Frédéric Beigbeder

Vergeef me

Uit het Frans vertaald door Manik Sarkar

Uitgeverij De Geus

breda 2013

Oorspronkelijke titel Au secours pardon, verschenen bij Grasset

Oorspronkelijke tekst © Éditions Grasset & Fasquelle, 2007

Nederlandse vertaling © Manik Sarkar en De Geus bv, Breda 2008

Omslagontwerp Stef van Zimmeren|Riesenkind

Omslagillustratie © Sonia Sieff

isbn 978 90 445 3073 5

nur 302

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2008.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

1

In het jaar dat ik veertig werd, werd ik gek. Tot dan toe had ik gedaan alsof ik normaal was, zoals iedereen. De echte waanzin begint als de sociale komedie eindigt. Het was kort na mijn tweede scheiding. Ik had nog wat geld; mijn land had ik verlaten. Ik had liefgehad en ik zou nog liefhebben, maar ik hoopte dat ik het zonder liefde zou kunnen stellen, die ‘lachwekkende emotie die gepaard gaat met onhandige bewegingen’, zoals Théophile Gautier het uitdrukte. Bovendien was ik met alle harddrugs gestopt – waarom zou ik voor liefde een uitzondering maken? Voor het eerst sinds mijn geboorte woonde ik alleen en ik was van plan om daar eens een tijdje van te genieten. Misschien was ik het evenbeeld van de tijd waarin ik leefde, die ook geen structuur heeft. Ik moet bekennen dat het dodelijk saai is om te leven zonder ruggengraat. Ik heb geen idee hoe de andere ongewervelden het volhouden. Ik was opgegroeid in een ontwricht gezin, en daarna had ik mijn eigen gezin ontwricht. Ik had geen vaderland, geen wortels, geen relaties in welke vorm dan ook, alleen een vergeten kindertijd waarvan de foto’s onecht leken, en een laptop met wifi die me de illusie gaf dat ik met de rest van het universum was verbonden. Ik beschouwde geheugenverlies als het summum van vrijheid: een veelvoorkomende kwaal in deze tijd. Ik reisde zonder bagage en huurde gemeubileerde appartementen. Lijkt het u naar om te wonen te midden van meubels die je niet zelf hebt uitgekozen? Daar ben ik het niet mee eens. Het is juist veel deprimerender om urenlang in een winkel tussen twee stoelen te staan twijfelen. Auto’s konden me ook niet boeien. Mannen die hun cilinderinhoud met elkaar vergeleken, wekten mijn medelijden. Ze verspillen schrikbarend veel tijd met het opnoemen van de verschillende merken. Ik las pocketboeken waarin ik zo nu en dan een zin met balpen onderstreepte, om ze vervolgens beide in de prullenbak te gooien (de balpen en het boek). Ik probeerde niets anders te bewaren dan wat er in mijn hoofd zat; spullen waren een last, dacht ik, maar gedachten zijn dat ook, denk ik nu, en die nemen meer plaats in. In een meubelopslag in een voorstad van Parijs stonden mijn oude televisies in kartonnen dozen opgestapeld, achter in een grote loods van golfplaat. De dagen die verstreken streepte ik door in mijn agenda, als een gevangene die ze in zijn celmuur krast. Ik las geen Franse kranten meer; het nieuws hoorde ik pas weken later: ‘O, is Eddie Barclay dood?’ Ik kwam wekenlang de deur niet uit, was alleen met de wereld verbonden via geneesmiddelen- en spankingsites op internet. Heel 2005 heb ik niet gegeten. Ik dacht dat ik me van het verleden had ontdaan zoals je een vrouw dumpt: lafhartig en zonder haar aan te kijken. Ik beschouwde mezelf als een wereldburger. Europa zag ik als een oud monument dat je zonder gids kon bezoeken, slechts vergezeld door een draagbare gps, een zwarte doos waaruit een strenge vrouwenstem klonk: ‘Na vijfhonderd meter rechtsaf.’ Ik schreef briefkaarten die ik niet verstuurde. Ze stapelden zich op in een schoenendoos samen met de kaarten die retour waren gekomen met het stempel: ‘Retour afzender: niet langer woonachtig op het aangegeven adres.’ Ik wilde vooral niet verdrietig zijn, maar vergeten op commando is onmogelijk. Eerlijk gezegd weet ik niet waarom ik u dit allemaal vertel. Ik wil juist vertellen hoe ik erachter kwam dat je niet zonder verdriet kunt.

2

Mijn beroep was eigenlijk geen beroep: ik was ‘talentscout’; alleen al de naam is pathetisch. Ik werd betaald om het mooiste meisje van de wereld te vinden, en in Rusland was er keuze te over. Soms voelde ik me een parasiet, een smokkelaar, een pooier, een aasgier die zich uitsluitend met vers vlees voedt, een kapitein Ahab wiens witte walvis Mirjana, Loeba of Varvara heette. Mijn carrière hing af van een paar maten, een borstomvang, een geprononceerde welving of een schalks profiel. Ik had maar één blik nodig om een eigenwijs neusje, een lieflijke mond, een mooi gewelfd voorhoofd of een nimf in een zijdecocon te herkennen. Ik zocht naar de juiste verhouding tussen de afstand tussen de ogen en de lengte van de hals, de perfecte tegenstelling tussen de schaamteloosheid van een ontluikende boezem en de onschuld van een welgevormd sleutelbeen. Schoonheid is een wiskundige vergelijking: de afstand van de neusbrug tot de kin moet gelijk zijn aan die van de bovenrand van het voorhoofd tot de wenkbrauwen. Er dienen regels in acht te worden genomen, waaronder die van de gulden snede (1,61803399): de hoogte van de piramide van Cheops gedeeld door de helft van de basis. Je lichaamslengte gedeeld door de afstand van de grond tot je navel moet dat getal opleveren, evenals de afstand van de grond tot je navel gedeeld door de afstand van je navel tot je kruin. Zo niet, dan ben je niet te neuken.

Mijn dagen zagen er eenvoudig uit: lang uitslapen, rond twee uur ’s middags opstaan, de rest van de middag castings en fotosessies en ’s avonds visitekaartjes uitdelen. Mijn grote voorbeeld was Dominique Galas, de beroemde Fransman die in 1987 Claudia Schiffer ontdekte in een discotheek in Düsseldorf. Ik heb hem een keer ontmoet op het strand van Saint-Barthélemy, waar hij op zijn drieënveertigste met pensioen was gegaan: een charmante man, vrij goed geconserveerd voor iemand die twintig jaar niet geslapen heeft. Wij schoonheidsrecruiters hebben een zwaar beroep: hoe vaak heb ik niet gedacht dat ik op een zeldzame parel was gestuit, hét model van morgen, met de rondingen van de eeuw, om als ik dichterbij kwam te ontdekken dat het een vettig, puistig of verwelkt wezen was met ballonkuiten, een wijkende kin, slap haar, een leeghangende strapless beha of knokige knieën. Galas had een lijfspreuk (een omkering van Oscar Wilde): ‘Pas op voor de eerste indruk, want die is altijd verkeerd.’ Er was niets opvallends aan Claudia Schiffer toen hij haar op een Germaanse dansvloer zag heupwiegen. Een lange, Teutoonse stengel zoals er duizenden zijn, met vierkante schouders en vierkante tanden. Maar hij wist het potentieel van een nieuwe Bardot in haar te ontwaren. Net als Gia, de Georgische scout die in Nizjni Novgorod Natalia Vodianova ontdekte, of Tigran, de Armeniër die de scouting in Moskou beheerst met zijn scherpe blik, zijn helikoptervisie en zijn connecties. Hier kun je als model finder niet zomaar wat aanrotzooien: je moet ingangen vinden, contacten onderhouden en regels in acht nemen, waarvan de zes belangrijkste hier volgen:

1. Maak geen seksueel misbruik van de meisjes (tenzij ze erom vragen),

2. Vraag een meisje nooit naar haar mobiele nummer als ze al onder contract staat bij Gia of Tigran,

3. Verplaats je altijd per auto, met chauffeur en lijfwachten,

4. Spreek nooit meisjes aan die ’s nachts een zonnebril dragen,

5. Blijf van de cocaïne af, en

6. Word vooral nooit verliefd.

Het is een raadsel waarom iemand fotogeniek is. Sommige meisjes zijn subliem in vlees en bloed, maar hebben een camera niets te bieden. Die kun je dus beter bespringen in plaats van contracteren. De meisjes die in levenden lijve het meeste stralen, houden geen licht vast, terwijl een grietje met een bolle neus en diepliggende ogen de moeite waard kan zijn als zij dat grote geschenk van de hemel heeft gekregen dat de camera van haar houdt. Het is een kwestie van botstructuur en persoonlijkheid, schaduw op de wangen, wilskracht in de kin, iets melancholisch of dierlijks in de houding. Daarom ga ik nooit op pad zonder mijn goede oude polaroid. Digitale toestellen vervlakken de diepte en bezoedelen het haar. Corinne Day ontdekte Kate Moss voor haar eerste fotoserie in The Face door een polaroid, gemaakt door Sarah Doukas van het Londense modellenbureau Storm die haar in New York op het vliegveld had gezien. De kleine Engelse was veertien jaar oud en droomde ervan om stewardess te worden; nu verdient ze dertig miljoen pond per jaar (en haar scout krijgt 10% van alles wat ze verdient! Daar droom ik soms over!). Ik denk niet dat Kate Moss tegenwoordig ooit nog een lijnvlucht neemt.

3

Mijn werk bestond eruit dat ik moest weten waar mannen een stijve van krijgen. De meisjes die vrouwen tot consumeren kunnen bewegen, zijn dezelfde die hun echtgenoten opwinden. En wat mannen opwond aan het begin van de eenentwintigste eeuw, was puurheid. Iedereen verlangde naar puurheid, waarschijnlijk omdat de mensen elkaar zo smerig vonden. Mannen werden alleen nog maar aangetrokken door kinderlijke lichamen, en als gevolg daarvan kleedden vrouwen zich als roze bakvisjes. Ik ben altijd op mijn hoede geweest voor mannen die zich met jonge meisjes vertonen: dat zijn patsers uit Saint-Tropez of stiekeme nichten. Ze pronken met hun meisjes als automobilisten achter het stuur van hun nieuwe sportcoupé. In deze tijd, waarin mooie vrouwen trofeeën zijn geworden, leken sommige avonden wel teckelshows: het ging erom wie het jongste beestje aan zijn arm had. De mannen vergeleken de lichamen van hun gezelschapsdiertjes, de kleur van hun ogen, de geur van hun haar en de lengte van de riem.

‘Kijk eens naar mijn jonge verloofde met de helderblauwe ogen.’

‘En zie mijn porseleinen popje met krullende wimpers.’

‘Te oud. Heeft je spamfilter het begeven?’

‘Die van jou lijkt op m’n oma, o nee, correctie: op m’n opa. Waarom pak je haar kleine zusje niet?’

‘Bij die van jou kun je beter de dochter nemen.’

(Gelach)

‘Gelukkig spreken die sletjes geen Frans!’

‘Toe maar, kus haar wangen maar, die stoppels van jou schrapen een hele laag make-up weg, daar gaat haar babyteint van blinken.’

‘Hou je kop, ik ben verliefd.’

‘Je mag alles van me lenen, behalve haar.’

‘Maak je niet druk, ik hoef geen “b.u.’tjes”’ (‘tweedehandsjes’ in het Russisch).

Ook de vrouwen hielden elkaar voortdurend in de gaten, als hoeren op een straathoek.

‘Ik heb grotere borsten dan jij!’

‘Klopt, maar die van mij zijn echt!’

Overal werden lichamen gewogen, als op de markt. Iedereen wilde uniek zijn, maar eigenlijk wilde iedereen op de dezelfde tijdschriftcover lijken. En aan emoties had men geen boodschap. We dachten dat we verliefd waren, maar eigenlijk gehoorzaamden we alleen aan een reclamecampagne van Guess. We hadden het tijdperk betreden van sexappeal waar niets menselijks meer aan was. Vanzelfsprekend was dat het enige tijdperk dat ik heb meegemaakt, dus ik kan niet vergelijken, maar ik geloof niet dat de mensheid ooit eerder zo jaloers op elkaar was geweest. Sinds het egocentrisme de dominante ideologie was geworden, was de mens volkomen dolgedraaid. De reclamemakers die de mondiale look voorschreven beschikten over een historisch ongeëvenaarde slagkracht. De bedragen die jaarlijks aan de inkoop van advertentieruimte werden besteed zouden de honger in de wereld tien keer hebben kunnen uitbannen, maar het werd dringender geacht om de wereld te bombarderen met gezichten, zodat al die hongerlijders de luxemerken top of mind zouden houden. Een filosoof uit Karlsruhe, Peter Sloterdijk, sprak over ‘erotisering zonder grenzen’. Ik vermoed dat een grote meerderheid van de geërotiseerde jongeren, als Condé Nast Publications erom zou vragen, een nieuwe oorlog zou zijn begonnen als ze daarmee de volgende Vogue zouden halen.

Het was een tijd waarin de enige utopie lichamelijk was. De televisieserie die het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw het beste samenvatte heette Nip/Tuck. Daarin legden twee plastisch chirurgen uit Miami het als volgt uit aan hun klanten: ‘Als je de strijd voor perfectie opgeeft, kun je net zo goed doodgaan.’ Een paar dialogen uit die serie ken ik uit mijn hoofd. In de titelsong zingt een meisje met hoge stem: ‘Make me beautiful. A perfect mind, a perfect face, a perfect life.’ Mijn lievelingsaflevering is de derde, waarin een zwaarlijvige vrouw een kogel in haar mond schiet omdat dokter McNamara geen liposuctie wil uitvoeren. De hersenen van de dikke vrouw spatten over de foto’s van topmodellen die ze aan de muur heeft geprikt. Een zeer ontroerend tafereel eigenlijk: de bloederige smurrie die langs de hals van Elle Macpherson druipt, gevolgd door een panoramashot van het breedheupige lijk, liggend op het tapijt als een gestrande witte walvis op South Beach. Dan een shot van de smetteloos blauwe lucht boven Florida, symbool voor de afwezigheid van leed.

Het menselijk oog wordt spontaan aangetrokken door regelmatige trekken, een gladde huid en het oppervlak van lippen. Een regelmatige neusrug vergemakkelijkt de intermenselijke betrekkingen. Het is geen toeval dat een grote borstpartij in het Frans ‘conversatie’ wordt genoemd, want die brengt zij vaak op gang. Het is logisch dat mooie mensen meer verdienen dan lelijke, want ze brengen meer geld op. Dus voor een salarisverhoging moet je je inspuiten met een vergif, botuline, om hogerop te komen op je werk moet je met behulp van een periareolaire incisie iedere borst vijftig gram zwaarder laten maken, en om de sociale ladder te beklimmen moet je het vet in je wangen laten herschikken en je kaak laten vergroten. Probeert u het zelf maar eens: u zult merken dat u liever met jonge, mooie mensen werkt, dat u zich beter voelt met mensen die geen wallen onder hun ogen hebben, dat u gemakkelijker gehoorzaamt aan symmetrische, gladde gezichten die niet hangen van ouderdom. De uiterlijke schijn is niet alleen gered, maar heeft het ook voor het zeggen.

4

Ik weet niet zeker of ik een hart heb, maar ik heb wel een kloppend lichaam. Ik ben er niet van overtuigd dat ik de vergeving van uw God verdien, maar alles te kunnen vertellen zal me zeker evenveel goed doen als een psychoanalyse en het is een stuk minder duur. Uw enorme kerk, die volhangt met iconen, is als de comfortabelste divan, ondanks de tocht. Ik heb hem op een ijzig koude nacht ontdekt, toen ik uit trots en dronkenschap te voet naar huis wilde. ‘Na vijftig meter linksaf’, zei mijn robotvriendin die in mijn jaszak zat opgesloten. De verblindende volle maan was op uw kerktoren gespietst als een hoer op een klant. Ik bleef staan om deze enorme schuimtaart, die aan de rand van de ijsrivier is neergeplempt, eens goed te bekijken. De schaduw van de bouwkranen verdeelde de sneeuw in vakken; ik liep over een kruiswoordpuzzel. Was het tij in mijn hoofd onder invloed van de volle maan gestegen? Ik kon mijn blik niet van uw massieve kathedraal afwenden, hij deed me denken aan de dôme des Invalides waaronder Napoleon zich liet begraven toen hij zijn pogingen om uw land te veroveren had opgegeven. Ondanks de smeekbedes van juffrouw gps liep ik over het kerkplein totdat ik ter plekke bevroor (Kunt u zich die nacht herinneren? Het was negenendertig graden onder nul). Wat was ik verbaasd toen ik uw heilige bouwwerk eindelijk voorzichtig durfde te naderen en u naar buiten zag komen, vader Jerochpromandrit, warm ingepakt in uw grote, met rijp overdekte mantel! Toen ik u in de rue Daru leerde kennen, in de tijd dat ik schnabbelde voor Voice, was u maar assistent-pope, een pope-stagiair zouden we bij ons zeggen, en nu bent u de baas van de grootste kerk van Moskou! Ik wist niet dat je vanaf de rue Daru in Moskou kon belanden zonder het vakje Constantinopel te passeren! U was niet veranderd, maar ik wel: door mijn vlokkige baard herkende u mij niet direct. Toen barstte u in lachen uit en gingen we schuilen in het kerkportaal, en daarna prikten we een datum voor deze biecht. Herinnert u zich de drinkgelagen in de Russische kruidenierszaak in de rue Daru nog, minstens tien jaar geleden? Dat was nog in de twintigste eeuw, toen uw kerk nog vervolgd werd … Hoe heette die leuke serveerster ook weer die onze kersenwodka inschonk … Olga? Inderdaad, Olga, klopt, u hebt een goed geheugen … Geeft u maar toe dat u een zwak voor haar had! Een van de eerste blondines van mijn leven. Ik herinner me dat haar borsten zo warm en rond waren als verse brioches uit de oven. Ze kon klaarkomen met alleen haar tepels, zonder dat je haar beneden hoefde aan te raken, je hoefde er alleen maar heel hard in te knijpen en ze ging al voor de bijl. Jawel, metropoliet, ik heb weleens een nacht met haar doorgebracht; het ging er zo heftig aan toe dat de muren van haar eenkamerflatje onder het dak stonden te schudden … Ze zoende als een eskimo, door met haar neus tegen de mijne te wrijven. Ze was gek op u. U had met haar kunnen trouwen, dat mogen jullie orthodoxe priesters toch? O, nog altijd celibatair? Hahaha, niet achterlijk, die pope! Sorry, ik doe heel flauw. Wat leuk om u na al die jaren terug te zien, vader! Toeval bestaat niet: we hadden een afspraak. Ik dacht dat ik doodvroor, die nacht dat ik beloofde om nog eens terug te komen. Sindsdien doe ik wat iedereen doet: ik draag een belachelijke bontmuts en een groen jack van goretex. Kou is een probaat middel tegen dandyisme.

5

De truc is om te wachten totdat je prooi zich bukt om iets uit haar tas te pakken. Een beweging van prehistorische origine, die ze vroeger of later wel moeten maken wanneer ze hun rouge bijwerken, hun neus snuiten, Ventolin tegen de astma nemen of een sigaret opsteken, en daar is het roofdier, weggedoken in de schaduw, loerend op de roze string die boven de Diesel-spijkerbroek uitkomt … Ze voelen zich kwetsbaar en naakt als een man naast hen neerknielt; de belachelijkheid van de aapachtige houding schept een gevoel van verbondenheid. Met de voeten uit elkaar en een blootliggende bilspleet sta je minder sterk; je houdt elkaar scherp in de gaten. Je zou het baviaanse verbroedering kunnen noemen.

Mijn aanspreektechniek bestond eruit dat ik zonder toestemming te vragen een eerste polaroid nam. Gewoonlijk protesteerden ze: wie dacht die indringer, die loser, die freak wel dat hij was, en dan legde ik met mijn Franse accent uit hoe ik heette, wat voor werk ik deed, dat ik op zoek was naar het summum van schoonheid. Heette ze Tatjana, Anja of Olena? Had ze weleens van de Russian Fashion Week gehoord? Wilde ze een headshot van zichzelf zien, o, kijk, hij is al ontwikkeld? Wat zou ze ervan zeggen om een mass market-icoon te worden? Soms was het beter als er bij het eerste contact niets werd gezegd. Waarom? Omdat de consumenten die de plaatjes te zien krijgen ons ook niet konden horen. Ik mocht graag naar ze kijken alsof ze al op een bushokje hingen. Als je de prooi in je greep had, moest je de tijd weten te nemen, als een verliefde gier, je moest een paar meter van haar af gaan zitten om haar te doorgronden. Waarom droegen ze allemaal hetzelfde parfum (Chance van Chanel)? Was het gebit gezond of zouden er keramische tandfacetten ingezet moeten worden? Was de kleur van het haar echt of zat er supermarktverf op? Hingen er hairextensions aan die van de schedels van Indiase bedelaressen uit Bangalore waren afgeschoren? Zaten er synthetische, amandelvormige nepnagels aan stompe vingertjes om ze langer te maken? Was ze al rondborstig genoeg of zouden er ergonomische protheses van 295 kubieke centimeter geïmplanteerd moeten worden? Waren de benen lang genoeg of werden er bij het neerknielen plateauzolen zichtbaar? Was hun kont triest, plat of uitgezakt zodat er een gluteoplastie (implantatie met cohesieve siliconen) of een phatidylcholine-injectie aan te pas moesten komen om het vet rond het middel plaatselijk te laten oplossen? Had ze een arendsneus die we in Photoshop zouden moeten bijschaven? Was de gezichtshuid gezond of overdekt met camouflagestift en gebruind met uv-licht? Had ze een rib laten weghalen? Was ze geschikter voor foto’s of voor modeshows – met andere woorden: was haar gedrag in overeenstemming met haar gezicht? Hoe liep ze? Hoe ademde ze? Had ik zin om haar te kussen (een goed teken), met haar te trouwen (nog betere handel) of in haar hals te bijten (direct een exclusief contract aanbieden)?

Tegenwoordig zijn op het eerste gezicht alle vrouwen mooi, want ze weten allemaal hoe ze hun tekortkomingen moeten verbergen. Het is ons werk om verder te kijken dan de gekleurde lenzen, de valse wimpers, de overdadige blush, de afkledende zwarte jurkjes, de figuurcorrigerende step-ins, de Newton-tartende Wonderbra’s (Isaac, niet Helmut), de liposucties, de rinoplastiek en het hyaluronan dat ze vanaf hun zestiende in hun lippen laten spuiten. Om ons te misleiden beschikken ze over een heel arsenaal aan trucs om goed voor de dag te komen: het beroep van scout bestaat uit het onderscheiden van het topproduct van de draak in vermomming. Vergissingen zijn niet toegestaan. Op je bek gaan kost veel geld: vliegtickets, de huur van de appartementen in Parijs, de productie van de comp cards, de kratten champagne en de drugs, nog los van het feit dat we onze bookers niet met werk gaan overladen om de Natasja in kwestie een jaar later weer terug naar haar ouderlijke toendra te moeten sturen, depressief, verslaafd en afgeleefd. Het moge duidelijk zijn dat we wel iets beters te doen hebben dan de babysitter uithangen van de toekomstige lapdancers van Jekaterinenburg of Kaliningrad. De toppers van de modellenbureaus (David Kane van Reservoir Tops, Jean-François Blondel van Melody, John Vegas en Bertrand Folly van Aristo, Andrei Krapotkin van Starsystem, Xavier Antoine van Marylou en de jongens van Lumière uit São Paulo) kunnen je in tien seconden de maten van een onbekende geven. Dat was ook mijn nachtelijke lievelingsspelletje geworden: meisjes aanspreken en hun die drie beslissende getallen toewerpen. ‘Let me guess: 85-59-81?’ (Af en toe maakte ik de cijfers wat mooier om aardig te doen: ‘One meter seventy-eight? Forty-nine kilos?’) Buiten gierde de blizzard; de rode tegelvloer van de toiletten van de First was getooid met het logo van Trussardi; voor Café Vogue stonden drie huurrijtuigen rillend in de sneeuw te wachten om me voor tweehonderd roebel stomdronken naar de Galleria te brengen. Af en toe trilde ik mee op het ritme van dit feeërieke decor; de witheid gaf alles wat je zag een wonderlijk aura, en een ogenblik lang leek de wereld te kloppen.

Je moest de meisjes vinden voordat ze op een oliemagnaat of bankier stuitten, want dan waren ze verpest. Dan wilden ze niet meer werken, kregen ze meteen een flatje en een autootje. Nee, pope, ik zeg niet dat die mokkels hoeren waren, het waren gewoon arme sloebers die gebruikmaakten van het enige wapen waarover ze beschikten. In Moskou moest je snel je slag slaan; je moest ze op steeds jongere leeftijd te pakken krijgen, voordat Peter Listerman een diamant in hun mond legde. Kent u die niet? Da’s een Israëliër met een olympisch zwembad en een skibaan in zijn datsja. Hij is niet gemakkelijk te weerstaan, ze vallen als een blok voor hem, stuk voor stuk! En daarna willen ze geen foto’s meer laten maken voor minder dan honderdduizend euro per uur. Neem Anna Kuznetsova bijvoorbeeld, de ster van Avant Agency, ontdekt in het dorpje Medvetsevo. Ze is nog maar zeventien en nu al buiten bereik! En sinds die fotoshoot door David Sims, afgelopen maand, is Tanja Dzjagileva klaar voor de aanval … Ja, vader, ik had me in de zwanenoorlog gestort. Ik herinner me dat de meeste scouts die ik tegenkwam altijd meteen de leeftijd van hun vriendinnetjes noemden als ze ze voorstelden.

‘Dit is Nadia, vijftien jaar.’

‘May I introduce to you Oeljana, she’s fourteen.’

‘Ken je Svetlana, dertien?’

‘Hi, how are you, I will be legal in two years.’

We namen ze steeds jonger, net als in Frankrijk. Audrey Marnay bijvoorbeeld debuteerde op haar veertiende, nu doet ze films en juwelen; ze is zesentwintig en haar carrière als topmodel is alweer voorbij. Toen ik in Rusland aankwam, stelde ik mezelf de vraag: tot welke leeftijd ben ik bereid te gaan? De wettelijke grens voor seks is vijftien jaar en drie maanden, maar iedereen weet dat ze al op hun dertiende beginnen te neuken; jonger dan dat en het wordt walgelijk. Maar waar ligt de grens voor een foto, een reclamespotje, een photo call per webcam, een lingerieshow, een huidtest? Aanvankelijk dacht ik dat ik de enige was die me er zorgen over maakte dat de hele bedrijfstak langzaam pedofiel werd. Mijn collega’s leken er niets abnormaals aan te zien. En al snel maakte ik me ook niet meer druk. En zo droeg ik er rustig aan bij om alle mannen van de wereld met kinderen naar bed te willen laten gaan.