Mijke Pol

Panty

Uitgeverij De Geus

breda 2013

© Mijke Pol, 2013

Omslagontwerp en -illustratie © Rozemarijn Koopmans

isbn 978 90 445 3093 3

NUR 305

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2013.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

==

www.rtvnoordholland.nl/home

Zoektocht naar vermiste Pieter de Wilde levert niks op

Amsterdam, 4 januari 2013 – Er is nog steeds geen spoor van Pieter de Wilde (49). De Wilde, hoofdredacteur van RTV Nieuws, is sinds 1 januari jl. vermist. Hij is voor het laatst gezien in het Belgische kustplaatsje Oostduinkerke.

Een grootschalige zoekactie heeft tot op heden niets opgeleverd. Het politieonderzoek wordt volgende week overgedragen aan de Nederlandse recherche. Leider van het Belgische onderzoeksteam, Jacques de Clercq: ‘We sluiten niets uit nu het onderzoek nog loopt. Ook een misdrijf behoort dus tot de mogelijkheden.’

Verschillende bronnen melden aan RTV Noord-Holland dat De Wilde al langere tijd depressief zou zijn.

Proloog

De oude villa stond in een duinpan, beschut door hoge zandduinen. Hier en daar hielden plukjes helmgras met hun taaie wortels het zand op zijn plek. Achter de duinen liep een smal wandelpad. Vanaf daar zag je niets van het imposante huis. Halverwege het pad was ooit een zijweggetje aangelegd, dat naar de voordeur van de villa leidde. Jaren van schrale zeewind, opwaaiend zand en harde regen hadden de stenen aangetast. Er zaten gaten in het pad en het gebeurde maar zelden dat iemand daar kwam. Honden liepen er wel. Op weg naar hun dagelijkse stranduitje bakenden zij hun territorium af en lieten hun drol achter. Het liefst op dezelfde plek. Zo ontstonden er hoopjes die na verloop van tijd zo hard werden dat het leek alsof hier en daar keien omhoog waren gestuwd.

Aangezien de villa niet bewoond, maar alleen verhuurd werd, hoefde de postbode van het kleine dorp er nooit te zijn. Hij bezorgde dagelijks alle post voor de mensen in Oostduinkerke-Bad, het deel van het dorp dat direct aan zee lag en waar ook de villa stond. Rijke Belgen hadden hier een appartement voor in de weekenden.

De eigenaar van de duinvilla was een oudere man. De mensen uit het dorp kenden hem alleen van gezicht. Zijn rug was kromgegroeid als gevolg van een zeldzame ziekte. Al op zijn zestiende kon hij niet meer rechtop staan. Sinds enkele jaren paste zijn bochel bij zijn leeftijd. Iets wat hem grote rust gebracht had. Een gesprek over zijn vergroeiing was hij altijd uit de weg gegaan. Slechts één keer had hij erover gesproken met de dochter van een huurder uit Nederland. Het kleine meisje was op een middag naast hem gaan lopen toen hij over het pad richting zijn auto liep.

‘Zoekt u iets?’

De oude man had zo goed en zo kwaad als het kon zijn hoofd naar links gedraaid. Het meisje tuurde ingespannen naar de grond. Haar handjes achter haar rug, alsof ze aan het schaatsen was. En in plaats van stug door te stappen, zoals de man meestal deed wanneer iemand met hem sprak, bleef hij nu staan.

‘Ik kan niet rechtop lopen.’

Even was het stil. De oude man zag het jonge brein hard nadenken. Ze duwde een paar seconden later haar kleine handje onder zijn gezicht. ‘Ik ben Sandra’, zei ze.

De ontmoeting was het begin van jaarlijkse gesprekken, waarin hij haar alle geheimen van het dorp en de villa vertelde.

Bijna alle luxe duinhuizen werden verhuurd door plaatselijke agentschappen. In de zomer zorgden ze voor de nodige drukte in het dorp. Maar nu, in het laagseizoen, zag men maar weinig mensen. De ramen van de vakantieverblijven waren bedekt met kunststof shutters, die bij heftige wind een naargeestig gekletter over het dorp uitstortten. De villa’s in de duinen waren hermetisch afgesloten. Zodra de kou over de stranden binnenkroop en de ijzige wind het zand liet opstuiven, vertrokken de buitenlanders. Velen keerden ieder jaar weer terug. Als een soort nomaden die op het ritme van de seizoenen de banale gezelligheid van wafels en ijs zochten en voor de eenzaamheid vluchtten.

Nadat alle toeristen vertrokken waren, kwam de oude man zijn villa inspecteren. Ook dit jaar parkeerde hij, midden op het wandelpad dat naar de kust leidde, zijn donkerblauwe BMW. Eigenlijk mocht hij niet rijden, maar met een speciaal spiegeltje kon hij toch ongeveer zien wat er op de weg gebeurde. Hij slofte zijn auto uit. Het was een koude winter en hij had niet begrepen waarom die Nederlandse groep juist nu had willen komen. Het strand was wit van de sneeuw en de temperatuur van het water naderde het vriespunt.

De villa lag er vredig bij. Doordat het de afgelopen dagen opnieuw gesneeuwd had, waren alle voetsporen verdwenen. De rood-witte linten waren vorige week al verwijderd.

Naar adem happend liep de man het glooiende duinpad op. Het ging hem elk jaar moeilijker af. Met iedere stap voelde hij de kou verder optrekken. De man rilde even. Hij keek op zijn horloge. Het was het enige waar hij geld aan uitgaf: horloges met een snufje extra. Dit exemplaar liet de temperatuur zien: min 10.

Eenmaal bij de villa pakte hij de zware sleutel. De voordeur klemde. De man trok. En trok nog eens, harder nu. ‘Kom op’, moedigde hij het hout aan. Na wat sjorren ging de deur met een harde klik open.

Het interieur van de villa was al in geen veertig jaar veranderd. Hij schuifelde langs de oude eettafel naar de zitkamer. De bruine leren banken waren doorgezeten. Het vloerkleed was vaal en pastel. Hij snoof. Biefstuk, ui en champignons. Al was het tien dagen geleden dat de groep het huis had verlaten, de geur van gourmet hing er nog.

Door een beetje achterover te hellen, kon hij een stuk van de tuin zien. Hij kneep zijn ogen samen en bewoog zijn gezicht van links naar rechts. De rozenstruik stond er, maar dat was het enige wat nog klopte met het beeld dat in zijn hoofd zat.

Hij voelde zijn hartslag versnellen. Dit soort stress moest hij van de huisarts vermijden. De man probeerde rustig adem te halen, maar het bonzen werd onregelmatiger.

Zo snel als hij kon, liep de man de tuin in. Hij voelde niet dat zijn sjaal afgleed en dat de ijzige wind in zijn nek sneed. Af en toe helde hij even achterover om te zien hoe ver hij nog moest lopen. Hij moest rustig nadenken. Zijn hartslag naar beneden krijgen. Het was waarschijnlijk een beest geweest dat de boel had omgewoeld. ‘Kalm aan’, mompelde hij tegen zichzelf.

In een rustiger tempo liep hij naar de struik toe. Hij keek en zag dat het hout anders lag. Alsof iemand het in grote haast teruggegooid had. Hij duwde de blokken opzij: het luik was afgedekt met een laag donkere aarde. Zijn adem stokte.

Donkere aarde.

Hier was iemand geweest. Dat kon niet anders.

‘Nonde’, vloekte de man. Iemand had aan zijn spullen gezeten.

Met zijn handen wreef hij de aarde weg. Driftiger nu, alsof hij haast had. Het metalen luik verscheen. De zware ring waarmee je het kon verwijderen, zat er nog aan. Hij schoof de metalen pal opzij en verzamelde al zijn kracht. Het trekken ging moeilijk. Het ding was idioot zwaar.

‘Aaaargh!’ schreeuwde de man, zoals hij tennissers weleens had horen doen.

De steken in zijn rug werden heviger. Hij trok nog eens.

Pas bij de derde poging lukte het. Hij tuurde naar beneden, maar kon niets zien. Uit zijn zak haalde hij een aansteker. Hij hield het vlammetje zo ver mogelijk in het zwarte gat.

De man ging op zijn knieën zitten. Zo kon hij met zijn rechterhand op de rand van het gat steunen. Zijn broek raakte doorweekt van de ijskoude sneeuw. De man voelde het niet. Hij hield zijn adem in en liet het vlammetje dieper zakken.

En toen zag hij het.

‘Dju!’

Een zurige pap werd via zijn slokdarm zijn mond in geduwd en kletterde de diepte in. Voor heel even werd het misselijkmakende beeld aan zijn ogen onttrokken.

Zijn hart ging nog sneller tekeer. Dit kon niet waar zijn. Dit was niet echt. Zo’n groot lichaam. Benen die niet in elkaar gezakt waren, maar fier overeind stonden. Hij kon op de zolen het merk lezen. Van Bommel.

En nog eens gaf hij over.

Het Nieuws van RTV N-H wordt gemaakt door een enthousiaste redactie, die vooral uit freelancers bestaat. Klik op de namen voor meer informatie en contactgegevens. We zijn blij met al uw tips!

Directie: Nico de Jager (v)

Hoofdredactie: Pieter de Wilde (v)

Eindredactie: vacature (ziehier de vacatures)

Productie: Leon de Waard (v)

Presentatie: Nathalie van Opheemden (v) en Jens Kramer

Redactie: Tamara de Jong, Els Meertens (v), Rachid Boekha, Felix Robberts en Ans Kant

Webredactie: Job Lievens

Editor: Harrie Vandenbosch en Wilma Waaiens

Camera: Nick Martens en Michael Davits

Geluid: Vigo Maassen en Kirsten van Oijen

Stagiaire: Lieve Vaassen

(v) = in vaste dienst

WEEK 49

Aan: Group RTV Noord-Holland

Datum: 1 december 2012 11:29 uur

Onderwerp: bezuinigingen

Beste collega’s,

deze mail dient enige duidelijkheid te scheppen in de geruchtenstroom die al enkele weken de ronde doet. Zoals bekend moet de Publieke Omroep de komende jaren flink bezuinigen. Ook RTV N-H ontkomt daar niet aan. In oktober zijn verschillende taskforces van start gegaan. Zij hebben diverse plannen ingediend die voorstellen doen over de bezuinigingen en hoe die vanaf januari het beste vorm kunnen krijgen. Het streven hierbij was en is dat we de medewerkers centraal zetten. Hoewel we een aanzienlijk bedrag moeten besparen, kan en mag er niet met de spreekwoordelijke botte bijl worden gehakt.

De concrete plannen zullen in januari gepresenteerd worden. Daar wil ik nu niet te veel over kwijt, aangezien ze nog ter bespreking bij de OR liggen. Wat ik wel al kan melden is dat alle hoofdredacteuren van de diverse deelredacties op de hoogte zijn van de plannen. Tevens heb ik hun gevraagd een lijst te maken van de meest gewaardeerde medewerkers. Het concept ‘last in, first out’, vind ik achterhaald en niet van toepassing. We moeten straks met minder mensen verder en laten we dat dan alsjeblieft ook met de beste mensen doen. Alle hoofdredacteuren zullen hun redacties inlichten over de te volgen procedure. Tevens is er de gelegenheid aan te geven of je plannen hebt te gaan freelancen. Er is geld vrijgemaakt voor redacteuren die ervoor kiezen hun vaste dienstverband in te ruilen voor een freelance contract. Dat contract zal een jaar duren. In dat jaar ben je verzekerd van voldoende werk en heb je tijd om een andere baan te zoeken. Lijkt dit je wat? Geef dat dan aan bij je hoofdredacteur.

In deze procedure wordt er gekeken naar jullie competenties, maar zal eveneens jullie plek in het team beoordeeld worden. Radio en televisie maak je niet alleen, maar met collega’s. Het is belangrijk dat je je inzet voor een mooi, gezamenlijk product. De ideale werknemer is zowel tijdens als buiten werktijd (bijvoorbeeld bij etentjes of teamuitjes) actief betrokken bij de omroep.

Ik wil jullie verzoeken niet met vragen rond te blijven lopen. Ik ga ervan uit dat er de komende tijd net zo hard als anders gewerkt wordt. Heb je opmerkingen? Mail ze naar mijn secretaresse Janine. Ik kijk daar serieus naar.

Onthoud: Bezuinigen doen we samen!

Met vriendelijke groet,

Nico

Aan: Group RTV Noord-Holland

Datum: 1 december 2012 11:35 uur

Onderwerp: P.S.

Uiteraard bedoel ik secretaresse Janette. In de haast heb ik de naam van de vorige secretaresse opgeschreven. Excuses, Janette!

Groet, Nico

Aan: Group RTV N-H Nieuws

Onderwerp: het is een bende!

Beste collega’s,

Hier een berichtje van jullie schoonmaakster. De wc op jullie afdeling is iedere dag bijzonder vies. Bij de dames vind ik regelmatig tampons naast het vuilnisbakje en de heren plassen vaak naast de pot … Het lijkt me een kleine moeite de boel een beetje netjes te houden. Dat lukt op de andere redacties ook. Graag dus even opletten: samen houden we de redactie schoon!!!

Groetjes,

Joke

P.S. Aanstaande maandag sop ik weer alle bureaus. Maar dat kan alleen als ze een beetje opgeruimd zijn. Dus zorg dat je werkblad leeg is. Dat geldt vooral voor degenen die de vorige keer hun bureau te vol hadden liggen: jullie bureau is echt toe aan een schoonmaakbeurt, dus opruimen die boel!

Aan: L.deWaard

Onderwerp: FW: het is een bende!

zeg … heb je nou nog steeds last met mikken? Zal ik het dan maar weer een keer voordoen? Joke is pislink.:-)

Gr.

Nathalie

Aan: N.vanOpheemden

Onderwerp: re: FW: het is een bende!

Haha, met mijn mikvermogen is niks mis. Ik heb jou echter de vorige keer zien bowlen en ik geloof dat je geen kegel raakte?

Misschien mag ik je de cursus ‘Voelen is gaan’ bij de GGD aanraden? Wij hebben er vorige week een item over gemaakt. Kijk het even terug op de site:-).

Gr.

Leon

MAANDAG: Nico de Jager

http://www.rtvnh.nl/directie

Nico de Jager is de jongste directeur in de geschiedenis van RTV N-H. Direct na zijn studie Geschiedenis kwam hij op de redactie van Bureau N-H terecht, hét opsporingsprogramma van de omroep. Nico zette hier zijn historische onderzoeksvaardigheden op een ander, bijzonder nuttig vlak in. Hij heeft vele oude politiezaken helpen oplossen. Toen Nico’s voorganger afscheid nam, verraste hij de omroep met het bericht dat Nico hem op zou volgen als omroepdirecteur. Wanneer je hem vraagt wat hij het leukste vindt aan zijn werk, kan Nico kort en bondig zijn: iedere dag is een feestje! Wil je Nico mailen? Dat kan: Nico.de.Jager@rtvnh.nl, of volg hem op Twitter @NdeJager

==

‘Heren, als u het niet erg vindt, zou ik graag afronden. Ik word over een kwartier terugverwacht bij de omroep’, zei ik dwingend.

Het bestuur van RTV Noord-Holland was al jaren onveranderd. Directeuren en managers ver over de datum, die hun peperdure schoenen en krijtstreepbroekspijpen tussen de deuren van vele commissies wisten te krijgen. Voor hen waren deze bijeenkomsten dagvulling. De vergaderingen waren daarmee vervallen tot stoffige, routinematige tijdverspilling, waarin al wekenlang voornamelijk werd gesproken over de bezuinigingen. Alle haast was verdwenen uit de bestuursleden. Sommigen hadden in een ver verleden voor de omroep gewerkt. Zij hadden al eerder bezuinigingen meegemaakt en aarzelden niet voortdurend de vergelijking met vroeger te maken. Ook vanmiddag kraakte de vergadertafel onder de uitgerangeerde ego’s, die vastbesloten waren hun gelijk te halen.

De vergadering was begonnen om elf uur en ik zag dat we inmiddels ruim twee uur verder waren. De voorzitter hield de agenda streng in de gaten, maar negeerde steevast de tijd.

Ik schraapte mijn keel, om de plotse stilte op te vullen. De heren keken elkaar nerveus aan. Alsof ze allemaal hoopten dat iemand iets zou zeggen.

Ik hoefde eigenlijk helemaal nog niet weg, maar ik kon goed liegen. Het was de kunst niet alles te willen verbergen. De mens was al snel tevreden met een klein beetje waarheid. Wanneer ik als kind stiekem in de koektrommel had gezeten en mijn moeder ernaar vroeg, bekende ik steevast één koekje te hebben gepakt. Nooit twijfelde ze aan dat ene koekje. Terwijl het er vaak drie of vier waren. Eigenlijk had ik nu ook nog wel een half uurtje. Maar de saaiheid was ondraaglijk.

De voorzitter keek me geërgerd aan. Er waren nog drie agendapunten te gaan.

‘Je weet toch wel dat dit buitengewoon belangwekkende ontmoetingen zijn, Nico?’ vroeg hij.

Ik keek naar mijn aantekeningen, waarop ik geturfd had hoe vaak hij deze middag al het woord ‘buitengewoon’ had gebruikt. Ik zat op zesentwintig.

De man had ook zitting in de besturen van ABN Amro en Ahold. Op zijn revers droeg hij een lintje. Gekregen voor zijn uitmuntende leiding van een internationaal olieconcern. Nederland had veel aan hem verdiend. En nu was hij vast van plan in zijn laatste jaren nog meer te verdienen aan Nederland. Zijn voorzitterschap werd jaarlijks beloond met anderhalve ton. Twaalf vergaderingen, honderdvijftigduizend euro. Dat was mooi meegenomen.

Ik bestudeerde het lintje, dat zijn waarde allang verloren had op het moment dat musicalproducers en vastgoedondernemers er ook een kregen. Graaien loont. Dat zei Sandra laatst ook. Toen ik met haar trouwde, waren we allebei idealistisch. Geld was niet belangrijk. Maar steeds vaker hintte ze dat ze niet meer zonder mijn inkomen kon. En dat het lucratief was om vroeg te stoppen en in allerlei besturen te gaan zitten. Maar ik was uitermate content met mijn baan. Ik was nog niet toe aan talloze dodelijk saaie vergaderingen, opdat Sandra haar weekendjes Milaan en Parijs wat vaker kon boeken.

Ik keek naar de voorzitter. ‘Uiteraard begrijp ik dat deze vergaderingen búítengewoon belangrijk zijn. Maar ik heb mijn medewerkers beloofd er zo weer te zijn. Er is veel onrust over de komende veranderingen. Ik kan mensen niet te lang laten wachten. Dat zult u allen vast en zeker begrijpen.’

Ik stopte mijn spullen in mijn aktetas.

‘Ik ontvang graag de notulen, heren. Schroomt u vooral niet te bellen als u een vraag hebt.’

De mannen knikten. Ik voelde mijn telefoon trillen. Dat moest Sandra zijn. Ze was sinds een paar maanden verslaafd aan Wordfeud en om de zoveel tijd trilde mijn telefoon als ze weer een nieuw woord gelegd had.

In de auto zag ik haar laatste creatie: ‘Rukker’.

Drie keer woordwaarde.

Ze had de middelste letter van ‘lul’ kunnen gebruiken, haar vorige woord. Steeds vaker hadden we de laatste tijd ruzie. Het ging vooral over mijn werk. Ik vertrok te vroeg en kwam te laat thuis, dat was meestal de riedel. Vanmorgen was ze er weer over begonnen. ‘En de laatste keer dat jij iets in het huishouden hebt gedaan, kan ik me niet eens meer herinneren’, had ze me toegesnauwd.

Ik had nagedacht terwijl ik een stukje vruchtvlees tussen mijn tanden uit peuterde. We hadden altijd van dat ecologisch verantwoorde spul.

Het huishouden. Ik zou zeggen dat het was toen ik haar in mijn lunchpauze verraste met een volle tas boodschappen. Inderdaad alweer een maand geleden. Veel interesse in mijn bezigheden had ze niet. Kortgeleden begon ik veranderingen te zien in haar gedrag. Ze droeg nu al twee dagen op rij lippenstift. Dat deed ze nooit. Gisteren hoorde ik haar zelfs fluiten onder de douche. Ze had er een godsgruwelijke hekel aan gehad als ik dat deed. Tijdens onze eerste weken verkering had ze er vanuit het niets iets over gezegd. Het was een zondagmiddag. We hadden de hele morgen gevreeën. Het was de lekkerste seks geweest sinds we elkaar hadden leren kennen.

*

Het studentenhuis waar Sandra een kamer had, was enorm vervuild. In het statige Utrechtse huis woonden veertien mensen. De fornuizen waren bekleed met aluminiumfolie, zodat het schoonmaken slechts een nieuw stukje folie kostte. Het schoonmaakrooster dat in de gang hing, werd door dronken huisgenoten gebruikt als tekenpapier. De piemels en scheldwoorden die het vel bedekten, vulden de vakjes ‘afstoffen’ en ‘wc doen’. Sandra had destijds de viezigheid weggelachen. Vond dat dit bij een studentenhuis hoorde. Die sympathie werd iedere maand echter minder. Toen ze twee jaar later op een ochtend in de keuken drie ratten weg zag schieten, had ze er genoeg van. Diezelfde dag pakte ze haar spullen en vertrok naar haar ouderlijk huis.

Haar ouders waren dolblij en richtten de zolder speciaal voor haar in. Verzekerden haar dat ze geen haast hoefde te maken. Ze mocht doen alsof ze thuis was. Ook mannelijk bezoek was welkom. De eerste keer dat ik haar daar bezocht, werd mijn aanwezigheid niet op prijs gesteld. Toen ik aanbelde, deed Anton Molenaar open. De directeur van de omroep waar ik al enkele maanden werkte.

‘Goeiedag.’ Ik vroeg me af of ik ‘meneer’ moest toevoegen.

‘Hallo.’ Zijn stem klonk zakelijk. ‘Heb je een boodschap van de omroep?’

Shit. Ik had gehoopt dat hij me niet direct zou herkennen.

‘De Jager, toch?’

Ik knikte.

‘Ik kom voor uw dochter.’

‘Oh?’ Hij maakte geen aanstalten mij binnen te laten.

‘Voor Sandra.’

‘Ja, ik weet wel hoe mijn dochter heet, dank je.’

Dat ging lekker.

Het bleef stil en ik veegde een onzichtbare pluk haar uit mijn gezicht. Hun dochter Leonie was twee weken geleden vertrokken, zonder een berichtje achter te laten. Van Sandra wist ik hoeveel verdriet haar vader had. Leonie had niets over mij verteld. En op mijn beurt zweeg ik ook over onze affaire.

Ik voelde hoe het tochtte tussen mijn benen. Met mijn hand in mijn zak voelde ik voorzichtig aan mijn kruis. Fuck. Een lamme rits. Ik zag Antons blik naar beneden gaan. Alsof hij de tocht ook voelde.

‘Dus’, zei ik, terwijl ik nonchalant mijn rits dichtdeed.

Nog steeds stond hij zwijgend tegenover me.

‘Dus’, zei ik nog eens, maar nu met een veel langere ‘s’.

Anton trok zijn wenkbrauwen op.

Achter hem hoorde ik gestommel.

‘Ah, Nico!’ riep Sandra enthousiast, zich niet bewust van de enorme drempel ongemakkelijkheid.

‘Pap, dit is Nico. Maar die ken je vast wel. Wij gaan naar boven.’

Anton en ik probeerden elkaar die volgende maanden zo weinig mogelijk tegen te komen. Hij moest zich ervan bewust zijn dat, terwijl hij op de bank een boek las, ik zijn dochter neukte. Zo stil mogelijk. Bang dat ik de volgende dag direct ontslagen zou worden. Bij ieder kraakje kuchte ik nerveus. In de hoop dat hij niets zou horen.

*

Toen Sandra iets over mijn fluiten zei, waren we bij mij thuis.

‘Ik wil niet meer dat jij fluit’, sprak ze beslist. ‘Ik word er bloednerveus van.’

Het was een zondagmiddag. De Ronde van Vlaanderen stond aan. De renners hadden de wind straf op de kop. Ik was net begonnen aan de weekendkrant. Boonen, Chavanel en het nieuws over ellende in een Midden-Oostenland vol met hysterische Arabische schreeuwers fietsten door haar woorden heen.

Ze zuchtte.

‘Kun jij ophouden met dat irritante deuntje? Het is iedere ochtend hetzelfde.’

Daar had ze gelijk in.

Ik floot ‘When the Saints Go Marching in’. Dat deed ik al in mijn studententijd. Samen met een paar andere studenten vormden we een tijdlang een bandje. We speelden uitsluitend covers. Alleen ‘When the Saints’ was blijven hangen.

Ik keek haar aan en heel even zag ik het gezicht dat ik van haar moeder kende. Dat stond voortdurend op walging en ontevredenheid. Ik kende de blik uit archiefbeelden van kinderen die een lepel levertraan moesten slikken. Eerst het kokhalzen en dan de afkeuring, wanneer het spul naar beneden gleed.

‘Dat is toch juist een vrolijk liedje?’ zei ik.

Ze zat met haar benen opgetrokken onder haar billen. Ze had mijn trui aan. Wanneer ze opstond, slobberde hij om haar lichaam. Haar armen demonstratief voor haar borsten geslagen. Ze droeg geen bh.

‘Ik word er gek van. Mijn vader deed dat vroeger ook. Dat gefluit ging door alle muren heen. En door merg en been. Hij herhaalde ook voortdurend hetzelfde liedje.’

‘Welk?’ vroeg ik.

‘Hè?’

‘Welk liedje?’

‘Doet dat ertoe?’

Ik haalde mijn schouders op.

Ze zuchtte nog eens.

‘Kleine kokette Katinka.’

Ik moest glimlachen. Lulliger kon bijna niet.

‘Hij floot totdat ik er helemaal simpel van werd. De shampoofles ging altijd precies op de laatste klank met een klap dicht.’

*

Terwijl ik de bestuurskamer uit liep, dacht ik aan Anton. Zijn aanvankelijke vijandigheid was in de jaren daarna langzaam weggesleten. Steeds vaker spraken we als vrienden over muziek en voetbal. Nooit hadden we het over zijn andere dochter. Zolang hij er niet achter kwam wat ik gedaan had, was er niets aan de hand. Leonie was verdwenen. En ik had mijn uiterlijk mee. Keurig. Verzorgd. Niemand die mij verdacht.

Na het commentaar van Sandra floot ik niet meer.

Maar de gepaste stilte in de badkamer was twee weken geleden doorbroken. Opeens was zij begonnen met een uitermate vrolijk melodietje. Niets bekends. Ze wisselde het af met geneurie. De plotselinge aandacht voor haar uiterlijk, het andere parfum dat ik op de badkamer zag staan en de rode lippen baarden me zorgen. Het was bijna te cliché om waar te zijn, maar ik kon niet uit mijn hoofd zetten dat ze een verhouding had. Of een beginnende romance. Deze vrolijkheid paste bij een ontluikende verliefdheid. Het kwam haar vast goed uit dat ik zo veel moest werken de laatste tijd. Dan had ze een goede reden om te kankeren. En er was voldoende gelegenheid om die Ander te ontmoeten.

Ik had haar niet gevraagd naar die achterbakse lul. Het beste was om zelf te ontdekken wie de zak was en haar met het bewijs te confronteren. De bezuinigingen slokten al mijn tijd op. Maar ik had genoeg ervaring in het vinden van mensen om deze ‘zaak’ snel op te lossen als het moest. Toen ik bij het opsporingsprogramma van de omroep werkte, was me niet zelden het onmogelijke gelukt. En ik had nog voldoende contacten binnen de politie. Ik hoefde maar te bellen.

Maar nu niet. Dat vriendje liep niet weg. Eerst moest ik met de redactie van het Nieuws gaan praten. Ik had net de laatste prognose binnen. De bezuinigingen werden ingrijpender dan verwacht. Er moest diep gesneden worden. Ook in het personeel. Ik keek naar het scherm, waar ons Wordfeudspel openstond.

Ik legde ‘fluiten’. Twee keer letterwaarde en drie keer woordwaarde en trapte op het gaspedaal.

Aan: Redactie Nieuws

CC: Nico de Jager

Onderwerp: Bijzondere jaarwisseling!

Beste collega’s,

voor wie zijn post nog niet heeft opengemaakt: deze jaarwisseling wordt weer eens heel anders!!! In overleg met Nico ontstond een paar weken geleden het idee om Pieters jubileum op een wel heel speciale manier te vieren. We weten wat voor een hekel hij heeft aan het goedkope bier en de gevulde eitjes van Tineke (laat het haar niet horen: Pieter krijgt dan nooit meer een tosti, haha). En daarom gaan we dit jaar met de vaste medewerkers (Nico, Pieter, Nathalie, Leon, Lieve en ik) weg. De locatie: Oostduinkerke. Een mooi vissersdorp aan de Belgische kust. Nadere info volgt.

Houd voor nu alvast 31 december en 1 januari vrij.

Groetjes,

Els

Redactie Nieuws

Hebt u een tip? Bel de tiplijn: 020-6463890

Twitter: @ElsMeertens

Aan: E.Meertens

Onderwerp: re: Bijzondere jaarwisseling!

Hoi Els,

sommige freelancers zouden het misschien best leuk vinden om ook mee te gaan. Is er bewust voor gekozen ons niet mee te nemen? Inmiddels is de kernredactie zo klein geworden, dat het me wel zo logisch lijkt freelancers ook als volwaardige medewerkers te zien. Zo komt het een beetje flauw over. Ik presenteer het Nieuws immers net zo vaak als Nathalie. Het enige verschil is dat zij wel een vast contract heeft en ik niet.

Groet,

Jens Kramer

Aan: J.Kramer

Onderwerp: re: re: Bijzondere jaarwisseling!

Hoi Jens,

ik begrijp je ongenoegen. Onze keus is voor een deel budgettair ingegeven. Zoals je weet is er weinig geld en het komt op de rest van de omroep wat vreemd over als de voltallige Nieuwsredactie op kosten van de zaak weggaat. Daarnaast weten we dat je Pieter geen plezier doet met enorm grote groepen. En we doen dit immers voor hem …

No hard feelings?

Gr.

Els

Aan: E.Meertens

Onderwerp: no problem

Nee, hoor. Persoonlijk vind ik het ook wel prettig om de jaarwisseling thuis door te brengen, maar het is gewoon wat vreemd dat de omroep onderscheid maakt tussen vaste krachten en freelancers. Vooral in een tijd waarin er door bezuinigingen steeds meer freelancers komen …

Gr.

J.

Aan: N.deJager; N.vanOpheemden; L.Vaassen; L.deWaard

Onderwerp: Pieter mag niet alles weten?

Beste collega’s,

Het komt voor sommigen wat onverwacht, deze twee dagen weg, maar ze zijn daardoor niet minder leuk! Wel even een vraagje. Het lijkt me slim als de planning zoveel mogelijk een verrassing blijft voor Pieter. M.a.w.: laten we niet alles voortdurend naar de gehele redactie sturen. Het lijkt me leuker wanneer Pieter een hoop niet weet. Wat jullie? Lieve heeft zich overigens aangemeld om te helpen met de voorbereiding. Voor vragen kunnen jullie dus ook bij haar terecht. Ook als het gaat over de verdeling van enkele taken. Denk aan boodschappen, vervoer (wie wil er rijden?) en de inkoop van genoeg champagne:-). Wie een liedje of sketch wil voorbereiden, mag dat natuurlijk ook doen! Voordat we naar het vuurwerk gaan kijken, is er tijd voor een dansje of playbackact:-)

Ik zorg alvast voor de oliebollen, ik weet dat Pieter daar dol op is!! Wie zich vrijwillig aan wil melden voor een taak of een mooi idee heeft, kan zich tot mij wenden. Via de mail, of kom gewoon even langs bij mijn bureau. Er zitten weer nieuwe dropjes in de pot!

Groetjes!

Els

Redactie Nieuws

Hebt u een tip? Bel de tiplijn: 020-6463890

Twitter: @ElsMeertens

DINSDAG: Pieter de Wilde, hoofdredacteur Nieuws RTV Noord-Holland

http://www.rtvnh.nl/nieuws/redactie/pieterdewilde

Pieter werkt al vele jaren voor RTV N-H. Na zijn opleiding aan de School voor de Journalistiek in Utrecht liep hij stages bij het NOS Sportjournaal en de Nieuwsredactie van de NOS. Na een paar jaar gewerkt te hebben als freelancer voor diverse omroepen, kwam Pieter in dienst bij RTV N-H. Eerst als redacteur, maar na een jaar werd hij al gevraagd als hoofdredacteur. Het motto ‘Er hoeft echt niet iedere dag gelachen te worden’ is op Pieters lijf geschreven. Wilt u hem een mail sturen? Dat kan: Pieter.de.Wilde@rtvnh.nl, of volg hem op Twitter (nog in wording)

==

God, wat had ik een koppijn. Ik wreef over mijn voorhoofd en probeerde het harde kloppen te negeren. Ik had de zwaarste pijnstillers genomen die ik in huis had, maar sinds een paar weken hielpen ze niet meer.

Ik staarde naar de dichte slagboom die, als ik lang genoeg keek, wazig werd en verdubbelde. Ik schudde mijn hoofd en knipperde met mijn ogen om de boel weer scherp te krijgen. Ik pakte mijn mobieltje. Dit wachten kon gemakkelijk een kwartier duren. Ik opende de berichten. Bovenaan stond het sms’je dat Nico gisteren stuurde.

Gefeliciteerd man, nog een paar weken en dan hebben we n feestje!!! 25 jaar! Gr. Nico

Ik wiste de gelukwens door extra hard op de verwijderen-knop te drukken, alsof ik door meer kracht te zetten er zeker van wilde zijn dat het bericht echt weg was. Ik had een hekel aan sms’jes. Laat staan dat ik meedeed aan allerlei gratis berichtenservices, waarin mensen geneigd waren talloze, losse zinnen te sturen, zonder interpunctie en vol afkortingen. Mensen konden mij bellen, maar ik reageerde niet op ingekorte berichtjes in slecht Nederlands. Mijn redactie wist dat. Nico weigerde mijn visie te respecteren.

Als hij maar niet dacht dat ik mee zou gaan naar een of ander afgelegen Vlaams vissersgat. Ik moest er niet aan denken een weekend door te brengen met dit stelletje imbecielen. Het was me de afgelopen vijfentwintig jaar uitstekend gelukt alles wat naar teambuilding riekte, vakkundig te vermijden. Ik zou straks een mail sturen naar de hele redactie. Het was een idioot plan.

Ik dacht terug aan gistermiddag. Nico had aan de redactie verteld dat de bezuinigingen ingrijpender gingen worden dan gedacht. Er moesten mensen uit en er werd gesproken over afvloeiingsregelingen. Ik had mijn best moeten doen niet enorm hard te lachen, toen Els als eerste de stilte doorbrak.

‘Geen zorgen jongens, ze kunnen niet zonder ons’, zei ze, terwijl de rest nog steeds in hetzelfde kringetje stond en keek alsof zojuist meegedeeld was dat het schoolreisje niet door zou gaan. Ik keek naar Lieve, die als enige was blijven zitten. Na die bewuste vrijdagmiddag had ze me niet meer aangekeken. Maakte me niets uit. Ik genoot toch wel van het enige jonge, appetijtelijke lichaam dat hier rondliep. Zelfs nu ik alleen maar dacht aan haar zachte huid en prachtige ronde vormen kreeg ik een stijve.

‘Graafmachine’, mompelde ik. ‘Tractor, gieter, cactus’. Ik zag het glimmende metaal, voelde het koude water en de stekels. Alleen als ik aan door en door seksloze dingen dacht, ging de boel weer liggen.

Ik keek hoe de oudere conciërge met zijn schroevendraaiers in de weer was. Sinds de komst van de Gamma, naast ons, moesten onze parkeerplaatsen afgesloten worden voor de Poolse zwartklussers, die zich niets aantrokken van het bordje waarop stond dat hier alleen auto’s van RTV N-H mochten staan. Achter mij had zich een rij gevormd van collega’s die na een blik in hun autospiegeltje nog snel de resten van een haastig ontbijt verwijderden. Een vrouw die ik alleen van gezicht kende, kraste met haar lange nagels over de aanslag op haar tong. Ik zag dat ze belangstellend naar de pulp onder haar rode nagellak keek, voordat de vinger weer terug in haar mond ging. Ze slikte. De handelingen volgden elkaar zo vloeiend op, dat ze een zekere routine verrieden.

Enkele redactieleden van het Nieuws stonden ook voor de slagboom te wachten. Ze namen op hun stuur de krant door. Ik wist nu al dat ik straks bij de redactievergadering weer talloze ideeën uit de krant zou horen. Nog nooit had iemand een scoop weten te brengen. In plaats van naar spannende, nieuwe berichten moest ik iedere morgen luisteren naar tweedehands onderwerpen, die alleen een kloterige stadsomroep onder de rivieren met trots zou brengen.

Ik draaide mijn raampje open. ‘Zeg, duurt dit nog lang?’

De conciërge keek alsof ik hem gevraagd had een ingewikkelde formule op te lossen. Zijn mond hing open en hij liet zijn schroevendraaiers vallen.

‘Wanneer ben je klaar?’

Hij keek naar de slagboom alsof die het antwoord wist.

‘Nou?’

‘Tja, dat hangt ervan af hoe snel dit gaat.’

Mijn god. Wat een idioot!

‘Nou, schiet dan een beetje op. Er zijn hier namelijk mensen die wel belangrijk werk hebben.’

Jezus, het leek hier soms wel een opvang voor zwakbegaafden. Er was hier werkelijk niemand die voldeed aan de functie-eisen. Ik zette de verwarming op maximaal en wreef nog eens over mijn hoofd, dat uit elkaar leek te barsten.

Een dag na Sinterklaas was het hard gaan vriezen. En inmiddels stond er een straffe oostenwind. Het bedrijventerrein zag er nog troostelozer uit dan anders. De ramen zagen grauw en op de kozijnen had zich witte rijp gevormd. Door de grote glazen toegangsdeuren zag ik dat de receptie de traditionele, enorme kerstboom had neergezet mét de oerdegelijke knalrode ballen. De boom was gemaakt van groen pvc, waar de receptioniste in december steevast met een spuitbus dennengeur overheen ging. Ieder jaar werd hij met versiering en al opgeslagen in het kopieerhok op de begane grond. De ballen lazerden er regelmatig af wanneer iemand bij het kopieerapparaat moest zijn. Nooit ging er een stuk. De versiering was, net als de boom, van hoogwaardig plastic. Onbreekbaar en slijtvast.

Terwijl ik toekeek hoe de klusjesman zijn schroevendraaiers weer opraapte, werd er getoeterd. Mijn achterbuurman zwaaide amicaal. Het was Leon, een van onze producers. Ik was ervan overtuigd dat hij in het weekend rondliep op stiletto’s en zijn afgetrainde benen showde in een veel te kort cocktailjurkje. De nichterigheid droop van zijn geëpileerde wenkbrauwen af.

Ik zwaaide terug en dacht aan de gesprekken die ik de komende weken moest voeren. In hoeveel bochten zou Leon zich wringen? In mijn spiegel zag ik dat hij in een tijdschrift zat te bladeren. Vast weer een of ander schreeuwerig modeblaadje. Het zou me verbazen als Leon wist wat een krant was.

Hij had al vaker aangetoond geen enkele verantwoordelijkheid te voelen. Wij maakten hier weliswaar slechts regionale televisie, maar we waren verdomme wel verantwoordelijk voor het belangrijkste programma van de zender. Het Nieuws werd goed bekeken. Een televisiejournalist is belezen en kleedt zich fatsoenlijk. Niet zoals Leon, die er regelmatig bij liep als een versleten strijkplank. En ook niet zoals bij de radio, waar iedereen zonder enige twijfel vaste bezoeker was van de kringloopwinkel. Om er zeker van te zijn dat iedereen zich behoorlijk kleedde, gaf ik nieuwe werknemers bij binnenkomst een lijstje met de door mij opgestelde kledingregels. Ik had twee versies. Een voor de dames en een voor de heren. Die voor de vrouwen was, natuurlijk, iets coulanter wat bloot betreft.

*

‘Waarom mogen mannen geen korte broek dragen?’

Ik keek de net aangenomen producer aan. Anton, de voorganger van Nico, had erop gestaan Leon te kiezen. Hij vond hem zo lekker jong en fris. Ik had een godsgruwelijke hekel aan homo’s. Overdreven mensen die zeggen op mannen te vallen, maar wel neuken met types die veel te veel lijken op vrouwen.

‘Daarom.’

‘Mogen dames ook geen rok dragen dan?’ Leon sloeg zijn armen over elkaar.

‘Jawel.’

‘Dat is discriminatie.’

‘Nee hoor.’

Leon keek me zwijgend aan, leunde op één been en duwde zijn rechterheup demonstratief naar buiten.

‘Anders nog iets?’ vroeg ik.

‘Nee.’

‘Dan heb ik wel iets. Die V-hals wil ik hier ook niet meer zien.’

‘Pardon?’

Ik liep naar hem toe en trok aan zijn shirt. ‘De V-hals.’

Hij deinsde naar achteren.

‘Je maakt een grapje, toch?’

‘Nee.’

‘Jezus, Pieter. Zal ik morgen in een boerka komen?’

Ik ging weer op mijn stoel zitten, keek hem een lange tijd zwijgend aan en zei toen: ‘Ik ben benieuwd hoelang je het hier volhoudt.’

Leon draaide zich om, sloeg met een klap mijn deur dicht en verscheen de volgende dag in een tot boven dichtgeknoopt overhemd.

*

Hoe zou ik het gesprek met Leon aanpakken? Hij werkte hier inmiddels negen jaar. Ik had hem te hard nodig. Als producer kon ik hem allerlei lullige klusjes laten doen, die normaal gesproken voorbehouden waren aan stagiaires en secretaresses. Leon vond dat best. Hij bleef gerust een paar uur overwerken, wanneer hij voor mij in de middag naar de stomerij moest. Dat waardeerde ik dan weer wel in homo’s. Voortdurend bezig om de lieve vrede te bewaren, behalve binnen hun eigen soort. Daar droop de valsheid van de muren van die ongure darkrooms.

Ik keek nog eens naar mijn telefoon, waar mijn berichtenscherm weer overzichtelijk leeg was. Ik had geen sms’je nodig om te weten dat ik aan de vooravond stond van een triest jubileum. Een kwarteeuw werkend op dezelfde, zielloze plek. Al regelmatig had ik gesolliciteerd bij andere omroepen. In de afwijzingen stonden lege zinnen als ‘anderen passen beter bij ons profiel’ en ‘wij houden uw cv in portefeuille’. Nu pas, op het moment dat er een weekendje weg georganiseerd wordt, voelt het als falen. Ik ben er in de afgelopen tien jaar niet in geslaagd hier weg te komen. Binnenkort zou mij ook nog een receptie wachten met gevulde eieren en bitterballen. De blikjes Schultenbräu-bier van de Aldi lagen al opgestapeld in de oude koelkast, die in de hoek van de vergaderruimte staat. Het bier werd vroeg ingekocht door Tineke. Kantineke, zoals ze door collega’s werd genoemd.

De vrouw, die sinds de vervanging van de warmhoudplaten ‘foodmanager’ heette, hoefde niet bang te zijn dat de drank op zou raken voor het geplande feest. De weeïge lucht en lichtzure smaak zorgden ervoor dat medewerkers nog eerder naar de zoete, witte wijn grepen, dan naar de Duitse zeik die, hoe ironisch, op de verpakking ‘Edelpils’ had staan. Ooit had een stagiair aan de vooravond van een feestje op alle blikjes de tweede ‘l’ afgeplakt. Tineke dreigde na die actie nooit meer eieren te vullen. Een belofte die ik stilletjes had toegejuicht, ware het niet dat Nico dol was op die eitjes. Dat de vulling een grijzige tint had, kon hem niet deren. Tineke kookte de eieren graag lekker lang door.

‘Zo horen ze te smaken’, zei Nico steevast na de eerste hap, terwijl hij verlekkerd naar het dienblad keek, dat Tineke net iets te stevig tegen haar borsten klemde. De tepels, die door haar synthetische bloesje prikten, toonden haar opwinding. Het gelukzalige gesmak van haar baas zorgde voor Tinekes jaarlijkse en waarschijnlijk enige hoogtepunt.

Zolang ik hier werkte, was een jubileum nooit anders gevierd. Een uitzondering daargelaten, voor wie het vijfendertig jaar had volgehouden. Die jubilaris kreeg paling. Zwetend onder de tl-buizen, gesteund door een week melbatoastje dat uren geleden al besmeerd was met lichtzure mayonaise, verdween de glibberige vis de monden in. Dat nog nooit iemand ziek geworden was na zo’n feestje mocht een godswonder heten. Dat het iedere keer ook weer druk was op deze aangelegenheden – een koffietafel na een begrafenis is sfeervoller – was eveneens een mirakel te noemen.

Nico was nu vijf jaar mijn baas. Als directeur van RTV Noord-Holland loopt hij iedere dag stralend door zijn gebouw. Hij laat geen kans onbenut om aan iedereen duidelijk te maken wat voor een geweldige, mooie, creatieve en uitdagende baan hij heeft.

Ik had zijn functie moeten krijgen. Dat was logisch geweest. Na bijna twintig jaar chef bij het Nieuws was het een stap waar iedereen op gerekend had. Toen bekend werd dat de oud-directeur met pensioen zou gaan, stond er de volgende dag al een fles wijn op mijn bureau. Van de directie van RTV Rijnmond, die uitkeek naar de toekomstige samenwerking.

*

‘Gefeliciteerd hè, kerel.’ Een man die volgens mij iets bij de administratie deed, sloeg me amicaal op de schouders. Stukjes pinda plakten op zijn gelige tanden, die ik dankzij zijn veel te uitbundige lach in vol ornaat kon bewonderen.

Ik reageerde niet, maar het weerhield de man er niet van te blijven staan.

‘Dat wordt lekker cashen straks’, en opnieuw lachte hij zijn gore gebit bloot.

‘Wie ben jij eigenlijk?’

Even verdween de lach van zijn gezicht, totdat zijn gezicht opklaarde. ‘Haha, da’s een goeie. Wie bén ik eigenlijk. Ouwe grappenmaker.’

Mijn ijzige blik deed zijn wenkbrauwen fronsen.

‘Je weet het echt niet? Vincent, van de administratie. Jij loopt elke dag langs mijn kamer.’

‘Aha’, zei ik terwijl ik me omdraaide. ‘Nou, dag Vincent.’ En zonder zijn reactie af te wachten, liep ik richting de statafel, waar mijn collega’s van het Nieuws stonden.

‘Pieter! Wil je iets drinken? Het bier is niet te zuipen, maar een glas jus misschien?’ De man werkte als freelancer en koesterde al jaren de hoop vast in dienst te kunnen treden.

Terwijl hij op een draf een glas ging halen, kreeg ik van collega’s tussen de pinda’s en gerookte vis door ondeugende knipoogjes. Het gonsde vanmiddag tussen het formica. Binnen enkele minuten zou bekend worden dat ik de nieuwe baas werd. Tot op het moment van de afscheidsborrel van scheidend directeur Anton Molenaar was dat nieuws angstvallig geheimgehouden. Anton hield niet van sollicitatieprocedures en had voor de vorm een interne vacature verstuurd. Iedereen wist dat het geen zin had om te reageren. Anton zou zelf zijn opvolger kiezen. En de opvolger was altijd de hoofdredacteur van het Nieuws.

Ik zorgde dat ik de namen van de knipogende zielepoten om mij heen niet vergat. Ze probeerden zich nu al een weg omhoog te slijmen.

‘Zeg Pieter, zal ik alvast maar “u” gaan zeggen?’ zei een redacteur. De rest lachte.

‘Hé Pieter, mij niet vergeten, hè, als je straks boven zit’, riep een sportjournalist.

Mijn eerste taak was bekend: ik zou hen allemaal laten ontslaan, cao of niet. Dergelijke praktijken waren de omroep niet vreemd. Het sociale beleid was een schertsvertoning. Politiek, vakbonden en werknemers waren er tot nu toe allemaal in getrapt. Het waren handigheidjes die je als chef leerde van je voorgangers. Oneindige tijdelijke dienstverbanden, lullige nulurencontractjes en noodzakelijke bezuinigingen. Mazen in de wet waar je met het grootste gemak het redactionele afval in kon dumpen.

De freelancer kwam haastig aangelopen met mijn sinaasappelsap.

‘Sorry dat het zo lang duurde. Tineke had het druk.’ Ik nam een slok en liet een harde boer. De freelancer lachte braaf.

Ik herkende het sneue gekonkel van freelancers die een vaste baan wilden. Ze waren bijna net zo erg als stagiairs. Ik had al zo vaak studenten begeleid die een heimelijk verlangen hadden om presentatrice te worden. Welgevormde jonge lichamen, perfecte billen en borsten, volgens de laatste mode gekleed. Ze deden werkelijk alles voor je. Op en onder het bureau, tijdens en na werktijd. Zolang je ze in de waan liet dat dit hen verder zou brengen, trokken ze vrolijk hun panty uit.

Ik wist dat hun vriendelijkheid slechts schijn was. Dat hun eigen belang boven alles stond. En dat, wanneer ze kreunend deden alsof ze klaarkwamen en riepen hoe geweldig ik was, ze in werkelijkheid snel nog even het advies van hun vriendinnen doornamen. Was hun orgasme wel overtuigend genoeg? Moest er misschien toch iets meer geluid bij? De volgende ochtend liepen ze al arroganter over de redactievloer. Het BN’erschap kwam met iedere wip dichterbij. Ze konden er al aan ruiken, hadden het zilte zaad, dat nu tot bloei moest komen, ingeslikt.

Ik had de kunst van dit machtsspelletje met vallen en opstaan geleerd. Als jonge student Journalistiek liep ik stage bij NOS Studio Sport. Daar vertelden de mastodonten hoe je er met weinig moeite voor kon zorgen dat jonge meisjes zich belangrijk voelden. Met ieder lief woordje van de chef groeiden ze. Vaak mochten ze ’s avonds de uitzending bijwonen en daarna nog wat drinken met de crew. Die schonken elkaar dan al veelbetekenende blikken. Dit was er weer een. De chef keek verlangend naar het verse vlees. Het was mijn meest waardevolle les, daar was ik me op dat moment al van bewust. Televisie is niet eerlijk, dat is het nooit geweest. Wie knap is, komt wellicht ooit voor de camera, wie over een mooie stem beschikt, gaat heel misschien naar de radio. Maar het overgrote deel komt niet verder dan bureauredactie, hoe talentvol ook. Jonge meisjes hebben de illusie dat ze ontdekt worden en oneindig rijk. De vaste krachten bij Studio Sport koesterden die naïviteit. Kwam er een nieuwe, dan werd er eerlijk geloot wie haar mocht hebben. De gelukkige stagebegeleider verheugde zich vanaf de eerste dag op de donkere montagekamer, het samen overwerken en het troosten wanneer een opdracht mislukte.

Toen de oud-directeur tijdens de borrel het woord nam, werd het stil in de zaal. Velen hadden reikhalzend naar dit moment uitgekeken. Hoewel de directeur een aardige vent was, hield hij vernieuwingen tegen. Hij was behoudend. Had niets met lollige items en kreeg het zuur van filmpjes met dieren erin. Internet was hem vreemd. Hij noemde het een bevlieging, waar de omroep vooral niet aan mee moest doen. Zijn conservatisme had er ook voor gezorgd dat hij zijn opvolger pas op zijn afscheid groots wilde aankondigen. Zijn voorganger had het immers ook zo gedaan. Hij zou de fakkel zelf overdragen. De speech die het volgende half uur in beslag nam, was onnoemelijk saai. Tussendoor at ik handenvol borrelnootjes. Het harde gekraak maakte dat ik zo min mogelijk hoorde van zijn gewauwel. Pas aan het einde spitste ik mijn oren. ‘Ik ben zeer trots dat onze goede collega en tevens, maar dat is louter toevallig, mijn schoonzoon het stokje wil overnemen. Uw nieuwe directeur is Nico de Jager.’

Het applaus hoorde ik niet. In een waas zag ik Nico naar voren lopen. Het lulletje van het wekelijkse opsporingsprogramma! Alleen omdat hij de dochter van de baas regelmatig op z’n snikkel zette. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Nico had Sandra op het juiste moment genomen. De hufter die het slechtst bekeken programma maakte, kreeg zo de meest gewilde baan, met een dito salaris.

De collega’s die aan mijn tafeltje stonden, hadden niet meegeklapt. Ze keken me meelijwekkend aan. Bij een enkeling bespeurde ik een minzaam lachje. Pieter de Wilde stond in zijn hemd. Dat zou de komende dagen over de redacties gaan. Maar die Nico zou ik terugpakken. Mijn volgende drankje kon ik zelf gaan halen.