Lydie Salvayre

Het zwijgen van Savedra

Uit het Frans vertaald door Eveline van Hemert

==

==

==

==

Uitgeverij De Geus

breda 2014

De vertaalster ontving voor deze vertaling een subsidie van het Nederlands Letterenfonds

Oorspronkelijke titel Passage à l’ennemie, verschenen bij Éditions du Seuil

Oorspronkelijke tekst © Éditions du Seuil 2003

Eerste Nederlandstalige uitgave © Eveline van Hemert en De Geus BV, Breda 2006

Deze editie © De Geus BV, Breda 2014

Omslagontwerp Robert Nix

Omslagillustratie © David Gibson/Trevillion Images

isbn 978 90 445 3179 4

NUR 302

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus BV, Postbus 1878, 4801 BW Breda, Nederland. Telefoon: 076 522 8151. Internet: www.degeus.nl.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2006.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

#

6 januari 2003. Inspecteur Arjona, divisie Maatschappelijke Verschijnselen, sectie Steden en Voorsteden, aan de minister van Politie, onder bescherming van de heer Bogdan, algemeen directeur van de Inlichtingendienst, en de heer Pronto, regionaal directeur van de Inlichtingendienst.

Conform zijn instructies meldt ondergetekende, die belast is met het verzamelen van informatie omtrent een groep delinquenten welke ervan wordt verdacht relaties te onderhouden met intellectuelen, en welke zich ophoudt in de Cité des Arcs te Combeil:

1 – dat hij alleen zal handelen, met als enige logistieke ondersteuning zijn niet ten onrechte als onfeilbaar bekendstaande neus.

2 – dat hij niet gaat rondsjouwen met een Smith & Wesson kaliber 9, noch met de allernieuwste Walther PKK, noch met raketwerpende sigaretten, noch met ander gelijksoortig tuig dat het reuzeleuk doet bij James Bond, maar dat lichtelijk, zo niet geheel uit de toon zou vallen in de hierboven omschreven context.

3 – dat hij zich plooit en zal plooien naar alle eisen die zijn missie aan hem stelt, teneinde het vertrouwen te winnen van de individuen die zullen worden geobserveerd volgens de klassieke zogeheten infiltratiemethode (tot in de puntjes uitgewerkt ten tijde van zijn onderzoek onder extremistische elementen in de kringen rond Lucienne Fare), een methode die een kritische analyse paart aan veldwerk en waarbij lichaamswerk niet uit te sluiten valt, op voorwaarde dat het zogezegd zijdelings wordt bedreven en met strikt professioneel oogmerk.

4 – dat hij, met het oog op zijn geloofwaardigheid bij de gelaakte groep, heeft geopteerd voor de volgende vermomming: legerbroek in de kleur zwart, schaamteloos openhangend XXL shirt, geel-zwarte Nikes in tijgerprint en stoer achterstevoren gedragen pet; voor deze uitrusting verzoekt ondergetekende om de toekenning van een aanvullende vergoeding.

5 – dat deze uitmonstering hem ernstig tegen de borst stuit, daar ze volstrekt strijdig is met de in het politiekorps vigerende regels, die slordigheid, vuilheid en excentriciteit (op geestelijk zowel als op lichamelijk vlak) ten strengste verbieden en die een tenue voorschrijven dat door zijn onberispelijkheid, zijn luister en zijn allure het belang van de taak behoort te weerspiegelen: glimmend gepoetst schoeisel met dubbel ijzerbeslag, goed passend maar niet te krap bemeten overhemd, piekfijn gestreken, geborstelde of gesteven kleding in neutrale kleur, haren niet langer dan de reglementaire vijftien millimeter, gebruik van deodorant aanbevolen.

6 – dat hij zich heeft afgevraagd wat zijn moeder, die dol is op Engelse chic, zou denken als ze hem tegen het lijf zou lopen in deze uitdossing (die, dat moge duidelijk zijn, een ernstige aantasting betekent van zijn waardigheid).

7 – dat hij, verlamd door deze gedachte, resoluut geweigerd heeft om zich gelijk Joey Starr een naar zijn smaak al te opzichtig stalen gebit aan te meten, zoals zijn instructeur had geopperd.

8 – dat hij een piercing in het oor al even categorisch van de hand gewezen heeft.

9 – dat hij, terdege uitgedost en pogend zijn spotlust te onderdrukken, moeiteloos is opgenomen door de groep delinquenten die elke avond samenkomt in de hal van blok 26; zijn natuurlijke aantrekkingskracht heeft hiertoe ongetwijfeld bijgedragen.

10 – dat hij zelfs kan zeggen dat men massaal plat ging voor hem.

11 – dat hij als meesterspeurder tussen de samenscholende delinquenten direct een hogelijk verdacht element heeft gespot in de persoon van een uitzonderlijk mooi meisje, dat de bijzonderheid bezit dat ze geen woord zegt.

12 – dat deze zwijgzaamheid erop lijkt te wijzen dat de jonge delinquente belangrijke geheimen verbergt.

13 – dat hij, teneinde tot nog toe onbekende info te verkrijgen, overweegt zijn contacten met deze jonge vrouw, Dulcinée Savedra genaamd, te verdiepen.

14 – dat hij, hoezeer hij ook gruwt bij deze gedachte, bereid is tot elke tactiek om voornoemde ontboezemingen te ontlokken, zo nodig de tactiek van het bed.

15 – dat hij geschokt was door de aanwezigheid, in de groep geobserveerde delinquenten, van een zesjarig kind van een verbijsterende onbeschaafdheid. Het kind, Bilal genaamd, is de zoon van ene Areski Meknès, die zich opwerpt als leider van de groep.

16 – dat hij heeft getracht zich het vocabulaire van het janhagel eigen te maken: chickie, getto, gestapo (waarmee surveillerende agenten abusievelijk worden aangeduid), en uitdrukkingen zoals: een chickie palen, iemand dissen, naar de klote gaan en andere weerzinwekkende kreten, die evenzeer een vervuiling vormen van de taal als van de geest.

17 – dat hij daarenboven heeft geleerd het werkwoord mogen als volgt te misvormen in de tegenwoordige tijd: ik mag jij mag hij mag wij maggen jullie maggen hun maggen.

18 – dat hij naar eer en geweten probeert het vrijheidsbeginsel slechts in beperkte mate te schenden, zich niet dan met tact en mondjesmaat te bedienen van chantage, bedreigingen en het afdwingen van bekentenissen, en slechts bij uitzondering zijn toevlucht te nemen tot empirisch-fysieke methodes zoals daar zijn het openbreken van brievenbussen en het afleggen van huisbezoeken bij afwezigheid van de bewoners (huisvredebreuk genoemd indien verricht door ieder ander dan een politieagent).

19 – dat hij vastbesloten is de grootste terughoudendheid te betrachten aangaande zijn verleden, zijn meningen en zijn eeuwigdurende trouw aan de Politie, opdat niemand zal vermoeden dat hij behoort tot dit voortreffelijke korps (al verdriet het hem dat hij zich daarop niet kan laten voorstaan).

20 – dat hij zich als meester-bedrieger (om elke achterdocht in slaap te sussen beschikt hij over een heel scala van valse identiteiten) laat doorgaan voor een tweeëntwintigjarige, door zijn vriendin Suze gedumpte werkloze die van Lyon naar Parijs is gekomen met wat spaargeld en die op zoek is naar een baantje als geluidsman of zo, gegevens die door de delinquenten voor zoete koek zijn geslikt, daar ze genoegen nemen met de uiterlijke schijn en geen vragen stellen over de naam die hun geestverwanten gebruiken.

Samenvattend zal ondergetekende, als een trouw en toegewijd dienaar van de Politie, zijn best doen om een persoonlijk en uitputtend rapport, vrij van vooroordelen, op te stellen over de delinquenten die de Cité des Arcs te Combeil onveilig maken, teneinde hun schadelijkheid nauwkeurig te bepalen en bijgevolg de op hen gerichte maatregelen bij te sturen (daar deze tot nu toe jammerlijk gefaald hebben, ondanks de uiterst lofwaardige inspanningen van de minister van Politie).

Tezelfdertijd zal hij ervoor waken om de strafbare activiteiten van dit groepje door zijn tussenkomst op enigerlei wijze af te remmen, daar deze uiterst bevorderlijk zijn voor het functioneren van de Republiek, welke voortdurend behoefte heeft aan te bestrijden vijanden, mogelijk lichtbewapend zo niet onbewapend en bij voorkeur armlastig.

Een van de eerste taken waaraan hij zich zal moeten zetten is het bepalen van de maatschappelijke en economische effecten van het dealen en het drugsgebruik van deze groep delinquenten op hun omgeving.

Met de meeste hoogachting,

A.A.

P.S.: ondergetekende heeft als schuilnaam de bij niemand bekende naam aangenomen van zijn verwekker, die hem heeft erkend noch opgevoed (zie aanhef).

#

13 januari 2003. Inspecteur Arjona, divisie Maatschappelijke Verschijnselen, sectie Steden en Voorsteden, aan de minister van Politie, onder bescherming van de heer Bogdan, algemeen directeur van de Inlichtingendienst, en de heer Pronto, regionaal directeur van de Inlichtingendienst.

Ondergetekende is momenteel niet in staat het effect van drugsgebruik op de bewoners van de Cité te bepalen, maar kan daarentegen wel een uitspraak doen over het effect op hemzelf van de hasj die hij heeft moeten gebruiken – tegen wil en dank, dit ten overvloede.

Om geen argwaan te wekken bij de delinquenten en ze om de tuin te leiden, ziet ondergetekende zich namelijk genoopt om dagelijks in hun gezelschap aanzienlijke hoeveelheden verboden drugs te inhaleren.

Daar het door de minister van Politie (die zich sterk maakt voor een verbod op het laten loslopen van adolescenten) opgestelde plan niet geëffectueerd heeft kunnen worden, hebben deze laatsten de achterbakse gewoonte aangenomen om samen te scholen in de hal van blok 26, die ze doorlopend in een dikke rookwolk hullen.

Voor deze jongelui, die (naar ze beweren) verstoken zijn van de weldadige invloed van cafés, brasseries en andere oorden van verval, vormen deze hallen, die van boven tot onder terdege van tags en graffiti zijn voorzien (wat domweg vandalisme is, met alle respect voor de linkse ministers), buiten de kelderboxen de enige aangename plaatsen in de Cité, welke door hen wordt bestempeld als luguber. De hoogte van de flats geeft niet het gevoel van statigheid en grandeur waarvan architecturale verhandelingen gewag maken, maar wekt in tegendeel een zekere droefgeestigheid, die het gevoel van leegte versterkt, een affront is voor het licht en het gemoed verhardt.

Na deze uitweiding over het vermeende sadisme van bouwvormen keert ondergetekende terug naar hetgeen hem na aan het hart ligt: het middels infiltratie doordringen tot een groep adolescenten en jongvolwassenen die de rust in hun Cité verstoren en wier daden en wandaden hij zo goed mogelijk tracht weer te geven.

Maar alvorens verder te gaan wil ondergetekende zijn geachte superieuren erop wijzen dat alle gegevens uit het onderhavige rapport gelezen en bijgesteld moeten worden rekening houdend met zijn gedrogeerde staat, daar de door het inhaleren van cannabis veroorzaakte ontregelingen van zijn organisme kunnen leiden tot ongerijmde overwegingen, waarvoor hij zich bij voorbaat excuseert.

Dit gezegd hebbende moet ondergetekende overgaan tot het verslaan van de effecten op zijn persoon van drugsgebruik.

Hij geeft hier de vrucht van zijn zelfobservatie prijs.

Vanaf de vijfde inhalering heeft ondergetekende gemerkt:

1 – dat een langzame vermindering optrad van zijn innerlijke gespannenheid.

2 – dat deze vermindering een zekere gevoeligheid (of sensuele begeerte) in hem wakker riep en versterkte: hij werd met name een sterke gevoelsimpuls gewaar bij de aanraking van de handen van eerdergenoemde Dulcinée, die hij dankzij zijn professionaliteit echter snel wist te onderdrukken.

3 – dat hij een vrolijke losheid en tevens een innerlijke rust ervoer en zichzelf een lofrede hoorde afsteken op ledigheid, tot ontzetting van zijn geweten.

4 – dat hij werd overvallen door een onbedwingbare lachlust, die gepaard ging met een (gelukkig tijdelijke) verandering in zijn hoofd, waardoor zijn denken vloeiender, ongrijpbaarder, schalkser, minder stijf leek te worden, en als verlost van elke morele last.

5 – dat hij in een uitzonderlijk harde lach uitbarstte (met een gevoel het licht te zien) toen de delinquenten begonnen af te geven op de regering (die een voorliefde heeft voor maatschappelijke zindelijkheid) en (dit krijgt ondergetekende nauwelijks uit zijn pen) op de minister van Politie, die door ondergetekende zeer wordt geacht vanwege zijn vaderlijke toewijding en de loyale en grootmoedige wijze waarop hij zijn ministerie leidt.

6 – dat de onheuse opmerkingen van de onder invloed van hasj verkerende delinquenten zich meer in het bijzonder richtten op de wijze van lopen van de minister van Politie, die werd gekenschetst als een ‘luldebehangersloopje’ (met excuses voor deze uitdrukking, die overigens getuigt van het gebrek aan fantasie van de delinquenten op het vlak van spotternijen en feitelijk het belang van de bespotte slechts onderstreept).

7 – dat de minister van Politie al snel (met uw welnemen) het enige doelwit werd van de door deze schaamteloze lieden geuite, gemene sarcasmen.

8 – dat genoemde Areski Meknès zelfs durfde beweren dat de minister van Politie dikke dijen had (mijn oprechte excuses), waarvan een beetje slager een paar uitstekende hammen zou kunnen maken, een bewering die stormen van gelach veroorzaakte.

9 – dat de hilariteit van ondergetekende zo groot was dat hij zijn evenwicht verloor en omviel, terwijl hij met twee handen zijn buikspek vasthield.

10 – dat ondergetekende bepaalde schimpscheuten en onbeschaamdheden die volgden liever laat voor wat ze zijn.

11 – dat een zekere Bernard Wallenstein (van wie ondergetekende vermoedt dat hij een uiterst gevaarlijke onruststoker is) er nog een schepje bovenop deed door te zeggen dat de minister van Politie klein van stuk is zoals alle branieschoppers en behept is met een loop die helemaal past bij een blaaskaak: hoge borst, naar buiten gedraaide benen en voeten, ritmisch zwaaiende armen en heersersblik.

12 – dat de adolescenten huilden van het lachen om het woord blaaskaak, al wisten ze niet precies wat het betekent, en het ruim een uur lang als uitzinnigen bleven herhalen (aangevuld met de ter plekke verzonnen slogan: blaas die blaaskaak op).

13 – dat het kind Bilal zo moest lachen om het woord blaaskaak dat het, staande voor de buitendeur, een boogje urine plaste in de richting van enige passanten, tot grote voldoening van zijn vader.

14 – dat ondergetekende daarop dubbelsloeg van het lachen.

15 – dat hij, na weer tot zichzelf te zijn gekomen, hierover diep berouw voelde.

16 – dat ondergetekende vaststelde dat zijn lachbui als een laxeermiddel inwerkte op zijn geweten, doordat het samentrekken van buik- en tussenribspieren in zekere zin de daarachter huizende normen en waarden uitdreef.

17 – dat, meegesleurd door de stroom van hilariteit, en doordat de muren van zijn geweten in zekere zin waren ingestort, hij zich zelfs een grap hoorde maken over de baron van Blaashausen, die hijzelf zeer geestig vond, maar die geen enkele geamuseerde reactie teweegbracht bij de delinquenten.

18 – dat hij zichzelf kwalijk nam die grap te hebben gemaakt, daar hij in het water was gevallen.

19 – dat ondergetekende, boos op zichzelf, bedacht dat bij grappen betekenis, relevantie en geestigheid staan of vallen met de context. Hetzelfde geldt voor beledigingen. Een en dezelfde opmerking kan hier worden opgevat als het teken van een warme verstandhouding, terwijl ze ginds aankomt als een moedwillige poging tot kwetsen. Hetzelfde geldt voor karaktertrekken. Een trek die hier als oneerbiedig wordt ervaren, kan ginds worden gewaardeerd als het teken van een sterk karakter.

20 – dat het kind Bilal ruim twintig maal, met hartelijke instemming van zijn vader, herhaalde dat hij de baas van de politie nog wel zou krijgen.

21 – dat het kind Bilal vervolgens een niet van echt te onderscheiden automatisch pistool op Dulcinée richtte en schreeuwde: Ik schiet je dood.

22 – dat hij dat spelletje ruim twintig maal herhaalde.

23 – dat genoemde Dulcinée telkens met uitpuilende ogen naar haar hart greep en deed alsof ze dood neerviel.

24 – dat het kind steeds weer schaterde en, nauwelijks gekalmeerd, zijn speelgoedtuig opnieuw op voornoemde richtte om zijn schiettechniek te verbeteren.

25 – dat ondergetekende daaruit afleidde dat genoemde Dulcinée, die zich doorgaans uiterst vreemd gedraagt, soms menselijke, of laten we zeggen normale reacties vertoont, en genoegen schept in kinderspelletjes.

26 – dat dat hem op een bepaalde manier verheugde.

27 – dat ondergetekende, inmiddels bevrijd van het juk der verdoving, zich geweld moet aandoen om dergelijke even onwaardige als oneerbiedige gedragingen te rapporteren aan de minister van Politie. Maar dat hij zich ertoe dwingt, al druist het in tegen zijn fatsoen, omdat zijn geheime missie behelst de waarheid te spreken tegen zijn minister zonder hem te vleien of zand in de ogen te strooien.

28 – dat hij vanuit ditzelfde streven naar volledigheid opbiecht dat hij aan het eind van de avond, na het stelselmatig inhaleren van verboden drugs (vier joints!), langzaam tot een diepe en milde beschouwelijkheid kwam.

29 – dat deze ervaring, die dicht bij een religieuze ervaring stond, zoals hij bedacht, de eerste was van zijn leven, dat tot nu toe weinig in het teken heeft gestaan van indolentie en bespiegeling.

30 – dat dat hem tot in het diepst van zijn wezen gelukkig maakte.

31 – dat het hem zelfs erg gelukkig maakte.

32 – heel erg gelukkig.

33 – dat hij zich niet meer durfde te verroeren uit angst deze stille translaties te verstoren.

34 – dat zijn beschouwelijkheid zich aanvankelijk richtte op de weidse, met sterren bezaaide hemel, die hij door de glazen deur kon zien, en vervolgens op het gezicht van Dulcinée, al even hemels, en ten slotte op haar kont die (met het welnemen van zijn superieuren) de meest hemelse kont is die hij ooit heeft gezien.

A.A.

#

15 januari 2003. Inspecteur Arjona, divisie Maatschappelijke Verschijnselen, sectie Steden en Voorsteden, aan de minister van Politie, onder bescherming van de heer Bogdan, algemeen directeur van de Inlichtingendienst, en de heer Pronto, regionaal directeur van de Inlichtingendienst.

Ondergetekende laat zijn hoger kader weten:

– dat hij zich ter vervolmaking van zijn verschijning heeft ingeschreven voor een cursus hiphop, die door welwillende zielen wordt aangeduid als dans, terwijl het in werkelijkheid niets meer is dan een opeenvolging van even wilde als ongecoördineerde bewegingen.

– dat hij dit onbezonnen gehops ervaart als een belediging, een klap in het gezicht, een affront (geen term is sterk genoeg) voor zijn politie-ethos, waar elke beweging haar nut, haar functie en haar koers heeft (zo mogelijk recht, zonder tierelantijnen), maar

– dat hij dit offer aanvaardt in het besef dat het belang van zijn missie ver uitstijgt boven zijn aarzeling om hiphop te dansen op de melodieën van Nique Ta Mère (zijn vrouw moest hem eens zien!) en in de overtuiging dat zijn ridicule vermomming voldoet aan eisen die heel wat verder gaan dan op het eerste gezicht duidelijk is.

Want, hij herhaalt het nog maar eens, ondergetekende is er niet op uit om uit de enorme garderobe die de wereld is geworden een kant-en-klaar model te lenen teneinde zijn imago aan te kleden en voor goed geld te verkopen op de armzalige merkenmarkt.

Ondergetekende geeft geen zier om deze stompzinnigheden. Hij is niet in de bespottelijke huid van een ander gekropen om daaraan een of andere troostende identiteit te ontlenen. Integendeel: hij verschuilt zich erachter en peilt, beschermd door deze valse huid als door een harnas en zijn geheim veilig weggestopt onder zijn dubbelzijdige uitdossing, de kloof die zijn weerspiegeling in andermans ogen scheidt van het beeld dat hij van zichzelf heeft. Zo kan hij rustig, en als buiten zichzelf staand, voortwerken aan het onderzoek waarmee hij is belast, daar zijn doel is de verdachten te leren kennen als zijn broekzak, als hij zich zo mag uitdrukken.

Wat de hiphopcursus betreft meldt ondergetekende dat deze eveneens wordt gevolgd door de zwijgende Dulcinée Savedra (reeds genoemd), die de kunst verstaat absoluut duizelingwekkende bewegingen te maken met haar billen. Ondergetekende gaat proberen deze jonge vrouw te benaderen middels dansoefeningen (geheime missies brengen een mens tot de buitenissigste dingen) en zo twee vliegen in één klipklap te slaan.

Hoogachtend,

A.A.

Bijlage: de factuur van de inschrijfkosten voor de danscursus in het jongerencentrum van Les Arcs.

#

17 januari 2003. Inspecteur Arjona, divisie Maatschappelijke Verschijnselen, sectie Steden en Voorsteden, aan de minister van Politie, onder bescherming van de heer Bogdan, algemeen directeur van de Inlichtingendienst, en de heer Pronto, regionaal directeur van de Inlichtingendienst.

Als toegewijde infiltrant hecht ondergetekende eraan melding te maken van de aanwezigheid, in de bibliotheek van Combeil op 16 januari 2003, van de schrijver Édouard Valendray, die voor een vijftigtal toehoorders een voordracht hield waarvan de inhoud zou kunnen worden gekwalificeerd als bedenkelijk.

De schrijver, een geregeld bezoeker van deze bibliotheek, verklaarde namelijk dat de nobelste aspiraties van de mens, te weten zijn hang naar vrijheid, naar liefde en naar gerechtigheid, vandaag de dag stelselmatig (ondergetekende citeert uit het hoofd) worden uitgeleverd aan angst, die snode meester, wiens belangrijkste functie zou zijn het denken te terroriseren.

Vervolgens pochte hij dat hij zich niet zou laten intimideren door de repressie die hier te lande is ingesteld om dit kwaad te verbreiden, noch door het treiteren van de marginale bevolkingsgroepen waarvan hij zei deel uit te maken (waar ondergetekende inwendig om moest grinniken, want ondergetekende is inwendig zeer actief).

De student Bernard Wallenstein, die in de zaal zat naast de onbewogen Dulcinée Savedra (reeds enige malen genoemd), was het roerend eens met de schrijver en voer op schaamteloze wijze uit over de methodes van de politie, die in staat zou zijn tot valse getuigenissen, valse paspoorten, valse bewijzen, de smerigste chantage, vakkundige afpersing, fysiek geweld en allerhande verdraaiingen, praktijken die, zo zei hij, laag en verachtelijk zijn, maar zelden in de media komen, omdat ze discreet aan het oog worden onttrokken door de schaamlap van vaderland, recht en welzijn, maar dat ze godverdomme nog aan toe aan de kaak moesten worden gesteld in duidelijke taal, van de daken geschreeuwd als het moest, met een megafoon voor de lafaards, en niet langer uit schijterigheid en slapheid mochten worden verzwegen, dat er gewoon gezegd moest worden dat het hier, volgens de laatste berichten, nog steeds een politiestaat was! (applaus)

Het is alleszins aannemelijk dat er politieke banden bestaan tussen deze twee fanatici (nog na te gaan). De student Bernard Wallenstein zou namelijk heel goed kunnen fungeren als tussenpersoon tussen de subversieve schrijver en die stakkers van delinquenten, die zich maar al te graag laten meeslepen door de eerste de beste profeet (waarvan Valendray de woeste haardos en het bestudeerd-haveloze uiterlijk cultiveert).

Hoewel het observeren van staatsvijandige intellectuelen feitelijk buiten het bestek van zijn missie valt, rekent ondergetekende het tot zijn plicht om zijn geachte superieuren op de hoogte te stellen van hun aanwezigheid in probleemgebieden.

Met de meeste hoogachting,

A.A.