Jamie Mason

Drie graven vol

Uit het Engels vertaald door Marianne Gossije

Uitgeverij De Geus

breda 2013

Oorspronkelijke titel Three Graves Full, verschenen bij Gallery Books

Oorspronkelijke tekst © Jamie Mason, 2013

Nederlandse vertaling © Marianne Gossije en De Geus bv, Breda 2013

Omslagontwerp b’IJ Barbara

Omslagillustratie © huis: Ashley Lebedev/Trevillion Images; schop: Andy & Michelle Kerry/Trevillion Images

isbn 978 90 445 3213 5

nur 305

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2013.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

1

Een man met een lijk in zijn achtertuin is weinig rust gegund. Jason Getty was inmiddels gewend geraakt aan de verstikkende nachtmerries waar hij plotseling uit wakker schrok, zijn handpalmen die zomaar begonnen te prikken en de heftige adrenalinescheuten zodra hij de hond van Mrs. Truesdell met iets ondefinieerbaars tussen zijn kaken over het gazon zag lopen. Het was nu zeventien maanden geleden dat hij zwetend in de smalle geul stond die hij achter in zijn tuin had uitgegraven en het lichaam uit de echte wereld zijn dromen in rolde.

Vreemd genoeg werd hij niet geplaagd door de herinnering aan het gedempte kraken van botten, en ook niet aan die van het urenlange schoonmaken daarna, terwijl hij zich erover verbaasde dat zijn hart zo lang zo hard kon bonken. Nee. Het was die eerste schep donkere aarde die zich over het witte laken onder in het graf verspreidde die hij telkens voor zich zag wanneer hij zijn ogen dichtdeed om te gaan slapen. Was het wel diep genoeg? Hij had geen idee, hij was geen grafdelver. Aan de andere kant, hij zag zichzelf ook niet als een moordenaar, maar feiten zijn feiten.

Er is geen onheil dat gloednieuw blijft. En elke kwellende zorg kan door de geest worden getemd tot niet meer dan ruis op de achtergrond. De eerste dagen en weken dacht Jason aan niets anders. Elke avond, soms wel twee keer per nacht (en één keer op een stormachtige avond toen het voor het eerst regende wel zes keer), sloop hij door de schaduwen naar de rand met groene heesters en tulpenbomen aan het eind van zijn terrein om te controleren of zijn geheim nog veilig was. Voor hem had de slordige rechthoek van omgewoelde aarde net zo goed in neonlicht kunnen baden. Het was een opzichtig bewijs van het barbaarse instinct dat in elk getemd menselijk brein nestelde. Door de evolutie waren we uit de bomen afgedaald en vervolgens had de cultuur het beest in ons geneutraliseerd, maar zelfs een eunuch kan kwaad worden.

Rechts van hem stond zijn kleine bungalow als een knus hoekje dat gloeide en gonsde van het moderne gemak. Aan zijn linkerkant, net achter de bomen, helde het terrein steil af naar een onbegroeide strook gemeentegrond waar een rij elektriciteitsmasten zich met regelmatige tussenpozen uitstrekte tot in de geciviliseerde verte. Maar de grond daartussenin riep hem telkens weer terug, fluisterend en met hetzelfde ritme als zijn bonzende hart, om hem steeds weer te herinneren aan dat ene moment waarin hij duizenden jaren van opvoeding verloor en in de greep was van een ontzaglijke oerdrift.

Jason sliep niet en hij at niet. Hij maakte zijn verslagen en beheerde als een automaat netjes zijn klantenlijst, maar hij vergat nooit langer dan een paar seconden dat er dertig meter van zijn achterdeur onder een dikke laag aarde en dennennaalden een lichaam lag te vergaan.

Toen maakte Dave van de administratie op een dag een grap en Jason lachte. Het geluid klonk onverwacht en zorgeloos, zo natuurlijk als een blikseminslag. Zijn huid prikte toen er een waarschuwing door zijn bloed vlamde. Je hebt iemand vermoord, idioot. Je hebt hem in de tuin begraven. Vergeet dat niet! Inmiddels waren er alweer vijf minuten voorbij en naarmate er meer dagen verstreken, merkte hij dat de ban veranderde in een beslommering, in een onbeduidende klacht, die een deel werd van hemzelf.

De verwarming blies zijn eigen zure adem terug in zijn gezicht toen hij snel weer naar huis reed nadat hij zich voor de eerste keer een verzetje had gegund. Hij had ‘Ja, natuurlijk’ gezegd op de onverwachte uitnodiging om vrijdag na het werk een biertje te gaan drinken. De roes van vrolijkheid verdween al toen hij bij het weggaan handen schudde, en koude rillingen wedijverden met het zweet dat uit al zijn poriën sprong. Hoe hard hij ook het gaspedaal intrapte, de terugrit duurde een eeuwigheid. Hij was zijn huis straal voorbijgelopen en recht het bos in gegaan, in het besef dat hij daar niets zou vinden. Alleen maar bomen en het rustige ruisen van de bladeren en in de verte de sissende fluistering van het verkeer op de snelweg.

De grond kwam zijn belofte na en lag er doodstil bij, en de dennen en loofbomen camoufleerden de locatie getrouw. Overdag hadden Jasons gedachten een onschuldig ritme aangenomen, maar elke nacht kwam de begrafenis terug als een film achter zijn oogleden, maar met veel levendiger kleuren dan er in werkelijkheid waren die maanverlichte oktobernacht.

Precies een jaar na de gebeurtenis kreeg hij een ernstige terugval. Jason dacht dat de schepping net genoeg ironie bezat om te zorgen dat hij dat laatste kalenderblad niet kon omslaan; het blaadje dat symbolisch de honderd-en-nog-wat stappen van de veranda naar het lichaam zou overschrijden, alsof dag 366 een magische tijdlijn was – zijn eigen persoonlijke Nieuwjaarsdag. Hij markeerde het moment, overleefde het en bracht opnieuw een winter door in een cocon van afnemende vrees. Maar de nachtmerries bleven.

Dat voorjaar kreeg hij plotseling oog voor het achterstallig onderhoud aan zijn huis, wat zorgde voor een nieuwe, nog grotere onrust. De struiken waren verwilderd en in de kleine voortuin stond het onkruid van drie seizoenen, maar zodra hij aan een spade en een schoffel dacht, werd zijn ruggengraat als van was en vervulde alles wat hij in zijn etenskast vond hem met een lichte afkeer. Drie zaterdagen achtereen ging hij dapper naar de schuurdeur, waarna hij telkens de zondag in bed lag met een onbestemd koortsig gevoel.

Als je thuis bent waar je hart ligt, had Jason al een hele tijd in zijn keel gewoond. Het enige onderhoud dat dat vergde was Rennies eten om de brand in zijn ingewanden te blussen. Zijn vervolgingswaan dook weer op toen hij ervan overtuigd raakte dat de buren, hoe ver ze ook van hem af zaten, zich zouden gaan afvragen waarom zijn gazon er zo verwaarloosd bij lag. De hardnekkige cirkel van achteromkijken en tussen de gordijnen door gluren nam opnieuw een hoge vlucht.

In mei lieten de onstuimig bloeiende paardenbloemen en melkdistels hem weinig keus: hij moest zelf aan de slag of iemand inhuren. Hovenier Dearborn kwam met de voordeligste offerte om het gazon aan de voorkant te verticuteren en opnieuw in te zaaien, de struiken te snoeien, de bloemperken voor en aan de zijkant van het huis te wieden en af te steken, en vaste planten die weinig onderhoud vroegen te poten bij het hek en langs de oprit. Jason wilde zich zo lang mogelijk verre houden van werken in de tuin en hij schreef de kosten zonder enige bedenking af. Een bonkige voorman met de naam Calvin kwam met twee jonge mannen en een aanhangwagen vol roestig gereedschap om in een klus van twee dagen anderhalf jaar wegkijken te fatsoeneren.

Jason was die eerste ochtend voortdurend buiten: hij waste zijn auto, kletste met Calvin, controleerde omstandig of er al post was – twee keer zelfs, en lang voordat de postbode zijn ronde had gemaakt. Tegen de middag durfde hij weer wat opgeluchter adem te halen, ervan overtuigd dat geen van hen een stap méér zou zetten dan nodig was. Er stond een dikke streep onder hun contractuele verplichting en het was duidelijk dat niemand achterom ging omdat daar misschien nog meer werk wachtte.

Hij maakte een boterham voor zichzelf en staarde een tijdje uit het raam naar de werklui, waarna hij zich terugtrok in het hobbykamertje. Hij keek naar een programma over honden op televisie en luisterde met een half oor of hij geen vreemd gebonk of geritsel bij de mannen buiten hoorde. Hij hoorde echter niets en uitgeput als hij was van alle opwinding liet Jason zijn hoofd achteroverleunen in zijn makkelijke stoel. Heel even maar. De namiddagzon, die schuin door het raam scheen, voelde als warme gouden munten op zijn oogleden. Ze werden zwaarder en daar verzette hij zich tegen, maar de oranje gloed was zo mooi, zo vrolijk. De leunstoel omvatte hem liefdevol terwijl de plafondventilator de gedachten uit zijn hoofd wuifde.

In zijn droom knielde een jonge man in een Dearbornoverall in het gras. Hij glimlachte en knikte naar Jason nadat hij de plantenschepjes en harkjes in zijn kist had opgeborgen en afwezig zijn handen schoonwreef. Jason jammerde onverstaanbaar. Hij zwaaide wild met zijn armen en maakte vreemde capriolen, bereid om spiernaakt wat dan ook te doen om het onvermijdelijke moment uit te stellen dat de tuinman weer naar beneden zou kijken om zijn kist op te pakken. De jonge man met zijn vertrouwde maar toch niet echt herkenbare gezicht luisterde ingespannen naar Jasons gewauwel en veegde intussen bloederige aarde van zijn handen af aan de punt van een wit laken, die uit een ruwe barst in de grond stak.

Jason keerde de koffiepot helemaal om, waardoor hij de mok verder vulde dan raadzaam was. Toen hij de koffieroom er ook nog bij had gegoten, besefte hij dat alleen een in zen geoefende chirurg de mok van het aanrecht kon optillen zonder te morsen op het formica en daarbij zijn hand te verbranden.

‘Klere’, mompelde hij en hij boog voorover om de hete stoom van de overvolle mok te blazen. Toen de deurbel klonk drukte hij van schrik zijn getuite bovenlip in de gloeiend hete koffie, en door zijn reactie ontstond de knoeiboel die hij zich had voorgesteld, hoewel het zijn lip was die nu pijn deed en niet zijn hand. ‘Klere’, zei hij nog eens. Door het morsen was de mok nu in elk geval hanteerbaar. Hij gaf er een veeg langs met de theedoek en nam hem mee naar de voordeur.

Calvin en zijn mannen waren even na achten gekomen en hoopten tegen het middaguur klaar te zijn. De voortuin lag er inmiddels keurig bij en de met een machine getrimde randen van de bloemperken had Jason met de spade zelf nooit zo strak gekregen, als hij zich er al toe had kunnen brengen die aan te raken.

Hij voelde zich al een stuk beter toen hij ze bakken vol bloemen zag uitladen. De kleurenpracht maakte hem vrolijk en de heilzame groene takjes straalden gezondheid uit. Achtenswaardigheid ging samen met een goed onderhouden tuin, en Jason kreeg een warm gevoel toen hij ernaar keek. De werklui waren bijna twee uur bezig geweest en Jason verwachtte een blozend gestelde vraag om gebruik te mogen maken van het toilet. In plaats daarvan zag hij een lijkbleke Calvin bij de voordeur.

‘Mr. Getty …’ was alles wat Calvin kon uitbrengen.

‘Ja?’ antwoordde Jasons mond op de automatische piloot terwijl in zijn oren een geronk opkwam, een bijna machinaal gebrom, terwijl hij in gedachten naging waardoor een zongebruinde tuinman door iets in zijn tuin wit was weggetrokken en beefde.

‘Mr. Getty, we hebben iets gevonden. U kunt beter maar even komen kijken.’

‘Oké, ik doe even mijn schoenen aan.’ Jason struikelde toen hij zich omdraaide en morste koffie op zijn broek en op de grond. Maar wat deed het ertoe? Hij was erbij. Goddank, ik kan dit niet. Nee, je kunt doen alsof je van niets weet. Je kunt ervandoor gaan. Waarom zijn ze naar de achtertuin gegaan? Waarom was je zo stom om een hovenier te laten komen, jij waardeloze, slappe … Nadenken: Wat moet ik in godsnaam zeggen?

Halverwege de kast en de voordeur verdween elke gedachte uit Jasons hoofd. Hij hield op met zichzelf uitschelden en koortsachtig zoeken naar standaardantwoorden op de onvermijdelijke vragen die hem in de achtertuin wachtten. Hij ging gewoon de deur uit en trok die achter zich dicht. Calvin stond met zijn vereelte handen zijn rode baseballcap rond te draaien. Jason knikte naar hem, ging de veranda af en volgde hem, verdoofd tot in zijn voetzolen.

Ze stonden met zijn vieren bij elkaar, dichter bijeen dan mannen die elkaar niet kenden gewoonlijk zouden doen, en staarden naar de diepe zwartbruine kleur van een hoop vers omgespitte aarde. Jason had een aantal opgegeven ambities, zo had hij er ooit van gedroomd dokter te worden. Hij had zich in medische encyclopedieën verdiept en woorden van buiten geleerd met geheimzinnigheid en macht in hun ingewikkelde lettergrepen: frontaal, pariëtaal, sfenoïdaal, zygomatisch – ze kwamen vanzelf naar boven terwijl hij naar de grond keek en benoemde wat hij zag, wat de andere mannen zagen als voorhoofd, kruin, slaap en kaak. De oogkassen van de schedel zaten vol vermolmde grond, maar er was geen twijfel mogelijk. Aan de vorm was duidelijk te zien dat er een mens, of in elk geval een deel van een mens, was opgegraven op het terrein van Jason Getty.

Daar stonden ze met zijn vieren, drie van hen ontzet en één volkomen verbijsterd. Jason was Calvin van de verandatrap af gevolgd als een man op weg naar de galg. Een deel van zijn geest merkte met plotselinge spijt op dat de ramen van de woonkamer, waar ze langs liepen, nodig gewassen moesten worden. Hij was de hoek om gegaan aan de westkant van het huis, langs het raam van de hobbykamer met zijn gesloten blinden, zijn blik strak gericht op het merkje dat uit de kraag van Calvins blauwe werkhemd stak – terwijl zijn vingers jeukten om het erin terug te stoppen zodat alles weer in orde was. Door zijn gepeins liep hij vlak achter Calvin aan en merkte hij niet dat die was blijven staan. Hij had helemaal niet verwacht dat hij nu al zou stilstaan. Ze waren nog niet eens bij de achterkant van het huis.

De voorman en zijn mannen hadden een lichaam onthuld, maar niet het lichaam dat Jason al die maanden geleden achter in de tuin had begraven. Dat lichaam rustte nog steeds weggestopt in de schaduw van de bomen en lag in de verste verte niet in de buurt, terwijl Jason niettemin de tol betaalde voor zijn ruige rustplaats. Deze schedel keek onheilspellend omhoog vanuit de border aan de zijkant van het huis, recht onder het raam van Jasons slaapkamer, en hij had geen idee wie het was.

2

Leah Tamblin gaf nog een klap op de knop van de garagedeur. De scharnierende panelen rolden omhoog en bleven trillend steken toen ze nog maar voor tweederde open waren. Een tergende streep licht van de lenteochtend weerkaatste vanaf de oprit naar binnen. De gestrande aandrijving bleef even stil, schakelde toen om en de deur ratelde weer naar beneden, waardoor Leah nu zeker te laat op haar werk zou komen.

‘O, toe nou.’

De bungelende handbediening stelde haar vermogen zich uit te rekken op de proef, maar uiteindelijk hees ze de deur omhoog en reed ze de auto de garage uit, waarop ze voor het volgende dilemma kwam te staan. Leah, die een meter tweeënvijftig mat als ze haar haar had opgekamd, was te klein om de deur weer naar beneden te krijgen zonder een ladder, en ze was echt niet van plan haar garagedeur open te laten voor de elementen, hetzij klimatologisch of crimineel.

Leah deed haar ogen dicht en haalde diep adem om te kalmeren, wat een wonder had kunnen verrichten als ze eraan had gedacht haar opeengeklemde kaken te ontspannen. Als ze dan toch te laat was, kon ze evengoed een afspraak maken om de deur te laten repareren. Ze stampte het huis weer in, draaide het nummer van haar werk en pakte het telefoonboek onder uit de kast. Ze hield de telefoon tussen wang en schouder geklemd toen haar baas opnam.

‘Hi, Chris. Met Leah.’ Ze bladerde zoekend door de gele bladzijden bij de G voor garagedeurreparaties. ‘Ik heb vanochtend wat technische problemen. Ik kom wat l…’ De flyer gleed uit het telefoonboek, ergens aan het eind van het alfabet, toen ze het optilde om het te verleggen. De hoek van het papier was broos en gekreukt omdat het ooit nat was geweest. Het schoof over de kast en ze hield het aarzelend tegen met haar hand om te voorkomen dat het op de grond viel. Reid glimlachte haar toe, bevroren in een vrolijk moment, van onder de vette kop vermist. Aan de andere kant van de lijn schraapte Chris zijn keel, uit noodzaak of door ongeduld, dat wist ze niet. Eerlijk gezegd merkte ze het nauwelijks. ‘… later’, besloot ze fluisterend.

Reids gezicht was nog steeds om haar heen. In de woonkamer sierden lachrimpels zijn ogen en glimlachte hij min of meer ongedwongen op geposeerde schoolfoto’s die een opeenvolging lieten zien van de rocksterrenkapsels in zijn jonge jaren. Er waren foto’s van de band en her en der in het huis een paar ongeposeerde foto’s in staande lijstjes. Aan de deur van de ijskast zat zelfs een magneetje met een foto van hen beiden op een zonnig en winderig strand, waarop ze met hun armen om elkaar heen naar de camera grijnsden. Maar deze foto’s waren deel van het meubilair en ze zag ze nauwelijks meer. Door hun dagelijkse aanwezigheid waren ze gemakkelijker te vergeten dan de schokkende leegtes die ze in haar ooghoeken nalieten toen ze geprobeerd had ze op te bergen.

Zijn kleren waren in zijn kast blijven hangen tot het stof op de schouders van zijn donkere hemden een onverbiddelijk bewijs was van zijn afwezigheid. Maar om van het stof af te komen moest ze de kleren wassen, en het idee dat ze een enorme was zou doen voor iemand die die kleren nooit meer nodig had, was akeliger dan alles simpelweg bij het oude laten. Uiteindelijk had ze zijn spullen in dozen gepakt en toen ze er genoeg van had om er telkens over te struikelen, verhuisde ze de dozen naar de zolder.

Het moeilijkste om bij elkaar te rapen en daarna op te bergen was alles wat te maken had met haar zoektocht. Ze had heel lang stapels papier en bundels post over de zaak op het buffet laten liggen, alsof ze nog iets konden uitrichten, alsof de sporen en aanwijzingen alleen maar halsstarrig los van elkaar lagen te wachten om samengevoegd te worden door een achtenswaardige dr. Frankenstein en wakker geschokt hoefden te worden om Reid uiteindelijk te kunnen redden. Nadat ze de doos met politierapporten, krantenknipsels en haar eigen notitieboekjes met allerlei lijsten en contactpersonen had dichtgedaan, rende ze naar de wc, waar ze op haar knieën viel en kokhalzend boven de pot hing tot ze lichtflitsen zag. Met de herinnering aan die periode van haar leven in haar hand kon ze zich niet voor de geest halen dat ze een flyer in het telefoonboek had gedaan, en al helemaal niet waarom ze zoiets zou doen.

Reid was met een lijst van bestemmingen de deur uit gegaan: bij zijn werk langs voor een instructiebijeenkomst voor de barmedewerkers; langs de muziekwinkel voor gitaarsnaren; bij de bouwmarkt langs voor een verlengsnoer en gloeilampen; en iets meenemen voor een late lunch. Hij was naar de bijeenkomst en naar de muziekwinkel geweest. Vier dagen later vond de politie zijn uitgebrande auto op een grindweg zo’n honderd kilometer verderop.

De dag dat hij verdween duurde eindeloos: eerst ergernis over het ongemak, daarna achterdocht, die uitliep op een luidruchtige ruzie met zijn broer Dean, toen Leah hem ervan beschuldigde dat hij heel goed wist waar hij was en dat hij hem de hand boven het hoofd hield ‘net zoals laatst’. Toen Dean er na het vallen van de avond op aandrong de politie te bellen en Reids voicemail vol bleek, was het wantrouwen omgeslagen in angst. Dean had altijd wel een paar joints op zak en vanwege zijn incidentele contacten met de club van gebruikelijke verdachten was hij geen onbekende voor de autoriteiten. Hij meed de plaatselijke politie zo veel mogelijk en die hield hem altijd in de gaten, dus er moest minstens een ramp gebeuren voor hij die erbij haalde.

Sinds Reid vermist werd sliep ze niet echt meer. In elk geval de eerste paar dagen niet. Ergens in de eerste achtenveertig uur ging het licht uit omdat iemand anders dat zei en vielen Leah’s ogen dicht, of ze wilde of niet. Ze was gaan liggen omdat iedereen zei dat dat moest, de eenzaamheid schrijnde en zonder dat ze er iets tegen kon doen maakte haar brein zich los van het bewustzijn. Maar zodra er een voetstap op de trap klonk, er een telefoon ging of het licht van koplampen over de muren van de slaapkamer gleed, brandde het verpletterende, bonzende besef dat er iets fundamenteel mis was haar wezenloosheid in een oogwenk weg.

Wanneer Leah wakker was wisselde minutenlang gepieker zich af met verwoede pogingen iets te dóén, met het bundelen van de hulptroepen – vrienden, familieleden en vrijwilligers – om ook iets te dóén, en met bidden en ontdekken dat ze nu eens in God geloofde en van hem hield, dan weer in God geloofde en hem haatte en vervolgens dat ze zichzelf voor de gek hield en er geen God was. Daarnaast vergat ze soms heel even dat er iets mis was.

Toen ze op zoek was naar een recente foto voor de flyer vond ze Reids Awol-zonnebril in de bureaula en lachend pakte ze hem op, terwijl ze zich omdraaide om hem te plagen met zijn vergeetachtigheid. Door de eetkamer heen zag ze Sheila, Reids moeder, kalm knikken tegen een rechercheur die bij het aanrecht stond. Drie tellen en één vrije, diepe ademhaling had Leah zich onbezwaard gevoeld. De werkelijkheid sijpelde weer binnen in een trage, trieste vloed. Deze momenten van lichtheid werden bedorven door een toenemend gevoel van kille angst, niet door de ontvlambare botsing van paniek en urgentie die haar uit haar slaap rukte. Haar hersenen bleven haar op die manier voor de gek houden, wanhopig zoekend naar een schuilplaats, uitgemeten in een paar rustige hartslagen. Het gebeurde steeds vaker toen de uitputting toenam.

De eerste drie dagen bestonden uit een reeks gevechten met de experts over de vraag of er eigenlijk wel echt een probleem was. Aan het eind van de avond van de eerste dag waren Reids familie en beste vrienden ervan overtuigd dat er een ongeluk was gebeurd. Dean reed de routes langs die Reid had kunnen nemen en Sheila belde met trillende vingers de ziekenhuizen in de buurt. Leah sprak met de beheerder van de Neptune, de club waar Reid achter de bar stond en zijn meeste optredens had. Ze belde de andere bandleden, die onmiddellijk naar haar toe kwamen, zoals ze wel verwacht had. De ernst van de situatie, die zich uitte in het bellen van de politie, met de stilzwijgende erkenning dat er een ramp was gebeurd, hulde de groep in een verstikkend stilzwijgen terwijl ze wachtten op de politieauto.

De politie bevestigde dat hij niet was opgepakt en ze maakten een voorlopig rapport op, waarbij ze hun verveling probeerden te maskeren als geruststelling. Reid was een jonge man met een auto en een portemonnee vol geld, en de voor de hand liggende suggestie bleef in de lucht hangen. Ze verhoorden Leah en wilden weten of ze ruzie hadden gemaakt, wat ze ontkende. De volgende ochtend brak aan met het onverdraaglijk surrealistische besef dat het de eerste dag was sinds de tweede klas middelbare school dat Leah niet wist waar Reid was.

Er waren in de afgelopen zestien jaar natuurlijk uren genoeg geweest die hij niet kon verantwoorden, verspilde uren die altijd tot twist hadden geleid. Reid hield van Leah, zonder enige twijfel. En zij hield van hem. Ze waren al samen sinds de klas van Mrs. Doyle. Maar zijn hoofd werd soms op hol gebracht. Wanneer ze erachter kwam, of iets vermoedde, was ze ziedend en tierde ze een paar uur lang, waarna ze zich terugtrok in de dreiging van een eeuwig zwijgen. Uiteindelijk zwichtte ze voor het spervuur van oprechte wroeging. Reid had altijd enorm veel spijt, wat samenging met de mate waarin hij van haar hield.

Leah was niet zwak en ook niet dom, ze was praktisch. Voor haar was een relatie een compromis, en een compromis was een simpele overeenkomst. Ieder offert iets op in ruil voor een aantal basiszekerheden. In deze overeenkomst was bestendige trouw het slachtoffer, maar Reid was hartelijk, getalenteerd en gevierd als gangmaker. Ondanks al zijn gebreken waren zijn goede eigenschappen echt en onvervalst. Hij had haar hand vastgehouden tijdens de natuurkunde-excursie in het oerbos en hij had haar geen moment losgelaten. Hoe kwaad ze soms ook op hem kon worden, altijd voelde ze zijn hand in haar eigen linkerhand, een warmte die in haar handpalm tintelde en die haar weghield van de onbekende wildernis die haar zomaar kon opslokken (en dat ongetwijfeld ook zou doen als de kans zich voordeed) en haar zou uitwissen alsof ze nooit had bestaan.

Reid zelf vertegenwoordigde overigens maar een deel van de overeenkomst. Het was zijn familie en de vele jaren dat ze zich daar deel van voelde uitmaken, waardoor ze bij hem bleef. Ideeën en idealen waren allemaal mooi en aardig, maar Reid, met zijn glimlach en zijn niet-optimale toewijding, gaf haar een solide familie die meer van Leah hield dan haar eigen bloedverwanten ooit hadden gedaan: zijn broer Dean, een leuke jonge knul, en zijn moeder Sheila, met alle liefdevolle associaties van dien. Leah’s trouw en hart gingen meer uit naar Sheila, met haar zeer zwakke gezondheid, dan naar haar zoon.

En Sheila had er met haar voorzichtige manipulaties voor gezorgd dat ze allemaal vlak voor een huwelijk stonden, dat hen bij elkaar zou houden. De agenten vonden het belangrijk dat Reid dertien dagen voor hij zou trouwen verdwenen was. Koudwatervrees maakte het onderzoek naar iemands verdwijning een stuk eenvoudiger. En koudwatervrees voor de grote stap speelde zeker een rol, maar niet bij hem. Die dreef juist Leah van kamer naar kamer, waarbij ze met elke stap de nerveuze energie van het schuldgevoel probeerde voor te blijven.

Toen ze nog kinderen waren was ze met Reid een heel echt en ondoordringbaar woud in gelopen, en in de jaren daarna waren ze langzaam maar zeker in een ander bos terechtgekomen, een figuurlijke wirwar van behoeftes en verplichtingen. Ze was zich heel goed bewust van de diepe kloof die er gaapte tussen doen alsof en je ergens wettelijk aan binden. Ze stond nu vlak voor die brug en gluurde door de latten naar beneden, aarzelend of ze zou oversteken of naar beneden zou springen.

Nu Reid weg was zorgde Leah’s opgewonden geijsbeer voor platgetreden sporen in het tapijt; scherpe, zinloze cirkels, bedoeld om een aanstaande bruid te bevrijden van het berouw dat ze voelde omdat ze had gesmeekt om een uitweg. Maar ze merkte dat het huis een tredmolen was en dat ze het geheim niet kon ontlopen, de lichte opwinding over hoe haar leven nu misschien zou verdergaan. Nu hoefde ze zich niet terug te trekken, hoefde ze Sheila niet te gronde te richten. Nu hoefde ze Reids hart niet te breken. Deze gedachte vlamde telkens ongevraagd op tussen haar huilbuien en het hevige verlangen zijn hand weer te voelen, en meteen daarna worstelde ze met het besef dat deze gedachten haar tot een afschuwelijk mens maakten.

Het bleke gezicht van zijn moeder trilde van woede omdat de betrokkenheid van officiële kant maar heel langzaam op gang kwam. De telefoon ging voortdurend en de stoet van weldoeners en mensen die hun sterkte kwamen wensen gaf een bedrijvig gezoem, dat voor geen enkele vooruitgang zorgde.

Toen bekend werd wat er met Reids auto was gebeurd, sloeg de stemming om. De burgers trokken zich verward terug met holle frases als ‘laat het weten als we iets kunnen doen’, en de politie was plotseling aanwezig met drie keer zo veel mensen als eerst. Dagenlang zei niemand het, maar iedereen wist dat Reid dood was. Het onderzoek waaierde uit naar doodlopende sporen en zeeg uiteindelijk in elkaar onder het gewicht van het ontbreken van elk aanknopingspunt.

De tijd reeg zich aaneen in mijlpalen: na een week waren er nog wilde huilbuien, evenals de vriendelijke aansporingen de hoop niet op te geven; na een maand ging de telefoon al minder vaak, maar af en toe waren er nog bellers die niet wisten dat hij weg was; na een jaar ging een foto van Reid met Sheila de kist in, die rustte in een eigen graf op een begraafplaats. Zijn glimlachende beeltenis lag weggestopt in de elleboogholte van een dode vrouw, en op een gegeven moment ook achter in een telefoonboek, en ten slotte in een la in de keuken, terwijl zijn lichaam onder haastig uitgestrooide en ongewijde grond lag, platgeslagen met een tuinspade in een maanverlichte nacht door een man die geen van de anderen kende.

3

Men zegt dat God ons niet méér oplegt dan we kunnen dragen. Dat is ofwel een verschrikkelijke leugen of de allerruimste definitie van het woord ‘dragen’. Toen Jason langs zijn eigen lichaam naar beneden keek, begreep hij niet dat alles er nog aan scheen te zitten. In gedachten waren zijn vingers al een tiental keren van zijn handen gebeefd en zijn handen van zijn polsen, sinds hij talmend met de hoorn in zijn klamme hand stond. Uiteindelijk draaide hij het nummer natuurlijk toch. Die extra paar minuten anonimiteit waren de zenuwen niet waard die zijn binnenste deden trillen toen Calvin hem met een treurig gezicht aanmoedigde het wettig gezag erbij te halen. ‘U moet de politie bellen, Mr. Getty. Die weten wel wat ze hiermee aan moeten.’

Dus daar zat hij nu in zijn eentje aan tafel door het raam van de eetkamer te kijken tot de patrouilleauto onvermijdelijk de straat in kwam rijden en zijn leven zou kapotmaken.

De koortsige blos die zich tot onder zijn kraag had uitgebreid, deed zijn wangen nog branden. Jason had er een hekel aan als hij moest blozen, hij vond het vreselijk dat hij het niet kon tegenhouden en het ergste was dat hij zich dan altijd weer even een vijfjarige voelde.

Het eerste schaamrood dat hij zich kon herinneren had hem in vuur en vlam gezet in de wachtruimte van de bank van zijn ouders. Zijn voeten bungelden nog een eind boven de grond terwijl hij op een rij stoelen zat en door het glas van de deur tegenover hem tuurde. Hij keek gebiologeerd naar de strakke rug van zijn moeder en het kale hoofd van de bankdirecteur, dat knikte en daarna nee schudde, net zoals hij naar de westerns op tv keek die hij met zijn vader volgde, maar waar hij niets van begreep.

‘Hallo daar.’ De knappe baliemedewerkster met de grootste en mooiste lichtblauwe ogen die hij ooit had gezien hurkte bij hem neer. ‘Wat ben jij een braaf mannetje dat je hier al zo lang zoet zit te wachten. Wil je een lolly?’ Ze hield een regenboogkleurige waaier van snoep voor hem op. ‘Welke kleur wil je?’

‘Rood.’

‘Hoe heet je?’ Toen ze met haar ogen knipperde glansden haar oogleden parelachtig blauw, net als haar irissen.

‘Jason Bedford Getty.’

‘Dat is een hele mondvol. Mag ik je gewoon jb noemen?’ Jason knikte, perplex door haar pepermuntadem en schitterende ijsblauwe ogen. ‘Mooi zo’, zei ze en ze pakte de rode lolly uit de waaier, maar bood de rest in haar andere hand ook aan. ‘Hé, jb, wil je de rest mee naar huis nemen? Dan kun je ze delen met je broertjes en zusjes als die uit school komen.’

‘Die heb ik niet.’

‘O nee? Ik ook niet. We zijn hetzelfde, jb. Ik ben ook enig kind.’

Hij keek in haar stralende ogen en in zijn borst welde een gevoel op, een gevoel dat Jason zich de rest van zijn leven regelmatig zou herinneren, als een zware ballon die in hem opsteeg maar tegelijk ook naar beneden trok. Hoop tegen twijfel. Reikhalzen en terugdeinzen. Ja, maar misschien ook wel nee.

‘Hm-hm.’ Zijn ogen prikten, bang om al knipperend de betovering te verbreken. Zijn stem klonk kleintjes. ‘Héél enig.’

‘Heel enig? Je bedoelt, heel eenzaam?’

‘Ik weet niet …’ Hij begreep bijna wat hij verkeerd had gezegd en dat ‘bijna’ jeukte als een gek. Het brandde in zijn wangen en maakte zijn nek warm. Hij begroef zijn gezicht in de jas van zijn moeder, die over de stoelleuning hing.

‘Oooo, wat een schatje ben je.’ Ze lachte zacht en wreef door zijn haar.

Hij voelde dat ze wachtte tot hij opkeek, maar hij hield het langer vol dan zij. ‘Oké’, fluisterde ze. ‘Tot ziens, meneer Heel Enig. Hou je goed.’

De baliemedewerkster had alle lolly’s voor hem achtergelaten. Jason stopte ze allemaal onder het stoelkussen en liet ze daar liggen.

Nu bloosde hij wanneer hij wisselgeld uittelde. Hij bloosde wanneer hij zich probeerde af te maken van verkopers aan de telefoon. Hij bloosde bij het urinoir, wat volkomen belachelijk was. Maar soms gebeurde het ook niet. Soms dacht hij dat zijn gezicht vuurrood zou worden, maar dan was het gewoon niet zo. De eerste keer dat hij Patty voorstelde haar thuis te brengen met de auto. Die keer dat hij zich onder een bekeuring uit had gekletst nadat hij drie biertjes had gedronken en meer aandacht had gehad voor het liedje op de radio dan voor de snelheidsborden.

Soms was dat veelbelovende gevoel niet vervelend. Soms zorgde het dat hij zijn rug rechtte. Op zulke momenten begreep Jason bijna hoe het werkte, wist hij bijna hoe hij het anker moest lossnijden om met de hoop omhoog te zweven.

En als altijd jeukte dat ‘bijna’ als een gek.

Het wettig gezag. Zelfs nu zijn gezicht gloeide als lava bij deze aardbeving die zijn leven door elkaar schudde, voelde hij diep van binnen woede branden bij het arrogante woord ‘gezag’. Wat wist zo’n zelfvoldane kleuter, die nog maar nauwelijks een vlassig snorretje kon laten groeien, nu helemaal van voortdurend onder druk gezet worden tot de druk uiteindelijk iets te groot werd? Geen barst. Ze verscholen zich allemaal achter een penning en een holster zodra ze van de politieacademie kwamen. Niemand die ze treiterde. Niemand die ze hinderlijk volgde en tergde. Niemand die naar hun zwakke plek zocht en porde en wrikte en …

Daar was hij. De blauw-witte personenwagen kwam aanrijden zonder oplichtende balk met zwaailichten. Jason verbaasde zich over het gebrek aan ophef, maar voor die man in de tuin was luidruchtige en opzichtige haast toch van geen enkel nut meer. Wie was die vent trouwens? De enige reden waarom Jasons vrees zijn geest nog niet tot pap had vermalen en hij nog niet bevend van zijn stoel was gevallen, was zijn verbijstering over dat skelet in de border.

Golven van afgrijzen sloegen door hem heen bij de gedachte dat die dode man – o god, en als het nu een vrouw was? – daar onder zijn slaapkamerraam had liggen wegrotten. Hij voelde zich bezoedeld en aangerand en kwaad dat iemand het lef had gehad om op die plek, zo dicht bij een huis, een stoffelijk overschot neer te poten, vlak bij iemands slaapkamer nog wel. Hij had al die tijd op twee meter van een lijk geslapen. Hij voelde zich diep gegriefd en zijn gedachten raasden rond het taboe midden in zijn ziel. Het was op dat moment iets te veel gevraagd voor Jason om ook nog oog te hebben voor de details.

Toen Calvin Jasons uitnodiging had afgeslagen om samen met hem in huis te blijven wachten, was dat een onuitgesproken belediging geweest, die hem ook ergerde. Jason voelde zich in de steek gelaten en gekrenkt toen de werklui hem ontweken door hun gereedschap van het gazon te graaien en snel samen in de vrachtauto te kruipen, waar ze gingen zitten roken en schichtige blikken naar hem wierpen. Ze hadden geen enkele reden om hem te wantrouwen. God nog aan toe, de schedel die ze hadden gevonden was al helemaal wit. Zoiets duurt wel even. Het duurt heel lang. Hij woonde er nog maar …

‘Bijna twee jaar’, antwoordde Jason.

‘Juist ja.’ De politieman maakte een geïmproviseerd bureau van de kofferbak van de surveillancewagen en krabbelde de interessante informatie bij de rest van de basale gegevens die hoorden bij het ter plaatse kijken en weer wegwezen. Hij richtte zich op, rekte zich uit en haakte toen zijn duimen achter zijn koppelriem, waarbij zijn vingers rechts lichtjes op zijn pistool rustten en links op zijn taser. Jason nam aan dat ze die houding op de academie leerden om de aandacht te vestigen op deze gordel van gezag. De agent zoog lucht door zijn tanden en knikte. ‘Ik heb al een oproep gedaan. Het wachten is op een rechercheur en een onderzoeksteam, aangezien het hier menselijke overblijfselen betreft en ik er zeker van ben dat dit geen …’ – de agent liet zijn blik taxerend over de tuin en de eigenaar ervan gaan – ‘recent misdrijf betreft.’

‘Dat heb ik al verteld toen ik belde en dan sturen ze u hierheen.’ Jason onderdrukte een stekelig gevoel van verontwaardiging omdat hij als een idioot te kijk werd gezet.

Het lachje dat hij als antwoord kreeg klonk goedhartig, met een ondertoon van wrevel. De agent knikte naar de achterkant van het huis, waar de straathond van Mrs. Truesdell langs de rij bomen snuffelde. ‘Met al die telefoontjes die wij krijgen, kunnen we bij elke keer dat een hond een bot opgraaft wel een arrestatieteam sturen.’

Beiden keken ze naar de hond, de een terloops, en de ander bepaald niet. Jasons benen werden zwaar en dreigden te bezwijken terwijl zijn binnenste in een loden massa veranderde. De agent scheen het niet te merken. Hij deed de kofferbak open en zocht iets in een nylon tas. ‘Ja, afgelopen najaar werd er een jongetje vermist en we kregen een telefoontje van iemand in North County die bij hoog en bij laag volhield dat hij zijn overblijfselen had gevonden. Na één blik zag ik dat het een kapotte vossenschedel was, zo duidelijk als wat. Kijk, dat joch was negen, tjezus nog aan toe, en nog maar een week vermist. Je zou toch denken dat iedereen het verschil kan zien tussen een oude, verweerde vossenschedel en een … Maar goed … er was niks aan de hand. Gedoe over de voogdij.’ Met een rol gele tape in zijn hand keerde de agent zich weer naar Jason. ‘Ik ga de boel hier even afzetten terwijl we wachten, oké?’

‘Tuurlijk.’ Jasons hoofd wiebelde op en neer. ‘Goed. Prima.’ Met onregelmatige stappen paste hij zijn snelheid aan om op gepaste afstand achter de agent te blijven en toch dicht genoeg in zijn buurt om hem af te leiden als zijn nieuwsgierigheid hem elders naartoe wilde brengen.

Bij de border hield de agent halt met het geluid van rinkelende sleutels en krakend leer. Jason hield ook halt, zo’n dertig centimeter van de elleboog van de agent; hij zou hem zó kunnen aanraken. Jason struikelde snel een stap terug nadat hij van top tot teen vorsend was bekeken van onder een paar opgetrokken wenkbrauwen.

‘U hoeft hier niet bij te blijven, hoor’, zei de agent, meer op adviserende dan op meelevende toon. ‘Ik kan me voorstellen dat dit vervelend voor u is.’ De agent keek naar de schedel met zijn deken van aarde tot onder de neus opgetrokken, als iemand die bang is in het donker.

Jason volgde zijn blik en huiverde. ‘Ik vind het niet vervelend.’ De hond van Mrs. Truesdell trippelde langs de rand van hun gezichtsveld. Jason ging voor de grotere man staan en wierp zichzelf op als een muur tussen de agent en de achtertuin.

De politieagent begon een gedeelte af te zetten met de felgele plastic tape, die hij her en der om een tak wond en aan een regenpijp knoopte. Jason hield starend de wacht bij de agent terwijl die zuinigjes het ene na het andere opzichtige stuk lint afrolde. Jasons blik had zich naar binnen gekeerd en in het theater van zijn geest bekeek hij de scènes die zich zouden ontvouwen tussen nu en het moment dat dat verdomde wettige gezag de botten zou weghalen en hem met rust zou laten – of hem geboeid en huilend zou wegsleuren uit zijn kalme leven, bezoedeld door één krankzinnig voorval.

Een schril geblaf rukte hem uit zijn trance en een stekende angst prikte in zijn oksels en kruis. De hond van Mrs. Truesdell blafte nogmaals verwoed en Jason kromp opnieuw ineen, ook al was het om de komst van een auto aan te kondigen en niet het opgewonden gekef van een ontdekking. Een tweede massieve personenauto, dit keer met een van overheidswege verordonneerde neutraliteit, parkeerde achter de patrouillewagen.

Jason taxeerde zijn tegenstander toen de man zich voorstelde aan de Dearbornwerkers, die nog steeds nukkig in hun vrachtwagen zaten, waarbij hij ze als een gewiekste politicus hartelijk de hand drukte om ze op hun gemak te stellen. Dit was degene die hij moest verslaan. Dit was de man die hem wel of niet moest geloven, of beter nog, helemaal geen aandacht aan hem moest schenken. Jason was niet bedreven in het pareren van tegenstanders, maar als muurbloem was hij een uitblinker. De angst maakte een meedogenloos onmens van de trol die door de voortuin kwam aanlopen, maar in werkelijkheid was hij een kleine, keurige man in een net poloshirt en een kakikleurige pantalon. Hij stak zijn hand uit naar Jason, vergezeld van een bijpassende, volmaakt beheerste glimlach: professioneel, geruststellend en niet misplaatst vriendelijk, gegeven de omstandigheden. Het was de glimlach van iemand met de nonchalante zekerheid dat hij het recht aan zijn kant had, dat hij werkte voor de goede zaak, met onbezwaard geweten en bekleed met ‘gezag’. Jasons ruggengraat zakte weg in de ruimte die gewoonlijk bedoeld was voor zijn maag. Het voelde als een bij voorbaat verloren strijd.

‘Mr. Getty, ik ben Tim Bayard.’ Inspecteur Bayards hand was warm en droog en Jason probeerde in te schatten hoe vaak hij de hand op en neer moest zwengelen om gezien te worden als een onschuldige toeschouwer. De inspecteur wist een neutraal grapje te maken van het ergste wat Jason zich op dat moment kon voorstellen: ‘Het is me het dagje wel, hè?’

‘Dat kun je wel zeggen, ja.’ Jasons mond verkrampte in een bewonderenswaardige poging tot een prettige glimlach.

‘Zo, laat u maar eens zien wat er hier aan de hand is en dan kijken we daarna wat er moet gebeuren.’

‘Wat weet u eigenlijk van de vorige bewoners?’ vroeg Bayard.

‘Niets. Ik heb het huis van een makelaar gekocht. Ze zei dat het al een tijdje had leeggestaan’, zei Jason.

‘Hebben ze nog iets achtergelaten? Dozen, papieren, wat dan ook?’ Weer terug in de keuken nipte Bayard van een glas ijswater terwijl Jason zijn hoofd schudde. De inspecteur keek zijn aantekeningen door, maar Jason vermoedde dat dat alleen maar voor de show was, een soort lichten aan- en uitdoen voor het doek openging. Bayard haalde ter inleiding diep adem. ‘Oké. Goed. Ik laat een team komen om de stoffelijke resten op te halen. Dat moet eerst gebeuren. We moeten weten wie daar buiten begraven ligt.’ Bayard nam nog een slok, maar Jason zag het alleen maar als voorbereiding op de aanval. ‘Mr. Getty, ik wil graag uw toestemming om het huis te doorzoeken.’

‘Er is hier niets te vinden.’ Dat was er te snel en behoorlijk bot uit gekomen en Jason moest het in gedachten herhalen om de schade in te schatten.

‘U hebt waarschijnlijk gelijk. En het spijt me dat we inbreuk maken op uw privacy. We zullen zo snel mogelijk werken.’

‘Ik bedoel … het is alleen … Het is nu mijn huis. Met míjn spullen.’

‘Als u dat prettiger vindt kan ik ook een huiszoekingsbevel regelen, en u mag natuurlijk een advocaat inschakelen.’

Het was het oudste tafereel in een politiedrama. De onvermijdelijke vraag. Dat deze wettelijk noodzakelijke vraag neutraal was, hielp degene niet aan wie hij werd gesteld. Ondanks alle plechtige verklaringen in de officiële verslagen was de onuitgesproken suggestie wanneer iemand om een advocaat vroeg: wat heb je te verbergen?

Jason rekte tijd. ‘De mensen voor mij hebben echt niets achtergelaten. Alleen maar stof.’

Bayard haalde zijn schouders op. ‘Hoe dan ook, ik kan niet zeggen dat ik alles nagetrokken heb als ik dat niet ook echt gedaan heb. U weet wel, zolders, kruipruimtes, losse vloerdelen. Het spijt me van de inbreuk, maar de kans is groot dat we hier met een moord te maken hebben. En die heeft misschien wel in dit huis plaatsgevonden.’ Bayard toonde daarop een meelevende glimlach, een samenknijpen van de lippen, die hij vervolgens zijwaarts trok. ‘Pech dat u hier nu op de plaats van een misdrijf zit. We zouden het op prijs stellen als u meewerkt.’

Meewerken was nu juist het laatste waar Jason Getty aan dacht. De maanden die verstreken waren sinds die oktobernacht die hij zwetend en pijn lijdend doorbracht, bestonden niet meer. Hij was weer terug in zijn woonkamer, verraden en voor gek gezet. Heel enig, dat zeker. Uitgehold, trillend van woede en vernedering na een stortvloed van dreigementen en spottende opmerkingen. Hij hoorde nog steeds de schimpscheuten, het bonsde in zijn borst en rug nadat een sterke hand hem tegen de deurpost had gesmeten en de naschok tegen zijn ribben terugketste. In zijn herinnering was er een lege, rode ruimte en daarna het geluid als van een in vilt gewikkelde bel die dof metalig rinkelde. Er klonk gegrom van inspanning en een onderbroken kreun van pijn. Krakend plastic en krakend …

‘Mr. Getty?’

Jason zuchtte. ‘Sorry.’ Hij slikte het laatste stukje van het beeld weg: zijn knokkels die in een nat rood gat verdwenen onder een verwarde bos donker haar. Hij kneep in zijn neusrug. ‘Het is nogal veel voor een zondagochtend.’

‘Ik weet het. En het spijt me.’ Bayard stond op en pakte zijn spullen. ‘Ik ga naar de auto om de mensen op te roepen die ik hier nodig heb. Kan ik verdergaan en u een formulier laten tekenen dat u toestemming geeft, of moet ik een huiszoekingsbevel regelen?’ Het voelde alsof Bayard Jason per se recht in de ogen wilde kijken. ‘Het is allebei geen probleem.’

Bayard zou hoe dan ook Jasons huis doorzoeken, en de fonkeling in die verdomde ogen van de inspecteur vormde de punt van die laatste uitspraak. Klemgezet in deze neutrale en professionele afzijdigheid wrong Jasons hart zich in allerlei bochten achter zijn borstbeen, en de kortstondige hoop dat hij doodging aan een hartaanval drong zich naar voren in de rij urgente kwesties in zijn hoofd. ‘Nee, dat is prima. Kijkt u maar rustig rond.’

Bayard glimlachte, maar hij hield zijn blik strak op Jasons ogen gevestigd. ‘Dankuwel. En de advocaat? Ik kan u de tijd geven om er een te zoeken en hem hierheen te laten komen.’

Jason wist niet zeker of hij er nog langer tegen kon. Hij speelde met de gedachte om op zijn knieën te zakken, alles op te biechten en Bayards instappers te overgieten met een vloed van berouwvolle tranen. Maar dat zou een leugen zijn en hij wist niet zeker of het hem wel zou lukken. Hij had er helemaal geen spijt van dat hij die klootzak had vermoord.

Meestal probeerde hij er niet aan te denken, aan het doden, en dat er in de wereld één mens minder was dankzij Jason Getty. Het besluit om het bewijs op zijn eigen terrein te verbergen speet hem natuurlijk geweldig, zeker nu. Maar wanneer de kwelling van de rest van het probleem wegviel, zoals af en toe gebeurde, en het resultaat hem in het gezicht staarde, kreeg Jason een opgewonden gevoel van triomf. Natuurlijk was er afgrijzen en walging en de verlammende angst om gepakt te worden, maar er was ook genoegdoening. Hij had er een eind aan gemaakt. Hij had die gemene mond voorgoed tot zwijgen gebracht en de zelfvoldane grijns van zijn rotsmoel gemept. Hij had het bloed van die hufter aan zijn handen gezien.

‘Serieus, als u niet iemand op het oog hebt, of …’ – Bayard liet even een pauze vallen voor en na een goedhartig lachje – ‘geen vaste huisjurist hebt, dan staat er in het telefoonboek een hele bladzijde met goede plaatselijke advocaten die er zonder meer voor zullen zorgen dat wij de puntjes op de i zetten en zo.’

‘Volgens mij heb ik op dit moment geen advocaat nodig.’

Jason had het gezegd zonder te trillen. Hij had niet met zijn ogen geknipperd en niet moeizaam geslikt. Hij had niet heen en weer geschuifeld en had al helemaal Bayards blik niet losgelaten. Het was hem zelfs gelukt een aangenaam lachje te produceren. Hij kon trots zijn op zijn prestatie. Maar er was iets veranderd. Misschien was de omgevingstemperatuur in de ruimte tussen de twee mannen een graadje gedaald of was er een wolk voor de zon geschoven. Er was beslist iets miniems veranderd.

‘Als u een advocaat wilt, Mr. Getty, zou ik zeggen: hoe eerder, hoe beter.’

Wie a zegt moet ook b zeggen. ‘Dat hoeft niet, inspecteur Bayard. Ik heb niets verkeerds gedaan.’