Sandra Lanzing

Karoef

De broederstrijd

Uitgeverij De Geus

breda 2014

© Sandra Lanzing, 2008

Deze editie © De Geus bv, Breda 2014

Omslagontwerp en -illustratie © Suzanne Hertogs

ISBN 978 90 445 3126 8

nur 283

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland. Telefoon: 076 522 8151. Internet: www.degeus.nl.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2008.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

Het verhaal van Karoef

Het begon allemaal op die ene dag, nu alweer zo lang geleden.

Het beloofde een prachtige dag te worden. De zon stond stralend aan een strakblauwe hemel en omdat wij die middag vrij kregen, was ik met mijn neven Dreslan en Kiarn meegelopen naar het meertje aan de rand van het bos.

Ze wilden zwemmen, die twee. Ik niet. Ik kan niet zwemmen. Bang voor water, ja. Maar het was er altijd heerlijk rustig. Daar hou ik van. Eigenlijk ben ik het liefst alleen. En dat meertje was een van de weinige plekken waar ik me veilig voelde. Het geruis van de wind in de bomen maakte me altijd kalm en ik vond het heerlijk aan de waterrand te zitten en steentjes te keilen.

Zo zat ik die middag met mijn rug tegen de stam van een oude boom en voelde op de grond om me heen naar platte steentjes die lekker in de hand lagen. Een voor een liet ik ze over het water dansen en keek hoe ze al ketsend kringen maakten, tot ze uiteindelijk met een plons ondergingen. De zon scheen op het water en gaf de golfjes een koninklijk gouden glans. De vogels floten hun fraaiste lied voor ons. Onder een boom, niet ver bij mij vandaan, scharrelde een eekhoorn en aan de overkant van het meertje was een reiger tussen het riet neergestreken, in de hoop dat het gespartel van mijn neven vissen in zijn richting zou drijven. Als er zoiets als een volmaakt moment bestaat, dan was dit er een. Een waarop ik mij gelukkig voelde. Maar juist dan moet je oppassen! Het noodlot kondigt zich niet aan met trommels en trompetten. Het sluipt ongezien op je af en slaat zijn klauwen uit op momenten waarop je dat het minst verwacht. Zoals die dag.

Dreslan, de oudste van mijn neven, had een touw meegenomen en over een boomtak geslingerd, die boven het water hing. Terwijl ik mijn steentjes over het water liet keilen en er wel voor oppaste mijn neven daarbij niet te raken – ik had er weinig behoefte aan mijn zoveelste pak slaag te krijgen – hingen zij gierend van het lachen aan het touw en probeerden elkaar in het water te gooien.

Ik vond het maar een ruig spel. Er werd gespuugd en aan haren getrokken. Af en toe deelde er een zelfs een kopstoot uit. Vooral die Dreslan was er een die je in de gaten moest houden! Dat wist ik maar al te goed. Ik was dan ook helemaal niet verbaasd dat Kiarn het plotseling uitschreeuwde.

Pas toen ik achter me een beweging opmerkte en me omdraaide, besefte ik dat het geen kreet van pijn geweest was, maar dat mijn neefje iets vreemds had gezien.

Vanuit de heuvels kwam een ruiter aangestoven. Alsof de duivel hem op de hielen zat, vloog hij over het droge, gelige gras.

Een boodschapper van de koning, was het eerste wat ik dacht. Die mannen hebben altijd haast en komen ook weleens in onze uithoek van het koninkrijk. Je kunt ze herkennen aan een bruine, leren tas met een afbeelding van een witte leeuwenkop die altijd aan hun zadelknop bungelt. Maar die ontbrak hier. Bovendien kon zelfs ik van een afstand zien dat dit het paard van een edelman moest zijn. Het was veel te mooi voor een eenvoudige bode.

De man keek voortdurend angstig over zijn schouder. En een paar tellen later werd me duidelijk waarom.

In een stofwolk naderde met hoge snelheid een groep ruiters. Van top tot teen waren ze gekleed in het oranjerood en op hun tunieken flitste een in gouddraad geborduurde drakenkop in het felle zonlicht. Het uniform van de Drakenruiters, de beruchte garde van prins Rombert!

Mijn hart stond bijna stil.

Iedereen was als de dood voor die kerels. Hun leider, van wie niemand de naam kende, verborg zijn gezicht achter een rood zijden masker. Er werd gefluisterd dat hij geen mens was, maar een duivel. En nu reden die monsters zomaar ons leven binnen.

Mijn neven lieten zich vallen, kropen op de kant en kwamen bloot en druppend naast mij staan.

Daar stonden we dan, drie jonge jongens. Waarom bleven we daar staan kijken? Moesten we ons dorp niet waarschuwen voor het gevaar, zodat iedereen zich in veiligheid kon brengen? Het kwam gewoon niet in ons op.

Ademloos keken we hoe de man keer op keer zijn prachtige paard de sporen gaf om aan zijn achtervolgers te ontkomen. Kiarn moedigde die onbekende zachtjes aan. Maar we zagen de voorsprong slinken, in het open terrein maakte die arme kerel geen schijn van kans. Die Drakenruiters liepen zienderogen in.

Joelend en krijsend jaagden ze de onbekende na, diep voorovergebogen, terwijl ze hun teugels als een zweep links en rechts over de flanken van hun paarden sloegen.

Ineens veranderde de man van richting en kwam recht op ons af. Ik begreep meteen waarom. Zijn enige kans lag in het woud achter ons. Hij hoopte daar ergens te kunnen schuilen.

Dreslan riep me toe dat we ons snel moesten verstoppen. Ik zag nog net hoe hij zijn kleren greep en Kiarn aan zijn arm de bosjes in sleurde. Bang voor wat er komen ging. En waarom weet ik niet, maar ík bleef staan, aan de grond genageld.

De ruiter was me nu tot op vijftig meter genaderd, zijn lange haren wapperend in de wind. Rond de hoeven van zijn paard stoof stof alle kanten op. Plotseling keek hij mij aan. En op dat moment besefte ik met een schok dat het geen man was maar een jonge vrouw.

Het was een kwestie van minuten voor ze door die horde mannen ingehaald en van haar paard gesleurd zou worden. Ze wist het maar al te goed. Haar ogen smeekten om hulp.

Ik stond daar en voelde haar angst. Die zinderde in de lucht, prikte op mijn huid. Een golf van medelijden overspoelde me.

Waar ik vandaan kom, wordt wel beweerd dat ieder mens voor keuzes komt te staan die de loop van de geschiedenis kunnen veranderen. Momenten, waarin je – soms onbewust – de toekomst van jezelf en anderen bepaalt. En dit was zo’n moment. Ik voelde het, ik kon niet anders. Ik móést haar helpen!

‘Hierheen!’ riep ik schor.

Rakelings reed ze langs me heen. Een tochtstroom streek langs mijn gezicht. Als in een droom stak ik mijn hand omhoog … en een tel later zat ik achterop.

Met een enorme sprong vlogen we over een omgevallen boom het woud in. Het was er donker, al viel hier en daar de zon in lange strepen tussen de bladeren door. Hoog in de lucht hoorde ik het gekrijs van een roofvogel, die voortdurend boven ons rondcirkelde alsof hij door de Drakenruiters gestuurd was.

Als één bogen we naar voren om zo veel mogelijk vaart te kunnen maken. Takken zwiepten ons om de oren, de wind blies frisjes over mijn bezwete rug. En met elke ademhaling snoof ik paardengeur op.

Ik keek niet om naar onze achtervolgers, maar dwong mezelf over haar schouder naar voren te blijven kijken. Alsof ik haar al jaren kende, klemde ik me aan haar vast en loodste haar over paden die in mijn geheugen gegrift zijn. Niemand kende het bos als ik. De paden waarlangs de zwijnen in alle vroegte dribbelen op zoek naar voedsel, de bomen van waaruit je de herten kunt bespieden bij het paren, elke greppel, elke struik, elke rots ken ik. Wat heb ik er niet gedwaald, op de vlucht voor mijn eigen gedachten of het gepest van mijn neven! Een betere gids had ze zich niet kunnen wensen. En ik had de perfecte schuilplaats in gedachten.

Wie vanaf het meertje in zuidwestelijke richting gaat, stuit op een wonderlijke rotsformatie. Het is een op het oog massieve blok graniet, overgroeid door diverse soorten planten. Het ding is veel te steil om te beklimmen. Om het uitzicht hoef je het ook niet te doen. Die rots staat midden in het bos en steekt nauwelijks boven de boomtoppen uit. Het is maar een raar obstakel.

Toch gingen we juist daarop af. Ik wist er een opening in de steen, een overdekte holte in de rotsen, uitgesleten door wind en regen. De vele hangplanten, die zich op de rotswand daarboven vastgezet hebben en zich als een waterval naar beneden storten, onttrekken dat gat volledig aan het oog. Het was een prima plek om te schuilen, wist ik uit ervaring. Mijn neven hadden me er namelijk nooit gevonden.

Natuurlijk merkte ik wel dat paard en ruiter aarzelden toen we op de rots aanstuurden. Daarom drong ik aan. En een moment later reden we door de planten, die zich als een gordijn weer achter ons sloten. Toen ze afsteeg, zag ik een mengeling van opluchting en dankbaarheid op het gezicht van de jonge vrouw.

We zeiden geen woord. Met bonzend hart keken we uit naar onze achtervolgers, die niet ver weg konden zijn. Lang hoefden we niet te wachten. Nog voor we ze zagen, hoorden we het geroffel van hoeven op een keiharde grond en het gekraak van kreupelhout waar de Drakenruiters hun paarden dwars doorheen joegen.

We maakten ons zo klein mogelijk. Een paard maak je natuurlijk niet kleiner dan het is, maar wij knielden naast elkaar op de grond en gluurden door een kier in het bladergordijn naar de Drakenruiters, die geen idee hadden waar we zaten en speurend om zich heen keken.

Gelukkig had het in weken niet geregend. Op de harde grond waren geen sporen te bekennen. Maar denk maar niet dat die kerels zich daardoor lieten ontmoedigen! Als bloedhonden beten ze zich vast in hun jacht. Systematisch kamden ze het bos uit, en ze kwamen steeds dichterbij.

Tussen het groen door zag ik hun gezichten. Wrede koppen en woeste blikken hadden ze, die mannen van de prins. Soms hakte er een lukraak met zijn zwaard in een bosje, hopend dat hij ons zou raken. Een konijntje dat schrok en plotseling onder een boomwortel vandaan schoot, werd door een van de mannen razendsnel aan zijn speer geregen.

Ik verstarde. Nog nooit had ik iemand gezien met zulke geweldige reflexen. En dan het plezier waarmee hij dat beestje doodde! Het was afgrijselijk! Op dat moment besefte ik dat alle geruchten die over deze Drakenruiters de ronde deden, waar moesten zijn. En in wat voor gevaar ik me gestort had.

De man hief zijn speer met konijn en al boven zijn hoofd. Er druppelde een straaltje bloed langs zijn arm naar beneden.

‘Iemand honger?’ riep hij grijnzend, en zwiepte het dode beestje met een nonchalant gebaar in de richting van de anderen, waar het zijn vlucht eindigde met een plof tegen de stam van een boom. Terwijl zijn maten bulderden van het lachen, likte die smeerlap het bloed van zijn hand.

Naast me beet de vrouw op haar lip en draaide haar gezicht af. Ook ik probeerde mijn gevoel van walging weg te slikken. Was dit wat ons te wachten stond? Wat had me toch in hemelsnaam bezield om mijn leven te wagen voor een jonge vrouw van wie ik de naam niet eens kende? Nu was het te laat om me nog uit de voeten te maken.

Een ruiter met een vurig litteken over zijn linkeroog reed vlak langs de opening waar we zaten. Op niet meer dan een armlengte afstand wiegde hij voor ons langs, een hand aan de teugels en zijn getrokken zwaard in de andere. Een horzel, die op het bezwete lichaam van zijn paard afkwam en hem bijna in het gezicht vloog, blies hij geïrriteerd van zich af. En toen hij zijn hoofd een kwartslag naar ons toedraaide, zag ik over zijn hals de tatoeage van de draak, die aangaf dat hij de prins diende.

We hielden onze adem in. We durfden elkaar niet eens aan te kijken uit angst een reactie bij de ander te ontlokken. Het enige wat tussen ons en de man in hing was die waterval van groene bladeren. Nog nooit had ik de dood van zo nabij in de ogen gestaard. Ik kon zijn lichaamsgeur ruiken, zo dicht was hij ons genaderd. Hoe was het in vredesnaam mogelijk dat hij ons dan niet opmerkte? Of deed hij dat wel?

Achterdochtig draaide zijn gezicht in onze richting. Een tel was het of zijn blik dwars door de planten ging, en zijn ogen recht in de mijne staarden. In mijn hoofd schreeuwde ik het uit van angst, maar een hand op mijn arm dwong mij stil te blijven.

Toen wendde de man zijn gezicht af en reed voorbij. Eén stap, twee stappen. Tergend langzaam. Nog maar een paar stappen …

Maar net voor hij achter de rots verdween, brieste dat prachtige paard naast ons. Met een ruk keerde hij zich weer om.

Ik kromp ineen. In gedachten stelde ik me al in op de zwaardslag, die een einde zou maken aan mijn leven. Het kon niet anders of we waren erbij! En toen klonk er een kreet uit een ander deel van het bos.

De man met het litteken reageerde meteen door zijn paard de sporen te geven. In volle galop reed hij in de richting waar de gil vandaan kwam. In een mum van tijd waren ook alle andere Drakenruiters vertrokken. Zo snel als ze gekomen waren, zo snel waren ze ook weer weg.

Wij bleven zitten. Wezenloos staarden we wat voor ons uit, we konden niet geloven dat ze werkelijk verdwenen waren. Elk moment konden ze terugkomen om hun zoektocht voort te zetten.

Hoelang we zo zaten, weet ik niet. Uren waarschijnlijk. Ik was in ieder geval helemaal stijf geworden. Die ruimte in de rotsen is niet zo groot. In mijn eentje had ik er altijd genoeg plaats gehad, maar op twee mensen en een paard was de holte niet berekend.

Naarmate de tijd verstreek, kwam er een vreemd soort stilte over het bos die ik nooit eerder meegemaakt had. Voelden alle bosbewoners de dreiging die er van prins Romberts mannen uitging? En waar waren die Drakenruiters gebleven?

Uiteindelijk was ik degene die als eerste sprak. ‘Ik denk ze weg zijn’, fluisterde ik, meer om mezelf moed in te spreken dan om haar gerust te stellen.

‘Ik weet het niet’, weifelde ze.

‘Het wordt donker. We kunnen hier niet blijven.’

‘Ga jij dan maar, als je wilt. Je hoeft niet bij mij te blijven.’ Ze bleef me onzeker aankijken, maar maakte een wuivend gebaar om haar woorden kracht bij te zetten.

Nu hou ik er wel van alleen te zijn, maar op dat moment was dat wel het laatste wat ik wilde. Ik had weinig zin om in m’n eentje die mannen weer tegen te komen. Ik was dat konijntje nog niet vergeten!

‘Ga jij niet met me mee?’ drong ik dus aan. ‘We kunnen nu wel terug naar mijn dorp. Je kunt vast wel bij mijn oom en tante overnachten.’ Ik had natuurlijk geen idee wie ik daar voor me had. Anders had ik dat aanbod wel uit mijn hoofd gelaten.

‘Is dat hier ver vandaan?’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Aan de andere kant van het meertje.’

‘En als ze daar op ons wachten?’ De Drakenruiters bedoelde ze.

Tja, wat moesten we doen? Je kunt toch niet eeuwig onder een rots blijven zitten? Zo tegen de herfst koelt het ’s avonds al behoorlijk af. En een jongen in de groei … Mijn maag begon te knorren. Dus kroop ik heel voorzichtig onder de bladeren door en keek een aantal keren om me heen. Al was het belachelijk stil, het bos zag er net zo uit als anders.

Ik richtte me op en wenkte haar. Stilletjes trok ze haar paard onder het bladergordijn door en achter elkaar liepen we tussen de bomen door in de richting van waaruit we gekomen waren. Waar was toch het gebruikelijke gekwetter en getjilp van vogels? Het geritsel van kleine beestjes tussen het dorre hout? Het zat me allemaal niet lekker. Daarom lette ik extra goed op. Maar we kwamen geen mens tegen.

Bij het bereiken van de bosrand draaide ik me dan ook opgelucht naar haar om. Ik stond op het punt haar te vertellen dat het hiervandaan nog maar een klein eindje lopen was, toen ik een blik van afschuw op haar gezicht zag verschijnen. Snel draaide ik me in de richting waarheen haar ogen keken en voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken.

Het touw, dat Dreslan enige uren eerder uit het hok naast de smidse gehaald had, was een paar maal over een dikke boomtak geslagen. En aan de beide uiteinden bungelden de lichamen van mijn neven. In ijzige stilte draaiden ze om hun as.

Ik zal je de details besparen. Het is erg genoeg dat ík met dat verschrikkelijke beeld in mijn hoofd verder moet leven. Ik wil er ook niet over vertellen. Misschien uit respect voor de dode jongens, die ik mijn hele leven al kende. Want dood waren ze, die neven van mij, dat was duidelijk.

Langzaam drong het tot me door dat de gil die we eerder gehoord hadden, het teken was geweest dat een van de Drakenruiters mijn neven gevonden had.

Is het niet onvoorstelbaar? Een paar uur eerder hadden die jongens nog gestoeid en gelachen, nu hingen ze als levenloze kadavers in die boom. Zij waren gevlucht, terwijl ik het gevaar getrotseerd had door de jonge vrouw te hulp te schieten. Als zíj de schuilplaatsen hadden gekend waar ze mij met hun gepest naartoe hadden gedreven, dan hadden die mannen ze nooit gevonden. Nu was het ónze redding geweest dat zij ontdekt werden.

Ik voelde hoe de jonge vrouw naast mij kwam staan en een hand op mijn schouder legde.

‘Je vrienden?’ vroeg ze zachtjes. Er klonk medeleven in haar stem.

Ik schudde mijn hoofd. Vrienden waren we niet. Nooit geweest ook. Als ik terugdacht aan de vele momenten waarop ik Kiarn en Dreslan vervloekt had! Maar toch … Ze waren familie. Broers, bijna.

‘Mijn neven’, antwoordde ik verslagen.

Langzaam keerde ze zich af. ‘Het spijt me. Het is nooit mijn bedoeling geweest anderen hierin te betrekken.’

Toen ik dat hoorde, werd ik boos. Wat deed ze hier ook! Als zij er niet geweest was, hadden Dreslan en Kiarn nog geleefd. Dan waren wij gewoon met z’n drieën aan het einde van de middag voor het avondeten naar huis gelopen. Net als alle andere keren.

Dat was niet eerlijk, dat wist ik natuurlijk ook wel. Het was de garde van Rombert die mijn neven vermoord had, niet deze vrouw. Drakenruiters die aan deze kant van de rivier helemaal niet thuishoorden! Als ik dus op iemand kwaad moest zijn …

Wij schrokken van een geluid aan de andere kant van het meertje. Razendsnel trokken we ons terug in de struiken en wachtten af.

Inmiddels was het helemaal donker geworden. Van de overkant van het meer zagen we lichtjes in onze richting komen, dansend in de wind als vuurvliegjes op het einde van een warme dag. Een groep mannen was met fakkels op weg naar ons toe.

In paniek keken we om ons heen. Wat nu?

Plotseling greep de vrouw de teugels en steeg in één beweging op. Gejaagd draaide zich naar mij om.

‘Vlucht!’ riep ze. ‘Ga terug naar je dorp. Het is misschien nog niet te laat!’

Met die woorden gaf ze haar paard de sporen en reed terug het bos in, de duisternis tegemoet.

Een moment keek ik haar verbijsterd na. Toen zette ik het op een rennen. Terug naar huis wilde ik, zo snel mogelijk weer naar mijn oom en tante.

Al rennend zag ik vanuit mijn ooghoek de rij fakkels naderen. Langs de andere kant van het meertje dus maar, besloot ik, dan hield ik het water tussen mij en hen in. Ik liep zo hard ik kon.

Buiten adem bereikte ik het dorp. Het leek uitgestorven, overal waren deuren en luiken gesloten. Zelfs de kippen en geiten, die anders om de huizen scharrelden, leken verdwenen. Iedereen had binnengehaald wat hij bezat. Een heel slecht teken!

Haastig opende ik de poort naar de smidse en schoot hijgend naar binnen. Ook de luiken van het daarachter gelegen woonhuis, waar wij met z’n allen woonden, waren gesloten. Maar door de kieren in het hout zag ik een lichtschijnsel. Er moest dus iemand thuis zijn.

Ik liep het trappetje naar ons huis op. De voorlaatste trede kraakte onder mijn gewicht.

Behoedzaam opende ik de deur van de keuken op een kier en gluurde naar binnen.

Aan de tafel zat mijn tante. Ze was alleen. Ze huilde.

Ik rende naar haar toe.

Ze keek pas op toen ik naast haar stond en een arm om haar heen legde. ‘Ach, Karoef!’ snikte ze met een lange uithaal.

Ze opende haar armen om me te omhelzen en ik kroop als vanouds tegen haar aan. Huilend legde ze haar wang op mijn hoofd. Haar tranen raakten mijn voorhoofd.

Meteen begon ik ook te huilen. Ik kon er niet tegen haar zo te zien. Ergens voelde ik me schuldig. Ik leefde immers nog, terwijl haar zoons …

Toen duwde ze mij van zich af. ‘Je moet weg. Je oom is met een aantal mannen op weg om de jongens op te halen. Ze kunnen ieder moment terug zijn.’

Dat waren de mannen met de fakkels geweest. Die waren natuurlijk op weg van het dorp naar het meertje om de lichamen van mijn neven los te snijden uit de boom.

‘Je moet gaan voor zij terugkomen! Er waren Drakenruiters in het dorp. Ze …’ Met haar mouw veegde ze de tranen van haar gezicht. ‘Ze zijn op zoek naar een derde jongen. Dat was jij toch?’

Ik knikte.

Ineens stond ze op en liep naar hoek van de keuken. Uit de provisiekast nam ze een stuk brood, wat gedroogd zout vlees en een homp kaas en wikkelde er een grote doek omheen. Toen vulde ze een leren drinkzak met dun bier en drukte de stop er goed in. Zich omdraaiend duwde ze mij dit alles in handen.

‘Ze komen zeker terug. Als ze jou hier vinden, doden ze ons allemaal. Begrijp je?’

Natuurlijk begreep ik het. De Drakenruiters hadden het dorp onder druk gezet om mij te pakken. Hoe meedogenloos ze waren, hadden ze wel bewezen door mijn neven op te hangen. Zelfs als ik me hier zou kunnen verbergen, was ik mijn leven niet zeker. Dan nog zou vroeg of laat iemand me verraden. Ik had geen keuze. Ik kon mijn oom en tante niet verder in gevaar brengen. Ze hadden al genoeg meegemaakt. Ik moest weg.

Langzaam liep ik naar de deur. Nog een laatste maal keerde ik me om en keek rond.

Ik probeerde elk detail in me op te nemen. Als herinnering.

Mijn tante keek me smekend aan.

‘Het ga je goed!’ fluisterde ze. Het klonk als een verontschuldiging.

Snel slikte ik mijn tranen in. Toen opende ik de deur en liep ons erf op.

Bij de buitenpoort bleef ik even staan. De avondlucht was koel. Mijn bezittingen onder mijn arm klemmend, trok ik mijn kraag hoger op.

Achter me ging een van de luiken van de keuken op een kier open. Mijn tante zeker, die keek of ik al verdwenen was.

Resoluut trok ik de poort open en stapte naar buiten. De drinkzak hing ik aan mijn riem en de doek met de etenswaren knoopte ik zo vast dat ik mijn arm erdoor kon steken en hem over mijn schouder kon dragen. Zonder om te kijken schoot ik tussen de huizen door het dorp uit.

Ik had geen plan. Ik had mijn hoofd er ook niet bij. Wie kan er na zo’n dag nog helder denken? Voortdurend zag ik mijn neven daar kil en koud aan dat touw bungelen. Het had me allemaal erg aangegrepen en ik was bekaf. Nadat ik een paar uur gelopen had, móést ik dan ook rusten.

Nog steeds bevond ik me op bekend terrein. Mijn oom deed immers zaken in de hele provincie en ik was vaak genoeg met hem meegegaan om ergens een paard te beslaan of een bestelling af te leveren. Daarom wist ik van een vervallen schuurtje, dat ergens in een weiland stond en door de eigenaar niet meer gebruikt werd. Ik was maar wat blij toen ik die bouwval in het oog kreeg. Opgelucht stapte ik van de weg af, hees mijn vermoeide benen over het heggetje dat om het weiland stond en strompelde naar het houten gebouwtje.

Er was al lang niemand geweest. Ondanks de droogte van de afgelopen tijd groeide het onkruid kniehoog voor de ingang.

De deur klemde vreselijk. Er waren een paar flinke rukken nodig om hem krakend open te laten zwaaien.

Uitgeput schuifelde ik naar binnen en liet de deur achter me dichtvallen. Half op de tast ging ik het schuurtje rond. Wat er nog aan stro lag, veegde ik op een hoopje. Met een zucht liet ik me erbovenop zakken. Het stonk wel naar pies, maar dat kon me niets schelen, ik was zó moe … Eindelijk kon ik mijn ogen sluiten en ik viel als een blok in slaap.

Het moet toch al gauw een paar uur later geweest zijn, toen er aan de deur gemorreld werd. Ik schrok wakker en veerde op, mijn hart bonkend in mijn keel. Hoewel ik niet direct wist waar ik was, kwam de herinnering aan die vreselijke gebeurtenissen van de vorige dag al snel boven.

Een snelle inschatting van de situatie vertelde me dat ik gevangenzat. De deur was niet alleen de toegang tot het schuurtje, het was ook de enige uitgang. Er was zelfs geen raam waardoor ik kon ontsnappen. Dat had ik op mijn eerdere ontdekkingsronde gemerkt.

Degene die aan de andere kant van de deur stond deed zijn best die voorzichtig open te trekken, maar had dezelfde problemen als ik eerder op de avond. Door de deur heen hoorde ik een zacht gefluister en wat ongeduldig gestamp.

Ik kroop ik zo ver mogelijk achteruit tegen de achterwand, trok mijn benen op en wachtte af.

Eindelijk gaf de deur krakend mee en ging open. Door de gapende deuropening stroomde kille avondlucht de muffe schuur binnen.

Omdat ik eigenlijk niet durfde te kijken, gluurde ik tussen mijn knieën door. In het schijnsel van de maan zag ik hoe een jonge vrouw de schuur binnensloop, een paard achter zich aan trekkend.

Ze had mij niet gezien. Net als ik verwachtte ze een lege ruimte te vinden, waar ze kon overnachten. Toen ze de deur sloot, schoof ik terug naar mijn oude plekje. Die berg stro was mooi van mij!

Het geritsel verraadde mijn aanwezigheid. Met een ruk draaide ze zich om. ‘Wie is daar?’ siste ze. Opnieuw opende ze de deur om het maanlicht binnen te laten. Haar ogen zochten angstig in het rond.

‘Ik ben het maar’, piepte ik en ik stak mijn hand op.

‘Jij?’ Ze herkende me meteen en kwam naast me zitten, dicht tegen me aan.

‘Hoe heet je eigenlijk?’ vroeg ze vriendelijk.

Ze lachte niet eens toen ze mijn naam hoorde. Misschien kwam het daardoor dat ik me meteen bij haar op mijn gemak voelde en haar ook vroeg wie ze was.

Ze aarzelde even, en boog toen haar hoofd dicht naar mij toe. ‘Kun je een geheim bewaren?’ fluisterde ze.

Dat was dus het moment waarop ik had moet roepen dat ik het niet horen wilde, maar waarop ik knikte. Het moment waarop alles veranderde en er voor mij geen weg terug meer was, omdat vanaf toen mijn leven aan het hare gekoppeld was. Want dit is wat ze me vertelde.