Ahmad Alaidy

Ik ben Abbaas al-Abd

Uit het Arabisch vertaald door Djûke Poppinga en Richard van Leeuwen

Uitgeverij De Geus

breda 2015

De vertalers ontvingen voor deze vertaling een werkbeurs van het Nederlands Letterenfonds

Oorspronkelijke titel An takoena Abbaas al-Abd, verschenen bij Miriet li an-Nasjr, Caïro

Oorspronkelijke tekst © Daar Miriet, 2003

Eerste Nederlandse editie © Djûke Poppinga, Richard van Leeuwen en De Geus bv, Breda 2008

Deze editie © De Geus bv, 2015

Omslagontwerp Berry van Gerwen

Omslagillustratie © Frank Lukasseck/Corbis

isbn 978 90 445 3065 0

nur 302

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland. Telefoon: 076 522 8151. Internet: www.degeus.nl.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2008.

Woord vooraf, dat u kunt opeten of overslaan

ZE IS NOG geen lijk.

Hind houdt er niet van om haar tijd te verspillen, omdat ze nooit zoals andere meisjes is geweest.

Plaats: Genena Mall.

Het damestoilet.

Met haar waterproof lippenstift schrijft Hind het nummer van een mobiele telefoon op de binnenkant van de wc-deuren en wrijft er vervolgens overheen met een papieren zakdoekje dat ze in mineraalwater heeft gedoopt, ‘want dan kan niemand het uitvegen, moppie’.

Ik heb haar gezegd dat ze het nummer op ooghoogte moest schrijven van degene die op de wc-pot zit.

En daarboven twee woorden: BEL ME

Waarom?

Omdat die dingen gebeuren.

De vrouw gaat het toilet binnen om haar behoefte te doen.

De vrouw gaat het toilet binnen om iets te gebruiken wat uit haar tasje komt. Iets wat haar beschermt.

Haar zonde, waar ze geen schuld aan heeft.

Een naakte, tere, breekbare vlinder.

En hier komt dan het verschrikkelijke nummer.

Het nummer staart naar haar zwakte.

Het nummer permitteert het zich direct tussenbeide te komen.

Het nummer vraagt geen toestemming en heeft geen hulplijnen.

Hier is het: nul-een-nul-zes-veertig-negentig-dertig

BEL ME

010 - 6 40 90 30

Arcadia Mall

BEL ME

010 - 6 40 90 30

Ramses Hilton Mall

BEL ME

010 - 6 40 90 30

Het World Trade Center:

Het nummer heeft geen varianten:

nul-een-nul-zes-veertig-negentig-dertig

BEL ME

Er is iets wat ik af en toe zou willen uithalen.

Alsof ik leef, net als iedere andere idioot. Alsof ik mezelf ben, met al die kleine dwaasheden die ik zo graag bega.

En met alle dwaasheden die – inmiddels – tot mijn wezen zijn gaan behoren, was het vanzelfsprekend dat ik van haar verlangde dat ze er nog wat langer mee zou doorgaan.

Hoelang?

Raad maar.

Hoofdstuk 1

ER ZIJN DINGEN en dingen.

Er zijn dingen die je dag verpesten, alleen door er te zijn, en er zijn dingen die je liever daar, op een veilige afstand houdt …

Daaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaar!

Wie ben ik?

Ik ben ik en ik heb zo mijn redenen. Ik bezit niets waarvoor ik jou of iemand anders dankbaar zou moeten zijn. Ik heb maar één verlangen: dat ik als enige zal overleven, terwijl de hele wereld als een PACKAGE naar de hel gaat.

Ik ben duizend keer door anderen in het gezicht gespuugd, totdat dat lekkere vieze gevoel steeds sterker werd en zich ophoopte in mijn benauwde borst.

Er zijn dingen en dingen.

Vertel me eens …

Heb je weleens geprobeerd om onder het wakend oog van een stel verkeersagenten die kromliepen van de medailles en onderscheidingstekens, door een rood stoplicht te rijden zonder dat je ‘ik-weet-niet-wie-ik-ben’ of de president van de een of andere staat was?

Heb je weleens geprobeerd een sigaret uit de broekzak van je slapende vader te pikken?

Spuug je in elk kopje thee dat ze je aanbieden, zodat anderen er niet uit drinken?

Heb je weleens je eigen bloed geproefd, dat uit je wonden stroomde tijdens een vuistgevecht met iemand die groter en ouder was dan jij?

Heb je weleens een bord hete soep in het gezicht willen gooien van een familielid dat jouw naam niet kent, maar je wel laat weten hoe ‘heerlijk’ een kopje thee zou smaken dat jij hem voorzet?

Heb je weleens geprobeerd je tong uit te steken naar een reusachtige zaag?

Nee?

Dan smeek ik je nu: laat je leiden door je ongeduld.

NU

SCHREEUW

in het gezicht van dat stelletje verkeersagenten

in het gezicht van je vader

in het gezicht van je vluchtige cafévrienden

in het gezicht van de familieleden die je niet kent:

hou op met mij te beoordelen.

Neem me zoals ik ben, niet zoals jullie willen dat ik ben.

Er zijn dingen en dingen …

Je ongelukkige gezicht kondigt aan dat je ten prooi zult vallen aan dingen die je niet kent. Hoewel ik weet dat het je niets kan schelen, smeek ik je: maak je geen zorgen.

Ik heb ergere dingen gedaan.

Kom eens wat dichterbij, kleintje.

Kommmmmmmmmmmm.

Kom dichterbij, ook al krijg je geen echte garanties of wat voor beloften dan ook.

Ik zal je niet beschermen, ik zal je niet beminnen, ik zal niet in de buurt zijn als je me nodig hebt. Ooit zul je ontdekken waarom je daar dankbaar voor moet zijn.

Je zult de pijn leren kennen wanneer ik over de prikkeldraadhekken spring, die alles omringen waar je bang voor bent, alles wat je verafschuwt. Want ik zal niet naar buiten springen, maar naar binnen, waar duizenden dingen zijn die maken dat je zegt: ‘Ik kan er niet meer tegen. Ik kan het niet meer verdragen. Ik kan het niet meer, ik kan het niet meer, ik kan het niet meer.’

Wat is waanzin?

Het maakt niet uit.

Wie ben ik werkelijk?

Nu heb je reden om je zorgen te maken, want samen zullen we van de krankzinnigheid proeven, slok voor slok.

Hoofdstuk 2

Geloof haar niet.

Ze zal je dingen vertellen die ik niet heb gedaan en ze zal huilen in je armen in de hoop dat je hart vertederd raakt en vergeeft.

Ze wil je dingen van zichzelf geven, die je zullen veranderen, terwijl je heus wel begrijpt dat vrouwen die goed zijn in geven ook in staat zijn om veel te nemen.

Dat is de waarheid in al haar wreedheid. Doe ermee wat je goeddunkt.

IK WERD ZOALS altijd laat wakker van het ordinaire gekrijs van de buren.

De les van vandaag is pijnlijk en luidt als volgt:

Je kunt van geen mens beter leren hoe je iemand moet uitschelden dan van een veeleisende echtgenote, die zodra ze een bed ziet, niet meer te houden is.

Ik belde Abbaas bij zijn bejaarde buurvrouw, die aan alzheimer lijdt, en ik vertelde haar zoals altijd wie ik was, wie Abbaas was en waarom de goede smaak voorschreef dat ik me excuseerde voor het verstoren van haar rust. Quasibeleefd vroeg ik haar: ‘Kunt u hem misschien voor me roepen?’

‘Zeker, mijn jongen, zeker.’

De oude vrouw legde de hoorn neer en kwam na enige tijd terug met de mededeling dat hij me zou bellen als hij klaar was ‘met iets waar hij mee bezig was’.

Ze vroeg me hoe het met me ging.

‘Hetzelfde als altijd’ …’Het gaat wel …’ en ‘Dank u vriendelijk …’ De gebruikelijke gemeenplaatsen die je in de hoorn uitbraakt als je niets anders weet te zeggen.

Ik las de ochtendkrant op de wc, at mijn ontbijt en dronk mijn thee. Ik zat vingerknakkend voor de tv en toen de middagfilm was afgelopen, belde ik opnieuw.

Ik wist dat Abbaas niet zou opnemen en toch pakte ik de hoorn.

‘Hallo.’

Ik wist dat het zo zou gaan en Abbaas wist het ook.

‘Ja, met wie spreek ik?’

‘Ik ben een vriend van Abbaas, mevrouw.’

‘Abbaas wie?’

O God, vervloek voor eeuwig degenen die vergeten!

‘Abbaas. Abbaas al-Abd, aan wie u het appartement tegenover u verhuurt. Ik vroeg me af of hij al klaar is met waar hij mee bezig was.’

‘Wacht even, mijn jongen, dan ga ik voor je kijken.’

Terwijl ze dat zei, liep ze weg. Ik wachtte. Trommelde met mijn vingers. Ik krabde me op de gebruikelijke plek, ‘de plek van de verveling’, als je begrijpt wat ik bedoel, en ik wachtte.

Iemand klopte op mijn deur en ik riep …

– O God, spaar alleen mij en stuur de anderen naar de gebruikelijke hel –

… dat ik druk bezig was en dat ik niet gestoord wilde worden. Iets van die strekking.

Ik hield de hoorn weer tegen mijn oor, in afwachting van de oude dame, die na drie seconden de telefoon weer oppakte en zei: ‘Neem me niet kwalijk, mijn jongen, maar ik hoor hem met iemand praten. Ik denk dat een van jullie vrienden bij hem zit.’

Als je ergens over piekert, denk je soms dat de dingen die gebeuren niet echt gebeuren.

‘En hoe gaat het met u, mevrouw?’

‘Waardeloos, jongen.’

‘Het is niet anders, God helpe u.’

‘Zo is het, mijn jongen, bid maar tot God voor mij.’

‘Oh, lieve Heer.’

‘Bid voor me dat hij me snel komt halen.’

‘Hum … Tot ziens dan maar.’

Ik zal de oudere generatie nooit begrijpen.

Ik sta op en neem een verkwikkend bad, dat me zal helpen te vergeten wat ik me niet herinner, omdat ik het ben vergeten. Ik trek mijn blauwe spijkerbroek aan, met een overhemd en een trui. Horloge om de pols, portefeuille in de juiste broekzak, mobieltje in het hoesje aan mijn riem, pakje sigaretten en lucifers. Ik sla de deur achter me dicht en loop naar het begin van de straat, waar de microbusjes sinds kort een officieuze halte hebben.

‘Station Ramses, Ramses, Ramses!’ schreeuwt een bijrijder. Hij wijst naar mij en roept nog een keer: ‘Meneer! Gaat u naar Ramses?’

Ik knik en loop naar een van de grote microbussen die door sommigen ‘spoken’ worden genoemd. De jongen trekt me bij mijn schouder naar binnen, als iemand die zijn ondergoed van de lijn haalt. Daarna stapt hij weer uit, op zoek naar meer ondergoed, terwijl hij om de tijd te verdrijven met zijn vingers op de metalen zijkant van de bus trommelt.

‘Jawel, opletten!’ roept hij (tok, tok, tok), ‘Station Ramses’. (tok tok tok) ‘Komt u mee, juffrouw?’

Een onderjurk stapt in.

(tok, tok, tok)

Een hemd stapt in.

‘Kom erin, jongen.’

Een onderbroek stapt in.

‘O God, de Veroveraar, de Alwetende, de Algevende, de Vrijgevi … Is er iets, meneer?’

‘Waar ben je toch mee bezig, knul?’ vraag ik hem. ‘Sta je soms kakkerlakken met je slipper dood te slaan? Nu is het mooi geweest met dat getrommel. Hou die handen eens stil.’

‘Wat is je probleem, man? Jíj hebt er toch geen last van?’

Ik wens je een ellendige dag toe.

‘Ik? Nee. Dat zou er nog bij moeten komen! Wat zijn dat trouwens voor bijdehante praatjes? Je moet goed beseffen dat ik hier al stond toen je moeder je vaders banaan nog moest afpellen.’

‘Wat bedoel je daarmee?’

Goed zo, bind maar een beetje in en probeer je maar eens als een mens te gedragen.

Uit de leegte duikt een reus van een vent op, die de bijrijder begint uit te schelden. Dan draait hij zich om en zegt tegen mij: ‘Excuus, meneer, ik sta bij u in de schuld met alle haren op mijn hoofd.’ (Waarvan de wetten van Mendel er niet meer dan vijf hebben laten zitten.)

‘Jongen, schaam je je niet om zulke grove taal tegen klanten uit te slaan als ik stilsta bij een halte? Maakt zelfs mijn snor geen indruk op je?’

Met zo’n snor zou ieder ander eruitzien als een geit.

Ik leun achterover op mijn ongemakkelijke plastic stoel, en zonder me aan de nieuwsgierige blikken van mijn medereizigers te storen, beloon ik mijn lippen, die onder alle weersomstandigheden in staat zijn hoon en laster uit te spugen, door een sigaret in hun richting te gooien en hem meteen daarna aan te steken. Ontspannen zuig ik de vervuilde lucht naar binnen.

Ik weet niet hoeveel tijd er voorbijgaat voordat dit blik met circusartiesten volzit, maar ik ben me er pas van bewust als de reus achter het stuur springt en een bandje in de cassetterecorder duwt.

Hij draait het contactsleuteltje om.

Tuut, tuut! schelden de claxonnerende auto’s als hij ze zonder waarschuwing de weg afsnijdt om zich in de verkeersstroom te dringen.

‘Hé, zit je voor het eerst achter het stuur of zo?’ schreeuwt een automobilist uit zijn autoraampje.

De chauffeur stoot een welluidend gebrom uit en zegt: ‘O, kan ik niet rijden? Ik heb in mijn leven meer achteruitgereden dan jij vooruit. Loop naar de hel, man, en laat God het je makkelijk maken.’

Nog meer getoeter over en weer, waarna ieder zijn weg gaat.

De bijrijder wijst naar de voorbijgangers en roept: ‘Ramses?’

Ik leg het geld voor de rit in de hand van de passagier naast me: ‘Geef even door.’

Ik hou mijn gezicht bij het open raam. Met mijn duim en middelvinger tik ik de as die nog over is van mijn sigaret naar buiten. Iemand op de stoel voor me spuugt een grote fluim uit het open raam, zonder hem een bestemming mee te geven. De fluim (bedankt!) vliegt door mijn raam weer naar binnen. De luchtstroom is zo vriendelijk om hem rechtstreeks naar mijn gezicht te dirigeren.

En het resultaat?

Ik veeg het vuil van mijn kleren en beloon mijn lippen met een heel pakje sigaretten. Deze keer zorg ik ervoor dat het raam dichtblijft en neem ik er genoegen mee dat ik alleen maar kan kijken. Rechts van me zie ik hoe de bestuurder van een luxe Amerikaanse slee een gewillige blanke knie streelt, die zich niet verzet tegen zijn toenaderingen. Wat ben ik jaloers op de rechtvaardigheid waarmee zijn vingers hun aandacht verdelen tussen de knie en de versnellingspook, zonder een van beide voor te trekken. Knie, pook, knie, pook, enzovoort … (tot de pook – misschien – tot rust zal komen).

Heersers van de Wereld, die aids en cnn hebben uitgevonden …

Heersers van de Wereld, die de ozonlaag hebben ontdekt en er vervolgens een gat in hebben gemaakt …

Wanneer komen de Amerikanen met een knie die je tegelijkertijd kunt strelen en als versnellingspook kunt gebruiken?

De microbus stopt bij een verkeerslicht. Een meisje op blote voeten steekt over. Haar gezicht is weliswaar vuil, maar het is onschuldig vuil. Het meisje loopt op een rode auto af, met een rijk uitziend heerschap achter het stuur. Ze wil hem een pakje papieren zakdoekjes verkopen (moge God je rijkdom vergroten). Het heerschap duwt het meisje weg met zijn hand. Aan zijn ringvinger zit een gouden ring. Hij gaat zo ruw te werk dat het tengere ding zich niet staande kan houden en op de grond valt. De pakjes met zakdoekjes verspreiden zich rondom haar op het grauwe asfalt.

Hier worden, op klaarlichte dag, de Meisjes van de Nacht geboren.

Binnenkort zal het lichaam van dit meisje veranderen in een verzameling cirkels die de vernedering van elke armetierige rechthoek zullen aanvaarden als een meetkundig gegeven.

Moge het hormonale geweten van onze Arabische broeders haar beschermen.

Gezegend is het eigendomrecht, dat mensen verandert in dingen die geprijsd kunnen worden en een houdbaarheidsdatum krijgen.

Gezegend zij de wederzijdse garantie die wordt geboden door de creditcard.

We zeggen graag over onze kinderen dat ze ons dierbaar zijn. Je mag ze VERSLINDEN, zolang je maar betaalt …

Laat onze volgende toeristische leuze ‘altruïsme’ in plaats van ‘egoïsme’ worden.

Het meisje huilt.

Het stoplicht springt op groen en de microbus trekt op, terwijl ergens vandaan de stem van Abd al-Wahhaab[1] klinkt:

Weet je waarom?

Er is geen waarom.

Weet je waarom?

Wat voor wezens zijn dit, die in staat zijn om te ademen en zich te vermenigvuldigen onder een hemel die is vervuild door haat en rook? Is overleven voorbehouden aan de meest verdorvenen? Of is verdorvenheid voorbehouden aan de beste overlevers?

‘Dames en heren, Station Ramses en het eindpunt van deze lijn.’

Abbaas beweert dat ik getroffen ben door een depressie van zwaar kaliber.

Het is mooi geweest met die goede oude Abbaas.

[1] Abd al-Wahhaab: Egyptische zanger.

Hoofdstuk 3

Geloof haar niet.

Ze zal je zweren bij alles wat heilig is en ze zal God smeken haar met blindheid te slaan als uitgerekend zij een leugenaar blijkt te zijn.

Ze zal je baard, die uit zichzelf is gegroeid, strelen. En we weten allemaal hoe rustgevend het is als iemand je gezicht aanraakt.

Dat is de waarheid in al haar wreedheid. Doe ermee wat je goeddunkt.

BIJNA TIEN JAAR heb ik gewerkt in een sardienenblikje met een uithangbord waarop staat: americo video film.

Ik had er plezier in om voor de vermoeiden en gekwelden van geest te bepalen hoe ze ‘uit hun dak moesten gaan’.

Hang je keurig gesteven leventje aan een klerenhanger of gooi het achteloos op de grond.

Relax, man.

Doe niet zo gespannen.

Vereenzelvig je met een ander leven dan het jouwe, dat al lang geen leven meer is, en WORD je favoriete held.

‘Americo Video Film’.

Hier is het niet belangrijk wie je bent, welke huidskleur je hebt of hoe groot je tragedie is. Hier zul je geen antwoorden vinden, maar je zult wel vragen kunnen uitwissen.

Hier …

… ben je jezelf.

Je bent de vermoeide boekhouder, die terugkomt van zijn afschuwelijke werk. Die vervloekte budgetten ook. Alle crediteuren en debiteuren mogen doodvallen.

Oké, voor jou heb ik een geheime toverformule: BEKIJK de laatste film met Michael Douglas.

‘Maar ik moet u wel waarschuwen, meneer, met deze film zult u in de problemen komen.’

‘Problemen, hoezo?’

‘Nou, u zult de telefoon niet kunnen opnemen, uw thee zal koud worden en u zult ruzie krijgen met de directeur, omdat u morgen te laat op uw werk zult komen.’

Hij glimlacht, hapt toe als een pasja, betaalt en vertrekt.

Binnen komt een wulpse studente van de AUC, de Amerikaanse Universiteit, of is het, zoals sommige betweters beweren, een afkorting voor ARE U CHARLATAN? Ze vraagt me naar een film waarvan ze weet dat hij om voor de hand liggende redenen nooit in Egypte zal worden vertoond. Ik probeer niet te kijken naar haar navel, haar lekkere dijen en haar blik, die me duidelijk te verstaan geeft dat haar boyfriend buiten op haar staat te wachten.

‘Het spijt me verschrikkelijk, maar …’

Als ze aanstalten maakt om weg te gaan, zeg ik op de valreep: ‘Ik heb de film thuis, maar die is niet te huur.’

‘Echt waar?’

Hoezo echt waar? Natuurlijk is het echt waar. Zie ik er uit alsof ik je in de maling neem, lekker ding?

Een heleboel PLEASE’s en 4 GOD SAKE’s, en bijna een hele minuut kan ik mijn schatje toevoegen aan de smekende meisjes in mijn slavinnenalbum. Nooit zal ze me ’s ochtends in bed druiven voeren, of vol overgave haar zuchten in mijn oor uitstorten. Maar dit is voldoende. De smeekbeden van deze hooghartige schoonheid zijn oprecht genoeg om mijn beruchte sadisme te bevredigen.

Hulde aan mijn favoriete zeep!

Ik zeg tegen haar dat ik me, bij het nemen van mijn wijze besluiten, altijd laat inspireren door mijn hobby (bankbiljetten besnuffelen) en laat de rest aan haar oordeel over. Ze vist een bankbiljet uit haar leren tas, met een waarde waarvan ik niet had durven vermoeden dat die echt bestond. Ik vertel haar dat de film de volgende dag klaar zal liggen, waarna ze wegloopt om het nieuws aan haar fatterige vriendje te vertellen.

En jij bent de medicijnenstudent met je brillenglazen als etalageruiten. Medische programma’s, ontwikkeld om zieken te behandelen en artsen te doden: als er al klieren van Montgomery op de borsten van een Venusbeeld verschijnen, welke soorten hepatitis kun je dan wel niet bij lijders aan aanstelleritis verwachten?

KIJK naar Cape Fear met Robert De Niro. Je zult me er later dankbaar voor zijn.

Abbaas zegt dat ik een abnormale jeugd heb gehad. Volgens mij was mijn jeugd helemaal niet abnormaal, maar alleen anders. Ik was een wees en mijn oom Auni heeft mijn opvoeding op zich genomen. Auni, de bekende psycholoog. Ken je hem niet?

In het begin nam Auni genoegen met de rol van luisterend oor: hij incasseerde, maar gaf zelf niets.

Hij zou nooit met je pijnlijke herinneringen spotten of je mentale puisten uitknijpen.

Hij zou je jeugd niet vermoorden en in tegenstelling tot Freud zou hij nooit een verband zoeken tussen je gedrag en je anus.

Hij zou nooit je geheimen misbruiken en het zou hem niets kunnen schelen als je zou proberen onder een fooi uit te komen of als je zou nalaten je stem in te zetten voor het vaderland.

Maar jij zou het op jouw beurt niet wagen zonder zijn toestemming het zweet van je voorhoofd te wissen.

‘Ja, hallo, spreek ik met Auni Bey? Ik ben die-en-die. Oh. Excuses, ik weet dat het al laat is, maar het is echt heel dringend. Ik word gek van de hoofdpijn. Wat denkt u, moet ik een Rivotablet innemen of moet ik kompressen op mijn hoofd leggen?’

‘Neemt u me niet kwalijk, professor Auni, ik ben zus-en-zo. Ik bel u om uw advies te vragen. Het is namelijk donderdag vandaag en mijn vrouw wil plezier maken vannacht. Wat denkt u, zal ik doen alsof ik haar niet snap, of zal ik haar een klap geven met de rug van mijn hand?’

‘Ik ben enzovoort-enzovoort en ik wilde u vragen …’

KIJK naar Final Analysis met Richard Gere. Later zul je mijn oom Auni er dankbaar voor zijn.

‘Wat moet ik doen als ik nodig moet, professor Auni? Op straat plassen of het ophouden?’

Volgens de theorie van de ‘Drievuldigheid van Fobieën’, die Auni heeft bedacht, lijdt elk mens aan minstens drie fobieën. Maar jij wist natuurlijk niet dat fobieën angsten zijn, ziekelijke angsten voor dingen. Dan weet je het nu.

En jij bent de oude vrijster met die schele ogen en die metalen beugel in je mond.

O, liefhebbers van fruit.

Wie wil er nu een vrucht kopen die voordat hij is geplukt al aan de tak is gaan rotten?

Moge de hamer het hoofd inslaan van iedereen die niet meteen naar voren komt om de hand te vragen van de blanke juffrouw R.O.O.S., met haar gevulde lichaam en haar 43 lentes, die een gemeubileerde flat bezit en op zoek is naar een man die het huwelijk als iets heiligs beschouwt.

Ik ADVISEER je When Harry Met Sally met Meg Ryan.

‘Eh … hebt u verkering?’

Als Auni uit Amerika zou terugkomen, zou hij niet hoeven nadenken alvorens zijn definitieve oordeel te geven.

De Drievuldigheid van Fobieën zou in dit geval inhouden:

Anuptafobie – angst om vrijgezel te blijven.

Catagelofobie – angst om door anderen belachelijk gemaakt te worden.

Macrofobie – angst voor lang wachten.

En jij bent die jongen met zijn vijandige blik en zijn brutale mond, die voor zijn eindexamen is gezakt. Kennis zit niet in je hoofd en staat niet in boeken … Kennis zit in een pakje joints.

Ik spuug op de man die heeft bedacht dat schoolkinderen ’s ochtends in de rij moeten staan.

Ik adviseer je The Drunken Master met Jacky Chan, want jouw drievuldigheid is:

Didaskaleinofobie – angst om naar school te gaan.

Testofobie – angst voor examens.

Hippopotomonstrosesquippedaliofobie – angst voor lange woorden.

Abbaas zegt dat de opbouw altijd pas na de vernietiging komt.

Laat alle banen waarvoor ik niet ben aangenomen, vernietigd worden.

Laat alle haltes waar ze niet op me hebben gewacht, vernietigd worden.

Laat alle lange brieven die mijn gestorven familieleden me niet hebben gestuurd, vernietigd worden.

Weg met de reddingsboten die de verdronken lichamen van de Titanic uit het water hebben gevist.

En jij bent de computertechnicus met zijn losse stropdas en een doosje cd’s in zijn hand. Een ongeschoolde arbeider in de mijnen van Digitalia. Een elektronische slaaf in de kolonie van Bill Gates.

Jou ADVISEER ik The Net met Sandra Bullock.

Klik daarna op ‘Enter’.