstuin. Ze was vroeg opgestaan om te pakken en de auto in te laden. Gedurende de tijd dat ze zich had ziek gemeld, had ze in het zwarte houten huisje in Dragør gewoond, dat ze samen met haar benedenbuurman Melvin Pehrson had gekocht. Maar nu was het tijd om terug te keren naar haar appartement in Frederiksberg, in het westelijk deel van Kopenhagen, en naar haar werk op het hoofdbureau van politie. Voor haar en haar pleegzoon Jonas was er een aangename, veilige eentonigheid in de dagen hierbuiten geslopen, wat heel goed paste bij de gemoedstoestand waarin ze op dat moment verkeerde.

Iedere ochtend als ze Jonas de deur uit had geholpen om met de bus naar school te gaan, maakte ze een thermosfles thee die ze in haar fietsmand deed en dan reed ze naar het strand, met Dina rennend naast de fiets. De hond zwom met haar mee als ze haar ochtendduik nam in zee en keek Louise verbaasd aan als ze omkeerde om weer terug te zwemmen naar de kust, alsof hij haar wilde overhalen nog wat langer in het water te blijven. Soms had Louise daar ook wel zin in gehad. Zin om zo ver weg te zwemmen dat ze zou worden opgeslokt door de golven en zou verdwijnen, maar ze had de dove hond toch iedere keer duidelijk gemaakt dat ze teruggingen.

Ze zorgde ervoor dat ze op een afstandje stond voordat hij zich droogschudde. Als het een grijze regenachtige ochtend was, wikkelde ze zich in haar dikke badlaken en kroop weg in de beschutting van de duinrozen. Daar zat ze dan naar de zee te staren terwijl ze haar thee dronk en Dina om haar heen door het zand huppelde en aangespoelde schelpen at.

Ze was niet op haar werk geweest sinds het schietincident bij het Jagershuis, waarbij een man was gedood terwijl hij haar probeerde te verkrachten. Maar het waren niet de beelden van haar eigen naakte lichaam en de man achter haar die telkens weer opdoken. En ook niet de schotwond in zijn hoofd en het bloed dat op haar was gespat. Dat waren wel de beelden van René Gamst, de man die haar had gered. De lust in zijn blik toen hij net iets langer had gewacht met het afvuren van het dodelijke schot dan nodig was. De spottende klank in zijn stem toen hij had gezegd dat het overduidelijk was dat ze het lekker vond.

Maar het allerergste was wat hij had gezegd over Klaus, Louises eerste vriendje, die zich had opgehangen de dag nadat ze waren gaan samenwonen.

‘Jouw vriendje was een slapjanus’, had René gezegd. ‘Hij had echt niet de moed om zelf dat touw om zijn nek te knopen.’

Die zin was in haar hoofd blijven weerklinken vanaf het moment dat ze in de ambulance was weggevoerd van dat huis.

In het ziekenhuis hadden ze geconstateerd dat ze drie ribben aan haar linkerzijde had gebroken, maar dat ze verder slechts oppervlakkige schrammen en schaafwonden had, dus ze mocht nog diezelfde avond naar huis. Dat ze toch zonder tegensputteren ja had gezegd toen haar baas, Rønholt, had voorgesteld dat ze zich ziek zou melden, kwam alleen door wat René had gezegd. Zijn woorden hadden haar geraakt op een plek die ze jarenlang verborgen had gehouden. Ook voor zichzelf.

Zij en Klaus hadden verkering gehad sinds Louise in de derde klas van de middelbare school in Hvalsø had gezeten. Op haar achttiende verjaardag had hij haar een verlovingsring gegeven. Toen hij het jaar daarop klaar was met zijn opleiding tot slagersknecht waren ze samen verhuisd naar een oud boerenhuisje in Kisserup Krat, maar de tweede nacht dat ze daar woonden had hij zich verhangen.

Al die jaren die voorbij waren gegaan sinds ze was binnengekomen in die gang met het lage plafond en hem hangend aan een touw aan de trapleuning had aangetroffen, was ze gekweld door schuldgevoel. Schuld omdat ze naar dat concert in Roskilde was gegaan en daarna bij haar vriendin Camilla was blijven slapen. Schuld omdat ze kennelijk niet goed genoeg was geweest. Want als zij het waard was geweest om van te houden, dan zou hij zich niet van het leven hebben beroofd.

Ze had nooit begrepen wat er die nacht al die jaren geleden was gebeurd. Tot nu.

Want als René de waarheid sprak, had Klaus niet zelf het touw om zijn nek geknoopt.

René Gamst zat in voorlopige hechtenis in het huis van bewaring in Holbæk te wachten op zijn veroordeling. Hij had kort na zijn aanhouding al bekend dat hij de twee schoten had gelost. Iedereen wist dat hij had geschoten om te doden, maar het was moeilijk te bewijzen dat hij zich had willen wreken omdat de verkrachter korte tijd daarvoor zijn huis was binnengedrongen en zich aan zijn vrouw had vergrepen. Zelf hield Gamst vol dat hij had geschoten om Louise te redden.

Ze had de hele vorige dag op het politiebureau in Holbæk gezeten om samen met hoofdinspecteur Mik Rasmussen het verloop van de gebeurtenissen nog eens tot in detail na te lopen. Het was niet iets waar ze trots op was. Vooral niet toen ze moest uitleggen hoe René Gamst aan een gebroken arm was gekomen. Zelf had hij daar niets over gezegd en zij had zich tot nu toe slechts vaag uitgesproken over wat er precies was gebeurd. Pas gisteren had ze voor het eerst toegegeven dat ze hem na het schietincident hard had aangepakt. Terwijl ze op Miks kantoor zaten met een bekertje koffie met poedermelk, had hij haar door de mangel gehaald.

Een paar jaar eerder was Louise korte tijd gedetacheerd geweest in Holbæk en daarna hadden Mik en zij gedurende een langere periode een relatie gehad. Het was geëindigd in een flinke ruzie, waarna hij het had uitgemaakt, maar ook al was dat intussen alweer heel wat jaren geleden, hij kende haar goed genoeg om te kunnen zien wanneer ze iets verborgen hield.

Toen was alles eruit gekomen; het hele verhaal over Klaus en al die jaren met het schuldgevoel, over de reden dat zij, ook voor Mik, zo’n slechte partner was geweest. Over haar angst om zich te binden, die er de oorzaak van was dat ze na Klaus altijd halfslachtig in de relaties was gestapt die op haar pad waren gekomen.

Het ontging Louise niet dat die laatste opmerking Mik pijn deed, ook al probeerde hij het te verhullen, maar tegelijkertijd leek hij het ook wat beter te begrijpen.

Ze legde uit dat ze, na wat René over Klaus had gezegd, zijn geweer uit zijn handen had geschopt en zijn arm zo hard op zijn rug had gedraaid dat hij luid had geschreeuwd. Daarna had ze hem op de grond gesmeten en handboeien om gedaan.

‘Maar ik heb zijn arm niet horen breken’, verdedigde ze zichzelf. Ze probeerde te vergeten hoe het had geklonken toen ze de dunne plastic strips aantrok rond zijn polsen.

‘Ik wilde alleen dat hij zou vertellen wat hij wist.’

Louise bracht de laatste spullen naar de auto en liep terug om te kijken of ze niets vergeten was. Melvin had een paar keer op haar gemopperd omdat ze het onkruid te hoog op liet komen, maar ze had wel het gras gemaaid. Of liever gezegd, Jonas had het gras gemaaid, maar dat was alleen omdat hij de oude handmaaier grappig vond en omdat je het klusje in tien minuten af had.

Ze was net de parkeerplaats afgereden toen er een sms’je van Jonas binnenkwam. Hij was die nacht bij een vriend blijven slapen, ze waren waarschijnlijk op weg naar school, dacht ze. Ze voelde dat ze hem miste. Vanavond zouden ze er een gezellig avondje op de bank van maken en eten halen.

Ze stopte langs de kant van de weg.

Ga met Nico mee naar huis en naar de film, oké?

Ze zag haar vijftienjarige pleegzoon niet veel meer tegenwoordig en ook al zou Louise het nooit hardop zeggen, ze voelde zich af en toe wel een beetje afgewezen als hij liever iets met zijn vrienden ging doen. Maar voordat dat gevoel serieuze vormen kon aannemen, sprak ze zichzelf zo streng toe dat de steek van jaloezie verdween.

Ze was heel blij dat hij lekker in zijn vel zat en dat het goed met hem ging. Nog niet zo lang geleden had hij een moeilijke periode op school doorgemaakt en ze had zich veel zorgen om hem gemaakt. Er was meer dan genoeg verdriet geweest in zijn leven. Allebei zijn ouders waren overleden en hij had onlangs een goede vriend verloren. Ze moest gewoon zorgen dat ze iets aan haar eigen eenzaamheid deed. Die trouwens zelfverkozen was, bracht ze zichzelf in herinnering voordat ze terug typte: prima, gevolgd door een smiley, een hartje en een duim.

Onderweg naar de stad probeerde ze te bedenken hoe het zou zijn om terug te komen op het bureau. Het was niet zozeer het werk waarover ze zich zorgen maakte, maar wel de vragende blikken en vooral het medelijden van haar collega’s. Ze wisten natuurlijk allemaal wat er was gebeurd. Zij had alleen totaal geen zin om daarover te praten.

En dan was er nog Eik.

‘Samen uit, samen thuis’, had haar partner gezegd toen hij met haar mee wilde rijden in de ambulance. Maar ze had nee gezegd en was weggekropen in het omhulsel waar alleen de woorden van René doorheen konden dringen.

Eik had daarna nog herhaaldelijk geprobeerd haar te bellen, maar ze had niet teruggebeld. Op een dag was er een gevoerde envelop met een cd van Nick Cave bezorgd. Daar had ze hem ook niet voor bedankt.

Louise wist dat hij het goed bedoelde, maar ze was er nog niet klaar voor geweest om hem te zien. De hele toestand rond Klaus nam haar te veel in beslag. Zo veel dat de nacht die zij en Eik samen hadden doorgebracht voordat alles in een stroomversnelling was geraakt, eerder een vage droom leek dan een verse herinnering aan geweldige seks en een overrompelende verliefdheid.

Toen ze de motor had afgezet, bleef ze nog even zitten en keek op naar de hoge ramen van haar afdeling. Opeens kon ze zijn aanwezigheid oproepen op een manier die maakte dat haar huid begon te tintelen.

#

‘vergeet niet in je postvakje te kijken!’ riep Hanne haar achterna toen ze langs het kantoor van de secretaresse liep. Louise bleef staan, draaide zich op haar hakken om en liep er met een gemaakte glimlach naartoe, om te constateren dat het postvakje met haar naam erop leeg was.

Ze kende Hanne Munk al sinds ze als secretaresse korte tijd op Louises vorige werkplek bij de afdeling Moordzaken had gewerkt. Toen had ze Hanne ervaren als een frisse wind, met haar wapperende armbewegingen, haar dikke bos rood haar en haar kleurige kleding, maar sinds Louise ook was overgeplaatst naar de afdeling Opsporing had ze het op zijn zachtst gezegd niet gemakkelijk gehad met de secretaresse van haar baas, Rønholt.

‘Goed dat je me daaraan herinnert’, zei ze terwijl ze het kantoor weer uit liep. Ze wist hoe Hanne was, maar toch stoorde het haar een beetje dat de secretaresse er helemaal niets over zei dat ze weer terug was.

De overgang, slaapgebrek, of te weinig seks, dacht Louise terwijl ze nog een sms’je van Jonas beantwoordde, die nu vroeg of het oké was als hij ook bij Nico bleef slapen na de film.

Ik zou weleens willen weten of die jongen ooit schone kleren aantrekt. Louise liep snel de gang door naar het Rattenhol, het dubbele kantoor dat haar was toegewezen toen ze eerder dat jaar was aangesteld als leidinggevende van de pas opgerichte speciale eenheid van de afdeling Opsporing. De eenheid zou zich bezighouden met vermissingszaken waarbij het vermoeden bestond dat er een misdrijf in het spel was.

Het dubbele kantoor was meer dan groot genoeg voor de nieuwe afdeling, die vooralsnog bestond uit haarzelf en Eik Nordstrøm. Toch irriteerde het haar dat Rønholt geen andere plek voor hen had kunnen vinden dan deze aftandse ruimte precies boven de keuken, zodat de etensgeuren van de verdieping eronder er binnendrongen. Er had zelfs gedurende enige tijd een rattenplaag geheerst in de ruimte, maar die was door de ongediertebestrijding onder controle gebracht.

Ze had de deur nog maar nauwelijks geopend of een hevig gegrom hield haar tegen en ze ontdekte dat ze recht in de ogen keek van een grote herdershond, die zijn haren overeind had gezet en zijn tanden liet zien. Ze sprong vlug naar achteren en gooide de deur weer dicht. Op hetzelfde moment hoorde ze verderop in de gang de stem van Eik en toen ze zich omdraaide, zag ze hem uit het kopieerhok komen terwijl hij een platgedrukt sigarettenpakje in zijn broekzak stopte.

Tijdens de hele autorit hiernaartoe had ze zich voorgesteld hoe het zou zijn om hem weer te zien en ze had geprobeerd te bedenken wat ze tegen hem zou zeggen. Nu stond hij opeens voor haar. Ze voelde de warmte door alle cellen van haar lichaam trekken en toen hij zijn armen spreidde om haar te begroeten, kon ze zich totaal niet meer herinneren waarom ze het niet had kunnen opbrengen om hem te zien terwijl ze in het tuinhuisje woonde.

‘Hoe gaat het met je, lekker ding?’

Hij trok haar naar zich toe om haar te omhelzen, maar herinnerde zich toen waarschijnlijk dat haar ribben waren gebroken, want hij liet haar vlug weer los.

‘Sorry dat ik je niet heb teruggebeld’, mompelde ze onhandig en toen vroeg ze gauw wat dat voor een hond was die in hun werkkamer zat.

‘Laat mij eerst maar naar binnen gaan’, zei hij. ‘Hij heet Charlie en ik denk dat ik jullie beter eerst aan elkaar kan voorstellen.’

‘Ik héb al kennisgemaakt met dat monster’, bracht ze hem in herinnering. ‘Hij vloog me bijna naar de keel.’

‘Onzin, hij doet niets. Hij moet je alleen even leren kennen. Voor hem ben jij een vreemde. Ik heb hem meegenomen naar kantoor terwijl jij weg was.’

Eik opende de deur van het Rattenhol en ging op zijn hurken in de deuropening zitten toen de grote herdershond op hem af kwam rennen. Nu zag Louise pas dat de hond zijn rechterachterpoot niet op de grond zette. Hij landde recht in Eiks armen en begon hem zo enthousiast in zijn gezicht te likken dat Eik bijna achteroverviel.

‘Wat is er met hem gebeurd?’ vroeg ze, terwijl ze zorgde dat ze op de gang bleef terwijl haar partner opstond en de hond bij zijn halsband pakte.

‘Deze jongen is geraakt door een kogel terwijl hij achter een bankrover aan zat in Hvidovre. Zijn dijbeenspier is gescheurd. De dierenarts denkt gelukkig dat hij zijn poot wel weer zal kunnen gebruiken, al zal hij nooit meer zo goed worden dat hij terug kan naar de hondenbrigade.’

‘Het is dus een politiehond’, constateerde ze. Eik knikte terwijl hij zijn hand op de snuit van de hond legde en hem even kriebelde.

‘En zijn begeleider?’ vroeg Louise.

Eik knikte nog een keer. Zijn gezicht stond somber.

‘Hij is degene die heeft geschoten bij die zaak in Hvidovre en de dader heeft gedood.’

Alle politiemensen kenden die zaak in Hvidovre. Een gewapende roofoverval die een paar maanden eerder had plaatsgevonden. Twee gemaskerde daders waren met afgezaagde jachtgeweren de bank binnengedrongen en hadden het personeel bedreigd, terwijl twee klanten waren gedwongen om op de grond te gaan liggen. Louise kon zich niet meer herinneren hoe groot de buit was geweest, maar dat maakte ook niet uit, want het was volledig uit de hand gelopen. De politie was zo snel ter plaatse geweest dat de bankrovers niet verder dan de parkeerplaats achter het gebouw waren gekomen met een tas vol geld, voordat ze waren ingesloten.

Een van de daders had op de politie geschoten, maar hij had de hond geraakt en even later had hij zelf op de grond gelegen. Dood. Hij was negentien jaar oud. De mededader was zijn vader. Twee personen met een blanco strafblad die een volkomen ondoordachte oplossing hadden gekozen voor hun financiële problemen.

De ochtendkranten hadden vol gestaan met het verhaal van de vader, wiens schildersbedrijf failliet was gegaan. Twee jaar daarvoor had hij nog twaalf medewerkers in dienst gehad en woonde hij in een grote villa. Zijn zoon was leerling bij het bedrijf. Toen was het allemaal misgegaan. Het enige wat nog over was, was een schuld waarvoor hij geen uitweg zag. De zoon was niet meer aan de bak gekomen nadat hij zijn leerplek was kwijtgeraakt.

‘Niemand berooft tegenwoordig toch nog een bank?’ hoorde ze Eik zeggen. ‘Iedereen weet dat je wordt neergeschoten. Hij is er helemaal kapot van.’

‘De vader?’ vroeg Louise.

Ze wist niet of er al uitspraak was gedaan. Gewapende roofovervallen werden zwaar bestraft en daar zou geen verandering in komen omdat de mededader was doodgeschoten.

‘Ja, die ook’, knikte Eik. ‘Maar ik bedoelde eigenlijk Charlies vader. Hij zit alleen maar thuis naar de muur te staren. Ik denk eigenlijk niet dat hij nog terugkomt bij de brigade. We zaten tegelijk op de politieacademie. We hadden niet ontzettend veel contact met elkaar, maar hij en Charlie kwamen weleens bij mij langs in Sydhavnen, dus ik heb aangeboden voor de hond te zorgen tot het weer wat beter gaat met Finn.’

Louise begreep dat er niet veel meer over te zeggen viel. Ze wist er ook niets tegenin te brengen. Dus ze volstond met een knikje en deed aarzelend een stap het kantoor in.

Charlie was dicht tegen Eiks been aan gaan zitten.

‘Kom maar hierheen, dan kun je hem begroeten.’

Louise pakte het hondenkoekje dat hij haar toeschoof, maar voordat ze het de hond kon voorhouden, vloog hij weer overeind en liet zijn tanden zien, dus ze rende snel terug de gang op.

‘Oké, dan wachten we nog even met de kennismaking’, besloot Eik. Hij trok de grote herder naar zijn bureau toe terwijl hij zachtjes tegen hem mopperde, alsof ze een oud echtpaar waren.

‘Stop’, snerpte Louise erdoorheen. ‘Hij moet hier weg!’

‘Wacht nou gewoon even’, zei hij en hij haalde een hondenriem tevoorschijn, wikkelde die een paar keer om de poot van zijn bureau en klikte hem vervolgens vast aan de halsband van de hond. Toen droeg hij de hond op te gaan liggen.

Begeleid door een diep gegrom kon Louise eindelijk naar haar bureau lopen.

‘Dit meen je niet,’ zei ze, ‘kun je hem niet gewoon naar huis brengen? Dit is toch volkomen belachelijk, dat hij daar naar mij gaat liggen grommen.’

‘Hij is gewend om overal mee naartoe te worden genomen, en anders moet hij in een bench en die heb ik niet.’

‘Daar is dan even niets aan te doen. Hij kan hier echt niet blijven!’ riep ze verontwaardigd.

‘Schei nou uit. Charlie is heus een brave jongen, jullie moeten gewoon even aan elkaar wennen.’

Louise voelde haar woede inwendig groeien. Ten eerste was zij de baas van hun tweemansafdeling en ten tweede zou zij er niet over peinzen om Dina mee te nemen naar haar werk als ze wist dat andere mensen last van de hond zouden hebben.

Maar ze kreeg niet de tijd om dat alles onder woorden te brengen, want haar telefoon ging.

‘Afdeling Opsporing, met Louise Rick’, zei ze en ze keerde Eik haar rug toe, die nog steeds zachtjes tegen de hond praatte om hem stil te krijgen.

Ze voelde meteen de knoop in haar buik toen ze Miks stem hoorde. Nog voordat hij ook maar iets had gezegd, behalve zijn naam, had ze zich er al op voorbereid dat hij belde om haar mee te delen dat er een disciplinaire zaak tegen haar zou worden ingesteld omdat ze René Gamst zo hard had aangepakt tijdens zijn aanhouding bij het Jagershuis. Ze had nog net de tijd om heel duidelijk tegen zichzelf te zeggen dat ze er geen seconde spijt van had, ook al zou het consequenties hebben voor het verdere verloop van haar carrière.

‘Hallo, Mik’, zei ze en ze ging zitten.

‘Wij hebben een zaak die ik graag aan jullie wil doorgeven’, begon hij op een toon die geen moment liet doorschemeren dat ze de vorige dag haar hele in puin liggende privéleven aan hem had toevertrouwd.

Vliegensvlug raapte Louise al haar waardigheid bij elkaar en veranderde ze in de baas van de Speciale Opsporingseenheid.

‘En waarom zou je die zaak van jouw bureau naar het mijne willen schuiven?’ vroeg ze.

‘Het gaat om een vermissing die we een paar weken geleden hebben doorgekregen. Er klopt iets niet. Rønholt heeft me naar jou doorverwezen’, zei hij vlug, alsof hij zich wilde verontschuldigen. ‘De jongen is verdwenen uit Hvalsø.’

Louise voelde een steek in haar middenrif. Ze kon echt niet nog meer spoken uit het verleden gebruiken en al helemaal niet nog meer zaken waarbij mensen betrokken waren die ze uit haar vroegere leven kende.

‘De jongen heet Sune Frandsen’, ging Mik verder. ‘Hij is de zoon van slager Frandsen; die met de witte bestelwagen.’

Opnieuw een steek. De slager tegen wie ze aangifte had gedaan wegens illegale vleesverkoop en zwart geld. De belangrijkste reden dat ze het bij Mik had gemeld was dat ze die kerels, die ooit deel hadden uitgemaakt van Klaus’ vriendengroep, nooit ergens voor had kunnen pakken. Hij was er waarschijnlijk vanaf gekomen met een berisping en een naheffing, dacht ze.

‘Oké,’ zei ze alleen maar, ‘ik wist niet eens dat hij een zoon had.’

‘Sune is verdwenen op zijn vijftiende verjaardag, een kleine drie weken geleden’, hoorde ze Mik zeggen. ‘Sindsdien hebben we geen enkel spoor waar we ons op kunnen richten. Zijn portemonnee en zijn mobiel heeft hij thuis op zijn kamer achtergelaten. Het gezin heeft het toch al moeilijk omdat de moeder van de jongen op sterven ligt. Ze is ongeneeslijk ziek. Kanker. De zoon heeft daar heel veel last van.’

Louise had een notitieblok naar zich toe getrokken.

‘Hij zit in de tweede klas van de middelbare school in Hvalsø’, ging Mik verder. ‘De directeur en de ouders van de jongen zijn bang dat hij is weggelopen om zelfmoord te plegen. De vader zegt dat de jongen de laatste tijd abnormaal in zichzelf gekeerd en stil was. Hij voelt zich heel ongelukkig door de ziekte van zijn moeder, zoals ik al zei, en hij vindt het moeilijk om met dat verdriet om te gaan. Op school zeggen ze ook dat Sune de laatste tijd nogal afwezig was tijdens de les en dat hij zijn huiswerk verwaarloosde, wat schijnbaar niets voor hem was.’

Louise knikte. Ze wist heel goed dat jongens vaker zelfmoord pleegden dan meisjes. Vooral als ze dit soort moeilijke gevoelens met zich mee moesten torsen.

‘Wat is de reden dat je met Rønholt hebt afgesproken om de zaak aan ons over te dragen?’ vroeg ze nieuwsgierig.

‘Ik heb net de mentor van Sune op bezoek gehad’, vertelde Mik. ‘Hij liet me een exemplaar van het Midtsjællands Folkeblad zien. Dat is een regionaal huis-aan-huisblaadje’, alsof hij dat aan haar moest uitleggen.

Louise kende het. Haar ouders kregen het ook.

‘Hij liet me een foto zien van een groepje jonge vosjes op de natuurpagina van het krantje. Die was genomen met zo’n fotoval die natuurfotografen gebruiken als ze zelf niet dicht genoeg bij de dieren kunnen komen zonder ze te verjagen. Het is een camera die automatisch afgaat door een bewegingssensor of een onzichtbare infrarode straal. Hij wordt niet handmatig bediend, dus de fotograaf was er zelf niet bij toen de foto werd genomen.’

‘Oké’, mompelde Louise afwachtend.

‘De jonge vosjes stonden natuurlijk op de voorgrond van de foto, maar rechts achter hen zit een jongen op de grond bij een klein kampvuurtje. De mentor is er heel zeker van dat het Sune is.’

‘Nou, dan hoeven jullie alleen nog maar uit te zoeken waar die foto is genomen, en dan kunnen jullie erheen rijden en hem naar huis brengen’, zei Louise verontwaardigd. Ze begreep niet waarom die zaak naar haar doorgeschoven moest worden.

‘Zo eenvoudig is het niet’, ging Mik verder. ‘Gisteren, toen het krantje werd rondgebracht, is de mentor naar de ouders toe gegaan om hun de foto te laten zien, met als resultaat dat hij letterlijk het huis uit werd gesmeten. De vader zei op niet mis te verstane toon dat hij er geen behoefte aan had dat andere mensen zich met de zaken van zijn gezin bemoeiden. Hij wilde niet naar de foto kijken en wilde er niets van horen dat zijn zoon zich zou verstoppen en misschien wel hulp nodig had.’

‘Hoeveel lijkt de jongen van die foto op de zoon van de slager?’ vroeg Louise en ze keek naar Eik, die aan de overkant zat van de twee bureaus die tegen elkaar aan waren geschoven.

Hij had kennelijk het gesprek niet gevolgd, want zijn blik was strak op zijn computerscherm gericht. Het drong tot Louise door dat ze geen idee had met welke zaken hij zich had beziggehouden in de periode dat zij zich had ziek gemeld. Ze wist ook niet of er nog nieuwe zaken waren binnengekomen, of dat hij was begonnen met de oude zaken die aan hen waren overgedragen. Ze was er op de een of andere manier in geslaagd alle gedachten die met werk te maken hadden uit haar hoofd te bannen tijdens de periode dat ze met verlof was.

‘Hij lijkt er heel erg op’, gaf Mik toe. ‘Daarom schat ik in dat er sprake is van een reguliere vermissing, maar de zaak ligt al twee weken op ons bureau en we zijn er niets verder mee gekomen, dat is de reden dat ik ervoor heb gekozen om hem aan jullie over te dragen.’

Dat was de procedure. Als een vermiste persoon niet binnen de eerste twee weken terecht was, stuurden de plaatselijke politiebureaus de zaak door naar de afdeling Opsporing. Daarna namen zij het onderzoek over en begonnen ze met het natrekken van de gangen en het opvragen van de id-gegevens van de vermiste persoon.

Het was bijna té toevallig dat de slager uit Hvalsø op haar bureau moest belanden, dacht Louise. Eik en zij vormden samen weliswaar de afdeling die in eerste instantie het veld in ging om onderzoek te doen terwijl hun collega’s vooral registers raadpleegden en persoonsgegevens opzochten in internationale opsporingssystemen, maar ze was nog maar net tien minuten terug op haar werk, en daar was hij weer. Als Mik de zaak afgelopen vrijdag aan hen had overgedragen, zou Eik of een van hun collega’s naar het kleine stationsstadje op Midden-Sjælland zijn gestuurd.

‘Ik geloof niet dat ik ooit eerder heb gehoord dat ouders gewoon accepteren dat hun zoon verdwenen is’, zei ze en toen keek ze nog een keer naar Eik, die nog steeds zijn blik op het beeldscherm had gericht. ‘Ze kunnen meestal juist moeilijk accepteren dat hun kind is verdwenen, zelfs als er een lichaam is gevonden en er geen twijfel meer mogelijk is.’

‘Precies’, gaf Mik toe. ‘Er lijkt iets niet te kloppen en daarom vind ik ook dat jullie ernaar moeten kijken.’