Ron Rash

Serena

Uit het Engels vertaald door Anneke Bok en Nan Lenders

Uitgeverij De Geus

breda 2013

De vertalers ontvingen voor deze vertaling een werkbeurs van het Nederlands Letterenfonds

Oorspronkelijke titel Serena, verschenen bij HarperCollinsPublishers

Oorspronkelijke tekst © Ron Rash 2008

Nederlandse vertaling © Anneke Bok, Nan Lenders en De Geus bv, Breda 2010

Omslagontwerp Berry van Gerwen

Omslagillustratie © Bettman/Corbis

isbn 978 90 445 3157 2

nur 302

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2010.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

Een

Toen Pemberton terugkeerde naar de bergen van North Carolina, na een verblijf van drie maanden in Boston waar hij de nalatenschap van zijn vader had afgehandeld, bevond zich onder de wachtenden op het perron een jonge vrouw die zwanger van hem was. Ze was in gezelschap van haar vader, die onder zijn sjofele overjas een lang jachtmes droeg dat hij eerder die ochtend uiterst secuur had geslepen opdat het zo diep mogelijk in Pembertons hart zou binnendringen.

De conducteur riep ‘Waynesville’ toen de trein sidderend tot stilstand kwam. Pemberton keek uit het raam en zag zijn compagnons op het perron staan, beiden in pak gestoken om de vrouw te verwelkomen die sinds twee dagen zijn bruid was, een onverwacht extraatje van zijn tijd in Boston. Buchanan, altijd de dandy, had zijn snor opgedraaid met was en pommade in zijn haar gedaan. Zijn enkellaarzen waren glimmend gepoetst, zijn witkatoenen overhemd was pasgestreken. Wilkie droeg zoals dikwijls een grijze gleufhoed om zijn kale hoofd te beschermen tegen de zon. Op het horlogezakje van de oudere man blonk een Phi Beta Kappasleuteltje van Princeton en uit zijn borstzakje stak een blauwzijden pochet.

Pemberton opende het gouden deksel van zijn zakhorloge en zag dat de trein stipt op tijd was. Hij draaide zich om naar zijn bruid, die was weggedoezeld. De afgelopen nacht had ze vreselijke dromen gehad. Hij was twee keer wakker geworden van haar gewoel, van de heftige manier waarop ze zich aan hem had vastgeklampt voordat ze weer in slaap was gevallen. Hij wekte haar met een zachte kus op de lippen.

‘Niet zo’n leuke bestemming voor een huwelijksreis.’

‘Het voldoet prima voor ons’, zei Serena en ze vlijde zich tegen zijn schouder. ‘We zijn hier samen, en dat is het enige wat telt.’

Pemberton kreeg de prikkelende geur van Tre Jur-talkpoeder in zijn neus en herinnerde zich dat hij dat pikante aroma eerder die ochtend niet alleen had geroken, maar ook op haar huid had geproefd. Er slenterde een kruier door het gangpad die een voor Pemberton onbekend wijsje floot. Zijn blik ging terug naar het raam.

Naast het loket op het perron wachtten Harmon en zijn dochter hem op, Harmon onderuitgezakt tegen de kastanjehouten wand. Opvallend, dacht Pemberton, dat de mannen hier in de bergen zelden rechtop stonden. In plaats daarvan leunden ze wanneer het maar enigszins mogelijk was tegen een boom of een muur. En anders zaten ze wel gehurkt, met hun billen op hun hielen. Harmon had een groot bierglas in zijn hand, waar nauwelijks nog een bodempje in zat. De dochter zat kaarsrecht op het bankje om haar toestand zo goed mogelijk te laten uitkomen. Pemberton kon zich haar voornaam niet meer herinneren. Het verbaasde hem niet hen te zien, noch dat het meisje zwanger was. Van hem, had Pemberton gehoord de avond voordat Serena en hij uit Boston vertrokken. Abe Harmon is hier en zegt dat hij een kwestie met je wil regelen, een kwestie die zijn dochter betreft, had Buchanan gezegd toen hij opbelde. Het kan gewoon dronkemanspraat zijn, maar ik vond toch dat je het moest weten.

‘Er zitten ook een paar dorpelingen in ons welkomstcomité’, zei Pemberton tegen zijn bruid.

‘Maar dat hadden we al verwacht’, zei Serena.

Ze legde haar rechterhand even op zijn pols, en Pemberton voelde de eeltplekken in haar handpalm en de gladde gouden trouwring die ze droeg in plaats van een ring met een diamant. Afgezien van de grootte verschilde haar ring in geen enkel opzicht van de zijne. Pemberton stond op en tilde twee valiezen uit het bagagerek. Hij gaf ze aan de kruier, die een stapje terug deed en achter Pemberton aan liep toen die zijn bruid door het gangpad naar het portier leidde. Er gaapte een ruimte van meer dan een halve meter tussen het staal en het houten plankier. Serena pakte zijn hand niet vast toen ze uitstapte.

Buchanan was de eerste die Pembertons blik opving en hij knikte waarschuwend in de richting van Harmon en zijn dochter voordat hij Serena met een stramme, vormelijke buiging begroette. Wilkie nam zijn gleufhoed af. Met haar één meter zevenenzeventig was Serena langer dan beide mannen, maar Pemberton wist dat andere aspecten van Serena’s verschijning bijdroegen aan de verbazing die zich op het gezicht van Buchanan en Wilkie aftekende: een broek en laarzen in plaats van een jurk en een clochehoed, een door de zon gebruinde huid die in tegenspraak was met Serena’s maatschappelijke klasse, de lippen en wangen niet aangezet met rouge, het haar blond en dik, maar in een kort bobkapsel, onmiskenbaar vrouwelijk, maar ook streng.

Serena liep op de oudste man af en stak hem haar hand toe. Hoewel Wilkie met zijn zeventig jaar ruim twee keer zo oud was als zij, staarde hij Serena aan als een verliefde schooljongen, de gleufhoed tegen zijn borst gedrukt als om een hart te verbergen dat al veroverd was.

‘Wilkie, neem ik aan?’

‘Ja, ja, ik ben Wilkie’, stamelde Wilkie.

‘Serena Pemberton’, zei ze, nog steeds met uitgestoken hand.

Wilkie stuntelde even met zijn hoed voordat hij zijn rechterhand bevrijd had en die van Serena kon schudden.

‘En Buchanan’, zei Serena tegen de andere compagnon. ‘Klopt dat?’

‘Ja.’

Buchanan nam de hand die ze hem voorhield onbeholpen in de zijne.

Serena moest erom glimlachen. ‘Weet u niet hoe je elkaar fatsoenlijk een hand geeft, meneer Buchanan?’

Pemberton keek geamuseerd toe hoe Buchanan zijn greep corrigeerde en zijn hand toen schielijk terugtrok. In het jaar dat het Houtbedrijf Boston nu operationeel was in deze bergen, was de echtgenote van Buchanan slechts één keer op bezoek geweest; ze was gearriveerd in een roze tafzijden jurk, die al smoezelig was geworden voordat ze de enige straat die Waynesville telde was overgestoken en het huis van haar man was binnengegaan. Daar had ze één nacht doorgebracht en ze was meteen weer met de ochtendtrein vertrokken. Tegenwoordig troffen Buchanan en zijn vrouw elkaar eens per maand voor een weekend in Richmond, want zuidelijker wilde mevrouw Buchanan niet reizen. Wilkies vrouw zette geen voet buiten Boston.

De compagnons van Pemberton leken verder geen woord te kunnen uitbrengen. Hun ogen gingen van de rijbroek die Serena droeg naar de beige overhemdblouse en de zwarte laarzen. Uit Serena’s nette manier van spreken en haar kaarsrechte houding bleek duidelijk dat ze een etiquetteschool in New England had bezocht, net als hun echtgenotes. Serena was echter geboren in Colorado, waar ze tot haar zestiende had gewoond; haar vader was houthandelaar geweest en had zijn dochter, naast paardrijden en schieten, ook geleerd om een stevige hand te geven en mannen recht aan te kijken. Ze was pas na de dood van haar ouders naar het oosten gekomen.

De kruier zette de valiezen op het perron en liep terug naar de bagagewagen om Serena’s grote hutkoffer en Pembertons kleinere hutkoffer op te halen.

‘Ik neem aan dat Campbell de arabier naar het kamp heeft gebracht’, zei Pemberton.

‘Ja,’ zei Buchanan, ‘maar dat heeft de jonge Vaughn wel bijna met de dood moeten bekopen. Dat paard is niet alleen groot, maar ook behoorlijk pittig, “vurig” zoals ze dat noemen.’

‘Is er nieuws uit het kamp?’ vroeg Pemberton.

‘Geen ernstige problemen’, zei Buchanan. ‘Een van de arbeiders heeft bij Laurel Creek sporen van een rode lynx gevonden, maar dacht dat ze van een poema waren. Een paar ploegen weigerden weer naar boven te gaan voordat Galloway een kijkje had genomen.’

‘Poema’s,’ zei Serena, ‘komen die hier veel voor?’

‘Absoluut niet, mevrouw Pemberton’, zei Wilkie geruststellend. ‘Het doet me deugd te kunnen zeggen dat er in 1920 voor het laatst eentje is gedood in deze staat.’

‘Toch blijft de plaatselijke bevolking hardnekkig geloven dat er nog eentje is’, zei Buchanan. ‘Er doen allerlei wilde verhalen de ronde die de arbeiders allemaal kennen, niet alleen over hoe groot hij wel niet was, maar ook over zijn kleur, die zou variëren van geelbruin tot pikzwart. Wat mij betreft is het allemaal beuzelpraat, maar uw echtgenoot denkt er anders over. Hij hoopt dat het beest zich vertoont, zodat hij er jacht op kan maken.’

‘Dat was voordat hij trouwde’, merkte Wilkie op. ‘Nu Pemberton een getrouwd man is zal hij de poemajacht ongetwijfeld verruilen voor minder gevaarlijke verzetjes.’

‘Ik hoop dat hij jacht blijft maken op zijn poema en zou teleurgesteld zijn als hij anders zou besluiten’, zei Serena, die zich omdraaide om zich niet alleen tot de compagnons, maar ook tot Pemberton te richten. ‘Pemberton is een man die een uitdaging niet uit de weg gaat, daarom ben ik met hem getrouwd.’

Serena zweeg even en haar gezicht plooide zich tot een lachje.

‘En hij met mij.’

De kruier zette de tweede hutkoffer op het perron. Pemberton gaf de man wat kleingeld en stuurde hem weg. Serena richtte haar blik op de vader en zijn dochter, die nu samen op het bankje zaten, oplettend en zwijgend, als acteurs die op hun claus wachtten.

‘U ken ik niet’, zei Serena.

De dochter bleef Serena stuurs aankijken. De vader was degene die met een enigszins dikke tong het woord nam.

‘Waar ik hier voor ben, heeft niks met u te maken. Ik ben hier voor de man die naast u staat.’

‘Zijn zaken zijn mijn zaken’, zei Serena. ‘En andersom.’

Harmon knikte naar de buik van zijn dochter en zei toen tegen Serena: ‘Deze zaak niet. Dit was al gebeurd voordat u hier kwam.’

‘U beweert dus dat zij het kind van mijn man draagt.’

‘Dat is niet alleen een bewering’, zei Harmon.

‘Dan mag u zich een gelukkig man prijzen’, zei Serena tegen Harmon. ‘Beter zaad om een kind bij haar te verwekken zult u niet vinden. Dat blijkt wel uit de omvang van haar buik.’

Serena keek de dochter aan.

‘Maar meer zul je er niet van hem krijgen. Ik ben er nu. Alle andere kinderen die hij krijgt zullen van mij zijn.’

Harmon ging rechtop zitten en Pemberton ving een glimp op van het parelmoeren handvat van een jachtmes voordat de jas eroverheen viel. Hij vroeg zich af hoe een man als Harmon aan zo’n fraai wapen kwam. Misschien gewonnen bij een pokerwedstrijd of geërfd van een rijkere voorvader. Achter de glazen ruit dook het gezicht van de stationschef op, bleef daar even zichtbaar en verdween toen. Een groepje slungelige jongens uit de omgeving, allemaal in dienst van Houtbedrijf Boston, stond bij een aangrenzende veeschuur uitdrukkingsloos toe te kijken.

Onder hen bevond zich een voorman, Campbell geheten, tot wiens talrijke taken het behoorde om als bemiddelaar tussen de arbeiders en de eigenaren op te treden. Campbell droeg in het kamp altijd een overhemd van grijze chambray en een ribfluwelen broek, maar deze middag had hij net als de andere mannen een overall aan. Het is zondag, besefte Pemberton, en heel even bracht hem dat in verwarring. Hij kon zich niet herinneren wanneer hij voor het laatst op een kalender had gekeken. In Boston, met Serena, had het geleken of de tijd gevangenzat in de onafwendbare rondgang van de wijzers op horloges en klokken: verstrijkende uren en minuten die niet bij machte waren om verstrijkende dagen te worden. Maar de dagen en maanden waren wel degelijk verstreken, zoals duidelijk bleek uit de opgezwollen buik van Harmons dochter.

Harmons grote, sproetige handen omklemden de rand van het bankje en hij zat enigszins naar voren gebogen. Hij keek Pemberton strak aan met een dreigende blik in zijn blauwe ogen.

‘Laten we naar huis gaan, pappa’, zei Harmons dochter en ze legde haar hand op de zijne.

Hij sloeg haar hand weg alsof het een hinderlijke vlieg was, stond op en wankelde even.

‘Vervloekt, jullie allebei’, zei Harmon en hij deed een stap in de richting van de Pembertons.

Hij sloeg zijn jas open en trok het jachtmes uit zijn leren schede. De namiddagzon viel op het lemmet en heel even leek het alsof Harmon een laaiende vlam in zijn hand hield. Pemberton keek naar Harmons dochter, die haar handen om haar buik legde als om het ongeboren kind te beschermen tegen wat er gebeurde.

‘Neem je vader mee naar huis’, zei Pemberton tegen haar.

‘Pappa, alstublieft’, zei de dochter.

‘Ga sheriff McDowell halen’, riep Buchanan naar de mannen die stonden toe te kijken bij de veeschuur.

Een ploegbaas, die Snipes heette, gaf gehoor aan het bevel en haastte zich niet naar het gerechtsgebouw, maar naar het pension waar de sheriff woonde. De overige mannen bleven waar ze waren. Buchanan wilde tussenbeide komen, maar Harmon verjoeg hem met een zwaai van het mes.

‘We gaan dit nu beslechten’, riep Harmon.

‘Hij heeft gelijk’, zei Serena. ‘Pak je mes en beslecht het nu, Pemberton.’

Harmon stapte naar voren, licht wankelend toen hij de afstand tussen hen verkleinde.

‘Je kunt maar beter naar haar luisteren,’ zei Harmon terwijl hij nog een stap naar voren deed, ‘want een van ons tweeën kunnen ze straks dood wegdragen.’

Pemberton bukte zich, opende zijn kalfsleren valies en tastte tussen de spullen naar het huwelijkscadeau dat hij van Serena had gekregen. Hij trok het jachtmes uit de schede en pakte het elandbenen heft, dat hem door zijn ruwe oppervlak een betere greep verschafte, stevig vast. Heel even stond Pemberton zichzelf toe te genieten van hoe prettig dit wapen in de hand lag, van de balans en de degelijkheid van het mes, waarvan het lemmet en het heft even secuur op elkaar waren afgestemd als die van de degens waarmee hij op Harvard had geschermd. Hij trok zijn jas uit en legde die over het valies.

Harmon deed nog een stap naar voren, en nu stonden ze minder dan een meter uit elkaar. Hij hield de punt van het mes hoog en naar boven gericht, en Pemberton besefte dat Harmon, dronken of nuchter, zelden met een mes had gevochten. Harmon kliefde de lucht die hen scheidde. De man klemde zijn door tabak vergeelde kiezen op elkaar en de aderen in zijn nek stonden strak als stormlijnen. Pemberton hield zijn mes laag en dicht bij zijn lichaam. Harmons adem rook naar sterkedrank, een scherpe, vettige geur, als petroleum.

Harmon deed een uitval, maar Pemberton hief zijn linkerarm. De zwaai van het jachtmes werd gebroken door Pembertons onderarm. Harmon stootte het jachtmes omlaag en het schampte Pembertons huid. Pemberton deed een laatste stap en hield het lemmet van zijn mes horizontaal toen hij het onder Harmons jas liet glijden en het staal door de stof van het werkhemd in het zachte vlees boven het rechterheupbeen van de oudere man stootte. Met zijn vrije hand greep hij Harmon bij de schouder om kracht te kunnen zetten en met een snelle haal trok hij een dunne glimlach over de buik van de man. Er sprong een cederhouten knoop van Harmons smoezelige witte overhemd, die op het houten plankier viel, even rondtolde en toen bleef liggen. Gevolgd door een zacht zuigend geluid toen Pemberton het lemmet terugtrok. Een paar tellen bleef het bloeden uit.

Harmons jachtmes viel kletterend op het perron. Als iemand die probeert de stappen te herroepen die tot dit resultaat hadden geleid legde de man beide handen tegen zijn buik, liep langzaam achteruit en zakte toen neer op het bankje. Hij tilde zijn handen op om de schade in ogenschouw te nemen, en zijn darmen puilden in losse, grijze strengen op zijn schoot. Harmon keek aandachtig naar het inwendige van zijn lichaam als zocht hij een nadere bevestiging van zijn lot. Nog een laatste keer hief hij het hoofd op en liet het achterover tegen de houten stationswand rusten. Pemberton wendde zijn blik af toen Harmons blauwe ogen uitdoofden.

Nu stond Serena naast hem.

‘Je arm’, zei ze.

Pemberton zag dat zijn popeline overhemd onder de elleboog was opengereten en dat er donkere bloedvlekken in de blauwe stof zaten. Serena maakte een zilveren manchetknoop los en schoof de mouw omhoog om de snee op zijn onderarm te bekijken.

‘Die hoeft niet gehecht te worden,’ zei ze, ‘er moet alleen wat jodium op en een verband.’

Pemberton knikte. De adrenaline bruiste door zijn lichaam, en toen Buchanans bezorgde gezicht voor hem opdoemde, leken de gelaatstrekken van zijn compagnon – de kortgeknipte zwarte borstelsnor tussen de puntige smalle neus en de kleine mond, de ronde lichtgroene ogen die altijd lichtelijk verbaasd keken – tegelijkertijd zowel haarscherp als ver weg. Pemberton haalde een paar keer diep en beheerst adem, om tot zichzelf te komen voordat hij iets tegen iemand zei.

Serena raapte het jachtmes op en liep ermee naar Harmons dochter, die zich over haar vader had gebogen, haar handen om het uitdrukkingsloze gezicht had gelegd en het vlak bij het hare bracht alsof ze hem nog iets duidelijk zou kunnen maken. De jonge vrouw zat stilletjes te huilen.

‘Hier’, zei Serena, die het mes bij het lemmet vasthield. ‘Eigenlijk heeft mijn man er nu recht op. Het is een prachtig mes, en als je het handig aanpakt, kun je er een goede prijs voor krijgen. En dat zou ik doen’, voegde ze eraan toe. ‘Het verkopen, bedoel ik. Dat geld zul je goed kunnen gebruiken wanneer het kind er is. Het is alles wat je ooit van mijn man en mij zult krijgen.’

Harmons dochter staarde Serena nu aan, maar ze maakte geen aanstalten om het mes aan te nemen. Serena legde het jachtmes op het bankje, stak het perron over en ging naast Pemberton staan. Afgezien van Campbell, die naar het perron kwam lopen, hadden de mannen die tegen het hek van de veeschuur geleund stonden zich niet verroerd. Pemberton was blij dat ze er waren, want dan kon er tenminste nog iets goeds voortkomen uit wat er was voorgevallen. De arbeiders hadden al begrepen dat Pemberton zich wat fysieke kracht betreft met hen kon meten, dat hadden ze gezien toen ze het afgelopen voorjaar de spoorweg hadden aangelegd. Nu hadden ze met eigen ogen gezien dat hij een mens kon doden. Ze zouden nog meer respect voor hem hebben, en voor Serena. Hij draaide zich om en keek in Serena’s grijze ogen.

‘Laten we naar het kamp gaan’, zei Pemberton.

Hij legde zijn hand om Serena’s elleboog en voerde haar mee naar het trapje dat Campbell zojuist op was gelopen. Campbells lange, hoekige gezicht stond even ondoorgrondelijk als altijd, en hij wijzigde zijn koers zodat hij niet vlak langs de Pembertons heen liep – zo achteloos dat een toeschouwer niet zou denken dat het doelbewust was.

Pemberton en Serena daalden het trapje af en volgden het pad naar de plek waar Wilkie en Buchanan stonden te wachten. De sintels knerpten onder hun voeten en er stegen grijze pluimpjes uit op, als bij een uitgeblazen lucifer. Pemberton wierp een blik achterom en zag Campbell over Harmons dochter gebogen staan, met zijn hand op haar schouder terwijl hij tegen haar sprak. De op zijn zondags geklede sheriff McDowell stond ook bij het bankje. Campbell en hij hielpen het meisje overeind en liepen met haar het stationsgebouw binnen.

‘Is mijn Packard er?’ vroeg Pemberton aan Buchanan.

Buchanan knikte en Pemberton sprak de jonge kruier aan, die nog op het perron stond.

‘Zet de valiezen op de achterbank en bind de kleine hutkoffer op het bagagerek. De grote kan met de trein nakomen.’

‘Vind je niet dat je beter even met de sheriff kunt gaan praten?’ vroeg Buchanan nadat hij Pemberton het sleuteltje van de Packard had gegeven.

‘Waarom zou ik die hufter iets moeten uitleggen?’ zei Pemberton. ‘Je hebt gezien wat er gebeurd is.’

Serena en hij wilden juist in de Packard stappen toen achter hen McDowell kordaat aan kwam lopen. Toen Pemberton zich omdraaide, zag hij dat de sheriff ondanks zijn zondagse pak een holster droeg. Zoals bij veel mensen uit deze bergachtige contreien was de leeftijd van de sheriff moeilijk te schatten. Pemberton nam aan dat hij een jaar of vijftig was, hoewel het gitzwarte haar en het strakke lichaam van de sheriff een jongere man niet zouden misstaan.

‘We gaan naar mijn bureau’, zei McDowell.

‘Waarom?’ vroeg Pemberton. ‘Het was zelfverdediging. Er zijn tien mannen die dat zullen bevestigen.’

‘Ik leg u verstoring van de openbare orde ten laste. Daar staat een boete van tien dollar op of een week hechtenis.’

Pemberton trok zijn portefeuille en gaf McDowell twee vijfdollarbiljetten.

‘Toch gaan we naar het bureau’, zei McDowell. ‘U mag Waynesville niet verlaten voordat u een schriftelijke verklaring hebt afgelegd dat u uit zelfverdediging hebt gehandeld.’

Ze stonden amper een meter uit elkaar en geen van beide mannen deed een stap terug. Pemberton besloot dat het geen vechtpartij waard was.

‘Hebt u van mij ook een verklaring nodig?’ vroeg Serena.

McDowell keek Serena aan alsof hij haar nu pas opmerkte.

‘Nee.’

‘Ik zou u best een hand willen geven, sheriff,’ zei Serena, ‘maar afgaand op wat mijn man me over u heeft verteld zou u hem vermoedelijk niet aannemen.’

‘Daar heeft hij gelijk in’, antwoordde McDowell.

‘Ik wacht in de auto op je’, zei Serena tegen Pemberton.

Toen Pemberton terugkwam, stapte hij in de Packard en draaide het contactsleuteltje om. Hij drukte op de starter, haalde de auto van de handrem, en toen begonnen ze aan de tien kilometer lange rit naar het kamp. Buiten Waynesville minderde Pemberton vaart toen ze het twee hectare grote houtmeer van de zagerij naderden, waarvan het oppervlak schuilging onder boomstammen die als aanmaakhoutjes kriskras over elkaar lagen. Pemberton remde en zette de Packard in z’n vrij, maar liet de motor lopen.

‘Wilkie wilde de zagerij dicht bij de stad hebben’, zei Pemberton. ‘Het zou mijn keus niet geweest zijn, maar het is goed uitgepakt.’

Ze keken uit over de vastgelopen vloot boomstammen in het houtmeer die lag te wachten op de dageraad, wanneer de stammen zouden worden vlot getrokken en op de boomezel geladen om daarna te worden verzaagd. Serena wierp een vluchtige blik op de houtzagerij en op het tentvormige houten gebouwtje dat Wilkie en Buchanan als kantoor gebruikten. Pemberton wees op een reusachtige boom die oprees uit het bos achter de houtzagerij. De schors was bedekt met een oranjekleurige laag en de bovenste takken waren verschrompeld en bladerloos.

‘Kastanjekanker.’

‘Maar goed dat het jaren duurt voordat ze helemaal doodgaan’, zei Serena. ‘Dat geeft ons alle tijd die we nodig hebben, en bovendien een reden om de voorkeur aan mahoniehout te geven.’

Pemberton legde zijn hand op de harde rubberbal van de versnellingspook, schakelde en reed verder.

‘Ik kijk ervan op dat de wegen verhard zijn’, zei Serena.

‘Dat zijn er niet veel. Deze wel, in elk geval een paar kilometer. De weg naar Asheville ook. Met de trein zouden we sneller bij het kamp zijn, zelfs met twintig kilometer per uur, maar op deze manier kan ik je ons terrein laten zien.’

Algauw hadden ze Waynesville achter zich gelaten en werd het terrein steeds bergachtiger en schaarser bevolkt, met hier en daar een helling met wat weidegrond, als groen vilt verweven met een grovere stof. Bijna hoogzomer inmiddels, besefte Pemberton, de witte bloemetjes van de kornoelje verdord op de grond, de takken van de loofbomen vol in het groen. Ze kwamen langs een houten hutje, waarnaast een vrouw water uit een bron aan het putten was. Ze droeg geen schoenen, en de vlaskop naast haar had een broek aan die met een stuk touw werd opgehouden.

‘Die mensen hier in de bergen’, zei Serena uit het raampje kijkend. ‘Ik heb gelezen dat ze zo geïsoleerd leven dat hun spraak aan Elizabethaanse tijden herinnert.’

‘Daar is Buchanan van overtuigd’, zei Pemberton. ‘Hij houdt een boekje bij met dergelijke woorden en uitdrukkingen.’

Het land werd snel steiler, en algauw stonden er geen boerderijen meer. Pemberton had last van druk op zijn oren en moest slikken. Vanaf de verharde weg sloeg hij een zandpad in dat een anderhalve kilometer lange bocht beschreef voordat het een laatste keer steil omhoogliep. Pemberton zette de auto stil en ze stapten uit. Aan de rechterkant van het pad rees een overhellende granieten rotswand op, waar water langssijpelde. Aan de linkerkant was slechts een diepe afgrond – dat, en een bleke ronde maan die ongeduldig op de nacht wachtte.

Pemberton pakte Serena’s hand en ze liepen naar de rand van de steile afgrond. Daarbeneden werden de bergen teruggedrongen door Cove Creek Valley en opende zich een vlakte van tweehonderdzestig hectare. In het midden van het dal lag het kamp, omgeven door een woestenij van boomstronken en takken. Links ervan was Half Acre Ridge ook helemaal kaalgekapt. Rechts het ontboste onderste kwartgedeelte van Noland Mountain. De spoorweg die door het dal liep, leek als met steken op het laagland genaaid.

‘Negen maanden werk’, zei Pemberton.

‘In het westen zouden we die klus in zes maanden hebben geklaard’, reageerde Serena.

‘Er valt hier vier keer zoveel regen. Bovendien moesten we de spoorlijn doortrekken tot in het dal.’

‘Dat scheelt’, gaf Serena toe. ‘Tot waar strekt ons gebied zich uit?’

Pemberton wees naar het noorden. ‘Tot aan de berg achter de helling waar we nu aan het kappen zijn.’

‘En naar het westen?’

‘Tot aan Balsam Mountain’, zei Pemberton, en hij wees ook die aan. ‘En tot aan Horse Pen Ridge in het zuiden, en in het oosten kun je zien waar we zijn opgehouden met kappen.’

‘Dertieneneenhalf duizend hectare.’

‘Er was nog achtentwintighonderd hectare ten oosten van Waynesville die we al hebben gekapt.’

‘En in westelijke richting, is dat eigendom van Papierfabriek Champion?’

‘Helemaal tot aan de grens met Tennessee’, zei Pemberton.

‘Is dat het land dat ze voor het park willen hebben?’

Pemberton knikte. ‘En als Champion tot verkoop overgaat, zullen ze vervolgens op ons land uit zijn.’

‘Maar dat krijgen ze niet’, zei Serena.

‘Nee, in elk geval niet voordat wij er klaar mee zijn. Harris, onze plaatselijke koper- en kaolienmagnaat, was op de bijeenkomst waar ik je over vertelde, en hij stak niet onder stoelen of banken dat hij net zo veel bezwaar heeft tegen het plan voor een nationaal park als wij. Geen slechte zaak om de rijkste man van het district aan onze kant te hebben.’

‘Of als toekomstige compagnon’, voegde Serena eraan toe.

‘Je zult hem wel mogen’, zei Pemberton. ‘Hij is uitgekookt en stommelingen kan hij niet uitstaan.’

Serena raakte zijn schouder aan, boven de wond.

‘Je arm moet verbonden worden.’

‘Eerst een kus’, zei Pemberton terwijl hij hun verstrengelde handen tegen Serena’s onderrug legde en haar dichter naar zich toe trok.

Serena hief haar lippen naar die van Pemberton en drukte ze er stevig tegenaan. Ze legde haar vrije hand tegen zijn achterhoofd om hem dichter naar zich toe te trekken en ademde zacht uit in zijn mond toen ze haar lippen opende om Pemberton hartstochtelijker te kussen; haar tanden en tong raakten de zijne. Serena drukte haar lichaam helemaal tegen hem aan. Zoals gewoonlijk niet in staat tot ingetogenheid, zelfs niet de eerste keer dat ze elkaar hadden ontmoet. Pemberton voelde opnieuw wat hij bij geen enkele andere vrouw had ervaren: de gewaarwording te zijn ontketend en grenzeloze mogelijkheden te hebben, grenzeloos, maar tegelijkertijd op een bepaalde manier beperkt tot hen beiden.

Ze stapten in de Packard en reden het dal in. De weg werd rotsachtiger, met diepere geulen en kuilen. Ze staken een beek over die helemaal was dichtgeslibd en reden verder door nog meer bos, totdat ze in het eigenlijke dal aankwamen. Hier hield de weg op; er was alleen nog een uitgestrekte massa aarde en slijk. Ze kwamen langs een stal en een eenvoudig houten gebouw dat uit twee vertrekken bestond, waarvan het voorste werd gebruikt voor de loonadministratie en het achterste als bar en eetkamer dienstdeed. Rechts ervan stonden de kantine voor de arbeiders en de kampwinkel. Ze staken de spoorweg over en kwamen langs een reeks platte goederenwagons die gereedstonden voor de ochtend. Een personeelswagon, die als dokterspost fungeerde, stond naast het spoor, de roestende wielen weggezakt in de bodem van het dal.

Ze passeerden een rij van dertig aaneengeschakelde woonketen, die hachelijk op de helling van Bent Knob Ridge balanceerden en waarvan de fundering werd gestut door grillig gevormde palen van acaciahout. De keten hadden iets weg van goedkope houten goederenwagons, niet alleen door hun afmetingen en de aanblik die ze boden, maar ook door hoe de kabel, die onder de stang op het dak door liep, ze met elkaar verbond. Met een bijl waren bij wijze van vensters splinterige gaten in het hout uitgehakt.

‘De behuizing van de arbeiders, neem ik aan’, zei Serena.

‘Ja, zodra we hier klaar zijn, kunnen we ze op goederenwagons zetten en naar het nieuwe terrein vervoeren. De arbeiders hoeven er niet eens hun spullen uit te halen.’

‘Heel efficiënt’, zei Serena knikkend. ‘Wat betalen ze aan huur?’

‘Acht dollar per maand.’

‘En hun loon?’

‘Momenteel twee dollar per dag, maar Buchanan wil dat verhogen naar twee dollar tien.’

‘Waarom?’

‘Volgens hem zullen we anders goede krachten aan andere kampen kwijtraken’, zei Pemberton terwijl hij de auto tot voor hun huis reed. ‘Maar ik denk dat die landroof van de overheid eerder zal leiden tot een groter aanbod van arbeiders, zeker wanneer Champion de boel verkoopt.’

‘Wat vindt Wilkie ervan?’

‘Wilkie is het met mij eens’, zei Pemberton. ‘Het enige pluspunt van de ingestorte aandelenmarkt, zegt hij, is dat de arbeidskrachten goedkoper worden.’

‘Ik ben het met jou en Wilkie eens’, zei Serena.

Op de traptreden voor het huis zat een jongen, Joel Vaughn genaamd, met naast zich een doos met vlees, brood, kaas en een fles rode wijn. Toen Pemberton en Serena uit de Packard stapten, stond Vaughn op en nam zijn wollen pet af, waardoor een bos opvallend rood haar zichtbaar werd. Even opvallend als zijn intelligentie, had Campbell algauw doorgekregen. Hij had Vaughn verantwoordelijkheden toevertrouwd die gewoonlijk aan veel oudere arbeiders waren voorbehouden, waaronder, zoals aan zijn geschramde onderarmen en een beurse plek op zijn sproetige linkerjukbeen te zien was, het mannen van een paard dat even vurig als kostbaar was. Vaughn haalde de valiezen uit de auto en volgde Pemberton en zijn bruid naar de veranda. Pemberton opende de deur en beduidde de jongen met een knikje dat hij voor mocht gaan.

‘Als ik geen last van mijn arm had, zou ik je over de drempel dragen’, zei Pemberton.

Serena lachte. ‘Zit er maar niet over in, Pemberton. Ik red het zelf ook wel.’

Ze stapte naar binnen en hij volgde. Serena keek even naar de lichtschakelaar alsof ze betwijfelde dat hij het zou doen. Toen deed ze het licht aan.

In de voorkamer stonden twee Coxwellfauteuils voor de open haard en links was een keukentje met een boerenfornuis en een ijskast. Bij het enige raam van de voorkamer stonden een peppelhouten tafel en vier stoelen met biezen zittingen. Serena knikte, liep de gang door en wierp een snelle blik op de badkamer voordat ze de achterkamer binnenging. Ze knipte de schemerlamp op het bedtafeltje aan en ging op het smeedijzeren bed zitten om te testen of de matras stevig genoeg was en leek tevreden. Vaughn verscheen in de deuropening met de hutkoffer, die nog van Pembertons vader was geweest.

‘Zet hem maar in de gangkast’, zei Pemberton.

Vaughn deed wat hem was opgedragen, ging toen naar buiten en kwam terug met de etenswaren en de wijn.

‘Meneer Buchanan dacht dat u misschien wel iets zou willen eten.’

‘Zet maar op tafel’, zei Pemberton. ‘En ga dan naar de personeelswagon om jodium en verbandgaas te halen.’

De jongen bleef even staan, zijn blik gericht op Pembertons met bloed doorweekte mouw.

‘Moet ik dokter Cheney soms halen?’

‘Nee’, zei Serena. ‘Ik verbind hem wel.’

Toen Vaughn weg was, liep Serena naar het slaapkamerraam en tuurde naar de onderkomens van de arbeiders.

‘Hebben de arbeiders elektriciteit?’

‘Alleen in de kantine.’

‘Dat is ook het beste zo’, zei Serena terwijl ze weer naar het midden van het vertrek liep. ‘Niet alleen vanwege de geldbesparing, maar ook voor de mannen zelf. Ze zullen harder werken als ze een spartaans leven leiden.’

Pemberton gebaarde naar de wanden van kale, ruwe planken.

‘Hier is het ook behoorlijk spartaans.’

‘Uitgespaard geld waar we weer bosland mee kunnen kopen’, zei Serena. ‘Als we ons vermogen anders hadden willen spenderen, zouden we wel in Boston zijn gebleven.’

‘Dat is waar.’

‘Wie woont hiernaast?’

‘Campbell. Een van de waardevolste mannen die we hebben in dit kamp. Hij doet de boekhouding, kan van alles repareren en landmeten als de beste.’

‘En in het laatste huis?’

‘Dokter Cheney.’

‘De paljas uit Wild Hog Gap.’

‘De enige dokter die hier wilde komen wonen. En pas nadat we hem een huis en een auto in het vooruitzicht hadden gesteld.’

Serena deed de deur van de klerenkast open om er een blik in te werpen en inspecteerde ook de linnenkast.

‘En mijn huwelijkscadeau, Pemberton?’

‘Dat staat op stal.’

‘Ik heb nog nooit een witte arabier gezien.’

‘Het is een indrukwekkend paard’, zei Pemberton.

‘Ik ga morgenvroeg meteen met hem rijden.’

Toen Vaughn de jodium en het verbandgaas had gebracht, ging Serena op het bed zitten; ze knoopte Pembertons overhemd los en pakte het wapen dat achter zijn riem gestoken zat. Ze haalde het mes uit de schede en bekeek het opgedroogde bloed op het lemmet voordat ze het op het bedtafeltje legde. Serena maakte het flesje jodium open.

‘Hoe voelt het om zo met een man te vechten? Met een mes, bedoel ik. Is het als schermen of … intiemer?’

Pemberton probeerde te bedenken hoe hij zijn gevoelens onder woorden kon brengen.

‘Ik weet het niet’, zei hij na een poosje. ‘Behalve dat het tegelijkertijd zowel volslagen werkelijk als volslagen onwerkelijk voelt.’

Serena pakte zijn arm steviger vast, maar haar stem werd zachter.

‘Dit gaat prikken’, zei ze toen ze wat van de kastanjebruine vloeistof over de wond liet lopen. ‘Dat gevecht in Boston waar je berucht om was – gaf dat je hetzelfde gevoel als vandaag?’

‘In Boston was het een stenen bierkroes’, antwoordde Pemberton. ‘Dat was eerder een ongelukje tijdens een knokpartij in de kroeg.’

‘Voor zover ik heb begrepen, kwam er een mes aan te pas,’ zei Serena, ‘en was de dood van het slachtoffer allesbehalve een ongelukje.’

Toen Serena de jodium opdepte die uit de wond droop, vroeg Pemberton zich af of hij een lichte teleurstelling in Serena’s toon bespeurde of dat hij het zich maar verbeeldde.

‘Maar dit keer was het nauwelijks een ongeluk te noemen’, merkte Serena op. ‘Ik zal zelf het zwaard ter hand nemen – ja, ook al moet ik het met de dood bekopen.’

‘Ik herken het citaat helaas niet’, zei Pemberton. ‘Ik ben niet zo geleerd als jij.’

‘Dat maakt niet uit. Het is een stelregel die je je het beste eigen kunt maken zoals jij hebt gedaan, niet uit een boek.’

Toen Serena gaas van de houten klos trok, moest Pemberton glimlachen.

‘Wie weet?’ zei hij luchtig. ‘Ik vermoed dat in zo’n primitief oord als dit messentrekkerij niet aan één sekse is voorbehouden. Misschien raak je wel in een gevecht verzeild met een ouwe, naar snuiftabak stinkende feeks en leer je het op dezelfde manier als ik.’

‘Ik zou het doen,’ zei Serena met afgemeten stem, ‘al was het alleen maar om te weten wat jij vandaag hebt gevoeld. Dat is wat ik wil: dat alles wat deel uitmaakt van jou, ook deel uitmaakt van mij.’

Pemberton keek hoe de laag stof die Serena om zijn arm wikkelde dikker werd; de jodium drong door de eerste lagen heen en werd toen door het verband aan het oog onttrokken. Hij herinnerde zich het etentje in Back Bay een maand geleden, toen mevrouw Lowell, de gastvrouw, naar hem toe was gekomen. Er is een vrouw die graag aan u wil worden voorgesteld, meneer Pemberton, had de getrouwde dame gezegd. Ik moet u echter waarschuwen. Ze heeft alle andere vrijgezellen in Boston afgeschrikt. Pemberton herinnerde zich dat hij haar had verzekerd dat hij zich niet zo gemakkelijk liet afschrikken en dat de vrouw in kwestie misschien ook voor hem gewaarschuwd diende te worden. Mevrouw Lowell had de juistheid van Pembertons opmerking beaamd en ze beantwoordde zijn glimlach toen ze hem bij de onderarm pakte. Laten we dan maar eens naar haar toe gaan. Maar onthoud goed dat u gewaarschuwd bent, net zoals ik haar heb gewaarschuwd.

‘Zo’, zei Serena toen ze klaar was. ‘Over drie dagen zou het genezen moeten zijn.’

Serena pakte het mes op en liep ermee naar de keuken, waar ze het lemmet met water en een doekje schoonmaakte. Ze droogde het mes af en ging terug naar de achterkamer.

‘Morgen ga ik het lemmet wetten’, zei Serena toen ze het mes op het bedtafeltje legde. ‘Het is een wapen dat een man als jij waardig is, en van een dusdanige makelij dat het een leven lang meegaat.’

‘Zelfs langer dan een leven,’ merkte Pemberton op, ‘zoals gelukkig is gebleken.’

‘Zoiets kan zich vaker voordoen, dus hou het in de buurt.’

‘Ik zal het in mijn kantoor bewaren’, beloofde Pemberton.

Serena ging tegenover het bed op een rechte stoel zitten en trok haar rijbroek uit. Ze kleedde zich uit zonder acht te slaan op wat ze losknoopte en op de vloer liet vallen. Al die tijd bleven haar ogen op Pemberton gericht. Ze trok haar ondergoed uit en kwam voor hem staan. De vrouwen die hij voor Serena had gekend waren preutser geweest en hadden gewacht tot het donker was in een kamer of tot ze een laken over zich heen konden trekken, maar dat was niets voor Serena.

Afgezien van haar ogen en haar was ze geen gangbare schoonheid; haar borsten waren klein, haar heupen smal en haar benen lang voor haar lichaam. Serena’s iele schouders, smalle neus en hoge jukbeenderen benadrukten de harde hoekigheid van haar lichaam. Ze had kleine voeten, die er vergeleken met alle andere aspecten van haar verschijning merkwaardig teer en kwetsbaar uitzagen. Hun lichamen waren als voor elkaar geschapen; Serena’s tengere gestalte paste goed bij zijn grotere lijf en gespierdere bouw. Soms bedreven ze ’s nachts de liefde met zo veel passie dat het bed onder hen doorboog en stond te dansen. Dan hoorde Pemberton hun snelle ademhaling en wist niet welke van Serena was en welke van hem. Alsof je ophoudt te bestaan, zo beschreef Serena hun paring, en hoewel het niet bij Pemberton zou zijn opgekomen het zo te noemen, besefte hij dat ze het raak had getypeerd.

Serena kwam niet meteen naar hem toe en Pemberton voelde een smachtend verlangen opkomen. Hij keek naar haar lichaam, keek in de ogen die hem vanaf de allereerste keer dat hij haar zag hadden betoverd, haar irissen grijs als gepolijst tin. Ook hard en ondoordringbaar als tin, met gouden vlekjes die niet zozeer in het grijs zaten, maar als stofdeeltjes op het oppervlak dreven. Ogen die zich niet sloten wanneer hun lichamen één werden en ze hem zowel met haar blik als met haar lichaam in zich trok.

Serena schoof de gordijnen open zodat de maan haar schijnsel op het bed wierp. Ze wendde zich van het raam af en keek de kamer rond, alsof ze even was vergeten waar ze was.

‘Dit is prima voor ons’, zei ze ten slotte, en met haar blik weer op Pemberton gericht liep ze naar het bed.

Twee

De volgende ochtend stelde Pemberton zijn bruid voor aan het honderdtal arbeiders van het kamp. Terwijl hij sprak, stond Serena naast hem, gekleed in een zwarte rijbroek en een blauwe denimblouse. Ze droeg andere rijlaarzen dan de vorige dag, van Europese makelij, het leer vaal en versleten en met een matzilveren rand over de neus. Serena hield de ruin bij de teugels, de arabier zo wit dat hij bijna doorzichtig leek in het eerste ochtendlicht. Het zware zadel op de rug van het paard, gemaakt van Duits leer en voorzien van met wol gevulde keilkussens, had meer gekost dan een houthakker in een jaar verdiende. Een paar mannen maakten fluisterend opmerkingen over de stijgbeugels, die niet naast elkaar aan de linkerkant hingen.

Wilkie en Buchanan stonden op de veranda met een kop koffie in de hand. Beiden waren gekleed in pak en stropdas en hun enige concessie aan de omgeving bestond uit kniehoge leren laarzen waar ze de broekspijpen in hadden gestopt om te voorkomen dat die modderig werden. Het waren kleren die Pemberton, wiens grijze katoenen broeken en geruite wollen overhemden weinig verschilden van wat de arbeiders droegen, altijd licht bespottelijk had gevonden in een dergelijke omgeving en nu, gezien Serena’s kledij, des te meer.

‘De vader van mevrouw Pemberton was de eigenaar van Houtbedrijf Vulcan in Colorado’, zei Pemberton tegen de arbeiders. ‘Een betere leerschool had ze niet kunnen hebben. Ze doet voor geen enkele man hier onder, maar dat zullen jullie snel genoeg ontdekken. Haar bevelen dienen te worden opgevolgd zoals jullie de mijne opvolgen.’

Onder de houthakkers bevond zich een man met een volle baard, Bilded geheten, die voorman was van een kapploeg. Hij rochelde luid en spuugde een gele fluim op de grond. Met zijn één meter vijfentachtig en ruim negentig kilo was Bilded een van de weinige mannen in het kamp die even fors gebouwd was als Pemberton.

Serena opende de zadeltas en haalde er een Watermanpen en een in leer gebonden opschrijfboekje uit. Ze sprak het paard zachtjes toe, gaf toen de teugels aan Pemberton, liep naar Bilded en bleef staan waar zijn fluim was beland. Ze wees naar een Amerikaanse es naast het kantoor, die vanwege zijn schaduw niet gekapt was.

‘Ik wil een weddenschap met je afsluiten’, zei Serena tegen Bilded. ‘We schatten allebei hoeveel kuub er in die es zit. Dan schrijven we onze schatting op en kijken wie er het dichtst bij zit.’

Bilded keek een paar tellen strak naar Serena en vervolgens naar de boom alsof hij de hoogte en dikte al aan het berekenen was. Hij keek niet naar Serena, maar naar de es toen hij sprak.

‘Hoe komen we er dan achter wie er het dichtst bij zit?’

‘Ik laat hem omkappen en naar de zagerij brengen’, zei Pemberton. ‘Dan weten we vanavond wie er gewonnen heeft.’

Inmiddels stond ook dokter Cheney op de veranda toe te kijken. Om de sigaar op te steken die hij na het ontbijt altijd rookte, streek hij een lucifer af langs de balustrade, wat zo luid klonk dat een paar mannen zich omdraaiden om te zien waar het geluid vandaan kwam. Ook Pemberton keek om en het viel hem op dat het ochtendlicht de ongezonde gelaatskleur van de dokter nog sterker deed uitkomen, waardoor het dikke gezicht er grijs en kneedbaar uitzag, als vuil brooddeeg. Een effect dat nog werd benadrukt door zijn kwabbige hals en zijn hangwangen.

‘Om hoeveel wedden we?’ vroeg Bilded.

‘Om twee weeklonen.’

Daar moest Bilded even over nadenken.

‘D’r wordt me geen kunstje geflikt? Als ik win, krijg ik twee weeklonen extra.’

‘Ja,’ zei Serena, ‘en als je verliest werk je twee weken voor niets.’

Ze hield Bilded het opschrijfboekje en de pen voor, maar hij maakte geen aanstalten ze aan te nemen. Een arbeider achter hem gniffelde.

‘Misschien wil je liever dat ik mijn schatting eerst opschrijf?’ zei Serena.

‘Ja’, zei Bilded na een korte aarzeling.

Serena draaide zich om en bekeek de boom een volle minuut voordat ze de pen in haar linkerhand nam en een getal opschreef. Ze scheurde de bladzijde uit het boekje en vouwde hem op.

‘Nu jij’, zei ze en ze gaf de pen en het boekje aan Bilded.

Bilded liep naar de es om zijn omvang beter te kunnen beoordelen, kwam toen terug en bekeek de boom nog een poosje voordat hij zijn schatting opschreef. Serena richtte zich tot Pemberton.

‘Aan welke man kunnen wij en de arbeiders onze schattingen toevertrouwen?’

‘Campbell’, zei Pemberton met een knikje naar de opzichter, die toekeek vanuit de deuropening van het kantoor. ‘Akkoord, Bilded?’

‘Ja’, zei Bilded.

Serena reed achter de kapploegen aan toen die over de treinrails in de richting van de zuidelijke helling van Noland Mountain togen, dwars door hectaren vol boomstronken, die vanuit de verte graven op een pas verlaten slagveld leken te markeren. De houthakkers verlieten al snel de hoofdspoorlijn, die over de rechterbergflank liep, en vervolgden hun weg langs het zijspoor, met hun middagmaal in draagbuidels en papieren zakken, metalen melkbussen en metalen trommels in de vorm van een brood. Sommige van de mannen droegen breteloveralls, anderen een broek en een flanellen overhemd. De meesten hadden hoge leren laarzen aan en een enkeling droeg schoenen van canvas of leer. De seinjongens waren barrevoets. De mannen passeerden eerst de Shaylocomotief, die ze de ratelslang noemden, en de twee wagons waarmee de arbeiders uit Waynesville op en neer reisden, toen de zes platte wagens voor de boomstammen en de McGiffertlaadkraan en ten slotte, aan het eind van het spoor, de kabeluitsleper, die al stond te sissen en te roken terwijl de lange staalkabels van de laadboom van de haspels rolden en zich bijna een kilometer omhoogstrekten tot waar het snapblok rond een enorme hickorystronk geslagen was. Uit de verte had de laadboom wel iets weg van een enorme vishengel met een molen en de kabels leken op uitgeworpen lijnen. De laadboom stond in een schuine hoek ten opzichte van de berg en de kabels waren zo strak gespannen dat het leek alsof de hele berg aan de haak was geslagen en zo over de rails naar Waynesville kon worden weggesleept. Boomstammen die zaterdag laat op de dag waren gekapt hingen nog aan de kabels, en de mannen liepen er behoedzaam onderdoor alsof het met dynamiet gevulde wolken waren. De lucht werd steeds ijler naarmate de arbeiders over de steile helling vorderden naar de plek waar hun gereedschap verstopt lag onder bladeren en houtblokken of was opgehangen aan boomtakken, als de harpen van de oude Hebreeërs. Niet alleen bijlen, maar ook tweeënhalve meter lange trekzagen en stalen kliefwiggen en kantelhaken, de negenpondshamers die doordouwers werden genoemd en de keilkoppen van zes pond. Op de steel of het handvat van sommige van deze gereedschappen waren initialen gebrand en andere hadden een naam gekregen als waren ze een paard of een geweer. Op de allernieuwste na was hun steel door handen gepolijst, bijna net zoals een steen wordt gladgesleten door water.

Terwijl de mannen zich een weg baanden door de stronken en het kapafval, keken ze goed uit waar ze hun voeten neerzetten, want al lieten slangen zich zelden zien voordat de zon voluit op de hellingen scheen, de wespen en de horzels gaven dat respijt niet. Evenmin als de berg zelf, waar je makkelijk op kon wegglijden, vooral op een dag als deze, wanneer de grond door recente regenval glibberig was en geen houvast bood aan voeten en grijpende handen. De meeste houthakkers waren nog uitgeput van de zes elfurige werkdagen van de week ervoor. Sommigen hadden een kater en anderen waren gewond. Voordat ze de berg beklommen, hadden de mannen al vier of vijf koppen koffie op, en allemaal hadden ze sigaretten en pruimtabak bij zich. Sommigen gebruikten cocaïne om door te kunnen gaan en waakzaam te blijven, want als het kappen eenmaal begon, was het zaak om op je hoede te zijn voor bijlen die van de boom schampten, voor zaagtanden die een knie te grazen namen, voor de slingerende grijphaak aan de kabel en voor een kabel die knapte. En vooral voor de zogenaamde weduwemakers, afgebroken takken die minuten of uren of zelfs dagen bleven hangen voordat ze als een speer naar beneden kwamen.

Pemberton stond op de veranda toen Serena achter de kapploegen aan het bos in reed. Zelfs van een afstand zag hij het deinen van haar heupen en haar gewelfde rug. Hoewel ze zowel die ochtend als de vorige avond nog gemeenschap hadden gehad, voelde Pemberton dat begeerte zijn hart sneller deed kloppen en kwam het beeld bij hem op van de eerste keer dat hij haar had zien rijden op de New England Jachtclub. Die ochtend had hij op de veranda van het clubhuis zitten kijken hoe Serena te paard over de hagen en hekken sprong. Hij was geen man die snel ontzag voor iemand had, maar dat was het enige woord voor wat hij ervoer toen Serena en haar paard loskwamen van de grond en secondenlang in de lucht leken te zweven voordat ze aan de andere kant van de hindernis neerkwamen. Hij prees zich onvoorstelbaar gelukkig dat ze elkaar hadden gevonden, hoewel Serena al had gezegd dat hun ontmoeting niet zomaar een gelukkig toeval was geweest, maar iets onontkoombaars.

Die ochtend waren er twee vrouwen vlak bij hem op de veranda komen zitten, in tegenstelling tot Serena gekleed in rode rokjas en zwarte derby, die thee hadden besteld om zich te wapenen tegen de ochtendkou. Ze vindt zeker dat rijden zonder jas en hoed de rigueur is, had de jongste opgemerkt, waarop de andere antwoordde dat dat in Colorado best weleens het geval kon zijn. De vrouw van mijn broer heeft met haar op de school van Miss Porter gezeten, zei de oudste. Ze kwam daar zomaar ineens opdagen, een wees uit de westelijke binnenlanden. Weliswaar een rijke wees en beter opgeleid dan je zou denken, maar zelfs Sarah Porter slaagde er niet in haar enige omgangsvormen bij te brengen. Veel te trots, beweert mijn schoonzusje, zelfs voor die hooghartige kliek daar. Een paar van de meisjes hadden met haar te doen en nodigden haar bij hen thuis uit voor de feestdagen, en dat sloeg ze niet alleen af, maar ze deed dat ook nog op een uitermate onbeleefde manier. Ze bleef liever bij die oude schoolfrikken. De jongste had gemerkt dat Pemberton zat te luisteren en had hem aangesproken. Kent u haar? had ze gevraagd. Ja, had hij geantwoord. Ze is mijn verloofde. De jongste had gebloosd, maar haar metgezellin had Pemberton glimlachend aangekeken en met een ijzige stem gezegd: Nou, dan acht ze ú kennelijk wel haar gezelschap waardig.

Afgezien van de terloopse opmerking van mevrouw Lowell over Serena’s eerdere huwelijkskandidaten, had hij die ochtend voor het eerst iemand anders dan Serena zelf over haar verleden horen praten. Uit zichzelf liet ze er weinig over los. Wanneer Pemberton haar vroeg naar de tijd dat ze in Colorado of New England had gewoond, waren Serena’s antwoorden vrijwel altijd oppervlakkig en ze zei tegen Pemberton dat zij beiden net zo weinig behoefte hadden aan het verleden als het verleden aan hen.

Toch bleven Serena’s nachtmerries voortduren. Ze sprak er nooit over, zelfs niet wanneer Pemberton ernaar vroeg, zelfs niet nadat hij haar woelende lichaam eruit had getrokken als uit een verraderlijke branding. Het had iets te maken met wat haar familie in Colorado was overkomen, daar was hij van overtuigd. Net zoals hij ervan overtuigd was dat anderen die haar kenden zouden hebben opgekeken van hoe kinderlijk Serena op die momenten leek, hoe ze zich aan hem vastklampte tot ze zacht jammerend weer in slaap viel.

De keukendeur viel met een klap dicht achter een arbeider die naar buiten kwam met een kuip vol grijs, naar vet en voedselresten riekend afwaswater dat hij in een greppel gooide. De laatste houthakker was in het bos verdwenen. Weldra hoorde Pemberton de bijlen toen de kerfhakkers de valkerven begonnen uit te hakken, een geluid dat klonk als geweerschoten die door het dal weerkaatsten, terwijl de arbeiders Haywood County met zaag en bijl van alweer een stuk wildernis ontdeden.

Intussen was de ploeg die was uitverkoren om de es te vellen in het kamp teruggekeerd met zijn gereedschap. De drie mannen hurkten neer bij de boom als bij een kampvuur en bespraken onderling hoe ze de klus het best konden klaren. Campbell voegde zich bij hen en beantwoordde de vragen van de houthakkers met woorden die zo gekozen waren dat ze eerder als suggesties klonken dan als bevelen. Na een paar minuten kwam Campbell overeind. Hij keek naar de veranda, knikte naar Pemberton en hield zijn blik nog even op hem gericht om zich ervan te vergewissen dat er verder niets meer van hem verwacht werd. Campbells bruine ogen waren amandelvormig, als die van een kat. Dat ze breedgevormd waren, had Pemberton altijd wel toepasselijk gevonden voor een man die niets leek te ontgaan en altijd waakzaam was, waakzaam en voorzichtig, redenen waarom Campbell al tot achter in de dertig had standgehouden in een beroep waarbij onachtzaamheid zelden zonder gevolgen bleef. Pemberton knikte en Campbell liep naar de spoorlijn om met de machinist te praten. Pemberton keek hem na en constateerde dat zelfs een zo voorzichtig man als Campbell een ringvinger miste. Als je alle afgehakte ledematen kon verzamelen en aaneennaaien, zou je elke maand een extra arbeider hebben, had dokter Cheney ooit schertsend opgemerkt.

Weldra bleek waarom Campbell juist deze kapploeg had uitgekozen. De kerfhakker nam zijn bijl ter hand en kapte met twee deskundige halen een valkerf uit op dertig centimeter van de grond. De twee zagers lieten zich op een knie zakken, grepen de hickoryhandvatten met beide handen beet en begonnen te zagen, zodat wigvormige stukken bast krakend versplinterden onder de stalen tanden. De mannen vonden hun ritme en algauw hoopte zich het zaagsel aan hun voeten op als tijd die verglijdt in een zandloper. Pemberton wist dat de arbeiders die de trekzaag gebruikten ze radbrakers noemden omdat ze zo veel inspanning vergden, maar als je deze mannen aan het werk zag, leek het moeiteloos te gaan, alsof ze het blad tussen twee gladgeschuurde planken door lieten glijden. Toen de zaag vast begon te lopen, gebruikte de kerfhakker de doordouwer om er een kliefwig in te slaan. Binnen een kwartier was de boom geveld.

Pemberton ging naar binnen om aan de administratie te werken en keek nu en dan uit het raam naar Noland Mountain. Serena en hij waren sinds de huwelijksvoltrekking niet langer dan een paar minuten uit elkaar geweest. Haar afwezigheid maakte de papierwinkel saaier, het kantoor leger. Pemberton herinnerde zich hoe ze hem die ochtend had gewekt met een kus op zijn oogleden, haar hand lichtjes op zijn schouder. Ook Serena was nog slaperig geweest en toen ze Pemberton heel loom in haar armen had genomen, was het alsof hij zijn eigen droom had verlaten en ze samen een mooiere, warmere droom waren binnengegaan.

Serena bleef de hele ochtend weg om zich vertrouwd te maken met het landschap en zich de namen van de arbeiders, de bergkammen en de beken in te prenten.

De Franklinklok op de buffetkast sloeg het middaguur toen de Studebaker van Harris naast het kantoor stilhield. Pemberton legde de facturen op het bureau en liep naar buiten om hem te begroeten. Net als Pemberton kleedde Harris zich nauwelijks beter dan zijn arbeiders, en het enige teken van zijn rijkdom was een dikke gouden ring aan zijn rechterhand met een saffier erin, scherp en helderblauw als de ogen van zijn eigenaar. Zeventig was hij, wist Pemberton, maar de volle zilveren haardos en de glimmende gouden vullingen in zijn gebit pasten uitstekend bij deze man die allesbehalve stijf en stram was.

‘Nou, waar is ze?’ vroeg Harris toen hij de veranda voor het kantoor op stapte. ‘Een vrouw die zo indrukwekkend is als jij beweert, hoor je niet verborgen te houden.’

Harris bleef even staan en draaide glimlachend zijn hoofd iets opzij, met zijn rechteroog op Pemberton gericht alsof hij zijn doelwit zo beter in het vizier kreeg.

‘Alhoewel, misschien kun je haar maar beter wel verborgen houden. Als het allemaal waar is wat je beweert.’

‘Je zult wel zien’, zei Pemberton. ‘Ze is naar Noland Mountain. We kunnen er te paard heen rijden.’

‘Daar heb ik geen tijd voor’, zei Harris. ‘Hoe graag ik je bruid ook zou ontmoeten, dat gezeik over dat natuurpark is belangrijker. Onze gewaardeerde minister van Binnenlandse Zaken heeft Rockefeller zover gekregen dat hij vijf miljoen doneert. Nu weet Albright zeker dat hij Champion kan uitkopen.’

‘Denk je dat ze gaan verkopen?’

‘Ik weet het niet,’ zei Harris, ‘maar alleen al het feit dat Champion openstaat voor een bod, moedigt niet alleen minister Albright aan, maar ook anderen, hier en in Washington. In Tennessee beginnen ze de boeren al van hun land te verdrijven.’

‘Dit moet voor eens en altijd geregeld worden’, zei Pemberton.

‘Nou en of. Ik ben het verdomme net zo zat als jij om de zakken van die chicaneurs uit Raleigh te vullen.’

Harris trok een horloge uit zijn zak en keek hoe laat het was.

‘Later dan ik dacht’, zei hij.

‘Heb je al kans gezien om een kijkje te nemen in het gebied bij Glencoe Ridge?’ vroeg Pemberton.

‘Als je zaterdagochtend naar mijn kantoor komt, kunnen we het samen gaan bekijken. Breng je bruid ook maar mee’, zei Harris, die even bleef staan om goedkeurend te knikken naar de stronken en het kapafval in het dal. ‘Je hebt goed werk geleverd hier, zelfs met die twee dandy’s van partners van je.’

Pemberton ging niet terug naar binnen toen Harris was vertrokken, maar reed naar Noland Mountain. Daar vond hij Serena, die samen met twee voormannen haar brood zat op te eten. Tussen de happen door hadden ze het erover of het rendabel zou zijn om een tweede kabeluitsleper aan te schaffen. Pemberton steeg van zijn paard en liep naar hen toe.

‘De es is naar de zagerij,’ zei Pemberton toen hij naast haar ging zitten, ‘dus tegen half zes weet Campbell wel hoeveel hout hij heeft opgeleverd.’

‘Zijn er nog andere mannen weddenschappen bij je komen afsluiten?’

‘Nee’.

‘Wil een van jullie nog wedden?’ Serena keek de voormannen aan.

‘Nee, mevrouw’, zei de oudste arbeider. ‘Ik heb er geen enkele behoefte aan om met u te wedden over iets wat met hout te maken heeft. Vóór vanochtend misschien wel, maar nu niet meer, zeker niet nadat u ons dat handigheidje met die strop hebt laten zien.’

De jongere man schudde alleen het hoofd.

Toen de twee mannen klaar waren met eten, riepen ze hun ploeg weer bijeen. Weldra was in het omliggende bos opnieuw het kabaal van bijlen en trekzagen te horen. De arabier snoof en Serena liep naar hem toe en legde haar hand op zijn manen. Ze sprak de ruin zachtjes toe en hij werd rustig.

‘Harris is langsgeweest’, zei Pemberton. ‘Hij wil zaterdag samen met ons een kijkje gaan nemen bij Glencoe Ridge.’

‘Gaat hij daar op zoek naar iets anders dan kaolien en koper?’

‘Ik denk het niet,’ zei Pemberton, ‘al is er in de beken hier in de omgeving wel wat goud gevonden. In de buurt van Franklin zijn robijn- en saffiermijnen, maar dat is hier zestig kilometer vandaan.’

‘Ik hoop dat hij iets vindt’, zei Serena, die een stap dichterbij deed om Pembertons hand vast te pakken. ‘Dat zou nóg een nieuw begin zijn voor ons, het eerste echte compagnonschap van ons twee.’

Pemberton glimlachte. ‘Maar wel met Harris erbij.’

‘Voorlopig’, zei Serena.

Toen Pemberton terugreed naar het kamp, dacht hij aan een middag in Boston toen Serena en hij het bed hadden gedeeld, de lakens één klamme kluwen. De derde, misschien de vierde dag dat hij met haar samen was geweest. Serena’s hoofd had op zijn schouder gelegen, haar linkerhand op zijn borst, toen ze zei: ‘Waar gaan we naartoe na Carolina?’

‘Zo ver heb ik nog niet vooruitgedacht’, had Pemberton geantwoord.

‘“Ik?”’ had ze gezegd. ‘Waarom niet “wij”?’

‘Nou, als het dan toch “wij” is,’ had Pemberton schertsend geantwoord, ‘laat ik het aan jou over.’

Serena had haar hoofd opgetild en hem in de ogen gekeken.

‘Brazilië. Ik heb er onderzoek naar gedaan. Ongerepte mahoniewouden en geen andere wetten dan die van de natuur.’

‘Afgesproken’, had Pemberton gezegd. ‘Nu hoeven “we” alleen nog maar te beslissen waar we gaan eten. Aangezien jij al het andere al hebt beslist, mag ik zeker wel kiezen?’

Ze had geen antwoord gegeven. In plaats daarvan had ze haar hand steviger tegen zijn borst gedrukt en die daar laten liggen om zijn harteklop te voelen.

‘Ik had al gehoord dat je een sterk hart had, onverschrokken,’ had ze gezegd, ‘en dat is waar.’

‘Dus naast potentiële kapgebieden doe je ook onderzoek naar mannen?’ had Pemberton gevraagd.

‘Natuurlijk’, had Serena gezegd.

Om zes uur verzamelden alle arbeiders van het kamp zich voor het kantoor. Hoewel de meeste kapploegen uit drie man bestonden, sloot een ploeg die een man had verloren zich vaak bij een andere aan, een regeling die niet altijd van tijdelijke aard was. Een man genaamd Snipes fungeerde als leider van een dergelijke ploeg, aangezien de andere ploegbaas, Stewart, weliswaar een harde werker was, maar van twijfelachtige intelligentie. Stewart vond het prima zo.

Tot de ploeg van Snipes behoorde een ongeletterde lekenprediker die McIntyre heette en die graag vurig het naderende einde van de wereld mocht verkondigen. McIntyre greep elke gelegenheid aan om zijn opvattingen uit te dragen, vooral tegenover dominee Bolick, een presbyteriaanse geestelijke die elke woensdagavond en zondagochtend een dienst verzorgde in het kamp. Dominee Bolick vond zijn collega-theoloog niet alleen stierlijk vervelend, maar ook volkomen geschift en hij deed dan ook zijn uiterste best om McIntyre te ontlopen, net als de meeste mannen in het kamp. McIntyre was de hele ochtend afwezig geweest omdat hij last had van buikloop, maar was aan het begin van de middag weer op het werk verschenen. Toen hij Serena, gekleed in een broek, op de veranda van het kantoor zag staan, verslikte hij zich in het pepermuntje waar hij op zoog om zijn maag te kalmeren.

‘Daar zal je d’r hebben,’ stamelde McIntyre, ‘de hoer van Babylon in eigen persoon.’

Dunbar, met zijn negentien jaar het jongste lid van de ploeg, keek niet-begrijpend naar de veranda en toen naar McIntyre, met zijn zwarte predikantenhoed en zijn gerafelde zwarte pandjesjas, die hij zelfs op de heetste dagen droeg als een teken van zijn ware roeping.

‘Waar?’ vroeg Dunbar.

‘Daar, recht voor je op de veranda, schaamteloos als Jezabel.’

Stewart, die samen met de vrouw en de zus van McIntyre de volledige gemeente van de lekenprediker uitmaakte, keek zijn voorganger aan.

‘Hoe komt u daar nou toch bij, prediker?’

‘Die broek’, verkondigde McIntyre. ‘Het staat geschreven in de Openbaring. Daar staat dat de hoer van Babylon in de laatste dagen zal verschijnen, gekleed in een broek.’

Ross, een stugge man die niets van McIntyres geraaskal moest hebben, staarde de lekenprediker aan alsof hij een pratende aap was die het kamp was binnengelopen.

‘Ik heb de Openbaring menigmaal gelezen, McIntyre,’ zei Ross, ‘maar dat vers is me toch ontgaan.’

‘Het staat niet in de King James’, zei McIntyre. ‘Het staat in de originele Griekse versie.’

‘O, dus je leest Grieks?’ zei Ross. ‘Wonderlijk voor een man die niet eens Engels kan lezen.’

‘Nou, nee’, zei McIntyre langzaam. ‘Ik lees geen Grieks, maar ik heb het gehoord van hun die dat wel kennen.’

‘Van hun die het wel kennen’, zei Ross hoofdschuddend.

Snipes haalde zijn bruyèrepijp uit de mond om iets te zeggen. Zijn overall was zo sleets en opgelapt dat het oorspronkelijke denim een latere toevoeging leek, en er was niet geprobeerd om de nieuwe kleuren af te stemmen op de oude. In plaats daarvan was de overall van de voorman verlapt met een bonte mengelmoes van gele, groene, rode en oranje stoffen. Snipes vond zichzelf een geletterd man en redeneerde dat, aangezien er in de natuur allerlei bonte kleuren voorkwamen om andere schepsels voor gevaar te waarschuwen, dergelijke lappen niet alleen groot en klein ongedierte zouden afschrikken, maar wellicht hetzelfde effect zouden hebben op vallende takken en blikseminslagen. Snipes wierp een blik op de pijp die hij in zijn hand had en keek toen op.

‘D’r zijn verschillen in alle talen die er bestaan’, zei Snipes zwaarwichtig en hij wilde juist gaan uitweiden over die opmerking toen Ross zijn hand opstak.

‘Daar komt de uitslag’, zei Ross. ‘Maak je maar klaar om te dokken, Dunbar.’

Campbell ging op de stronk van de es staan en haalde een blocnote uit zijn borstzak. De mannen werden stil. Campbell keek naar de mannen noch naar de eigenaars. Hij hield zijn blik op de blocnote gericht terwijl hij sprak, als om elke schijn van partijdigheid te vermijden, zelfs bij het uitspreken van het oordeel.

‘Mevrouw Pemberton is de winnaar met een verschil van zevenhonderdste kuub’, zei Campbell en hij stapte zonder verder commentaar van de stronk.

De mannen gingen uiteen. Degenen die hadden gewed en gewonnen, zoals Ross, met een lichtere tred dan de verliezers. Weldra waren alleen degenen die vanaf de veranda hadden toegekeken nog over.

‘Reden om een glas van onze beste whisky te heffen’, kondigde Buchanan aan.

Wilkie en hij volgden dokter Cheney en de Pembertons naar het kantoor. Ze liepen door het voorvertrek en gingen een kleinere kamer binnen met langs de ene muur een bar en in het midden een vierenhalve meter lange eettafel met twaalf gecapitonneerde armstoelen eromheen. De kamer had een leistenen open haard en een enkel raam. Buchanan ging achter de bar staan en zette een fles Glenlivet en sodawater op het gelakte hout. Hij haalde vijf Steubenglazen onder de bar vandaan en vulde een zilveren koeler met ijsschilfers uit de ijskast.

‘Ik noem dit de verkoeverkamer’, zei dokter Cheney tegen Serena. ‘Zoals u ziet is er aan alcohol geen gebrek. Het voldoet uitstekend aan mijn eigen medicinale behoeften.’

‘Een andere verkoeverkamer heeft onze dokter Cheney niet nodig, want zijn patiënten worden meestal toch niet meer wakker’, zei Buchanan vanachter de bar. ‘Van deze schurken weet ik wat ze willen drinken, maar wat kan ik u aanbieden, mevrouw Pemberton?’

‘Hetzelfde.’

Iedereen ging zitten, behalve Buchanan. Serena bekeek de tafel aandachtig en liet de vingers van haar linkerhand over het oppervlak gaan.

‘Kastanje, helemaal uit één stuk’, zei Serena waarderend. ‘Is die boom hier in de buurt gekapt?’

‘Hij komt uit dit dal’, zei Buchanan. ‘Hij was vierendertig meter hoog. Een grotere zijn we nog niet tegengekomen.’

Serena keek op en liet haar blik door de kamer gaan.

‘De kamer is jammer genoeg nogal sober, mevrouw Pemberton,’ zei Wilkie, ‘maar hij is gerieflijk, gezellig zelfs op een bepaalde manier, vooral in de winter. We hopen dat u hier uw avondmaaltijd zult willen gebruiken, zoals wij vieren dat altijd al deden voordat u ons met uw komst vereerde.’

Serena knikte terwijl ze nog steeds keurend om zich heen keek.

‘Uitstekend’, zei dokter Cheney. ‘De schoonheid van een vrouw zal deze saaie omgeving zeker opfleuren.’

Terwijl Buchanan Serena haar glas aanreikte, zei hij: ‘Pemberton heeft me verteld over het tragische overlijden van uw ouders tijdens de griepepidemie van 1918, maar hebt u nog broers of zussen?’

‘Ik had een broer en twee zussen. Zij zijn ook overleden.’

‘Allemaal tijdens de epidemie?’ vroeg Wilkie.

‘Ja.’

Wilkies snor trilde licht en hij kreeg een verdrietige blik in zijn waterige ogen.

‘Lieve hemel, hoe oud was u toen?’

‘Zestien.’

‘Ik heb tijdens de epidemie ook iemand verloren, mijn jongste zusje,’ zei Wilkie tegen Serena, ‘maar om je hele familie te verliezen, en op zo’n jonge leeftijd. Dat is haast niet voor te stellen.’

‘Mij spijt het ook dat u uw familie hebt verloren, maar wij mogen ons gelukkig prijzen dat u het geluk hebt gehad te overleven’, merkte dokter Cheney gevat op.

‘Het was meer dan geluk’, antwoordde Serena. ‘Dat heeft de dokter zelf gezegd.’

‘Waar schreef mijn collega-genezer uw overleving dan aan toe?’

Serena keek Cheney aan met een vaste blik, haar ogen even uitdrukkingsloos als haar toon.

‘Hij zei dat ik gewoon weigerde te sterven.’

Dokter Cheney boog zijn hoofd langzaam opzij, alsof hij om een hoek keek. De arts keek Serena nieuwsgierig aan, trok een paar tellen lang zijn dikke wenkbrauwen op en liet ze toen weer zakken. Buchanan bracht de andere glazen naar de tafel en ging zitten. Pemberton hief het glas en glimlachte erbij om de spanning weg te nemen.

‘Een toost op de zoveelste overwinning van de baas op de arbeiders’, zei hij.

‘Ik toost ook op u, mevrouw Pemberton’, zei dokter Cheney. ‘Het is kenmerkend voor het schone geslacht dat het de analytische vaardigheid van de man ontbeert, maar, in dit geval tenminste, hebt u die zwakte weten te compenseren.’

Serena’s gelaatsuitdrukking verstrakte, maar haar irritatie verdween even snel als ze was opgekomen, werd van haar gezicht geveegd als een weerbarstige haarlok.

‘Mijn man vertelde me dat u hier geboren bent, in een plaatsje dat Wild Hog Gap heet’, zei Serena tegen Cheney. ‘Kennelijk zijn uw ideeën over mijn sekse gevormd door de boerentrienen bij wie u bent opgegroeid, maar ik verzeker u dat het schone geslacht veel verscheidener van aard is dan u gezien uw beperkte ervaring kunt weten.’

Als omhooggetrokken door vishaken plooiden de mondhoeken van dokter Cheney zich tot een vreugdeloze lach.

‘Allemachtig, wat een pittige tante, die vrouw van u’, grinnikte Wilkie terwijl hij zijn glas hief naar Pemberton. ‘Dat brengt tenminste leven in de brouwerij.’

Buchanan haalde de fles whisky en zette hem op tafel.

‘Bent u ooit eerder in deze contreien geweest, mevrouw Pemberton?’ vroeg hij.

‘Nee, nooit.’

‘Zoals u gezien hebt, wonen we hier enigszins geïsoleerd.’

‘Enigszins?’ riep Wilkie uit. ‘Soms heb ik het gevoel dat ik naar de maan ben verbannen.’

‘Asheville is hier maar tachtig kilometer vandaan’, zei Buchanan. ‘Dat heeft zo zijn dorpse charmes.’

‘Zeg dat wel,’ merkte dokter Cheney op, ‘inclusief een paar sanatoria voor tuberculoselijders.’

‘Maar u hebt vast wel gehoord van het landgoed van George Vanderbilt,’ ging Buchanan verder, ‘en dat ligt daar ook.’

‘Biltmore is inderdaad indrukwekkend,’ gaf Wilkie toe, ‘een echt Frans kasteel, mevrouw Pemberton. Olmstead in eigen persoon is uit Brookline hiernaartoe gekomen om het park te ontwerpen. Vanderbilts dochter Cornelia woont er nu, met haar echtgenoot Cecil, een Brit. Ik ben er een paar keer te gast geweest. Erg hoffelijke mensen.’

Wilkie zweeg even om zijn glas leeg te drinken en zette het op tafel. Zijn wangen waren rozig van de alcohol, maar Pemberton wist dat het Serena’s aanwezigheid was die hem nog spraakzamer maakte dan gewoonlijk.

‘Ik hoorde vandaag een uitdrukking die het waard is om in je boekje te worden opgenomen, Buchanan’, ging Wilkie verder. ‘Twee arbeiders stonden bij het houtmeer over een knokpartij te praten en hadden het erover dat een van de vechtersbazen de ander “tot aan de veer ging”. Kennelijk betekent dat “flink toetakelen”.’

Buchanan haalde een vulpen en een zwartleren aantekenboekje uit de binnenzak van zijn jas. Hij zette de pen op het geschepte papier en schreef tot aan de veer gaan, met een vraagteken erachter. Hij blies op de inkt en deed het boekje dicht.

‘Ik betwijfel of het van de Britse Eilanden komt’, zei Buchanan. ‘Het lijkt me eerder een alledaagse uitdrukking die met hanengevechten te maken heeft.’

‘Kephart zou het ongetwijfeld weten’, zei Wilkie. ‘Hebt u van hem gehoord, mevrouw Pemberton, van onze plaatselijke Thoreau? Buchanan is een groot bewonderaar van zijn werk, ook al is Kephart een voorstander van dat onzinnige idee van een nationaal park.’

‘Ik heb zijn boeken in de etalage van Grolier gezien’, zei Serena. ‘Ze waren vast erg in hun schik met een man van Harvard die zich heeft ontpopt tot een van hun grootste voorvechters.’

‘En die daarnaast ook nog bibliothecaris in Saint Louis was’, voegde Wilkie eraan toe.

‘Bibliothecaris en schrijver,’ zei Serena, ‘en uitgerekend zo’n man wil ons ervan weerhouden datgene te oogsten waar boeken van gemaakt worden.’

Pemberton dronk zijn tweede glas whisky leeg, merkte hoe de alcohol soepel door zijn keel gleed en hoe zijn tevredenheid toenam door de warme gloed. Hij voelde een overweldigende verwondering dat deze vrouw, van wie hij niet eens had geweten dat ze bestond toen hij drie maanden geleden het dal had verlaten, nu zijn echtgenote was. Pemberton legde zijn rechterhand op Serena’s knie en was niet verbaasd toen zij haar linkerhand op de zijne legde. Ze leunde even tegen hem aan en liet haar hoofd in het holletje tussen zijn hals en schouder rusten. Pemberton probeerde zich voor te stellen wat er aan dit moment nog te verbeteren viel. Hij kon niets bedenken, hooguit dat hij en Serena alleen zouden zijn.

Om zeven uur dekten twee keukenhulpen de tafel met Spodeporselein, zilveren bestek en linnen servetten. Ze gingen weg en keerden terug met een serveerboy volgeladen met rieten mandjes vol beboterd brood, een zilveren schaal met rundvlees en grote kommen van Steubenkristal, tot de rand gevuld met aardappels, wortels en pompoen, diverse soorten chutney en sauzen.

Ze waren halverwege de maaltijd toen Campbell, die in de voorkamer over de telmachine gebogen had gezeten, in de deuropening verscheen.

‘Ik wilde vragen of u en mevrouw Pemberton van plan zijn Bilded aan zijn weddenschap te houden’, zei Campbell. ‘Met het oog op de loonlijst.’

‘Is er een reden waarom we dat niet zouden doen?’ vroeg Pemberton.

‘Hij heeft een vrouw en drie kinderen.’

Campbell sprak met vlakke stem en zijn gezicht was volkomen uitdrukkingsloos. Pemberton vroeg zich niet voor het eerst af hoe het zou zijn om met deze man te pokeren.

‘Des te beter’, zei Serena. ‘Dan kunnen de andere arbeiders er ook meteen een les uit trekken.’

‘Blijft hij wel voorman?’ vroeg Campbell.

‘Ja, de komende twee weken’, zei Serena, die niet naar Campbell keek, maar naar Pemberton.

‘En dan?’

‘Dan wordt hij ontslagen’, zei Pemberton. ‘Nog een les voor de mannen.’

Campbell knikte, stapte zijn kantoortje weer in en trok de deur achter zich dicht. De telmachine begon met tussenpozen weer te klikken en te ratelen.

Buchanan leek op het punt te staan iets te zeggen, maar zweeg.

‘Is er iets, Buchanan?’ vroeg Pemberton.

‘Nee’, zei Buchanan na een korte stilte. ‘Ik had niets met de weddenschap te maken.’

‘Merkte je hoe Campbell je probeerde te beïnvloeden, Pemberton,’ zei dokter Cheney, ‘al deed hij het niet rechtstreeks. Hij is best slim in dat opzicht, vind je niet?’

‘Ja’, stemde Pemberton in. ‘Als de omstandigheden ernaar geweest waren, had hij aan Harvard kunnen gaan studeren. Misschien zou hij, in tegenstelling tot mij, zelfs wel zijn afgestudeerd.’

‘Maar als je niet zo veel ervaring had opgedaan in de kroegen van Boston,’ zei Wilkie, ‘was je misschien wel het slachtoffer geworden van Abe Harmon met zijn jachtmes.’

‘Dat klopt,’ zei Pemberton, ‘maar het jaar dat ik heb geschermd in Harvard heeft ook bijgedragen aan die opleiding.’

Serena bracht haar hand naar Pembertons gezicht en liet haar wijsvinger over het dunne witte litteken op zijn wang glijden.

‘Een schermwond is indrukwekkender dan een bul’, zei ze.

De keukenhulpen kwamen binnen met frambozen en slagroom. Een van de vrouwen zette naast Wilkies schaaltje een glas water neer en flesjes met maagbitter, ijzerpreparaat en een blikje zwaveltabletten, medicijnen voor Wilkies opspelende maag en zijn bloedarmoede. De hulpen schonken de koffie in en gingen weer weg.

‘Toch bent u duidelijk een geletterde vrouw, mevrouw Pemberton’, zei Wilkie. ‘Uw man zegt dat u goed onderlegd bent in de kunsten en de filosofie.’

‘Mijn vader haalde onderwijzers naar het kamp. Het waren allemaal Engelsen, opgeleid in Oxford.’

‘Dat verklaart uw Britse tongval en intonatie’, merkte Wilkie goedkeurend op.

‘En het verklaart zonder twijfel ook een zekere koelheid in uw toon,’ voegde dokter Cheney eraan toe terwijl hij room door zijn koffie roerde, ‘die alleen onwetenden als ongevoeligheid jegens anderen zouden uitleggen, zelfs jegens uw eigen familie.’

Wilkie trok geërgerd zijn neus op.

‘Het is erger dan onwetend om zoiets te denken,’ zei Wilkie, ‘en wreed bovendien.’

‘Uiteraard’, zei dokter Cheney terwijl hij zijn dikke lippen bedachtzaam tuitte. ‘Ik spreek dan ook slechts als iemand die niet de voordelen van Britse onderwijzers heeft genoten.’

‘Zo te horen was uw vader een zeer opmerkelijk man’, zei Wilkie terwijl hij zijn blik weer op Serena richtte. ‘Ik zou graag meer over hem willen horen.’

‘Waarom?’ zei Serena alsof haar dat verwonderde. ‘Hij is dood en voor geen van ons nog van enig nut.’